Als je zevenjarige dochter opeens met Snapchat in de weer gaat.. 🍋🍋🍋

Vaak heeft mijn dochter hele goede ideeën, voor een zevenjarige. Alleen soms, soms wou ik dat ik niet altijd zo snel ja zei op haar lightbulb momenten. 

“Mama, kom, we gaan snapchatten. Dan kom jij in beeld en druk ik op foto!” Het klonk zo onschuldig.

Totdat ik in de camera lachte en mijn hoofd zag veranderen in een gigantische, lachende citroen. 


Ik moest er om lachen, dat wel. Snel drukte ze op de camera knop. En opeens was er dan een lachende citroen moeder met een “mijn plannetje is gelukt”-lachende zevenjarige op de achtergrond. 

Ach, ik ben dan ook weer niet zo zuur dat ik dat niet kan waarderen. 

Advertisements

Hand in hand

Ik las over de twee mannen die aangevallen werden met een betonschaar, omdat ze hand in hand over straat liepen. 

Alexander Pechthold liep vandaag hand in hand met zijn collega naar de formatiebesprekingen om een statement te maken. Vele bekende anderen volgden. 

Meteen zijn er natuurlijk ook weer azijnpissers die vinden dat dat maar een hype is, dat het een publiciteitsstunt is. Maar zij doen tenminste wel iets, laten zich zien, ze maken hun standpunt bekend. Dat is altijd nog beter dan niets doen en achterover leunend zitten zeiken, vind ik dan. 

Wie denkt dat homohaat anno 2017 niet meer bestaat zit er flink naast, en dat is helaas met dit incident weer bewezen. 

Ik ben lesbisch, en ik wil – als ik een relatie krijg – met mijn vriendin over straat kunnen lopen. Hand in hand. Niet angstig, niet om ons heen kijkend wie het zou kunnen zien. Zonder angst voor malloten met een betonschaar, rot opmerkingen of agressie. 

Dus ik zeg: laat zo veel mogelijk mannen met mannen hand in hand lopen, en zo veel mogelijk vrouwen met vrouwen. If you can’t beat them, confuse them. 

Zorg dat het normaal wordt, zorg dat er zo veel mensen hand in hand lopen dat er geen beginnen meer aan is voor de haters, ongeacht hun afkomst, want er zijn absoluut ook nog genoeg homofobe blanken in Nederland.

Crap! Het is rokjesweer! – over melkfleswitte benen, stoppels en putjes.

Afgelopen week zag ik hem weer langskomen; de mededeling op social media dat het weer Rokjesdag was. Well, crap. Rokjesdag.
Moet dat nou echt weer?

Ik bedoel, allemaal heel leuk en aardig hoor, voor de dames die atletische stelten hebben tot onder hun oksels met een natuurlijk pigment. Als ik zo’n gazelle was, zou ik me ook vlug naar huis haasten om mezelf direct een über kek rokje aan te passen.

Maar helaas is slechts een klein percentage van de vrouwen gezegend met deze genetische voorsprong en moet – met mij – een heleboel dames het doen met melkfles-witte, ’s ochtends-geschoren-‘s-middags-al-weer-een-stoppelbaard-begroeide benen.

En als je dan ook nog eens maar 1 meter 67 bent zoals ik, en je hebt best korte benen, dan leid je niet alleen een zeer aards bestaan, maar dan zie je er al helemaal niet charmant uit in een rokje. Tel daarbij op dat ik een kantoorbaan heb, waardoor mijn melkfles witte, korte, stevige benen dan ook nog eens last hebben van putjes. Wat wel weer mooi afsteekt tegen de stoppels trouwens.

Ze zeggen wel een dat leggings echt niet kunnen. Nou, da’s waar, als je een witte legging draagt en daarover niks. Maar als je benen hebt zoals ik, dan zijn leggings wel degelijk je redding, als je in de zomer ook eens een keer iets anders dan een broek wilt dragen. Hip of niet, kan me eigenlijk niet schelen.

Ik krijg dus in de zomer altijd hele plaatselijke, bruine kuiten en scheenbenen. Wie daarboven wil kijken, moet zijn zonnebril opzetten, want mijn niet gebruinde RAL9010 kleurtje weerkaatst best veel daglicht.

Trouwens, wie iets naars over mijn legging zegt, verblind ik gewoon met mijn natuurlijke RAL-kleur benen. Kan ik toch nog lekker “shinen” op het terras. Opgelost! 

 

alcohol-bar-drinks-party

Nationale Vriendinnendag  

Vandaag is het nationale vriendinnendag. Ik kan nu natuurlijk een heel gezellige blog schrijven over alle keuvel dingen die vriendinnen samen doen, maar dat is niet genoeg. 

Vriendinnen zijn van levensbelang. Of je er nu een hebt of tien, maakt niet uit. Als de vriendschap maar echt is. 

Dat mijn vriendinnen echt zijn, wist ik altijd al. Maar hoe ontzettend onmisbaar ze voor me zijn hebben ze afgelopen jaar ongevraagd bewezen, door met zijn allen voor me klaar te staan tijdens een moeilijke periode. Toen ik verhuisde stonden ze stuk voor stuk ongevraagd klaar om mee te klussen, verhuizen, meubels in elkaar te zetten, te poetsen en tussendoor mijn tranen op te vangen met knuffels en humor. Want lachen, dat kunnen we net zo goed samen als huilen. 

Je vriendinnnen zijn niet zomaar vriendinnen, althans, niet als je vriendinnen hebt zoals ik. Ze zijn je zelf gekozen familieleden, ieder met hun eigen wereld. En die wereld bespreken we met elkaar, we lachen en huilen met elkaar, we vertellen elkaar de dingen die we niet willen, maar wel moeten horen.

Dus geen keuvel blog, maar een welgemeende blog, voor mijn ontzettend lieve en dierbare vriendinnen – jullie zijn badass, te gek, onvervangbaar en we kunnen niet zonder jullie. 

Waarom je je moeder moet bellen, vandaag nog – als het kan

Je moeder: Als klein kind koesterde je haar, bij tijd en wijlen haalde je het bloed onder haar nagels uit, je zette je misschien enorm tegen haar af toen je puberde. 

Ondanks dat er helaas ook moeders zijn die niet het goede voorbeeld geven of niet zijn zoals een kind verdient, zijn er gelukkig ook ontzettend veel moeders die alles op alles zetten voor het geluk van hun kind.

Ze lag naast je als je ziek was. Ze hield je vast als je verdriet had. Ze troostte, bood advies, gaf je een duwtje in de rug als je aangemoedigd moest worden. Ze maakte eten voor je, dag in dag uit. Ze zorgde voor je als ze zelf ziek was. 

Ze maakte zich waarschijnlijk meer zorgen over jou dan je ooit zult weten. Misschien nu nog steeds. Zelfs nu je volwassen bent en je eigen leven leidt. 



Als je het geluk hebt dat je je moeder nog hebt, bel haar dan. Ga bij haar op visite.
Laat haar weten hoe blij je met haar bent. Zet haar in het zonnetje. Omdat het kan. 

Want ooit komt de dag dat ze er niet meer is. Dat je haar wil bellen, maar dat niet meer kan. Dat je haar advies wil vragen, maar ze je dit niet meer kan geven. 

Aan het typen…

downloadfile-34.jpegAan het typen…
Aan het typen…
Aan het typen…

Al zeker drie minuten zag ik dat ze aan het typen was, maar er kwam nog steeds niks. Ik verwachtte inmiddels minstens een heel lang en smeuïg verhaal. Wat ik kreeg, na ruim vier minuten wachten?
“Ik ben de was aan het doen.”
Oh. Thanks, moeder. Ik dacht ondertussen dat er iets spectaculairs onderweg was, dus dat viel ietwat tegen.

Mijn oma (zaliger) had eens een computer cursus gedaan, samen met opa (zaliger). Opeens kreeg ik regelmatig een email van oma. Oma had echter haar scherm instellingen op slechtzienden staan, waardoor ze typte in Arial 400. Best lastig lezen zo, een letter per A4 pagina.Toch las ik haar e-mails heel graag.

Opa belde na die cursus wel eens, over computer problemen. Of ik wist hoe Powerpaint werkte. PowerPoint? Vroeg ik. Nee, Powerpaint. Maar opa, het is of PowerPoint, of Paint…Er bestaat helemaal geen Power… oké. Goed.
Ga naar de rechter bovenhoek en zoek het kruisje.
Te lief.

Enfin.
Er is natuurlijk in korte tijd ook veel veranderd.

Soms moeten we ook accepteren dat er nu eenmaal mensen zijn die niet zo mee gaan met de nieuwste en snelste technieken, want ooit zijn we zelf ouder en houden we het ook allemaal niet meer bij. In het vervolg ga ik gewoon even de was vouwen als ik “Aan het typen…” zie. Doe ik ook iets nuttigs met mijn tijd.

 

 

Advertisements

ONLINE MAGAZINE

%d bloggers liken dit: