Liever een gebroken been: Wat niemand zegt over depressies en burnout

Bijna vier op de tien Nederlanders heeft wel eens psychische problemen (gehad). Bijna vier op de tien, dat is bijna 40 procent. U leest het goed, bijna de helft van de Nederlanders. Laat u dat even doordringen? 

Zeventien procent van de Nederlanders heeft een depressie. Er wordt gesteld dat veel mensen niet naar de huisarts (durven te) gaan uit schaamte. Er rust dus anno 2015 nog steeds een taboe op depressie, angst en burn out. Terwijl het dus zo velen van ons overkomt. Als er zo veel mensen met psychische klachten zijn, waarom zijn zo veel mensen dan zo bang om toe te geven dat ze een psychisch probleem hebben? Waarom wacht men vaak tot de nood echt te hoog is, met de stap naar de huisarts? En: waarom wordt een depressie, angsten of een burn-out gezien als persoonlijk falen, terwijl het zo veel mensen overkomt?

foto door:  TwinFlame Photography
foto door: TwinFlame Photography

Liever een gebroken been
Allereerst denk ik dat je beter een gebroken been kunt hebben dan een depressie (of welke andere psychische aandoening dan ook). Als je been gebroken is, zit het in het gips, en dat kan iedereen duidelijk zien. Mensen houden vanzelf rekening met je, want ze kunnen niet om het gips en de krukken heen. Iedereen weet wat het is, het is niet ‘eng’ of ‘te persoonlijk’, dus zijn ze ook niet bang om je te vragen wat er is gebeurd en hoe je daar nu aan komt, dat gebroken been. Bij een depressie, wat net zo goed een officiële ziekte is, durven mensen dat opeens een stuk minder goed te vragen. Er wordt zelden gevraagd hoe je aan je depressie komt. Mensen lopen op hun tenen om je heen en gedragen zich soms uiterst ongemakkelijk. Ze zien het ook niet aan je, je ziet er immers “gewoon” uit als jezelf; misschien wat bleker of vermoeider, maar verder zien ze niets aan je.

Bij een gebroken been zullen er ook geen mensen zijn die tegen je zeggen: “Bekijk het leven positief, joh!” of “Ga toch eens met vakantie! Dat doet je goed!” Iedereen weet immers dat een gebroken been een bepaalde hersteltijd heeft, waar je verder niet echt veel invloed op hebt. Je botbreuk zal er niet sneller van helen. Maar je depressie ook niet.

Bekijk het leven van de positieve kant…. en meer desastreuze adviezen
Een depressie is een serieuze aandoening, geen blauwe maandag. Het is ook geen winterdipje en al zeker geen baaldag. Een depressie is een donkere sluier die over je leven heen gegooid lijkt te worden, waardoor je steeds minder in staat bent met de dag te leven of zaken positief te benaderen. Je weet nog wel dat je ooit een optimistisch mens was, maar je bent volledig kwijt hoe dat ook al weer moest. En al die goedbedoelde maar desastreuze adviezen als “Ga eens op yoga!” helpen daar zeker niet aan mee. Sterker nog: het werkt averechts. Het geeft iemand die ziek is het gevoel dat hij er niet genoeg aan doet om beter te worden, terwijl hij of zij op dat moment misschien amper de energie voor een wekelijkse therapie sessie kan opbrengen. En op vakantie gaan met een depressie is zeker mogelijk, (dat is het ook met een gebroken been), maar dan zit je daar: in de zon, op je lounge bedje, nog steeds depressief te wezen.

Veel onbegrip
Er heerst veel onbegrip rondom psychische aandoeningen. Mensen weten zich er geen raad mee, of zijn bang dat ze ‘aangestoken’ c.q. meegesleurd worden. Sommige mensen kunnen zich oprecht niet inleven in hoe het is om depressief te zijn. Als je dat zelf nog nooit hebt meegemaakt, ís het ook best lastig om te begrijpen.

Maar je kunt het allicht proberen. En als je het niet begrijpt, kun je er naar vragen. Je kunt uitleggen dat je het niet begrijpt. Vragen naar de gedachten en gevoelens van degene met een depressie (of burn-out, of angsten, etc.). Je kunt aangeven dat je niet goed weet wat je moet zeggen, als je merkt dat je zoekt naar troostende woorden en alleen maar cliché’s kunt bedenken.

Iemand met een depressie krijgt zijn dag heus wel om, ook zonder vooroordelen.
Vaak is iemand met een depressie of andere psychische klachten namelijk gewoon al heel dankbaar voor een luisterend oor, dankbaar als je niet veroordeelt, blij met jouw poging tot begrip. Er ligt al genoeg druk op mensen om beter te worden, in de eerste plaats vanuit hen zelf. Maar net als het gebroken been, kan een psychische aandoening veel tijd kosten om te herstellen. Als iemand te snel weer allerlei dingen van zichzelf gaat vergen, is de kans op terugval groot. Als je beseft dat mensen met een burn-out of depressie soms al de grootste problemen hebben om zich te douchen, aan te kleden en te beginnen met hun dag, dan oordeel je misschien niet meer zo snel.

“Maar wat doe je dan eigenlijk, de hele dag maar thuis?” is een veel gestelde, maar helaas ook zeer veroordelende vraag.

Iemand die in een depressie of burn-out zit, heeft vaak last van concentratieproblemen, geheugenproblemen, slaapproblemen, ernstige vermoeidheid, angst- of paniekaanvallen, ernstige neerslachtigheid, besluiteloosheid en black-outs. Geloof me, daar krijg je je dag wel mee om.

Het taboe ligt bij ons zelf
Als bijna de helft van de Nederlanders wel eens psychische problemen heeft (gehad), is er altijd wel iemand in je buurt, of treft het jou zelf misschien zelfs eens. Misschien ligt het taboe niet bij de huisartsen, de gezondheidszorg en ook niet bij de psycholoog, maar moeten we het meer zoeken bij de directe omgeving van de zieke persoon én in hem of haar zelf. Want zolang we ons er voor blijven schamen, er voor weg blijven lopen of elkaar indirect verwijtende adviezen blijven geven, zeggen we eigenlijk met zijn allen: Een depressie kan niet, je moet je er voor schamen en zorgen dat je er zo snel mogelijk van af komt, anders vinden we er niets meer aan.
Door een andere houding richting de mensen met psychische klachten in je omgeving, kun je voor hen misschien net dat verschil maken, net dat lichtpuntje zijn op hun dag. Wie weet, misschien ben jij er zelf ooit ook erg blij mee als een ander dat voor jou doet. Want dat is dan wél net als met een gebroken been: je weet nooit wanneer het jou een keer overkomt.

Gepubliceerd door chrisje

Freelance tekstschrijver

161 gedachten over “Liever een gebroken been: Wat niemand zegt over depressies en burnout

  1. Ik vind dat je dit niet treffender had kunnen schrijven. Ook ik zit in een burn-out/depressie en krijg te maken met veel vooroordelen ‘je bent 18, ga studeren, naar de kroeg, yoga, breien, haken, muziek maken, cursus mindfulness etc etc.’ Je omschrijft het heel goed. Het komt over alsof ik mijn best niet doe, waardoor ik me alleen maar ellendiger voel. Ook ik wil studeren, naar de kroeg en misschien blijk ik heel goed te kunnen breien, maar ik kan dat niet.

    Mensen met psychische problemen zitten niet op je adviezen te wachten, hoe goed bedoeld ze ook zijn. Een luisterend oor, iemand die af en toe beaamd dat het leven kut is, maar weer beter wordt.

    Stap eens op iemand af als je ziet dat diegene stil of teruggetrokken is of wallen heeft tot zijn of haar kin. En vraag eens oprecht hoe het met diegene gaat. Dan zul je zien dat er wel degelijk open ovwr gesproken wordt.

    Geliked door 2 people

    1. Depressie/burn-out heeft voor een groot deel met het innerlijke van de mens te maken. De enige die het innerlijke hart/ziel van de mens kan genezen is God/Jezus die de mens het leven heeft gegeven. Heeft men rees over Hem gehoord. Hij heeft een doel en plan met ieder mens persoonlijk. Ik weet dat niet een ieder hierop zit te wachten, maar toch is het een feit.xxxVr. groet. Patricia

      Like

      1. @hetgoedezaad: U hoeft hier niet telkens God te komen promoten, als u blijft reageren op deze manier blokkeer ik uw account. Bedankt.

        Like

      2. Oh ik heb een paar keer gereageerd naar jouw reactie. Ik ben toch blij dat je het hebt gelezen. Wij leven in een zondige wereld met vele ziekten en kwalen. Alleen God is het antwoordt als mensen Hem in hun hart/ziel toelaten. Bij deze wens ik je een gezegende woensdag. Dat het je goed mag blijven gaan. Vriendelijke groeten.

        Je mag mij blokken als je wilt. Maar God weet precies wie je bent en kent je heel goed ook de vele anderen die reageren. Heeft niks met promoten te maken. Iedereen hoort het te weten. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen keuze.. Ik kan jou niet dwingen. Mag ook niet. God is liefde. Ik laat je nu ook met rust. Ik heb jouw site onthouden Chrisje. door niet meer te reageren. Je bent vrij om te komen lezen naar behoefte en als je vragen hebt.

        Like

      3. Het is geen feit maar een aanname van jouw kant. Probeer eens te onthouden wat feiten nu eigenlijk zijn en geef dan nog eens commentaar! Een feit is een gebeurtenis of omstandigheid waarvan de werkelijkheid vaststaat, ofwel zintuiglijk kan worden waargenomen of instrumenteel gemeten.

        Like

      4. Een feit is iets dat bewezen is en dat is jouw theorie helaas niet. Dus hou deze raad van je alsjeblieft voor je als je met iemand praat die depressief is…

        Like

      5. Bullshit met je opmerkingen. Ga lekker ergens anders gouden eieren verkopen kut Yohova’s of hoe je het ook schrijft. Als je niet eens weet wat het inhoud! Heb zelf angst klachten al 2 jaar dus kom geen onzin lullen dit gun je niemand en is zeer moeilijk voor mensen. Ik zou zeggen iedereen kop op en alles komt vanzelf goed. Zolang je steun heb aan je naasten. En daarbij probeer toch leuke dingen te doen en laat vooral veel op je afkomen ipv stressen over alles. Ik heb er best profeit bij al ben ik nog lang niet genezen.

