Liever een gebroken been: Wat niemand zegt over depressies en burnout

Bijna vier op de tien Nederlanders heeft wel eens psychische problemen (gehad). Bijna vier op de tien, dat is bijna 40 procent. U leest het goed, bijna de helft van de Nederlanders. Laat u dat even doordringen? 

Zeventien procent van de Nederlanders heeft een depressie. Er wordt gesteld dat veel mensen niet naar de huisarts (durven te) gaan uit schaamte. Er rust dus anno 2015 nog steeds een taboe op depressie, angst en burn out. Terwijl het dus zo velen van ons overkomt. Als er zo veel mensen met psychische klachten zijn, waarom zijn zo veel mensen dan zo bang om toe te geven dat ze een psychisch probleem hebben? Waarom wacht men vaak tot de nood echt te hoog is, met de stap naar de huisarts? En: waarom wordt een depressie, angsten of een burn-out gezien als persoonlijk falen, terwijl het zo veel mensen overkomt?

foto door:  TwinFlame Photography
foto door: TwinFlame Photography

Liever een gebroken been
Allereerst denk ik dat je beter een gebroken been kunt hebben dan een depressie (of welke andere psychische aandoening dan ook). Als je been gebroken is, zit het in het gips, en dat kan iedereen duidelijk zien. Mensen houden vanzelf rekening met je, want ze kunnen niet om het gips en de krukken heen. Iedereen weet wat het is, het is niet ‘eng’ of ‘te persoonlijk’, dus zijn ze ook niet bang om je te vragen wat er is gebeurd en hoe je daar nu aan komt, dat gebroken been. Bij een depressie, wat net zo goed een officiële ziekte is, durven mensen dat opeens een stuk minder goed te vragen. Er wordt zelden gevraagd hoe je aan je depressie komt. Mensen lopen op hun tenen om je heen en gedragen zich soms uiterst ongemakkelijk. Ze zien het ook niet aan je, je ziet er immers “gewoon” uit als jezelf; misschien wat bleker of vermoeider, maar verder zien ze niets aan je.

Bij een gebroken been zullen er ook geen mensen zijn die tegen je zeggen: “Bekijk het leven positief, joh!” of “Ga toch eens met vakantie! Dat doet je goed!” Iedereen weet immers dat een gebroken been een bepaalde hersteltijd heeft, waar je verder niet echt veel invloed op hebt. Je botbreuk zal er niet sneller van helen. Maar je depressie ook niet.

Bekijk het leven van de positieve kant…. en meer desastreuze adviezen
Een depressie is een serieuze aandoening, geen blauwe maandag. Het is ook geen winterdipje en al zeker geen baaldag. Een depressie is een donkere sluier die over je leven heen gegooid lijkt te worden, waardoor je steeds minder in staat bent met de dag te leven of zaken positief te benaderen. Je weet nog wel dat je ooit een optimistisch mens was, maar je bent volledig kwijt hoe dat ook al weer moest. En al die goedbedoelde maar desastreuze adviezen als “Ga eens op yoga!” helpen daar zeker niet aan mee. Sterker nog: het werkt averechts. Het geeft iemand die ziek is het gevoel dat hij er niet genoeg aan doet om beter te worden, terwijl hij of zij op dat moment misschien amper de energie voor een wekelijkse therapie sessie kan opbrengen. En op vakantie gaan met een depressie is zeker mogelijk, (dat is het ook met een gebroken been), maar dan zit je daar: in de zon, op je lounge bedje, nog steeds depressief te wezen.

Veel onbegrip
Er heerst veel onbegrip rondom psychische aandoeningen. Mensen weten zich er geen raad mee, of zijn bang dat ze ‘aangestoken’ c.q. meegesleurd worden. Sommige mensen kunnen zich oprecht niet inleven in hoe het is om depressief te zijn. Als je dat zelf nog nooit hebt meegemaakt, ís het ook best lastig om te begrijpen.

Maar je kunt het allicht proberen. En als je het niet begrijpt, kun je er naar vragen. Je kunt uitleggen dat je het niet begrijpt. Vragen naar de gedachten en gevoelens van degene met een depressie (of burn-out, of angsten, etc.). Je kunt aangeven dat je niet goed weet wat je moet zeggen, als je merkt dat je zoekt naar troostende woorden en alleen maar cliché’s kunt bedenken.

