Pompidom, ladieda, pompi-OEH EEN KITTEN! HIER KITTY!

Je hebt van die mensen, die kunnen over straat lopen en dan denken “Pompidom, oh, daar loopt een kat.”. Die mensen lopen dan ook gewoon door, en die kat ook.

Dat kan ik dus gewoon niet hè.

Ik loop over straat en denk “Pompidom, ladiedaaa, pompi-OEH EEN KITTEN!!! HIER KITTY KITTY KITTY KITTY KITTY KITTY!!! HIER KITTYYYYYYYYYY!!! Zou ze alleen zijn? Zou ze geen adoptiegezin hebben? Zou ze zwerven? Is ze wel een ze? Zal ik haar adopteren? OEH, dan wordt Kitty van mij! Van mij alleen! Geluk! Liefde! Hartjes! Ohw, crap, ze draagt een bandje. En ze ziet er eigenlijk ook veel te goed verzorgd uit voor een zwerfkat. Nou, dan ga ik maar voor korte termijn geluk. Even door de hurken, en kijken of ze komt kroelen. Krrrrrrrroeeeeellll… kom maar Kitty! Kitty! Kitty! Kít-ty! Kom hier! Prrr, prrr, prr!! Ah, kijk, daar is ze toch… ach wat lief! Ik krijg een kopje! Zie je wel, Kitty en ik zijn bestemd voor elkaar! Ahh…. AAAHHHH ik ging naar de bus! En die vertrekt over twee minuten! Maar, maar, maar Kitty dan! Wat moet van haar worden als ik haar verlaat? Ohh… het moet echt… nou, dan loop ik maar. Nou, dag, Kitty. Ik ga. Kijk maar, hier ga ik. Doei Kitty! Oh, je gaat gewoon nonchalant je poot likken. Nou, dan valt het wel weer mee met die wederzijdse lief- ohhh, ze komt me achterna! Kitty, nee! Ik moet de bus halen Kitty! Je kunt niet met me mee… het spijt me Kitty! Ik kom binnenkort weer hier langs lopen en als je er dan verwaarloosd uitziet neem ik je mee! Daggggggggg! Ksssst! Ksssst!”

Overigens heb ik dit soort stuiptrekkingen niet alleen bij katten hoor. Ook bij honden. Oh, en hamsters, maar alleen echte gangster hamsters kom je op straat tegen.

 

 

Advertenties

Nagels langs het schoolbord: Misofonie

Als je de titel van deze blog leest, en je hebt een hekel aan dat geluid, dan zit je dit waarschijnlijk al met overeind staande nekharen te lezen. Nagels langs het schoolbord; iedereen kan het zich nog wel herinneren van vroeger. Die goede oude tijd toen er nog geen smartboards waren maar alleen een zwart schoolbord en krijtjes. Het geluid was bijna ondraaglijk om aan te horen; nekharen gingen acuut overeind staan, je kreeg spontaan de neiging om weg te rennen. En als het te lang duurde, dan kreeg je de neiging om degene die het geluid maakt te slaan.

Dat gevoel hebben mensen met misofonie dagelijks. Maar niet alleen bij bovenstaand geluid; was dat maar waar.

Ze hebben het bij heel veel verschillende geluiden (ook wel triggers genoemd), variërend van iemand die zijn eten wat luidruchtig kauwt tot het tikken op een toetsenbord. Bij het horen van deze triggers is het voor de persoon met misofonie onmogelijk om dit geluid niet te horen; sterker nog, men hoort vanaf dat moment niets anders meer. Misofonie gaat ook wel verder dan wat lichte irritatie, volgens de website van de vereniging voor misofonie: “Misofonie is een hersenaandoening waarbij specifieke geluiden extreme gevoelens van woede, walging of haat opwekken. Het gaat veel verder dan ergernis of irritatie.”
angry woman
Waar het precies vandaan komt, daar zijn de geleerden nog niet helemaal achter. Men is er nog niet achter of het een psychiatrische of neurologische aandoening is. Maar dat het beperkend is om misofonie te hebben, dat is wel duidelijk; sommige mensen gaan de deur zelfs bijna niet meer uit.

Ben jij of ken jij iemand met misofonie? Op de website van de vereniging voor misofonie kun je testen of jij misofonie hebt. 

Gevoelige onderwerpen deel #1: Vaders die zeggen dat ze “oppassen” op de kinderen zijn losers

“Vanavond pas ik op de kids, kan moedertje er ook eens uit.”
Als u iets hoort hier na, dan is het mijn lunch die zich een weg terug naar boven baant. In de verte hoor je wellicht nog een triljoen feministen die zich omdraaien in hun graf.

man-person-cute-young

Vaders die zeggen dat ze “oppassen” op hun eigen vlees en bloed; er is zo veel mis mee, dat je er bijna hysterisch van in lachen zou uitbarsten. Je past niet op je eigen kinderen, je hebt ze zelf gemaakt en bent er net zo verantwoordelijk voor als ‘moedertje’.

Sowieso vind ik dat alle vrouwen die zichzelf ‘moedertje’ laten noemen verplicht alleen een week op vakantie zouden moeten gaan inclusief heel veel avonden in een club met tequilla shots. Net zo lang totdat ze zich nooit meer, door wie dan ook, ‘moedertje’ laten noemen zonder dat te beantwoorden met de gepaste nekslag of een welgemikt knietje.

Oppasvaders, oppassen is niet de bedoeling. Als jullie dat werkelijk denken, hadden jullie beter thuis kunnen blijven wonen bij jullie eigen moeders, in plaats van een gezin te stichten.
Echte vaders passen niet op, die voeden op. Daar zit een wezenlijk verschil. Echte vaders begrijpen dat.

 

Vraag NOOIT aan een vrouw of ze zwanger is!

Nee, het is nooit, ik herhaal NOOIT een goed idee om aan een vrouw te vragen of ze zwanger is. Voor diegenen die zich afvragen waarom: Luister. Als een vrouw inderdaad zwanger is, is er een reden dat ze het jou nog niet heeft verteld. Misschien heeft ze eerder wel al eens een miskraam gehad en is ze bang om het te vertellen, of wil ze gewoon wat langer wachten. Hoe dan ook; je hebt er niets mee te maken en als ze het wil delen, dan doet ze dat vanzelf wel.

Als een vrouw niet zwanger is, dan heb je grote kans dat je haar zojuist enorm beledigd hebt met je ongevraagde bemoeienis. Ja, zo werkt dat bij veel vrouwen. Daarbij zijn er vrouwen die na de bevalling nog een tijdje (in mijn geval, bijna acht jaar, maar daar hoeven we het niet over te hebben, haha) nodig hebben om weer even back in shape te komen. Hoe dan ook: be-moei-je-er-niet-mee!

man-couple-people-woman

Ik heb de beruchte vraag zelf gelukkig nog nooit gekregen, maar ik ken slankere vrouwen in mijn omgeving die ‘m wel kregen, bijvoorbeeld doordat ze een wat holle rug hebben, een paar kilo’s aangekomen waren na de kerst, of omdat ze toevallig een opgeblazen dag hadden. Naast het feit dat je er al buitenstaander niets mee te maken hebt, kun je met deze bemoeizuchtige en ongepaste vraag ook nog eens een heel gênant moment creëren voor jezelf, met een rotgevoel voor de dame in kwestie aan wie je de vraag stelt. Enige manier om dit te voorkomen: Gewoon. Nooit. Vragen! 

Het leed dat crash-diëten heet

dieet3

Het zeven-dagen-dieet, het drie-dagen-dieet, het ziekenhuisdieet, het komkommerdieet, het soepdieet…

Crash-diëten, je kent ze vast wel. Allemaal van die afschuwelijke manieren om jezelf zo snel en ongezond mogelijk volkomen uit te hongeren, waarna je binnen 3.2 seconden alles weer bijkomt omdat je ongewild langs een snackbar liep en per abuis een frikandel hebt geroken.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de bijwerkingen van zo’n crash-dieet. Niemand waarschuwt je voor de bijwerkingen, zoals:

– opvliegend gedrag wegens HONGER
– verdrietige huilbuien wegens HONGER
– ernstig gemis van chocolade en suiker
– ijlen en hallucinaties, dromen over eten
– agressie bij het horen of zien van andermans eten
– kwijlvorming bij het zien of ruiken van eten
– afgekloven nagels
– verbroken relaties
– in foetushouding om je moeder roepend op de grond voor de koelkast liggen

dieet2Crash-diëten werken niet. Ik kan het weten. Heb het wel eens geprobeerd. Werkte voor geen meter. Ja, twee dagen. Of hooguit drie. Dan werd ik bibberig of viel ik om, en dan was er opeens weer een gigantisch bord pasta, dat als een soort fata morgana voor me op tafel stond.

Een gezond eetpatroon aanwennen en dat je nieuwe levensstijl maken, dat werkt wel. Althans, dat zeggen ze, want dat is me ook nog niet helemaal gelukt. Ik ben niet bikini-ready deze zomer; ik ben eerder een goed geconserveerde rolmops. Maar ooit komt de dag, dat ik na bijna acht jaar definitief vaarwel zeg tegen de zwangerschapskilo’s, zoals ik ze na al die tijd nog steeds noem.

Maar dan niet met een crash-dieet; dat is echt nutteloos en bovendien veel te zielig voor mijn omgeving.

dieet4

Lesbisch: Ik zie er niet zo uit, maar ik ben het wel.

“Maar je ziet er helemaal niet lesbisch uit!”

Als ik een euro kreeg voor elke keer dat ik die zin te horen kreeg, was ik nu rijk.

Ik schrijf niet vaak over mijn geaardheid. Ik ben ook pas heel laat uit de kast gekomen, zoals ze dat zo mooi zeggen. Beter laat dan nooit, zeg ik altijd maar. Want ja: ook in 2017 leven nog heel veel mensen in de kast; misschien wel een van je beste vrienden of familieleden. Waarom ze dat doen is meestal heel persoonlijk. 


Ookal willen we nog zo graag geloven dat Nederland super tolerant is; helaas is dat nog niet zo. Kijk maar naar de verdrietige voorbeelden van mishandelingen in ons eigen land. Hetero’s hoeven zich niet af te vragen of ze hand in hand kunnen lopen zonder toegetakeld te worden met een betonschaar. Homo’s, transgenders en lesbiennes helaas wel. Nog steeds.

Dus ga ik er eens wat vaker over schrijven. Want wie angst laat winnen is nooit helemaal vrij. 

Ik zie er dan misschien niet lesbisch uit, ik ben het wel. Dat is vooral in kroegen wel eens jammer, want ik trek zogezegd het verkeerde publiek aan. Domme opmerkingen ook, zoals “Oh, je bent lesbisch? Maar dat krijg ik er wel uit hoor, whahaha!”. 

Een bijkomstigheid van laat uit de kast komen is trouwens dat je omgeving er ook aan moet wennen. Ik heb daar alle begrip voor. Ik begrijp dat mensen er vragen over hebben, of aan moeten wennen. Zolang het in een open dialoog kan ben ik bereid heel veel vragen te beantwoorden. 

Dus nee, mijn lange lokken en mijn rokjes zijn niet stereotype lesbisch. Maar ik weiger me te schamen voor wie ik ben en waar ik van houd. En dat blijf ik doen, net zolang totdat ieder homoseksueel koppel veilig hand in hand over straat kan lopen. 

Advertenties

ONLINE MAGAZINE

%d bloggers liken dit: