Lieve Fred van Leer,

Lieve Fred,

Ademloos heb ik zojuist de docu-serie over jou in één ruk afgekeken op Videoland. Jou alleen kennende van je televisie performances en je hilarische quote pagina (“Leer van Fred”) verwachtte ik één en al lachen, gieren, brullen. Precies zoals jij in je docu-serie aangeeft: mensen denken vaak dat Fred van Leer alleen maar lachen gieren brullen betekent. Ik moet bekennen dat ik me daar deels ook schuldig aan maakte voordat ik deze documentaireserie bekeek.

Maar lieve Fred, wat vind ik het ongelófelijk dapper en mooi dat je in deze docu-serie je andere gezicht laat zien. Je laat zien dat jouw bestaan twee kanten heeft: de glitter en glamour – en de echte kant. Je briljante humor is aan beide kanten aanwezig, maar je bent ook stoer genoeg om je tranen te laten zien, je pieken én dalen.

Als LHBT-persoon met een angststoornis herken ik mezelf in veel van wat jij vertelt. Ik ben natuurlijk geen BN’er of media-icoon (dat kan ik beter aan jou overlaten), maar ik herken wel wat je vertelt over wat wij mensen aan de buitenkant laten zien versus wat er werkelijk speelt op de achtergrond – in het echte leven.

Het perfectionisme in je werk om altijd maar door te gaan omdat het nooit ‘af’ is beschrijft goed de vloek van een creatief brein. Als je vertelt dat je hoofd ‘aan’ gaat zodra je hoofd het kussen raakt, wil ik je alleen maar een hele dikke knuffel geven. Na een dag vol prikkels komen alle gedachten (goed en slecht), alle angsten, alle zorgen en ideeën in één stroom op gang. Liefst nog zou je jezelf in slaap knuppelen.

Zo mooi dat je geen ‘kijk mij eens’ docu hebt gemaakt, waarin alleen de glimmende kerstballen buitenkant wordt getoond (hoewel die kerstballen wel echt superleuk zijn). Mooi dat je het publiek ook laat zien dat je kwetsbaar bent, emoties toont, hardop nadenkt over het leven en dit met ons wilde delen.

In mijn column “liever een gebroken been – wat niemand zegt over depressies en burn-out” schreef ik ook al: als je een gebroken been hebt, ziet iedereen het gips en houdt automatisch rekening met je. Als je psychische problemen hebt, ziet niemand dat van buiten aan je. Daarom wil ik je bedanken, lieve Fred, namens alle mensen met psychische problemen, aandoeningen en ziektes. Jij maakt voor ons het taboe met jouw openheid weer een stukje kleiner, voorbijgaand aan de schaamte en schuldgevoelens die er vaak voor zorgen dat mensen zoals ik hun mond er maar over houden.

Liefs,

Chrisje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.