Iemand met een depressie krijgt zijn dag heus wel om, ook zonder vooroordelen.
Vaak is iemand met een depressie of andere psychische klachten namelijk gewoon al heel dankbaar voor een luisterend oor, dankbaar als je niet veroordeelt, blij met jouw poging tot begrip. Er ligt al genoeg druk op mensen om beter te worden, in de eerste plaats vanuit hen zelf. Maar net als het gebroken been, kan een psychische aandoening veel tijd kosten om te herstellen. Als iemand te snel weer allerlei dingen van zichzelf gaat vergen, is de kans op terugval groot. Als je beseft dat mensen met een burn-out of depressie soms al de grootste problemen hebben om zich te douchen, aan te kleden en te beginnen met hun dag, dan oordeel je misschien niet meer zo snel.

“Maar wat doe je dan eigenlijk, de hele dag maar thuis?” is een veel gestelde, maar helaas ook zeer veroordelende vraag.

Iemand die in een depressie of burn-out zit, heeft vaak last van concentratieproblemen, geheugenproblemen, slaapproblemen, ernstige vermoeidheid, angst- of paniekaanvallen, ernstige neerslachtigheid, besluiteloosheid en black-outs. Geloof me, daar krijg je je dag wel mee om.

Het taboe ligt bij ons zelf
Als bijna de helft van de Nederlanders wel eens psychische problemen heeft (gehad), is er altijd wel iemand in je buurt, of treft het jou zelf misschien zelfs eens. Misschien ligt het taboe niet bij de huisartsen, de gezondheidszorg en ook niet bij de psycholoog, maar moeten we het meer zoeken bij de directe omgeving van de zieke persoon én in hem of haar zelf. Want zolang we ons er voor blijven schamen, er voor weg blijven lopen of elkaar indirect verwijtende adviezen blijven geven, zeggen we eigenlijk met zijn allen: Een depressie kan niet, je moet je er voor schamen en zorgen dat je er zo snel mogelijk van af komt, anders vinden we er niets meer aan.
Door een andere houding richting de mensen met psychische klachten in je omgeving, kun je voor hen misschien net dat verschil maken, net dat lichtpuntje zijn op hun dag. Wie weet, misschien ben jij er zelf ooit ook erg blij mee als een ander dat voor jou doet. Want dat is dan wél net als met een gebroken been: je weet nooit wanneer het jou een keer overkomt.

Advertenties

152 thoughts on “Liever een gebroken been: Wat niemand zegt over depressies en burnout”

  1. Op Steam kun je gratis een indie spel downloaden genaamd Depression Quest. Ik moet zeggen dat dit heel goed liet zien wat er in het hoofd van iemand met Depressie uitziet, en hoe het in z’n werk gaat. Het is helaas alleen in het Engels te spelen. Dit is in de vorm van een interactieve novel.
    Mocht iemand zich afvragen hoe zo’n depressie dan voelt, raad ik diegene aan om het ‘spel’ eens te spelen: http://www.depressionquest.com/

    Like

    1. ik verbleef 9 weken in een verpleeghuis vanwege een gebroken knie, wat had ik daar naar mijn zin en werd ik daar verwend, zeker door middel van kaarten van harte beterschap. zo kon ik even mijn depressies, sinds 1999, een plekje geven. Die onderdruk in met medicijnen.

      Like

  2. Mijn vriend ‘had’ een burn out en was weer volledig aan het werk!Het ging hem goed zei hij!Vorig jaar 21-08-2014 besloot hij uit het leven te stappen!Ik mis
    hem ontzettend en niemand had dit ooit verwacht want hij was toch die hartelijke ‘clown’ die altijd vrolijk was en iedereen hielp!Rudie is 49 jaar geworden!Ik wil mensen waarschuwen en hiermee zeggen dat een burn out of depressie niet te licht moet worden opgevat!Een eenzame weduwe!(ondanks alle lieve mensen om me heen voel ik me zielsalleen.)

    Like

  3. Zo herkenbaar. Meerdere opnames gehad. Je wordt als zwak gezien en voor gek versleten. Die stempel hou je altijd 😥
    Maak je je eens druk – wat ieder mens wel eens heeft; wordt er gezegd… Heb je je medicijnen wel genomen…

    Liked by 1 persoon

  4. Gevaarlijk gegoochel met cijfers in dit artikel. Pscychische problematiek is een ruim begrip, ruimer dan depressie en burnout. Er word onterecht de indruk gewekt dat 40% van de nederlanders vroeg of laat een depressie ondergaat en dat versterkt alleen maar het gevoel van ” oja ik heb inderdaad ook wel eens een depressie gehad toen mijn moeder net was overleden, maar ik ging vaker de hond uitlaten en toen was het weer beter” zware depressie is voor mensen die er niet bekend mee zijn niet voor te stellen (voor mij ook niet).

    Like

    1. Goed punt, in nederland moet meer voorlichting komen over depressie, burn-out en psychische aandoeningen. Ben het wel eens met artikel, er heerst taboe op en bemoeilijkt eventueel herstel. Ik heb ADD en daar kun je mee leren leven, niet genezen. O.A. daardoor uiteindelijk depressie gehad en voelde ook het onbegrip zwaar wegen. Vreemd genoeg kan ik nu nog amper voorstellen hoe ik toen zo negatief kon denken?? Meer Voorlichting en begrip van medemens vind ik dus wel noodzakelijk!!

      Liked by 1 persoon

    2. Goed punt. Maar ben wel eens met artikel over meer voorlichting en begrip in nederland over burn-out, depressie en psychische aandoeningen. Ik heb ADD waar je mee kan leren leven, niet genezen. O.A. daardoor depressie gehad en zelfs ik kan me 10 jaar later niet meer voorstellen hoe negatief alles toen was. Voelde wel het onbegrip zwaar wegen en bemoeilijkte herstel. Gebroken been had makkelijker geweest inderdaad… Meer voorlichting en hopelijk daardoor begrip ben ik voorstander van!

      Like

  5. Als ik mijn rapporten terugkijk van de basisschool staat er jaarlijks “Franja is vaak afwezig” of “Franja moet beter bij de les blijven”!
    Opgegroeid in een gezin met altijd problemen, problemen binnen de familie, problemen binnen het gezin of problemen waar dan ook.
    Ik vind het moeilijk om te zeggen maar ik heb er voor mijn gevoel vaak/altijd alleen voor gestaan. Er was meer aandacht voor anderen die het moeilijk hadden dan voor een dochter!
    Nu, een man en 2 kinderen rijker, ben ik er achter gekomen dat ik al jong in een depressie ben geraakt. Maar wat al eerder aangegeven wordt “Je hebt toch alles” en meer van dat soort uitspraken daar kon je het mee doen.
    Jaren, jaren een slaapprobleem gehad….

    Het is zwaar om in deze toestand kinderen op te voeden. Ik ben (heel) vaak (heel) erg moe, voel me achtergesteld, voel me niet naar leeftijd behandeld. En dat laatste snap ik wel. Ik weet vaak niet hoe ik me voel, hoe ik me moet gedragen.

    Ik wil niet dat onze kinderen opgroeien zoals mij. Ik probeer alles voor ze te doen, samen met mijn man.
    Dat kost onvoorstelbaar veel energie.

    Ik vraag me dagelijks meerdere malen af of ik me ooit anders kan gaan voelen…ik wil dat zo graag………

    Like

    1. Hoi Franja, heel herkenbaar, anders willen maar niet kunnen. Vooral voor anderen zorgen en nauwelijks voor jezelf. Op mijn 50e werd ik enotioneel vrij van mijn vader, het patroon zit er echter in. Afgelopen week bij een psychiater. Hoe raar het ook klinkt, ik was blij met de diagnose. Nu weet ik dat ik er niet tegen kan vechten. Het heeft me mijn huwelijk en mijn baan gekost, maar eindelijk word ik langzaam “vrij “.
      Mijn kinderen zijn zelfstandig en hebben nu een moeder die prettig gestoord is. Sterkte!

      Like

    2. Ben je al bij de HA geweest? Want de ene depressie kan je oplossen met medicatie, maar die van jou lijkt mij meer een PTSS, als je al zo jong met trauma’s bent geconfronteerd. En daar heb je hele goede EMDR sessies voor of EFT……..Vraag er naar bij de HA of GGZ.

      Like

      1. Ik heb inderdaad een ptss. Voel me vaak depressief. Bij o.a. psycholoog geweest en sinds augustus maatschappelijke hulp aan huis.

        Like

      2. Helemaal waar. Ik heb/had PTSS en heb EMDR gehad bij GGZ Leiden. Ik heb heel veel kunnen verwerken uit mijn jeugd en verdere leven. De emoties worden een stuk minder en je gaat gebeurtenissen in een ander licht zien. Ik gebruikte voor de behandeling al antidepressiva die de scherpste kantjes van je depressie af kunnen halen. Ik gebruik het nog steeds. Een maand geleden is de EMDR afgerond en pas als ik een jaar stabiel blijf, kan het medicijn heel langzaam afgebouwd worden. Het gaat over het algemeen goed met mij en ik ben soms echt opgewekt. Dus ik hoop dat dat voor jou ook is weg gelegd.

        Like

      1. hoi anneke,ik voel mij ook altijd anders dan de rest,heb pychose gehad zwaar deresief suisidaal vreselijk ik ben moeder van 3 kinderen voel mij ook vaak schuldig tegenover hun want hele dagen huilen is niet echt leuk voor hun.ik doe wel mijn klusjes zorg goed voor hun,hun zijn mijn kracht de wil om verder te gaan .heb 4 jr theraoie gehad ik heb ptts ,,ben er uitgekomen door zulke zware therapie,er is licht geloof mij maar ik voel mij wel alleen in mijn strijd,depresief loert altijd om de hoek ik ben er ook heel gevoeldig voor…na 40 jr kan ik zeggen ja…ik tel ook mee in deze wereld accepteren dat je anders bent is moeilijk maar ik leg mij er bij neer dit ben ik en dat wil niet zeggen dat ik getikt ben ik geniet weer van de kleine dingen en verder leef ik bij de dag,ikhoop voor jou dat je mischien een klein lichtpuntje ziet in mijn verhaal ik ken je niet maar ik wens het allerbeste en geef niet op want ik weet heel goed hoe dat voelt,sorry van ik zo vrijgevig tegen je mail maar het voelde goed om dit te mailen groetjes marguerite

        Like

  6. Ik vind het overigens best prettig om een reactie te krijgen.
    Kan zijn een verhaal(tje) over hoe jij je voelt, hoe jij een depressie ervaart, of er ergens nog ‘hoop’ is, adviezen….

    Like

    1. Hoi Franja, als ik je een advies zou mogen geven, zou het zijn dat je informatie gaat zoeken over de ‘hersen-darm-as’(the brain gut connection). Je darmen hebben invloed op je gemoedstoestand. Dus door het ‘aanpakken’ van je darmen, pak je je depressie aan.

      Like

  7. Mijn man is denk ik ook depressief
    Hij voelt niets meer niet v oor mij niet voor onze kinderen!
    Hij wil ook scheiden en niet beseffen dat hij depressief is.
    Vind zijn werk niets zijn hobby’s niet
    Is overal negatief over. Kom t liefst zijn bed niet uit in weekend.
    Ik weet niet hoe hem te helpen……
    Is heel moeilijk om positief te blijven….

    Alle “dromen” die we hadden heeft hij nooit geweld zegt hij

    Like

    1. Hoi Marielle, waarschijnlijk heb ik een oplossing voor je die jou en je man hierbij kan ondersteunen. Wil deze blog niet vervuilen met reclame, dus stuur me even een mailtje met je telefoonnummer en dan bel ik je z.s.m.

      Groetjes, Carin

      Like

  8. Dat zinnetje wat doe je dan de hele dag thuis hoor ik zo vaak.. Maar de mensen die dat zeggen weet niet hoe verschrikkelijk het voelt als je je huis niet eens uit durft. Niemand sluit zich op in huis voor de lol
    Veel mensen begrijpen niet dat je ook graag lekker het huis uit wil om te genieten van buiten zijn, ze denken dat je lui bent en gewoon geen zin hebt,kom op het is mooi weer ga lekker naar buiten daar word je beter van. Was dat maar zo! Het is een ware strijd met je zelf om die voordeur uit te gaan en de ene dag lukt het je en de andere dag is die voordeur je ergste vijand.. Het is niet een kwestie van willen want de wil is er wel alleen de angst spreekt de boven toon. En als je gevoel hebt dat je in gevaar bent dan zal je je zelf ten aller tijden beschermen tegen dat gevaar..

    Like

    1. Klopt Roos. Ben daar ook geweest, durf nog steeds niet ver van huis alleen, en met een gezinslid iets verder. Heb dit al 25 jaar, en het is een hel. Ik beperk mezelf, maar ook mijn gezin.

      Like

  9. Mijn depressie kwam op jonge leeftijd. Ofwel, jong: er zijn mensen die er nog jonger mee te maken krijgen. Bij mij kwam het toen ik 14 was. Er werd gezegd dat het de pubertijd was. Natuurlijk. Misschien had ik dat ook wel gezegd als hulpverlener of als ouder. Maar het was meer, meer dan dat. Inmiddels ben ik 26 en ik ben nu eindelijk een jaar van mijn depressie af. Al weet ik niet of je dat zo kunt noemen, want het is wel dankzij de medicatie (en 12 jaar lang therapie: opnames, deeltijd, crisisbehandelingen, wekelijkse gesprekken, traumaverwerking, etc). Er is ook veel onbegrip voor depressie onder jongeren. Niet alleen tieners, maar ook de twintigers. Je zit immers in de leukste en ‘makkelijkste’ tijd van je leven, dus waarom zou je depressief zijn? Bovendien gaat het wel weer over, het is gewoon de pubertijd. Ik heb het zo vaak gehoord. Toch was het een serieus probleem. En ja, het gebeurt vaak dat jongeren in de pubertijd somber worden, gaan piekeren over dingen waar ze nog nooit over nagedacht hebben en onzeker zijn. Maar onderschat de problemen niet. Volgende week precies 5 jaar geleden heb ik na een overdosis meerdere weken in coma gelegen. Mijn ouders vonden me net op tijd; in de ambulance moesten ze me nog reanimeren. Ik ben er goed vanaf gekomen. Inmiddels studeer ik en kan ik grotendeels genieten van het leven. Maar o, wat wordt deze problematiek toch vaak onderschat. Ik kan oprecht zeggen dat ik me absoluut niet schaam voor mijn problematiek: ik ben er eerlijk en open over, vertel er ook uit mezelf wat over want ik weet dat mensen er niet naar durven vragen. Maar dat betekent niet dat ik er soms niet moe van wordt dat er zoveel onbegrip is en dat ik daardoor vaak het grootste gedeelte maar weg laat: het gedeelte waar altijd weer wat over te zeggen is door anderen. Nee, ik neem het ze niet kwalijk. Het is niet te begrijpen als je het niet hebt meegemaakt. Maar het niet begrijpen en oordelen zijn twee totaal verschillende dingen. Het eerste heb ik geen problemen mee (is hooguit soms eenzaam en frustrerend). Het laatste maakt me boos. Het leven kost me nu nog meer moeite en energie dan een gemiddeld mens. Ik heb geen energie om mezelf te gaan verdedigen en uit te leggen hoe het is om constant elk moment van de dag in huilen uit te willen barsten, bij elke stap het gevoel te hebben van vermoeidheid en moedeloosheid door je benen te zakken en oe het is om de dag door te komen door af te tellen naar het moment dat je weer kunt gaan slapen. Want dat geluk had ik dan weer wel: slapen lukte, dankzij medicatie. Ik vind het persoonlijk verschrikkelijk als mensen oordelen. Daarentegen vind ik het geen enkel probleem als mensen ‘domme’ vragen stellen (die overigens niet bestaan) of zeggen dat ze het niet snappen. Vraag, alsjeblieft. Zoveel als je wilt. Als ik niet wil antwoorden, dan zal ik dat zeggen. Dat heb ik inmiddels wel geleerd.

    Like

  10. Ik verbaas me dat er zoveel af wordt gegeven op de omgeving (over oordelen gesproken..)
    Vergeet niet dat het overgrote deel geen opleiding/kennis heeft van psychiatrie… Een gesprek met iemand met een depressie is zo eenvoudig niet, zeker niet voor een leek..
    De vergelijking met iemand met een gebroken been is erg cliché die mijn inziens niet opgaat. Hooguit dat mensen rekening houden met de zichtbare beperking, maar misschien heeft diegene ook wel een grote behoefte om te praten over hoe dat is ontstaan. En juist dat gaat daar ook vaak mis.. Logisch, het ontbreekt vaak aan kennis en gesprekstechnieken… Verpleegkundigen in de psychiatrie hebben er nl ook minimaal 4jaar voor moeten studeren, het is en blijft een vak!

    Like

  11. Nou ook ik heb dit mee gemaakt en het is een hel. Verschrikkelijk, mensen begrepen me totaal niet ondanks ze zo hun beste deden. Ik kreeg dit na de geboorte van me zoontje, nu ruim 10 maanden later ben ik ‘genezen’ verklaard door me psychiater. Wel nog medicijnen blijven slikken. Ook ik ben iemand die altijd zegt het gaat goed. Soms heb je gewoon t idee van als ik zeg dat het goed gaat misschien ga ik me ook zo voelen (niet dus ). Ik heb nu nog kl*te dagen absoluut maar t is zo moeilijk om iemand dat te vertellen. T lijkt wel of niemand t begrijpt en altijd maar; ‘zet je er eens over heen of het heeft nu wel lang genoeg geduurd of het komt vast wel goed we hebben allemaal wel eens een rot dag’ HALLO rot dag? Ja vast rot dag.. Daarom slik ik al ruim 9 maanden medicijnen omdat dit alleen maar een ‘rot’ dag is. Ja hoor ik doe t wel ALLEEN blijkbaar snap je er geen reet van!.. Gelukkig heb ik t mooiste wat er is voor terug gekregen me lieve zoontje💙 hij is de enige die mij aanvoelt.. Klinkt gek maar me beste vriendje voor altijd.
    Ondanks alles ben ik nu wel ontzettend gelukkig en uiteindelijk wijzer en sterker!

    Like

  12. Ik heb een depressie gehad van mijn 13/14de tot een jaar of 17/18.
    mijn moeder is overleden toen ik 2 was en had toen een moeilijke tijd.. niet alleen door het overlijden maar nog meer zaken die voor mij te persoonlijk zijn..
    jeugdzorg vond het nodig dat mijn verleden mij bekent moesr zijn en kwam hier mee in de pubertijd.. ik wist op dat moment al niet hoe ik met mijzelf om moest gaan, laat staan met een truamatische eerste 4 jaar van mijn leven..
    ik heb het stil gehouden tot op het moment dat er dagelijks ‘zelfmoord’ door mijn hoofd spookte en ik stilletjes pillen geslikt had in de hoop niet meer wakker te worden..
    uiteindelijk in ruzie en woede geschreeuwd dat ik dood wilde.. er is meteen hulp gezocht en uit tests bleek ik matig tot zwaar depressief.
    matig tot zware depressie werd niet vergoed door de zorgverzekering en kon ik maar 5 sessies krijgen.. de sessies wil je liever niet.. je hebt er geen interesse in maar je weet dat het moet.. dat verdovende gevoel.. het verscgil niet weten en voelen tussen blij, boos en verdrietig.. numb.
    ik ben er uiteindelijk zelf uitgeklommen maar ik heb er nog altijd veel last van..
    zodra er momenten zijn dat dingen niet gaan zoals het moet of zoals je het wil voel ik weer dat verdovende gevoel waarvan je eigenlijk niet weet wat het is.. en dan moet ik hard vechten en hard tegen mezelf in om mezelf niet op te sluiten en terug te vallen..
    ik ben 22.. en word nog dagelijks geconfronteerd met dit..
    mijn leven en hoe ik toen was zijn compleet veranderd.

    Like

  13. Ik denk dat ik maar een beetje zelf ook uit de taboe sfeer moet treden. Het is soms zo moelijk om toe te geven dat je het ff niet meer weet of dat je een hele slechte dag hebt en het liefst de hele dag in bed wil blijven liggen, dat zelfs het idee om op te staan je veel angsten geeft. Toch sta ik dan weer op, maak me klaar voor bijv het werk en sta er dan weer. Soms elke dag weer. En dan wordt het nog erger. Dan lukt het niet meer of krijg vreselijk last van mijn lijf…..maar het enige wat ik weet is doorgaan. Kan niet anders. En te proberen te genieten van mijn lieve man Gijsbert Schinkel en 2 honden en mijn familie en vrienden, al het moois wat we hebben. Soms, meestal lukt dat….soms helaas niet. Maar gelukkig ben ik niet meer piepjong en heb ik al veel meegemaakt en ken ik mezelf in die hele diepe dalen heel goed. Dus het uithouden en doorgaan is het enige wat wil. Er soms over praten, niet teveel, want misschien word het erger, maar gewoon blijven ademen, blijven werken. En proberen goed voor mezelf te blijven zorgen….
    Het leven is van ups en downs….voor iedereen. Voor vele, waaronder ik soms hele diepe downs….en daarom soms hele hoge ups! Ik ben sterk!

    Like

      1. Angela, wel of niet kunnen werken zegt niets over de ernst van de depressie of over het feit of iemand slechter af is dan een ander. Het klinkt alsof u gradaties aanbrengt alsof het van Carina minder erg is. Helaas werkt dat niet zo en dat zou zeker iemand die het meemaakt moeten weten.

        Like

  14. Ik heb zelf ervaren hoe het is om niet meer naar buiten te durven. Een hel. De laatste maanden ben ik erachter gekomen dat er maar 1 medicijn is. Geen ‘pammetjes’ of therapie maar gewoon DOEN. We weten allemaal dat angst en paniek een veilige bescherming van jezelf is. Je lichaam ziet gevaar, wees blij. Op een gegeven moment leer je accepteren dat het zo is en blijkt er niets te gebeuren in die gevaarlijke kassa rij. Nu kan ik zeggen dat als je routine brengt, je heel veel kan doen met je leven. Feestjes, werk terrasjes.. het KAN wel als je durft te vechten met jezelf. Ik lees vaak berichten van mensen die hier al meer dan 10 jaar mee lopen. Vecht! Het kan echt!

    Like

  15. Ook ik heb op vrij jonge leeftijd te kampen gehad met een depressie. Ik ben altijd vanaf jonge leeftijd op school gepest door mijn rode haar, blanke huid en tegendraadse karakter. Dit zorgde bij mij voor zo’n laag zelfbeeld dat ik op de middelbare school in een zware depressie gleed. Na maanden amper eten, weinig contact, mezelf opsluiten in mijn kamer en daar voornamelijk naar het plafond staren in bed verloor ik steeds meer vrienden. Ik wilde me niet meer zo voelen, of naja… Ik wilde weer IETS voelen! Uiteindelijk ben ik het gevecht aangegaan met mezelf door hulp te zoeken bij een psycholoog. Zij kwam erachter dat ik hoog sensitief ben en heeft mij enorm geholpen door me simpelweg uit te leggen hoe dit in elkaar steekt. Ik heb mezelf enorm leren kennen en heb mijn ouders en zus meerdere malen mee laten gaan met mijn sessies. Juist hierdoor wisten zij wel wat ze moesten vragen en wat ze voor me konden doen omdat een kundig iemand kon helpen met het voeren van een goed gesprek. Ik ben uiteindelijk op eigen kracht (ben niet zo vd medicatie) uit t diepe dal gekomen. En nu, 10 jaar later, ben ik afgestudeerd hulpverlener in ggz en verslavingszorg! Ik kan oprecht zeggen tegen jullie die hier nog mee kampen of langzaam uit het dal aan het kruipen zijn: lieve allemaal, het KAN! En als je de confrontatie met jezelf aandurft, zul je merken dat je zoveel mooie dingen van jezelf kunt ontdekken! Uiteindelijk zul je er alleen maar sterker door worden. Ik vind het su

    Like

    1. Ik vind het super stoer wanneer mensen hulp vragen bij problemen die zo diep en zwaar zijn als deze! En dat opzich is iets om heel trots op te zijn!!

      Like

  16. Mensen denken dat je
    het je zelf aan doe door negatief te denken .maar het overkomt je gewoon net als verliefd worden of de griep .
    Ik loop ook niet snel naar de dokter ,je wordt alleen vol gestopt met medicatie

    Like

  17. Van een gebroken been word je mentaal niet sterker, van een depressie wel, dus ik ben blij dat ik ooit een depressie heb gehad want nu kan ik meer aan dan menig een die alleen maar een gebroken beentje hebben gehad! En waarom zou iemand rekening met mij moeten houden? Kep liever dat ze me in eerste instantie normaal behandelen zonder dat ze weten dat ik iets heb. Behalve bij een nieuwe relatie of werkplek zal ik nooit vertellen dat ik ADHD, autisme, depressie of OCD heb (gehad). Dus ja, ik wil liever een depressie dan een gebroken been, ook omdat ik bij een depressie weet waar ik aan toe ben en er mee om kan gaan en met een gebroken been niet en dat hoef ik ook nooit te weten.

    Like

  18. Echt niet in NL alleen hoor, hier in België minstens zo… Na bijna 4jaar ben ik stilaan terug aan de middenste trapjes van de ladder waarvan ik heel lang zelfs de onderste traptrede niet vond. Nu kan ik er wel over praten, alsof het om iets ‘gewoons’ gaat als een kou of een gebroken been. Ik heb er het eerste jaar enorm moeilijk mee gehad dat ik, de lachebek, optimist, kletskous, plaaggeest, … Deze diagnose kreeg. Pas toen ik dit voor mezelf kon aanvaarden, kon mijn herstel beginnen. Ik neem nog steeds medicatie, heb een schat van een therapeut en heb stilletjesaan mezelf teruggevonden… Komt wel hoed hoor, mijn leven, reacties, moods, … Zijn ook ok, ik ben goed zoals ik ben en ik maak mij meer en meer los van het ‘maatschappelijk beeld’ waaraan je als vrouw zou moeten aan voldoen. Sinds ik zo denk en ‘werk’ voel ik mij sterker dan ooit, bewuster en heb meer vrede met mezelf en alles rondom mij… Alles komt goed… Ondanks alles…

    Like

  19. Ik zit nu al 2 jaar in de ziektewet vanwege een zware depressie. Het eerste jaar kon ik niet veel meer dan slapen. Ook vanwege de medicijnen die je nog meer slaperig maken.. mensen denken veelste licht over depressies. Ook ik voordat ik ermee in aanraking kwam. Zelfs mijn beste vriend die me er echt doorheen heeft gesleept zegt af en toe wel eens je neemt er een loopje mee je lacht weer je hebt weer plezier in dingen enz…. Dat klopt het gaat ook beter met me maar het enige wat ik dan krn zeggen is: ik wou dat je in mijn hoofd kon kijken dan zou je weten dat ik er geen loopje mee neem… Mijn therapie is bijna afgelopen ik ben weer aan het opbouwen op mijn werk en ben bijna zover dat ik zelfstandig kan werken. Nu zit ik bijna aan mijn 2 jaar ziektewet en kreeg ik gister te horen dat ik ontslagen wordt.. Nu moet ik deze klap ook weer zien te verwerken net nu het beter gaat… Wat ik eigenlijk wil zeggen denk niet te licht over een depressie en als je iemamd in de omgeving hebt met een depressie probeer hem zo goed mogelijk te ondersteunen en kijk naar de signalen want die zijn er… Ik heb ook op het randje gestaan…

    Like

  20. Ik heb gisteren weer EMDR gehad. Het was heel zwaar. Sindsdien voel ik me ook heel verdrietig, angstig en depressief. Vanmorgen nog een training emotie regulatie gehad, wat ook vreselijk was. Ik ben daarna in bed gekropen en heb 3 uur geslapen. Ik werd wakker na een erge nachtmerrie. Vanavond zit ik het nieuws te kijken, eerst komt er een zelfmoord bericht binnen die er heel erg inhakt en daarna een bericht over een kinderlokker en zijn daden. Ik voel me vreselijk. Het liefst kruip ik weer in bed, maar ik heb een gehandicapte zoon die ook nog nieuwetijdskind is en die is helemaal in de war als ik naar bed ga. Ik ben het ook een daarom reageer ik ook heel heftig op de EMDR en ook op prikkels. Ik ga wel heel vroeg naar bed. Ik kan echt niet meer. Ik ben kapot!!!

    Like

  21. Dit is op A way of Life herblogden reageerde:
    Eens wat anders dan een blog over vissen, voetbal of andere leuke dingen. Mensen met een burn out of depressie worden vaak niet begrepen. Er rust een taboe op terwijl het juist zo belangrijk is dat het begrepen wordt. Een taboe terwijl zo vreselijk veel mensen hier mee te kampen hebben.
    Vandaar het herbloggen van dit sterke blog van Chrisje. Een stukje bewustwording. Niets om je voor te schamen.

    Like

  22. Een gebroken been is minder erg
    Je hebt geen angsten je kan je heerlijk ontspannen met een mooi boek

    Maar dit lukt niet met een depressie
    Je bent angstig geen rust
    Het lezen van een boek lukt niet en tv kijken het gaat langs je heen je zit de hele dag vast met je eigen gedachten

    Like

    1. Ik weet er alles van .
      Ik heb deze angsten al twee maanden
      En gebruik nu anti depressiefe midicijnen die gebruik ik nu 4 weken
      Televisie gaat langs me heen en film heeft geen zin ik kan de gedachten er niet bij houden . Eerlijk een been breken is veel minder erg of een flinke griep

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s