        Groetjes Sven

        Like

      6. Mens stop dat waardeloze geloof van je ergens waar de zon niet schijnt denk je werkelijk dat mensen op dat gezijk zitten te wachten al dat geloof afschaffen door die onzin komt er steeds meer ellende op de wereld dat is de realiteit!!!! Dus hou op en stop dat boek met Jezus Maria en God er bij lekker ergens waar de zo’n niet schijnt en val een ander er niet mee lastig !!!!!

        Like

      7. Sorry hoor. …. maar het goede zaad?
        En dan ook nog op een artikel reageren waar duidelijk staat dat de goed bedoelde advies. … Vaak niet echt opbeurend werkt. .. misschien dat een luitetend oor….. en ja ik geloof ook in God en ja ik heb een hele dikke burn out gehad. .. en soms nog een beetje na weeën van heb…. neh ik denk idd niet dat er op jou comment gewacht wordt. Maar lief dat je mee denkt. .. was mijn antwoord dan altijd. Want dat rotterige gevoel wat je zelf hebt gun je een ander niet!

        Like

      8. Ik ben zelf overtuigd christen. Maar ik vind het echt heel pijnlijk wat je zegt. God lost niet alle problemen op in het leven. Ook mensen met kanker worden niet beter of hebben hun strijd te strijden. Psychische problemen zijn net zo reëel als lichamelijke. Je doet mensen tekort en onrecht aan door op deze manier te denken. Daarbij is het zo dat veel mensen met depressie of burn-out een rugzak vol pijnlijke ervaringen hebben. Die moeten verwerkt worden en dat kost tijd. Dat zijn processen. Gelukkig weet ik dat God er ook voor mij wil zijn met mijn burnout!

        Geliked door 1 persoon

      9. Wil je die onzin voor je houden, daar zit iemand met een depressie niet op te wachten. Als je dat gelooft is dat goed voor jezelf, maar daar hebben deze mensen nix aan. Sorry hoor maar zo denk ik erover.

        Like

      10. sorrie hoor maar vind dit weer zwaar gelul ben zelf al jaren depressief en als er een god bestaat waarom haal hij mij hier dan niet weg en wat heb ik dan verkeerd gedaan om deze zware straf te moeten dragen??

        Like

      11. Van dit soort reacties word ik misselijk. Hier wordt feitelijk toegegeven dat die liefhebbende god met opzet iemands leven naar de verdommenis helpt. Walgelijk.

        Like

      12. Ach Nicky je moet zo iemand gewoon negeren ze weten niet wat ze zeggen . dit zijn juist de mensen die voor ons het leven nog moeilijker maken dan het het als is. als god er was had hij er wel voor gezorgd dat we het niet hadden gekregen toch. maak je niet boos kost energie en dat is zonde omdat voor zulke domme mensen te verbruiken.

        Date: Fri, 23 Jan 2015 19:40:35 +0000 To: hstegehuis63@hotmail.com

        Like

      13. God heeft psychologen en psychiaters de kennis heeft gegeven,om de juiste medicatie voor te schrijven die ze nodig hebben.
        En ja ik ben ook een christen,en ja met psychische problemen.
        En daarbij heb ik al te veel van deze onzin dingen gehoord.
        Ja God / Jezus kunnen je leven verrijken,maar men moet niet klakkeloos tegen mensen die psychische problemen hebben,dat God ze zal genezen,en daardoor stoppen met hun medicatie,en vervolgens zelfmoord plegen,omdat ze denken genezen te zijn.
        En die zelfde christenen die zeggen dat Jezus mensen geneest,zeggen dat mensen zelfmoord plegen,naar de hel gaan,dus pas op wat je zegt.

        Like

      14. Hetgoedezaad jij moet gewoon van deze site gaan jij weet totaal niet waar jij het over hebt. en voor mij en deze mensen met rust laten we worden al genoeg veroordeeld door de maatschappij. ga lekker naar je god en bid voor ons zondaars want zo zie jij ons toch ga lekker spelen met je vooroordelen en laat ons hier met rust.

        Like

      15. het is niet zo dat als je in God gelooft dat je depressie of burn out gelijk weg is ik ken ook een echt gelovige vrouw die last heeft van een burn out maar God is wel een grote steun in haar leven en maakt het dragelijk

        Ik heb zelf ook tegen een depressie aangezeten en dankzij God ben ik er weer bovenop gekomen.
        Sinds ik weet dat Hij mij verlosser is ben ik zoveel gelukkiger om dat God alleen het ware geluk kan geven. Er zijn veel mensen dankzij Hem van hun depressie genezen zijn er zijn ook meerdere mensen die daar hun getuigenis over geschreven hebben.

        Maar het is inderdaad niet verstandig om gelijk dit verhaal te vertellen tegen iemand die er nog midden in zit.

        Het belangrijkste is altijd eerste te luisteren en dat geld in alle situaties!
        Het is ook belangrijk begrip te tonen en mee te leven en daarna kan je misschien heel voorzichtig wat vertellen als diegene er voor openstaat
        Maar bid van te voren om wijsheid en vooral bid voor die persoon en blijf voor diegene bidden.

        Vergeet niet je van God 2 oren gekregen om te luisteren en een om te spreken en geen 2 monden om te spreken!

        Geliked door 1 persoon

      16. Dus als christen kan en mag ik géén burn-out krijgen? Dit is weer zo’n veroordelende opmerking…. Verdiep je eerst eens wat dieper in het onderwerp zelf, voor je iemand nog meer een juk op de schouders legt, want je gaat je echt niet beter voelen door jou woorden zó te brengen.
        En als gelovige zeg ik, zullen we het dan maar aan Jezus Zelf overlaten, ipv Hem in de weg te staan of een handje ‘helpen’ door je naaste nog meer schuldgevoelens aan te praten?!
        Ik wens je wijsheid en nog meer groei in Genade!

        Like

      17. Een feit nog wel! Patricia toch…
        We zullen allemaal dus maar even afwachten, totdat God/Jezus het innerlijke hart/ziel zal genezen van die verschrikkelijke depressies!
        Ik denk dat inderdaad een ieder (waaronder ik) niet op dat soort gelul zit te wachten.

        Like

      18. Dag Patricia,
        Maar onze lieve heer bedenkt dit toch voor jou, deze martelgang.’de heer heeft het zo gewild’wordt er toch altijd geroepen.Geloof is en blijft héél persoonlijk.Ik geloof niet in die poppenkast! ben wel blij voor jullie met de nieuwe geweldige paus. Die snapt het! Lief zijn voor en betrokken zijn met je naasten dat is wat een mens nodig heeft en dat geloof jou daar bij helpt vind ik fijn voor jou maar ik kan er niks mee.
        Vertel mij dan maar eens waarom ISIS mensen die niet geloven de strot af snijdt.Geloof maakt meer kapot dan je lief is. Al deze wreedheden worden uit naam van de heer begaan zo lang al als dat Allah en God bestaan.
        Groet Erik

        Like

  2. Héél herkenbaar idd….. ik heb er in die periode ooit een uur over gedaan om me aan te kleden. Stond voor mn kast en kon maar niet beslissen en “….wat als …” maar ook “….ja maar….” en dan had ik er nog een paar kilo bij omdat ik mbv dropvervanging gestopt was met roken 😦 met als gevolg dat niet alles meer pastte als voorheen….. wéér die tranen, ‘angst’ dat ik niet meer mooi gevonden zou worden…. “jaja, knap hoor dat je tòch gestopt ben met roken” ….ik weet nog dat ik die getalletjes omhoog zag klimmen door al die drop, maar ik dacht nog; “eerst stoppen met roken en die kilo’s zien we daarna wel weer” ….poehey, valt dàt ff tegen….. en dat is weer niet bevordelijk voor je zelfvertrouwen ……en dan zak je weer weg 😦
    ….afin…. ik had ook liever een gebroken been gehad, maar realiseer me nu wel dat óók die ervaring….. en hulplijnen me gebracht hebben tot waar en wie ik nu ben…. op meerdere vlakken een rijker mens

    Geliked door 2 people

  3. Ik vind sowieso dat in de huidige wereld (in de 21e eeuw nota bene) nog steeds het belang van emotionele gezondheid en emoties an sich maar schrikbarend wordt genegeerd of uberhaupt serieus wordt genomen. Meestal wordt er lacherig over gedaan, meteen negatief over geoordeeld, en nog steeds in veel (macho) mannencultuurtjes wordt er gedaan alsof het hebben (of uiten) van emoties je zwak maakt, en in zogenaamde “beschaafde” kringen worden emoties als primitief gezien en maakt het negeren ervan je zogenaamd beschaafd.

    Integendeel, dit soort gedrag en het negeren/onderdrukken van je emoties maakt dingen juist alleen maar erger en is 1 van de redenen dat vandaag de dag meer mensen dan ooit tevoren zich somber, ongelukkig of leeg voelen of zelfs massaal aan de antidepressiva zitten..

    Laten we eens kijken wat emoties uberhaupt zijn… Onze emoties zijn onderdeel van ons overlevingsmechanisme, en stammen nog uit de oertijd toen we nog in het wild leefden. Emoties hebben als functie om tijdelijk of deels ons verstand weg te drukken en te zorgen dat we snel en uit reflex reageren als we in gevaar zijn. Als er een gevaarlijk dier op hoge snelheid ons af komt (of in moderne tijden: een vrachtauto) zijn onze overlevingskansen groter als we vechten (boosheid) of vluchten (angst), dan dat we eerst 5 minuten staan overwegen wat we het beste zouden kunnen doen. Voelen we ons blij en gelukkig, dan betekent dit in feite dat onze overlevingskansen optimaal zijn, ons welzijn. Alle zoogdieren hebben overigens hierom ook emoties. Verschil is alleen dat wij geëvolueerd zijn, en hiermee zijn ook onze begrippen van gevaar/bedreiging en welzijn met ons meeveranderd.

    Wat houdt dit verhaal allemaal in, en wat kunnen we ermee? Simpel.. als we ons bang, boos, ongelukkig, somber of gestresst voelen is dit eigenlijk een manier van ons lichaam om ons duidelijk te maken dat er iets aan de hand is, dat iets ons gevoel van welzijn “bedreigt”, en dat er iets moet veranderen zodat we ons weer beter voelen (ons welzijn te vergroten).. We leven vandaag de dag in een wereld waarin alles steeds duurder wordt en we steeds harder & meer moeten werken, we van alles “moeten” en van van ons verwacht wordt, maar eigenlijk niet willen.. waarin we steeds minder tijd (en geld) overhouden om te ontspannen, tot rust te komen, ons te ontplooien, leuke dingen te doen die ons echt gelukkig maken.. en daarom is het eigenlijk helemaal niet zo gek dat zoveel mensen tegenwoordig zulke korte lontjes hebben, zich niet happy, eenzaam, leeg, gestresst of ongelukkig voelen.. En hoe meer deze gevoelens worden opgestapeld, hoe groter de kans op depressies en andere psychische problemen.

    Het probleem vandaag de dag is alleen dat we vaak dan allerlei middelen voorgeschreven krijgen om deze gevoelens te onderdrukken. Maar op deze manier bestijd je alleen de symptomen zodat je op dezelfde voet verder kan gaan, in plaats van het werkelijke probleem aan te pakken —> Er moeten dingen veranderen in ons leven zodat we ons weer beter voelen, oftewel zodat het weer beter gaat met ons welzijn.

    Peace!

    Geliked door 2 people

  4. Wauw wat is dit mooi verwoord, ook ik heb een burn-outout/matige vorm van depressie en paniekaanvallen. Ik ben 27 jaar en ik heb inmiddels ook al een terugval gehad.

    Ik word niet begrepen, ik hoor ze denken ze is nog zo jong, ze denken dat ik mij aanstel, dat ik op deze manier aandacht vraag.

    Dit is niet zo, ik ga kapot van verdriet en woede. Vele begrijpen niet hoe zwaar dit is, hoe vermoeiend het is om constant met jezelf in strijd te zijn.

    Normale dagelijkse dingen als bijvoorbeeld douche, tandenpoetsen en koken kan ik niet of kosten mij moeite. Pretparken, kroegen, feesten, verjaardagen en andere uitjes vermijdt/ontloop ik. Maar als ik ga dan voel ik mij ongemakkelijk, onzeker, bang, verdrietig en boos. Genieten, dat woord ken ik niet.

    Ik moet opnieuw leren een structuur op te bouwen en dat is zwaar en zal maanden duren maar de eerste kleine stapjes zijn gezet en ik ben al opweg! Want uit eindelijk kom ik er sterker uit en zie ik dit als een positieve ervaring waar ik veel van kan leren/heb geleerd.

    Thnx voor dit artikel ik hoop dat na mij vele anderen dit zullen lezen.

    Geliked door 1 persoon

    1. hee Suus,
      Ik was 17 toen ik met een burn out te kampen had.Ik kreeg een diagnose na 1,5 jaar : paniekstoornis met agorafobie.Het onbegrip van iedereen om je heen vanwege leeftijd en de burn out zelf is heel zwaar,begrijp ik maar al te goed. Al die tijd ook altijd gedacht dat ik het mezelf aandeed,want niemand had dit toch op zo’n leeftijd? Ik herken alles wat je zegt.. En ik wil je een hart onder de riem steken! Het is hoe dan ook hartstikke knap om zelf de touwtjes in handen te nemen en ermee te dealen, laat staan het te hebben en er mee om te gaan. Zie het als een grootse persoonlijke overwinning uiteindelijk, ik doe dat in ieder geval nu wel. Groetjes 🙂

      Geliked door 1 persoon

      1. he Suus en Micti
        vooroordelen hebben mensen toch ik ben 50 en mensen snappen niet dat ik het nu heb.mijn leven is zo goed heb lieve kids een schat van een man en toch een depressie maar vaak komt die van andere dingen om je heen en dat overheerst vaak het geluk wat je verder hebt het enigste wat ik jullie wil zeggen probeer het niet uit te leggen aan een ander, vertel gewoon dat je het hebt en dan is het verder hun probleem niet die van jou meer. en als ze er niet meer om kunnen gaan moeten ze gewoon een andere kant op gaan dan de jouwe succes met alles

        Geliked door 1 persoon

      2. Wat is het fijn om herkenbare verhalen te lezen en dan met name van jonge mensen. Je voelt je zo vaak alleen staan!
        Ik was 20 toen ik een burn-out kreeg, met daarbij een depressie en paniekaanvallen. Het heeft me toen 2 jaar gekost om mijn leven weer op te pakken. Nu ben ik 29 en sinds december 2012 weer ziek thuis ivm depressie en paniek en voorlopig ben ik niet beter. Ik vrees dat ik niet meer “de oude” zal worden en deze rugzak altijd zal meeslepen. Sommige mensen zeggen dat ze blij zijn dat ze ooit een depressie of burn-out hebben meegemaakt, nou bullshit!!!! Ik kan deze ervaringen missen als kiespijn. Ik heb 2 opgroeiende jonge kinderen en hun te zien opgroeien door een sluier van angst, vermoeidheid, radeloosheid en neerslachtigheid had ik liever niet gehad.

        Like

      3. Fijn om te lezen dat ik met mijn 18 niet de enige ben. Ik herken het helemaal. “Je werkt amper, hoe kun je burn-out zijn?” Het gaat helemaal niet om werken

        Like

    2. Hallo
      Suus ik heb je stukje gelezen en zelf vroeg ik mij de vraag van wat doe ik in dit leven en was toen nog maar pas 12 jaar
      Heb dat thuis gezegt en het antwoordt was je heb toch alles… Mijn ouders hebben de oorlog mee gemaakt en denken toch anders. Ik droomde veel in de klas en keek veel tv. Was een goede mix Kon geen Nederlands zo als ik wilde.. Maar daar heb je nu een naam voor daleci of zo. Met mijn geboorte heb ik drie maanden in cuveuze gelegen en het net gehaald. Dus veel in de watten gelegd en is niet erg
      Jammer genoeg praten we niet veel thuis als we het niet begrijpen en daar ben ik
      Was zelf een zacht kind en snapte niet waarom ik anders was gewoon te gevoelig en dat hoorde ik wel eens van aaaa hij is anders
      En ik had pieken van alles of niets
      Ik ging iets doen zeg sporten kracht sport en ging er 200 % voor. Geloof 16jaar en 100 kilo bankdrukken.
      Moeite met Nederlands dus ging werken
      Bestrating vertilde mij op mijn 15 tienjaar
      En kreeg veel last van mijn rug
      Bij ons was werken en niet zijken na een tijd ging ik naar de dokter en hij zij dat ik te jong was voor rug klachten. Na 5 jaar gestopt met dat werk.. Na veel pijn en ellende
      Andere baan en weer het zelfde ging niet meer. En vonden ook niks. Ging gokken om afleiding te hebben en minderstres.. Was niet genoeg dronk al om mijn onzekerheden en spanning weg te nemen. en slikte veel pijn en spierverslappers om door de dag te kommen. Kwam een meisje tegen en wilde een gezin. Met mijn eerste kind verloor ik bijna mijn vriendin met de bevaling
      Er knapte iets in mijn hoofd.
      Sinds dien probeer iK beter te worden
      Straatvrees kleine ruimte altijd druk in mijn hoofd altijd alles te veel niet pijndoen maar willen vermoorden.. nu 11 jaar bezig niet altijd heelslecht maar altijd er mee bezig snap mij zelf nu beter en probeer door dit soort dingen te lezen meer te. Begrijpen. Maar kan niet lang lezen.
      Wilde zeggen alleen jij kan beslissen hoe ziek je bent. Maar zorg er voor dat je niet te ziek wordt zo dat je je zelf niet meer kan helpen. Hoop dat dit iets is schrijf nooit
      Prettige dag nog

      Like

  5. ja en niemand zit te wachten als je telkens weer met je “verhalen” komt, ze vinden je vermoeiend en op de duur zit je alleen, dan maar lachen en het verbergen, het leven is hard wat dat betreft, echt een ik maatschappij, nu ik ga nu goed omdat ik weet wat ik heb en daar heel gelukkig mee ben, als je dat weet wat wil je dan meer..

    Like

  6. Wat een herkenning. Na trauma op mijn 27e, depressie rond 39, burn-out met 42 en herhaling van beide in mijn 49e levensjaar ben ik bij Ciran in therapie gegaan. Intensief, men werkt aan het geheel en niet alleen aan losse onderdelen. Emotioneel ben ik er goed uit gekomen, zal levenslang medicatie slikken (en de kilo’s accepteren). Tempo en werkdruk van mijn baan (onderwijs) blijven risico-factoren. Ik slaap 12 tot 14 uur per etmaal en heb nauwelijks energie voor andere dingen. Toch voel ik me van tijd tot tijd gelukkig en kan ik dankzij Ciran ook beter los laten. Sterkte!

    Like

  7. Ik zit momenteel thuis met een zwaar gebroken been. Ik merk dat de schrijfster dit nog nooit gehad heeft… Mensen kunnen inderdaad zien dat ik iets mankeer. Ze kijken naar me alsof ik een circusfreak ben. Ze reageren krampachtig als ik ergens langs moet in mijn rolstoel. Overal word ik nagekeken! Kinderen wijzen! Nee een gebroken been is inderdaad BETER. Er wordt niet gevraagd wat er aan de hand is. Er komen opmerkingen als: “heeft je man je van de trap geduwd?”

    Dan heb ik het nog niet gehad over de psychische gevolgen. Ik zie de auto nog iedere dag op me afkomen met daarna het geluid van de klap van de aanrijding. Ik ben totaal afhankelijk van iedereen. Kan de deur niet zelfstandig uit. En mensen zeggen precies hetzelfde tegen mij als tegen degene met een burn-out. “Ga lekker lezen”, “ga er even tussenuit” (hoe?!), “kijk die serie die je ooit al wilde zien”. Ik wil mijn tijd niet volmaken/uitzitten. Ik wil werken en een boodschap halen en auto rijden en met mijn honden wandelen. Met een beetje geluk kan ik zelfstandig lopen tegen JUNI! Een heel hoofdstuk wijden aan BETER een gebroken been is echt belachelijk! Het kost mij straks net zoveel tijd om te revalideren als voor iemand om uit een burn out te komen. En dan heb ik de fysieke pijn nog niet meegerekend.

    Niets tegen het verhaal van de burn out. Daar is geen woord van gelogen. Mijn beste vriendin begint nu uit haar dal te klimmen. Na haar burn out. Ik heb bewondering hoe hard ze ervoor heeft geknokt. Na een burn out zie je wie je vrienden zijn… en dat geldt net zo goed voor iemand met een gebroken been!

    Like

      1. Verwondering…
        Er wordt juist uitgelegd dat er achter een gebroken been ook een verhaal kan zitten, dit geval een trauma..

        Begrijp me niet verkeerd… Maar volgens mij gaat het hele artikel (en de reactie hierboven) juist over onbegrip en (voor)oordelen en hoe naar dat kan zijn.. Gebroken been, trauma, depressie of welk ander leed dan ook…

        Like

    1. Sorry kalkiek,

      Ook dit vind ik een kortzichtige reactie… ik ben er niet gelukkig mee maar ik kan over beide meepraten…
      Ik heb 2keer meer dan een jaar gelopen met afgescheurde kruisbanden en hersteloperaties en een knie die continu uit de komt schoot. Vreselijk om afhankelijk te zijn, niet te kunnen douchen etc. Maar dat letsel is te overzien. Je bent met een jaar weer hersteld (buiten de opgelopen slijtage om) Ik heb gehuild hoor toen diezelfde knie de tweede keer kapot ging… wèèr een paar operaties, weer zo lang afhankelijk zijn van alles en iedereen, weer bedrust…. En idd.. je weer zien te redden met een paar krukken waar mensen in nederland geen enkele rekening met je houden.

      maar sinds 2jaar zit ik in een depressie, met eetproblematiek en jeugdtrauma’s en oja… ernstig negatief zelfbeeld niet te vergeten….
      Ik heb nog nooit zo hard gevochten in mijn leven om verder te komen. Ja ik heb verdriet gehad van mij knie, maar dat is niks vergeleken met het verscheurende verdriet van een depressie. Het dood willen, om maar van je gevoel af te zijn. Het gevoel dat jouw leven geen enkele toegevoegde waarde heeft voor anderen… de huilbuien, terugvallen, de moeite die je hebt om op te staan en te doen doen wat je echt moet doen. Godzijdank kan ik t opbrengen om naar mn werk te gaan… mijn houvast en reden om te blijven vechten. (Ondanks enkele zeer lieve mensen om mij heen)
      De zorgen die ik me maak over dat mensen het nou onderhand wel eens spuugzat moeten zijn zo’n depressieve zeur, ben het zelf al zo spuugzat… laat staan wat anderen daar van moeten denken.
      daarnaast nog de problematiek met mn lichaam waardoor ik me nog slechter voel.. de een na de andere ‘professional’ die denkt met een sport en eetschema mij op de rit te kunnen krijgen. Terwijl ik met tegenzin eet wat op die schemas staat en mijn gewicht zie toenemen. Het enige waar ik blij mee was door mijn depressie is dat ik eindelijk van mijn overgewicht af was… en ook dat raak ik nu kwijt… sporten tot ik er letterlijk bij neerval, onder de 1500kcalorieen eten en alsnog 6.5kg aankomen in 8 maanden tijd… geeldig voor mijn broze opgebouwdegevoel van eigenwaarde hoor.

      nee, geef mij nog maar een paar gebroken benen… echt! Als ik dit erdoor mag missen dan teken ik ervoor.

      het andere gedeelte,die auto, dát noemen we nou trauma.. dat is nou dat geestelijke… en zeg eens eerlijk, waar heb je nou meer last van?

      Hoop op spoedig herstel voor je, maar zeg alsjeblieft niet dat een gebroken been zwaarder is… dat is het bij lange na niet!!!

      Like

    2. Net een reactie geschreven, maar jouwn verhaal omvat alles wat ik bedoelde! 🙂
      Niet alleen depressie/psychische aandoening stuiten op onbegrip, ook achter alle lichamelijke ongemakken gaat een verhaal schuil..

      Like

  8. In de roos!! Veel mensen begrijpen niet dat als je iets te overwinnen hebt, dat dan het verlangen om dit te doen groter moet zijn dan de obstakels op je pad. Bij een depressie of een burn-out heb je geen idee meer wat je verlangt of geen gevoel meer bij het idee en dus is elk obstakel een onneembare berg. Volgens mij is het zo’n taboe omdat we in een wereld leven waarin we dat wat we doen op de voorgrond zetten. Even niets kunnen doen of geen fut hebben om iets te doen spiegelt de ander om zelf ook stil te staan bij de (on)zin van zijn/haar leven en dat vinden velen onprettig. De goedbedoelde adviezen zijn vaak een vlucht voor eigen introspectie.

    Like

  9. heel mooi stuk, en heel mooi uitgelegd!
    Ik heb zelf last van angst- en paniek aanvallen. Deze kunnen op verschillende tijdstippen, dagen en situaties voor komen.
    Vaak zeggen mensen kom op, je bent 18, je moet eens niet zo na denken. Ga lekker op stap, doe leuke dingen en geniet!
    Het is heel erg moeilijk uit te leggen aan anderen wat er nou precies in je om gaat.. En nog moeilijker; waarom het in je om gaat. Waarom krijg ik een paniek aanval? Waarom heb ik een fobie? Leg dat eens uit als je de reden zelf niet eens weet..

    Ik heb hier nu bijna 1.5 jaar last van, maar sinds oud op nieuw gaat het een stuk beter! Ik liep in get begin voor alles weg. Had ik een aanval? Oke spullen pakken en naar huis. Waar dan ook. Ik probeerde het een week later wel weer, bv naar t café gaan. Maar raakte ik in paniek? Oke hup naar huis.
    Sinds oud en nieuw ben ik hier heel erg anders gaan over na denken. Ik had ook weer een paniek aanval rond 12.00 uur snachts.. Ik wilde eigenlijk niet meer opstap, maar gewoon mn bed in.. Ik ben streng tegen mezelf geweest en gezegt “je gaat mee op stap!!” En ja hoor, we gingen op stap en de paniek was voorbij! Waar heb ik me nou al die tijd druk om gemaakt? Het ging gewoon goed? Maar dit geeft wel mn ogen geopend om te zien, gewoon door zetten, de spanning verdwijnt daarom wel. En naar huis gaan kan altijd nog. Eerst doorzetten. Mijn wereld werd steeds kleiner en kleiner en dat is niet wat ik wil!
    X

    Like

    1. Erg boeiend al deze verhalen en ik wens ook iedereen het beste en kracht toe bij zijn/haar herstel.Helaas is de mentale weerbaarheid/ veerkracht en ook het fysieke vermogen bij elk mens anders en is de uitkomst/herstel van een lichamelijk letsel of traumatische ervaring dus ook anders. Dat is iets wat we allemaal moeten accepteren/realiseren.De realiteit is helaas keihard.Ik ben gezegend met een gezond lijf en besef mij dat meer dan goed.ik ken een oud prof tennisser die zo wat alles in zijn lijf kapot heeft gehad en telkens weer een revalidatieproces in ging voor maanden.Het lijf wilde op dat moment niet meer maar de geest was zo sterk dat hij telkens weer de draad op pakte en weer tot de top van de wereld ging behoren.Grote bewondering en diep respect heb ik voor hem maar hij had dat mee gekregen, die onverzettelijkheid.Het zit in zijn genen is mijn mening en hij kon dit hersteltraject steeds weer grotendeels zelf afleggen.Dat is helaas niet voor iedereen weggelegd.Ik hoop dat dit inzicht een beetje het relativeringsvermogen van alles en iedereen kan helpen.
      Shit happens every day en het leven wordt steeds complexer en is vaak niet makkelijk.Veel sterkte toegewenst allemaal. Gr. Erik

      Like

  10. Op geen enkele wijze wil ik iets af doen aan de ernst van een depressie of burn-out. Ik heb er gelukkig zelf niet mee te maken (gehad) en kan me niet voorstellen hoe zoiets voelt. Wel denk ik dat de wijze waarop je vragen van je omgeving interpreteert van groot belang is. Je kunt er voor kiezen om een vraag niet negatief te interpreteren. Als ik aan jou vraag: Wat doe je dan zo de hele dag thuis? Dan kan het zijn dat ik dat negatief bedoel en me niet kan voorstellen dat je je niet verveeld (omdat ik niet weet dat je geen energie hebt om iets te doen). Het kan echter óók zijn dat ik oprecht wil weten wat je dan doet om inzicht te krijgen in hoe weinig/veel energie je hebt, om te achterhalen of het mogelijk is dat ik onverwachts een kopje thee kom drinken, om te kijken of het misschien al mogelijk is dat ik je vraag een stukje te gaan wandelen…
    Hetzelfde geldt voor adviezen als ‘Ga eens op yoga’. Ja, je kunt het negatief opvatten: ‘hij/zij weet echt niet waar hij/zij het over heeft, ik kan me amper douchen laat staan yoga’. Het kan ook zijn dat hij/zij uit ervaring (al dan niet van een ander) spreekt en weet/vindt dat yoga, al is het maar 5 minuten, een positieve invloed kan hebben op het herstel. Net zoals wandelen/hardlopen. Je moet er misschien niet aan denken als je depressief bent, maar uit allerlei onderzoeken is al naar voren gekomen dat wandelen/hardlopen positieve invloed hebben op een depressie/burn out. Dus zo gek is het dan niet wanneer mensen dat als een welgemeend advies geven.

    Ik denk dat je jezelf, en je omgeving, een heel groot plezier doet wanneer je uitgaat van de goede bedoelingen van mensen ook wanneer je eigenlijk niets met de adviezen aan kunt..

    Geliked door 1 persoon

    1. Hier ben ik het ook wel mee eens. Ik heb zelf jaren geleden een burn out gehad, ik kon echt niks meer. Na de moeilijkste periode is het “makkelijk” om te blijven hangen in de somberheid. Ik was bv. erg bang dat ik zou terugvallen en wilde en deed niks. Schuilde achter mijn somberheid. De bedrijfsarts heeft mij toen eens gevraagd wat ik nou echt leuk vond om te doen en voor mij was dat fotograferen. Hij heeft mij voorgesteld om elke dag ergens een foto van te maken, gewoon in huis, ik hoefde de deur niet uit. Dat heeft mij erg geholpen om de draad weer op te pikken en vanzelf ging ik ook weer kleine uitstapjes naar buiten maken… Nu wandel ik nog steeds elke dag heel veel, het maakt mijn hoofd leeg en als ik mijn camera mee neem, ben ik zo de hele dag zoet! Dus het is inderdaad ook een stukje van de goede raad van andere aannemen… kleine stapjes vooruit maken op den duur ook 1 grote stap, dat geldt voor alles dat je doet!

      Like

    2. Maar Barbara….dat is nu precies het hele moeilijke punt voor iemand in een depressie. Je weet rationeel ook wel dat mensen het goed bedoelen, maar je voelt het niet op die manier. Natuurlijk weet ik dat mijn vrienden het beste met mij voor hebben en me willen helpen. Maar het is net of de brug tussen denken en voelen permanent open staat. Het komt niet meer aan. Je interpreteert alle tips en adviezen juist met die donkere bril vanuit je gevoel, die donkere bril beheerst je leven op dat moment. Het is geen kwestie van niet willen, maar van niet kunnen.

      Like

    3. Beste Barbara,

      Ik begrijp je punt. Het probleem is alleen dat mensen met een depressie of sociale angsten juist niet positief kunnen denken. Ze kunnen het proberen, maar dat lukt niet. Dat is juist een kenmerk van het ziektebeeld.
      In mijn directe omgeving heb ik ermee te maken en mijn liefste gaat stap voor stap vooruit. Het zijn kleine stapjes, maar ze zijn er! Ik ben trots op waar hij bereikt en herinner hem elke dag aan hoe goed hij het doet. Ik benoem de dingen die goed gingen en probeer hem dat te laten accepteren.
      Ik vind het persoonlijk ook lastig om mee helemaal in te leven. Dat is ook niet je functie als naaste. Je bent er voor steun en om je liefste te herinneren dat je er bent.
      Mensen die adviezen geven bedoelen het goed. Dat weten we allemaal, alleen degene die depressief is voelt zich nog rotter omdat hij weet dat hij het als positief moet ervaren maar dit niet lukt.

      Soms is het voldoende om gewoon te laten weten dat je er bent en dat de ander goed is zoals hij is. En misschien een klein wandelingetje te maken (met of zonder te praten).

      Liefs.

      Like

    4. Mooi verwoord Barbara zo te lezen heb je een groot inlevingsvermogen. Heb zelf al 11 jaar paniekaanvallen en depressies en probeer me steeds voor te houden dat het voor degene die niet in die situatie zit lastig is om te voelen hoe het is. Op de momenten dat iemand komt met goede raad cq. adviezen, denk ik steeds dat het goed bedoeld is maar dat ik er op dat moment niets mee kan/wil, ik moet er dan zelfs niet aan denken.
      Ik ben heel open over mijn ziekte en vertel aan mijn omgeving, hoe het voor mij is om een paniekaanval te hebben en depressief te zijn. Probeer ook op die manier het taboe en de schaamte te doorbreken. Ik werk zelf in de psychiatrie en zeg ook vaak tegen mijn clienten dat niemand van een psychische ziekte gevrijwaard is.

      Like

  11. Wat perfect verwoord, dank daarvoor. Ik ben nu bijna 5 jaar verder en merk het nog steeds op sommige momenten. Het blijft altijd een deel van je of je nou wilt of niet.

    Like

  12. Ik zit op dit moment zelf met een burn out thuis sinds twee maanden… de acceptatie is er nog niet, een wachtlijst bij de psycholoog maar hoe lang? geen idee.. dat mogen we niet zeggen. Twee kleine kinderen in huis die het uiteraard geweldig vinden dat mama in de ziektewet zit en dat ze zich niet goed voelt nemen ze maar voor lief. Schuldgevoel naar mijn collega’s als ik wat leuks wil doen met de kinderen want ziektewet is niet om leuke dingen te doen toch? Geen begrip van je omgeving en inderdaad iedereen weet het wel beter. De welbekende vraag: wat doe jij in godsnaam op een dag. Nou eigenlijk weinig tot niks. Ik breng en haal mn kids van en naar school en dan ben ik savonds ook gewoon helemaal op. Maar er was 1 kaartje die kreeg van een collega (heb er wel meerdere gehad) die me echt goed deed.. Een vriendelijke, sterke man.. beer van een vent en stevig in zn schoenen… De laatste van wie ik had verwacht wat te horen.. Hij schreef dat hij ook ooit in mijn situatie had gezeten en gaf hetzelfde aan als iedereen hierboven: goedbedoelde adviezen zit je niet op te wachten..Maar 1 ding bleef me bij en is iets waar ik echt wat mee kan al weet ik nog niet hoe: leer leven met een 7 dat is voor velen al een 10. Ik heb nog een hele lange weg te gaan, ben bang voor wat komen gaat en heb geen idee hoe nu verder… maar heb een lieve vriend en twee prachtige kids en dat is gelukkig mijn stok achter de deur.. Dit vind ik dan ook een super verhaal om te lezen

    Like

  13. MOOI verwoord! Depressief en angstig is wie ik ben, maar ik ben veel meer dan dat. Ik ben kind, zus, tante en schoondochter/-zus, vrouw, mama, (ik was ) collega, maar ben ook nog dat kleine meisje van vroeger…. Ik wist al heel snel dat ik anders was, dan veel kinderen die ik kende. Mijn moeder wilde hulp zoeken ; mijn vader hield dat tegen… Jammer, heel jammer… Ik had graag de hulp, die ik nu krijg, toen ook al gekregen. Depressie en angst zit in je. Je kunt er mee leren omgaan, maar het gaat nooit helemaal weg… Dat is mijn ervaring.

    Like

  14. Mooi. Een hart onder de riem voor wie het ervaart. Mijn burnout 8 jaar geleden voelde als mijn dieptepunt, achteraf was het mijn keerpunt. Ben bewuster, de weg van mijn hoofd naar mijn gevoel gevonden. Het was een zwaar jaar gevolgd door jaren van nieuwe lessen, tranen en opkrabbelen. Nu kijk ik er op terug als een geschenk. Veel succes allemaal. En wees niet te streng voor jezelf maar juist een beetje lief voor jezelf! Juist nu!

    Like

  15. Hoi mensen
    Ik heb het artikel gelezen en klopt precies. Ik heb vroeger veel meegemaakt in mijn jeugd en op mijn 20ste mijn moeder verloren die nog maar 45 was en nog paar dierbare vrienden. Omdat mijn thuissituatie niet echt goed was met mijn vader en broer ben ik vroeg het huis uit gegaan.

    Daardoor ging het goed fout in mijn leven dakloos geweest en schulden opgebouwd maar na paar jaar weer afgelost. Kreeg toen een baan en merkte aan mezelf dat ik maskertje op had waardoor niemand zag dat het niet goed ging. Toen ik weer dakloos werd zag ik het niet meer zitten en kwam in neerwaartse spiraal terecht en merkte dat het steeds slechter ging had nergens geen zin meer in niks interesseerde me meer en wilde er ook uit stappen uit het leven.
    Dit alles kwam door opeen stapeling van de dingen die ik mee had gemaakt in mijn leven. Toen zeiden vrienden ga eens met hulpinstantie praten zo via ggz terecht gekomen voor opname en bleek dat ik in een zware depressie had heb 9 weken opname gehad en veel gepraat therapie gevolgd en na de opname nog nahulp gehad en veel met mensen gepraat die een luisterend oor hadden. Heb nu anderhalf jaar weer een huisje leven weer op de rails en kan mijn leven weer leven kan weer lachen en klaar staan voor mensen die het nodug hebben.

    Iedere depressie is anders maar kan wel zeggen luister naar de mensen die een depressie hebben heeft een oorzaak waarom ze het hebben.
    Een luisterend oor doet al veel goeds en is voor die mensen wat ze nodig hebben.
    Want dit gun je niemand een depressie of burnout

    Like

  16. Dat is niet bang zijn voor! Dat is gewoon het fijt dat ze denken dat ze dat zelf kunnen oplossen en er geen medicijnen voor willen omdat er maar zat geen medicijnen willen slikken omdat ze dat allemaal troep vinden. En dat ze echt niet met iemand er over gaan praten.en omdat ze 9 van de 10x met iemand moeten gaan praten die net van school af komt of jonger zijn dan hun zelf.

    Like

  17. Ik ben het met veel delen van dit stukje eens, als je met mentale problemen loopt krijg je met enorm veel onbegrip te maken wat het alleen maar erger maakt. Maar als je voor het ene zo hard pleit dat het allemaal moeilijker ligt dan mensen denken, snap ik niet waarom je over het ander zo makkelijk doet.
    Mijn vriend heeft een gebroken been met enorm veel complicaties die al bijna twee jaar na het ongeluk nog verre van hersteld zijn. Dankzij zijn lange ziekenhuisopnames en het verblijven in een revalidatiekliniek heb ik genoeg mensen leren kennen die door een beenbreuk (maar ook dankzij ander letsel wat ‘makkelijk te maken’ klinkt) jaren bezig zijn met herstellen, of die nooit meer de oude zullen worden.
    Want de ene breuk is de andere niet, net zoals de ene depressie niet precies zo verloopt als de andere. Een vaste hersteltijd is er ook niet, het is altijd maar weer ‘we kijken het een tijdje aan’. Mensen zien een rolstoel zeker, maar veel mensen houden verder niet per se rekening ermee. En je wilt niet weten hoeveel mensen dingen zeggen als ‘Kop op, uiteindelijk komt alles goed’ (en het lullige is: het komt helemaal niet goed). Tja, dat ‘wat moet je ermee’ gevoel is heel herkenbaar en ook in deze situatie geldt hetzelfde: aan een luisterend oor en iemand die je nog als gewoon mens behandelt en voor afleiding zorgt heb je zoveel meer.

    Like

  18. Heel herkenbaar! Ik heb het zelfs beide tegelijkertijd meegemaakt. Het is zeker geen handige combinatie. Toen ik net thuis zat met een burn out zei nog iemand tegen mij: Je kunt beter iets zichtbaars hebben. Een paar dagen daarna heb ik mijn enkel gebroken. Dat had ik dus wel heel letterlijk opgevat. De meeste mensen vragen als eerste: Hoe gaat het met je enkel. Dat is voor de meeste mensen toch makkelijker om te vragen dan hoe is het met jezelf?

    Like

  19. Ben eens opgenomen geweest voor depressieve klachten en extreme angsten. Na gesprekken met de psychiater -vraag alles wat je wilt weten, ze zijn ervoor- en medicijnen -dat kon niet anders-, ben ik begonnen met mindfulness en verder gegaan met meditatie. Ik weet dat er een zweverige sluier omheen kan hangen, mede door zogenaamde therapeuten die ineens, tegen lekker veel geld, cursussen mindfulness geven. Maar het heeft mij gered. Ik kom onder de mensen, ben weer muzikant, wandel in de bergen, heb hoogtevrees overwonnen etc.etc. Lees eerst eens wat van Jon Kabatt Zin die deze therapie uit het oosten heeft gehaald en toen heeft ontdaan van de geloofsschil die er om heen hing. Je kunt lezingen van hem zien op youtube o.a. voor het personeel van google. Deze hoogleraar psychologie en 3 collega’s hebben op universiteiten sinds 1988 cursussen aangeboden en hebben bij ongeveer 60% van de gevallen succes. Echt de moeite waard het eens uit te zoeken. By the way, als je de online meditaties volgt heb je niet iemand nodig om je geld heen te brengen. Als je er serieus mee aan de gang gaat kun je het zelf. Geloof me, mijn geval was best heftig.

    Like

  20. Ik wilde toch even zeggen: ik ken het maar al te goed. Jaren gesukkeld met één grote, lange depressie. Doorgekomen, maar door mijn overdenken, weet ik dat ik er ooit terug in kan sukkelen. Je kan niemand uitleggen dat je de energie niet hebt om je te douchen of je tanden te poetsen. Bedankt voor deze getuigenis!

    Like

  21. Mooi stuk. Goed verwoord. En ja, ik roep ook vaak “had ik maar een gebroken been” en dat meen ik dan ook. Maar ik weet ook dat het niet zo simpel is en dat een botbreuk je net zo lang of levenslang kan beperken. Daar doe ik niks aan af. Mijn eigen broer heeft 11 jaar geleden bij een val zijn fiets een botje in zijn pols gebroken, dat werd niet gediagnosticeerd en nu na al die jaren, medische fouten en 5 operaties is hij minstens 40% van zijn handfunctie kwijt.
    Maar toch, iedereen is altijd zeer geïnteresseerd in zijn verhaal, dat vinden ze erg en niemand die “adviezen” geeft.
    Dat ik door chronisch ziek zijn, door meerdere trauma’s twee posttraumatische stressstoornissen heb, door angst en perfectionisme een controledwang heb ontwikkeld…nu dus (na 11 jaar) voor 70% ben afgekeurd…Tja dat is mijn eigen probleem. Dat telt niet.

    En ik snap het wel, het is ook lastig, ik wil het zelf ook niet, maar mensen met een ongeneeslijke ziekte krijgen toch ook niet te horen dat je beter je best moet doen. (Niks ten nadele van omgaan met een ongeneeslijke ziekte! Ik worstel er zelf ook mee) En ik ben eigenlijk ook blij dat er mensen zijn die het niet begrijpen. Zij hebben het geluk dat ze het niet (van dichtbij) hebben meegemaakt. En dat geluk gun je toch iedereen?!

    Wat me nog het meest irriteert, is dat hulpverleners in de geestelijke gezondheidzorg vooroordelen hebben en niet verder kijken dan hun neus lang is. Ja, er is 9 jaar geleden een diagnose gesteld toen ik opgenomen was dagtherapie. En natuurlijk zal dat altijd een valkuil-/een deel van mij zijn. Maar inmiddels heb ik ondanks alles na mijn studie nog twee opleidingen gedaan, heb ik carrière gemaakt, heb ik een leuke man ontmoet en ben ik getrouwd. Dus waar halen ze het lef vandaan om te zeggen dat ik niet goed ben en me aan mijn schandaaltjes moet houden, “want ik weet toch zeker zelf ook wel dat ik niet meer waard ben dan dát?!”
    En dat is niet 1X gebeurd, maar 2X!!

    Ja, ik heb mijn beperkingen, maar die zijn ook mijn kracht! Ik kan niet alles en dat wil ook niet (meer). En ja ik geloof ook, maar niet dat ‘Jezus redt’ Ennuh geloof bestaat voor een groot deel uit naastenliefde! Maar toen ik aangaf psychische problemen te hebben, was ik niet meer welkom! Dus Tja…

    Genoeg geklaagd 😉 Ik ben trots op wie ik nu ben! Ik ben mijn problemen vaak genoeg meer dan zat, maar ze hebben me ook gemaakt tot de mooie persoon, die ik nu ben. Het gaat nu best goed. Hoe het morgen is of volgende week geen idee. Daar baal ik van en ik heb er vrede mee.

    Zoals een Latijns gedicht al zei:
    “Ik haat en ik heb lief. Waarom ik dat doe, vraag je misschien? Ik weet het niet. Maar ik merk dat gebeurt en ik word er door gekweld.”

    Ik vind jullie allemaal mooie dappere mensen en misschien helpen dit soort berichten (van Chrisje, niet van mij ;-p) om te zorgen dat meer mensen en uiteindelijk de wereld ons omarmt in plaats van buiten sluit.

    Like

  22. Als je een depressie hebt, kun je daar beter niet te veel over praten met vrienden en kennissen. Dan wordt je zo’n geval waar niemand raad mee weet. Ze kunnen niet in je kijken en ze weten niet hoe je je precies voelt. Dat mag je ook niet van ze verwachten; het is heel persoonlijk. Als je wijs bent, zorg je dat je daar een therapeut voor hebt. iemand die je begeleid op de weg eruit. Zorg dat je goed voor jezelf zorgt: 3 maaltijden per dag, desnoods “kinder-eten”: Pap, een geschilde appel in stujes, geprakt eten, liga hapje, zulke dingen. Op tijd naar bed, een uurtje per dag wandelen, ook al heb je daar geen zin in, het zorgt ervoor dat je voldoende frisse lucht krijgt en beter slaapt. Niet te veel alcohol, sociale leven op een laag pitje. Niet thuis blijven zitten, maar ook weer niet te wild. Hoedt je voor zelfmedelijden, het brengt je niets. Zo ben ik door mijn depressie gekomen, en het heeft een jaar geduurd.
    Als je je been breekt, zijn er inderdaad wel mensen die daar naar vragen, maar teveel erover zeuren wordt ook niet gewaardeerd.

    Like

  23. de enige die je innerlijke hart en ziel kan genezen ben jij zelf .
    of er nu wel of geen god is jij bent een mens van vlees en bloed en jij zelf ben verantwoordelijk voor je lichaam (hart en ziel .) dus jij zult met je zelf die strijd aan moeten gaan…….

    Like

  24. Ik heb juist de ervaring dat erover praten wel helpt. Na de geboorte van mijn zoon 12 jaar geleden heb ik een flinke postnatale depressie gehad en nog steeds – vooral als het donkere dagen zijn zoals in dit
    Seizoen- heb ik moeite met alles en iedereen om mij heen.
    Ik krijg begrip om mij heen omdat de mensen mij kennen daardoor, weten hoe ik in elkaar zit. Ik hoef heen medelijden maar daar waar het soms fijn kan zijn enig begrip. Dat zet mij weer een enigszins met beide benen op de grond. Dat je gehoord wordt…. Men hoeft er niets mee te doen verder. Maar deze lieve mensen zorgen er wel voor dat ik weer leef en weet te leven en eruit te halen wat er te halen valt. Ook mensen zonder depressie hebben wel eens een k** dag.
    Kom op mensen … Ja ik heb liever een gebroken been, maar ermee leren omgaan heb ik ook geleerd.
    De wereld staat dan echt niet stil ineens . En ik weet dat er genoeg mensen zijn die er anders in staan , maar het minste wat je kan doen is respect voor elkaars manier van hoe ermee om te gaan hebben. Ieder huisje heeft zijn kruisje zeggen ze dan …..

    Like

  25. Ik zelf heb chronisch rugpijn en dit heeft bij mij een lichte depressie veroorzaakt. Ik ben hiervoor in behandeling maar ik ben er nog lang niet! Stressen doe ik heel snel en omdat het UWV in me nek blijft hijgen(die mensen doen ook hun werk)word het niet veel beter.miedere keer ben ik weer bang dat ze zullen zeggen mw u kan wel werken….terwijl ik al moeite heb om mijn huishouden draaiend te houden. Dit alles maakt het niet makkelijker.
    En zoals velen zeggen, zo’n depressie gun je je ergste vijand nog niet!

    Like

  26. Zelf ben ik ook vrij jong en loop ik de laatste vijf jaar steeds periodes met mezelf te battlen om mn leven te leiden ipv lijden.. reguliere hulpverlening heeft me achteraf misschien meer kwaad dan goed gedaan. Op een gegeven moment weet je gewoon niet meer hoe je je vrolijk/positief/energiek moet voelen! Het is nog steeds niet altijd makkelijk, maar heb gelukkig een twee maanden terug een soort coaching ontdekt die voor mij iig heel goed helpt. Weet niet of ik die hier mag noemen? Wil geen reclame maken (nou ja eigenlijk wel maar omdat misschien anderen er wat aan hebben.. heb er verder geen belang bij whatsoever (behalve dan dat als iedereen zich beter voelt de zorgpremies misschien omlaag kunnen haha!)) Het zijn eigenlijk heel simpele visualiseer-opdrachten waarmee je jezelf kan helpen weer blij te worden.. het heet nlp (schijnen veel neppers te zijn, het tiouw is n clubje die werkt volgens de bedenker van nlp. Ben via daar geholpen). T wordt niet vergoed door de zorgverzekering maar iedereen die dat te duur vindt (bij mijn coach 4*75,-, alleen betalen als je zelf denkt dat het geholpen heeft) heeft gewoon n schroefje los (ben zelf n student zonder stufie of bijbaantje en heb ervoor geleend, maar vond het het zeker waard!!). Ehm ja nu ga ik wat leuks doen met mn dag.. ((ja dat lukt me weer steeds beter 😎 ))

    Like

  27. Ik kan me als borderliner ook zeker aansluiten bij dit verhaal.
    ergens in de comments staat dat emoties onderdrukt worden met medicatie en dat je zo enkel de symptomen aanpakt, maar helaas is er vrij weinig andere keus meer. op dit moment ben ik nog in dehandeling bij de laatate “mentalisation based treatment” kliniek in nederland, en wij hevben deze week het nieuws gekregen dat de kliniek eind maart gaat sluiten als gevolg van bezuinigingen. tijdens behandeling in deze kliniek leer je met of zonder behulp van medicatie om deze symptomen wel aan te pakken. helaas kan ik het gevoel van schaamte voor depressies ook snappen, is er eindelijk een behandeling in opkomst, wordt deze ook weer afgesloten door de overheid/zorgverzekeraars.ik voel me niet serieus geomen en helaas een hoop anderen met mij…

    Like

  28. Mooie woorden. Herkenbaar en geraakt.
    Zelf zit ik er middenin. Inmiddels al ruim 4 maanden. Ik ben 49 jaar en kwam in de overgang. Je denkt dan dat je daardoor moe bent en emotioneel. Maar na enkele huisarts bezoekjes, kwam bij mij de conclusie dat ik een Burnout/Depressie had. Dan denk je….nee dat kan niet, ik ben een sterk mens, dat heb ik niet. Dus wil je doorgaan…..maar dat lukt echt niet. Ik kwam nog amper van de bank af. De dagelijkse dingen zoals douchen, aankleden en eten, kostte mij energie. Dat is een dagtaak. Onbegrijpelijk voor jezelf, maar ook voor andere. Na 2 maanden gaf ik eraan toe en stopte ik met ertegen vechten. Maar ging het accepteren.
    Dit is niet makkelijk, maar ik kon niet anders.
    Inmiddels heb ik gesprekken met psycholoog en doe de cursus mentaal fit(vanuit huisarts praktijk), ook heb ik een aantal sessies EMDR gevolgd, dit deed mij heel goed. Ik krijg meer inzichten in mezelf, wat er gebeurd. Maar ik ben er nog niet.
    Inmiddels krijg ik wel wat meer energie en bewaak ik mijn grenzen.
    Het is vallen en opstaan en langzaam worden de stappen terug, stapjes terug.

    Onbegrip…..Ja, je ziet niets aan me. En ik spreek dit ook uit en vaak gedacht; had ik maar een gebroken been, dat zie je en je weet ongeveer hoe lang het duurt. (en natuurlijk doet dat ook iets met je)
    De moeilijkste vraag die mensen stellen is: Hoe gaat het met je???
    Ik antwoord maar altijd: naar omstandigheden. Want als je verteld hoe het gaat, krijg je de goed bedoelde adviezen. Die averechts werken en me bang maken. Bang om onder de mensen te komen. Bang om mijn energie weer te verliezen. Je denkt dan dat je niet serieus wordt genomen, zo voelt het ook. Iedereen weet het beter, dus ik doe het niet goed. En ik begrijp de lieve mensen om me heen en dat ze het goed bedoelen en zeggen: jij bent sterk, dus dat kan Jij……
    Maar ik ben momenteel klein en mijn sociaal leven is momenteel ook zeer klein.

    Mijn week bestaat uit goede therapieën, goed voor mezelf zorgen, 3x pd eten, goed slaapritme, 2-3 afspraken in de week om iets “leuks” proberen te doen met iemand(koffie drinken, lunchen, wandelingetje). 2-3 nuttige dingen doen, zoals stofzuigen od. Ik probeer te balans te vinden met voelen-denken en doen.
    En dan zit mijn week vol en zeg ik Nee tegen wat er niet meer bij kan.
    Ik blijf geloven in MEZELF en heb momenten dat ik voel dat ik eruit kom.
    En dat is al groot en veel.

    Voor iedereen die er ook in zit, wens ik veel acceptatie en blijf geloven in JEZELF

    Like

  29. Sinds ik thuis zit met een burn- out, (nu al een jaar), is mijn zelfvertrouwen nul komma nul. Dat heeft vooral te maken met mijn persoontje, maar komt ook door reacties van anderen. Mensen zeggen tegen me dat ik het los moet laten, maar de opmerkingen die zijn gemaakt en verhalen die worden verteld (en niet kloppen) doen veel pijn.
    Ik probeer te denken: de mensen weten niet beter. Ik neem het hen niet kwalijk.
    Op t moment ben ik weer twee dagen aan t werk, wat betekent dat ik ’s avonds en de dag erna uitgeblust ben. Als ik iets leuks wil doen, moet ik mezelf dwingen, omdat ik eigenlijk te moe ben. ’s Ochtends opstaan is een ramp.
    Maar…… De burn out heeft me heel veel geleerd!! Ik weet nu wie mijn echte vrienden zijn, wie ik kan vertrouwen, ik geniet meer van mijn gezinnetje en de kleine dingen en kies bewuster voor mezelf (wat ook niet iedereen begrijpt, maar jammer dan).
    Mijn zelfvertrouwen moet weer langzaam groeien en ik hoop dat mijn energie ook weer toeneemt!

    Like

  30. ik kreeg na de geboorte van m,n 2de kindje de eerste werd doodgeboren met 7mnd ineens erge angsten paniek aanvallen straatvrees enzv ,ik zocht hulp het enige wat me steeds verteld werd je moet het zelf doen…ja maar hoe dan? 2 jaar later werd mijn volgende kindje geboren de hel werd nog groter ik kreeg een postanatale depressie erbij ,weer vaak hulp gezocht en weer niks aan gehad.na 10 jaar kwam ik bij een psygoloog terec ht nadat ze mijn verhaal hoorde zij ze hoe heb jij je kids zo groot gekregen! ik antwoorde nou gewoon,nee dit is niet zomaar gewoon zei ze me.ik nam medicatie en het ging snel beter, de angst werd minder ik durfde weer onder de mensen enzv.in 1999 kreeg ik een meisje een nakomertje de hele zwangerschap was ellende ze groeide niet en kon sterven ,op Vaderdag 10 weken te vroeg werd ze gehaal met een spoedkijzersnede ze woog 785 gram…zware tijd dus m,n middelste zoon had zware gedragsproblemen adhd enzv .en ook de hulp instantie antwoorde het kind mankeert niets het ligt aan moeder…hoever kunnen ze je trappen he…m,n dochter was anderhalf toen m,n man er van door ging met de oppas van 17 …daar sta je dan met je ellende en 3 kindjes..ik kan met trots zeggen het was loodzwaar maar heb het toch maar gedaan..de klachten zijn nooit echt weggeweest.inmiddels ben ik oma van 2 mooie kindjes en alleen m,n dochter inmiddels 15 woont nog thuis ik heb een schat van een man maar de burnout is zo erg terug ik heb woede aanvallen die ik gewoon niet onder controle kan krijgen,ben deprie,nergens zin meer inen loslaten is echt een struikelblok, enzv….ik hoor vaak dat een burnout onverwerkte emoties zijn? zijn er mensen die dit herkennen? de hulpverleenster die ik laatst had roept na 1 minutt bij al haar cliente,s borderline en zo de-motiverend dat ze was pfff blij dat ze weg is….lang verhaal maar wilde het even kwijt…

    Like

  31. Accepteren wat je hebt en proberen bij de dag van vandaag te leven. Je bent meer dan je angsten,depressie en pijn. Die stelling naast mijn geloof heeft mijn leven erg doen veranderen. Ook heb ik mijn omgeving moeten leren hoe ik als mens ben. Dit heeft er voor gezorgd dat mijn vrouw en familie anders met mij omgaan .Ik had een burn-out en een depressie verloor ook nog is mijn beste vriend aan zelfmoord in dat jaar. Ik heb het 2jaar gehad en een gevaarlijke depressie van ongeveer 1 maand. Door te accepteren dat ik het niet kon veranderen en echt mijn rust te nemen. Heb ik mijn leven gered. Ik geloof dat god mij heeft geholpen, al snap ik best dat anderen dit niet geloven.

    Like

  32. ben blij dat het geloof je kan helpen Martin maar ik denk niet dat je eerlijk bent naar jezelf toe je er achter het geloof verschuild. ik heb ook een depressie al 2 jaar nu. maar vaak ligt de oorzaak veel dieper dan dat jezelf wilt weten. maar goed als jij op deze manier je geluk kunt vind fijn voor jou maar ik geloof er niet in. want waarom heeft god mij niet geholpen als kind dat ik werd gepest en heel veel verdriet had van veel dingen vroeger die gebeurde toen was hij er ook niet en nu moet ik hem vragen om hulp of mij te helpen. vroeger vroeg ik hem toen was hij er niet en nu hoef ik hem niet meer. wat je al zegt het is een geloof en een geloof is iets wat zegt dat het misschien niet eens bestaat.

    Like

  33. Ik heb ook 2 zware depressies achter de rug, nu gaat het wel wat beter, maar ben me er heel bewust van dat ik zo weer diep kan gaan, heb veel geleerd als ik het achter af bekijk.

    op het moment dat ik ging samen wonen, toen begon het, emotioneel, geen controle meer, altijd stikop, last van woede buien, waar je u dan enorm schuldig over voelt, ben dan Hulp gaan zoeken en ging naar psychiater,
    Alles heeft gewoon te maken met mijn klote jeugd die ik heb gehad, verwaarlozing, traumatische ervaringen van die periode ( 8 tot 11 jaar) geen liefde, veiligheid of structuur, alles waar een kind recht op heeft.
    Het samen wonen woog heel zwaar, blijkbaar wou ik alles te perfect doen.

    2 jaar later, huisje kopen, ondertussen was ik ook zwanger, waar ik enorm naar uit keek,
    Bij de geboorte van mijn 1ste dochter die nu 7 jaar word, was geen gemakkelijke periode, voor iedereen die ouder word is het een zware tijd en komt er een druk op de relatie en denk je wel is, ben ik wel een goede moeder of vader.
    Wel Onze dochter had dan ook last van reflux, was een huil baby, sliep heel moeilijk, alles was zo zwaar,
    Heb Toen een opname van 10 weken gehad, postnatale depressie.
    Daarna nog 3 maanden in dag therapie geweest, elke dag 8 uur.
    Heb er veel geleerd, ben mezelf heel hard tegen gekomen daar en was enorm zwaar.
    Na de geboorte van mijn 2de dochter ging alles beter, tot mijn vader erg achteruit ging Door longkanker, laatste 3 maanden heb ik voor hem gezorgd, was er ook bij toen hij stierf. Een maand later overleed ook mijn grootmoeder, toen is het weer helemaal verkeerd gelopen, toen heb ik een zelfmoord poging gedaan, daarna weer 12 weken opname.
    Daarna kwam ook de breuk met mijn vriend, daar had ik de beslissing genomen en in december overleed ook nog mijn grootvader.
    2012 was een zwaar jaar, maar in dat jaar ben ik me wel wat sterker gaan beginnen voelen, ik probeer niet toe te geven als ik me een dag slecht voel, dan hou ik me vast aan de zin, vandaag een mindere dag, morgen gaat het wel weer beter.
    Ik weet dat ik geluk heb gehad, omdat ik als kind een 2de kans heb gehad, Door dat ik op mijn 11 de ben geplaatst, weg genomen uit die situatie en op dat moment wil je dat niet aanvaarden en ben je heel tegenstrijdig, omdat je ook niet beseft op die leeftijd dat alles zo verkeerd is wat er gebeurde, omdat als kind ik niets anders kende dan cafés, rondhangen op straat en alle andere dingen. Maar eens je oud genoeg bent en zelf uw leven begint op te bouwen, begin je de link te leggen ivm uw gedrag, emotioneel komt alles 200% aan ipv 100%, minderwaardigheidsgevoel, angsten, agressie, u zelf zo afbreken, relativeren, dan word het heel gaotisch in uw hoofd, dat je enkel nog verlangd naar rust, even aan niets denken, hoe zalig moet dat wel niet zijn.

    Bedankt dat ik dit even mocht delen met jullie

    Like

  34. Voor eenieder met depressies… Magnesium lijkt wonderen te doen, omdat een magnesiumtekort depressies kan veroorzaken (en 90 % van depressieve mensen dit tekort heeft). Er is veel over te vinden op internet en ik heb iemand in mijn nabije omgeving er enorm van zien opknappen, dus ik wil het graag met jullie delen in de hoop dat ik er iemand mee help, al is het maar één persoon!

    En voor wie zich met de geest wil genezen, helpt het boek “de kracht van het nu in de praktijk” misschien, zelf ben ik hierdoor van alle negatieve gedachten en emoties afgekomen. Good luck jullie XXX

    Geliked door 1 persoon

  35. In een voor mij zeer moeilijke tijd kwam ik tijdens het zoeken naar iets anders een film tegen, die op mij veel indruk heeft gemaakt en daarom zou aanraden. Ga naar YouTube en zoek naar: the shift Wayne Dyer full movie. Het gaf mij (nieuwe) inspiratie.

    Like

  36. ZO ZO ZOOOOOOOOOOO herkenbaar! Het begon bij mij 4 jaar geleden na een traumatisch ongeval in combinatie met de geboorte van mijn dochtertje. Wat een eenzame strijd voer je toch als je te maken krijgt met een depressie of burn-out! Het heeft me HEEL veel bloed zweet en tranen gekost, maar ik ben er weer! Ik heb wel 3 jaar gedacht dat ik NOOIT meer van dingen zou kunnen genieten. 3 jaar van lichamelijke klachten door stress, 3 jaar van het NIET kunnen genieten of zorgen voor je eigen kinderen. 3 jaar “alles wat een mens maar wil wensen” hebben, maar niet gelukkig zijn. 3 jaar waarin ik nergens meer naar toe durfde, bang om me daar niet lekker te voelen. En JA ik was degene waar je het nooooooit van zou verwachten. De altijd vrolijke, feestende persoon. Maar vergis je niet, het kan IEDEREEN overkomen.
    Ik heb 3 jaar gevochten en alles aangegrepen om dit niet te hoeven voelen. En JA het zit idd tussen de oren…..EN DAN????? Is het dan eigen schuld dikke bult????Mijn redding is antidepressiva geweest. Ik durfde er niet aan vanwege alle negatieve berichten en dingen die je erover hoort! Nou geloof me….. ik had geen keus en WAT een verademing. In combinatie met een mindfulnesstraject heb ik mijn leven weer terug! In een jaar tijd ben ik me zoveel beter gaan voelen, dat ik heel erg de drang voel om het uit de taboesfeer te halen. Daarom ben ik gaan bloggen over dit soort dingen en afgelopen november mijn eigen webshop en coachingspraktijk begonnen voor kinderen. Mijn doel is om kinderen te leren omgaan met stress, zodat hen misschien later een hoop ellende bespaard blijft! Ik ben heel blij met dit artikel en heb het ook gedeeld op Facebook. Neem gerust een kijkje op http://www.justmeiself.com zou ik zeggen!!!!

    Like

  37. pfff ik zit in een depressie en dan lees ik dit allemaal…..ik ga even verder googlen sorry ik geloof niet in god zo ben ik godzijdank niet opgevoed toch een lichtpiuntje!

    Like

  38. Ik werk me de pokke en klere om mijn burn out onder controle te krijgen 2x p w zware therapie elke dag geconfronteerd worden met vermoeidheid en alle andere shit. Als t allemaal zo makkelijk was dat God iets zou oplossen dan ging ik 1x naar de kerk en was t over. Echt zeer kwetsend die opmerkingen en verwijzingen naar geloof.

    Tis een hele zware weg die je alleen aflegd maar zeker met hulp van anderen gaat t wel steeds makkelijker . Jammer dat er een taboe op ligt deze onderwerpen. Nog langer ontkennen en burn out wordt de nieuwe standaard en het algemeen gevoel van de mens ! Ik heb tegenwoordig geen probleem meer om te benoemen waar ik tegen aan loop en als anderen dat eng of spannend vinden dan gaan ze maar weg ..

    Like

  39. Gebroken enkel èn depressief… Ook zijn fijne combi….
    Of gewoon meerdere botten per jaar breken door botontkalking. Jaren depressief geweest, ben je er eindelijk vanaf, breek je weer wat. Wordt je ook nog bijna uit je rolstoel gefietst op een fietspad, met de opmerking: Ga eens aan de kant joh! Hoe zichtbaar moet je zijn? Je zou er haast weer van in een depressie schieten.

    Like

  40. Ontzettend herkenbaar geschreven.. Zeker als je jonger bent, krijg je een waterval aan verwijten. Ik ben er gelukkig zelf weer bijna uitgekropen, en zodra je weer ‘gewoon’ aan het werk bent, heb je natuurlijk nergens last van en gaat het meteen weer prima. -_-

    Zonder taboe zou het zoveel gemakkelijker zijn om er uberhaupt mee te dealen.. Laat staan om er boven op te komen.

    Topstuk!

    Like

  41. Wat ik mis in het stukje is dat je vaak zelf niet door hebt dat je depressieve klachten hebt. Je hebt problemen, dat besef je wel, maar hoe diep je in de stront zit, is voor jezelf niet altijd duidelijk. Als je niet doorhebt hoe ver heen je al bent, ga je ook niet naar de huisarts (of wie dan ook) om hulp te zoeken.
    Dit is niet m’n eerste rondje, dus ik begin de signalen beter te herkennen en erop te reageren.

    Like

  42. Mooi stuk! Het is inderdaad geen schande. En we moeten niet veel, maar er moet zeker wel over gepraat worden. Door de persoon die met de depressie rondloopt welteverstaan, de ander dient te luisteren, vooral niet te adviseren. En dat blijft lastig. Je wilt immers dat deze persoon zo snel mogelijk weer blij is en positief in het leven staat! We vinden het vaak onzin en wijzen graag op dingen die goed zijn. We voelen ons altijd de persoon die het beter weet en voor wie doen we dit eigenlijk? Voor onszelf of daadwerkelijk voor de ander?

    Feit is wel, dat een depressie inhoud dat de weg naar negatieve gedachten gemakkelijker en vaak geautomatiseerd bewandeld wordt door mensen met een vorm van depressie (vergelijkbaar met verslaving). Terwijl de weg naar positieve gedachten lastiger is op zo’n moment, smaller en vager. Iedereen heeft positieve gedachten en geluk zit in de positieve gedachten. Die positieve gedachten zijn veel rijker en leuker dan de negatieve, alleen die route die daarheen leidt, die is knap lastig. En met alle negativiteit in de media, gezanik en gezwam, verbaasd het me niets dat het percentage medelanders met een vorm van depressie zo hoog is trouwens. Tel daarbij op dat commercie, in het bijzonder platenlabels en artiesten hiervan profiteren. Let maar eens op de hoeveel het tegenwoordig gaat over hartzeer, twijfels over het leven, echt best zware levensvraagstukken. 99.99% kans dat iemand zichzelf of zijn/haar situatie herkent in de songtekst van zo’n liedje. We zijn niet de enige want er is een liedje over!

    Of het goed is of juist slecht is om op te gaan in zo’n liedje is niet aan mij om te beoordelen. Dat je niet de enige bent en dat bevestigt te krijgen,dat voelt goed. Je voelt je niet alleen in je gevoel. Maar aan de andere kant, je loopt ook het gevaar je erbij neer te leggen, juist omdat je aansluiting vindt. Als ik dan iets zou zeggen, behalve dat ik dan luister is het volgende: “Dat liedje heeft na een aantal jaar nog steeds dezelfde songtekst, maar wat is je eigen persoonlijke songtekst over een aantal jaar?”. En weet je? Als je hier geen antwoord op hebt, is dat niet erg. Ik weet zeker dat je op een dag je antwoord hebt. Tot die tijd zal ik luisteren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: