Waarom bestel je vaak hetzelfde bij het restaurant?

Weet je wat ik zo raar vind? Ik ben iemand die houdt van verandering, afwisseling en spontaniteit. Maar dat vind ik niet raar, dat was alleen de introductie van het rare, dat hieronder beschreven zal worden.

Spontaan en afwisseling liefhebbend als ik ben, betrap ik mezelf er al járen op dat ik steeds dezelfde dingen bestel bij restaurants. (Sterker nog, ik ben waarschijnlijk consequenter in mijn menu keuze in restaurants, dan in zó veel andere aspecten van mijn leven waarbij consequent zijn me veel meer zou helpen.)

Soms zit ik in een restaurant, en dan denk ik: nu ga ik het anders doen! Dit keer ga ik absoluut, ongetwijfeld en vastberaden als een bezetene iets totaal anders bestellen dan carpaccio als voorgerecht!

Dan komt de ober de bestelling opnemen, dénk ik aan het soepje dat ik zou gaan bestellen, doe ik mijn mond open en hóór ik mezelf zeggen: “Carpaccio alstublieft.”

Wacht, huh?

Waar is mijn soepje gebleven?

Waarom zei ik niet gewoon soep? Is mijn brein defect? Waarom dacht mijn hoofd soep en zei mijn mond carpaccio? Huh? Ben ik nog wel de baas over mijn eigen uitspraken?

Van verbaasdheid laat ik de ober dan met de bestelling weglopen, en als ik eenmaal ben bij getrokken van verbazing denk ik “ach, carpaccio is wél altijd lekker.”

Ik heb het ook al eens meegemaakt dat het me wonderbaarlijk genoeg wel lukte om soep te bestellen, maar dan zat ik daar, soep lepelend, de soep mentaal te verwijten dat hij geen carpaccio was. Kijk nou dan, helemaal vloeibaar en heet en alles, op je lepel. En kijk, daar knoeide ik alweer op mijn blouse. Carpaccio is zo lekker zacht op de tong. En de rucola is altijd zo smaakvol. Nou, soep, dat doe je carpaccio gewoon nooit na, hè, loser. Wat vind je daar nou zelf van, hè?

Waarom ik dan opeens Willibrord Frequin trekjes krijg als ik in gedachten met mijn soep praat weet ik overigens ook al niet.

Maar… Hoe werkt dat in ons brein? Zijn we zo voorgeprogrammeerd dat wanneer we eenmaal enorm van één gerecht genoten hebben, we dan maar altijd op veilig spelen en dat ook blijven bestellen? Of is het toch het onderbewuste gewoontedier dat in ieder mens schuilt? Zelfs in mensen zoals ik, die absoluut dol zijn op dingen die veranderen? Waar komt dat toch vandaan?

Ik vermoed dat het te maken heeft met op veilig spelen, want *** vul zelf maar in *** is altijd een succes geweest, dus laat ik nu ik hier zit om te genieten en het bovendien geld kost ook maar voor iets kiezen dat ik gegarandeerd lust.

Ik weet het niet hoor. Mensen zijn maar vreemde wezens. En nu moet ik er vandoor, want ik heb reuze trek gekregen (in carpaccio, ja).

Advertenties

Sta jezelf deze dingen toe om gelukkig(er) te worden! ❤️

JA. Ja, je mag:

– nee zeggen als je iets niet wilt

– eerlijk zeggen dat je ergens geen zin in hebt zonder smoesjes te bedenken

– mensen er op aanspreken als ze je niet goed behandelen

– grenzen stellen

– en ja, ook je grenzen bewaken

– voor jezelf opkomen, ook als mensen dat nog niet van je gewend zijn

– in therapie gaan als je een periode hebt waarin je je niet goed voelt (deden meer mensen dat maar!)

– gewoon eens een dagje “egoïstisch” zijn

– tijd vrijmaken om aan jezelf te besteden

– je bedenken

– ontspannen!

– groeien, leren, op je gezicht gaan en weer opstaan (juist daar van groeit je zelfvertrouwen)

– eens iets vergeten

– genieten!

– jezelf hartelijk uitlachen

– onbedaarlijk huilen als je verdrietig bent of gewoon pms hebt en de hele wereld tegen je lijkt te zijn

– jezelf toestaan om eens een keer lekker te buiten te gaan aan snoep of winkelen

– boos worden

– het weer goed maken met iemand

– er voor kiezen het niet goed te maken met iemand

– van jezelf houden!

– spijt betuigen als je achteraf inziet dat je fout zat

– bij je standpunt blijven

❤️ 💋 Chrisje

Stop met onnodig sorry zeggen!

Ik kwam op Twitter een te herkenbare tweet tegen. Iemand bekende dat ze sorry had gezegd tegen een verkoopster omdat ze kleding had gepast, maar toch niet ging kopen. Oh, oh, oh! Wat is dát the story of my life. Ik zeg veel te vaak en veel te onnodig sorry. Ik ben de Koningin van de Sorry!

Ik zeg sorry als iemand veel te dicht bij gaat staan als ik moet pinnen. “Sorry, maar kunt u even iets afstand nemen?”

Ik zeg zelfs sorry als iemand me asociaal omver ramt tijdens het spitsuur in de winkel. Zelfs als ik zie dat ze het bewust doen! En daarna ben ik kwaad op mezelf omdat ik sorry zei, terwijl die aso gewoon met z’n neus in de lucht door loopt.

Waarom zeg ik in vredesnaam sorry voor dingen die ik helemaal niet verkeerd heb gedaan? Het frustreert me. Ik wil het niet meer. Mensen wijzen me er ook wel eens op, dat ik niet zo vaak sorry hoef te zeggen. Dan zeg ik meestal sorry daarvoor.

In een serie hoorde ik eens de spreuk “Je hebt twee soorten mensen in de wereld: Er zijn de mensen die sorry zeggen als je per ongeluk tegen elkaar aan knalt, en je hebt mensen die direct beginnen te schelden.”

Zou dit waar zijn?

Als dit waar is, dan wil ik een derde soort mensen creëren. Het soort dat bij onbedoelde botsing niet meteen sorry zegt of scheldt, maar gewoon “oeps” zegt. Want als beiden partijen geen blaam treft, hoeft geen van beiden sorry te zeggen of te schelden.

Ja! Dat is het! Ik begin vanaf vandaag mijn eigen soort: de oeps-soort. Generatie Oeps. Zonder ruzie te maken met alles en iedereen, maar ook zonder constant te verontschuldigen voor dingen die onze schuld niet zijn.

Een laatste sorry wil ik wel nog zeggen: tegen mezelf, voor de ontelbare keren dat ik sorry zei tegen al die mensen die gewoon asociaal en gemeen tegen me waren.

Mensen die me omver maaiden, onnodig bits deden of me gebruikten voor hun eigen plezier, om zich beter over zichzelf te voelen. Ze verdienden mijn sorry helemaal niet. Sorry, ik!

En nu moet ik verder, mijn eigen soort, generatie Oeps, oprichten. Als je er bij wilt: ik zal aanmeldformulieren maken. Wordt vervolgd!

Killer Clown Mama? 🤡

Bliep!

Een appje. “Help!” zegt het beeldscherm van mijn telefoon. Het is de vriendin die me onlangs de foto van haar ontplofte woonkamer appte.

Mijn kind kwam naar me toe en zei, heel trots, mama ik heb je getekend!” En kijk wat ze getekend had!

Bliep! Een afbeelding komt binnen. Ik open de afbeelding en sproei van het lachen mijn thee over het aanrecht.

Als ik klaar ben met lachen, stuur ik een berichtje terug.

Spre-kend! Hahaha!”

Bliep!

Ik sta geportretteerd als een psycho clown met statisch haar!

Plotseling herinner ik me het eerste mama-portret dat ik van mijn Kind ontving. Volop glimlachend nam ik nietsvermoedend een tekening in ontvangst, waarop ik zei “wat een mooie lichtgevende aardappel heb je getekend, schat!“.

Waarop Kind zei “Nee, niet aardappel, máma!

Mijn kind had me getekend als een neon kleurige, vormeloze aardappel.

Geen nood!” bliepte ik terug. “De portretten gaan steeds meer vorm en gelijkenis krijgen, hou vol.

Maar lijk ik dus niet echt op een statische killer clown?

Nee!” bliepte ik terug, gevolgd door een aantal voorbeeld portretten die ik sinds de neonkleurige aardappel had gekregen.

Zie! Er is hoop! Ik ging van neonkleurige aardappel naar half-giraf half-mens!” bliepte ik bemoedigend verder.

Oké, dan verlies ik nog even geen moed.

Altijd fijn, om je medemoeders gerust te stellen. Ik ben ook wel heel benieuwd naar jullie portretten!

Wat je beter niet kunt zeggen tegen single mensen 🤣

Van sommige opmerkingen wil je als single persoon echt spontaan gaan bungeejumpen, maar dan zonder bungee, ook al zijn ze nog zo lief en goed bedoeld. Wil je weten welke dingen? Lees hieronder de dooddoeners en de mogelijke antwoorden, en bespaar jezelf en je single vrienden ongemakkelijke momenten!

Er zijn nog zoveel visjes in de zee!

Dat weet ik, maar ik val niet zo op tonijn. Of zalm. Bovendien ga je er vanzelfsprekend vanuit dat ik alleen zijn niet ook prima vind. Heb ik dat gezegd?

Volgend jaar wordt vast jouw jaar!

Dit jaar was ook best wel mijn jaar hoor. Ik heb van alles bereikt en beleefd. Of, wacht, tellen de jaren die je als single leeft niet mee? WAAROM heeft niemand me dit gezegd? Wacht, dan pas ik snel even ten gunste mijn leeftijd aan, dan haal ik nog iets positiefs aan je opmerking!

Je komt jouw wederhelft vast snel tegen hoor. Op ieder potje past een dekseltje!

Natuurlijk. Hoe goed past jouw dekseltje eigenlijk? (Wacht op de meestal ongemakkelijke stilte!)

Ben je nog stééds alleen?

Ben jij nog steeds bemoeizuchtig en kortzichtig?

Niet alle singles zijn hulpeloos, wanhopig en zielig. Sommigen genieten er zelfs best wel van om alleen te zijn. Dus voordat je een dooddoener het gesprek in torpedeert: Check even of de single het wel erg vindt!

DELEN HELPT VELEN!

80% minder appen en mailen: je lost veel op!

Ga eens na bij jezelf: hoe vaak kom je in een conflict terecht door geschreven gespreksvormen zoals Whatsapp en e-mail, en hoe vaak gebeurt dat via een live gesprek (tijdens een telefoongesprek of persoonlijke ontmoeting)?

Hoe handig de moderne technologieën ook zijn en hoe efficiënt en kostenbesparend ze ook lijken, e-mails en whatsapp worden helaas ook steeds vaker gebruikt als een middel om je achter te verschuilen.

Ik durf het niet zo goed live te zeggen, dus app ik het maar. Dat is vaak de reden achter dit gedrag. Conflict vermijding is dan vaak onbewust de bedoeling, maar de methode werkt vaak averechts.

Ik heb dat zelf ook geleerd uit eigen ervaring: Als ik iets moeilijk vind om “live” te zeggen, mail of app ik het. Dat is niet goed. Het is menselijk, en ook wel begrijpelijk, maar niet goed. Want als je het niet rechtstreeks zou durven zeggen, waarom dan wel via een tekstbericht?

Bij een tekstbericht dat binnenkomt zie je geen gezicht. Je hoort geen intonatie. Je hoort geen humor. Je kunt niet direct reageren. Een tekstbericht – in welke vorm dan ook – komt vaak hard en onpersoonlijk binnen; harder dan de afzender eigenlijk bedoelt.

Maar ook in positieve zin krijg je veel meer voor elkaar door live contact. Als je op je werk iets wil regelen en je stuurt een e-mail, kan het makkelijk een week duren eer je collega jouw verzoek leest. En dan is er ook nog de vraag of hij er iets mee doet. Zoek je hem op, of bel je, dan heb je direct een menselijker contact. Dan maak je het persoonlijk, hoor je elkaars stem, kun je een leuk ongepast grapje maken over, of vragen hoe het gaat met – ik noem maar wat – zijn vrouw. Doe je dat via mail, nou, dan komt dat heel anders over.

We verschuilen ons met zijn allen letterlijk achter ons scherm. Of dat nu een telefoonscherm is of een pc scherm. Verschuilen is nooit goed. En natuurlijk is het soms noodzakelijk. Maar voor de relatie die je met mensen onderhoudt, is het altijd beter om menselijk contact te verkiezen boven techniek.

Maar het is ook een gewoonte. En we hebben het ook zo druk!

Dat klopt. Maar je kunt je wel aanwennen om jezelf bij contact momenten af te vragen:

– kan ik naar hem of haar toe gaan?

– zo niet, kan ik hem of haar dan bellen?

– als je echt niet anders kunt dan een tekstbericht via telefoon sturen, is een spraakbericht nog altijd een beter alternatief. De ander kan dan misschien niet meteen reageren, maar hoort wel je stem.

Deze vragen probeer ik mezelf te stellen de laatste tijd, en de resultaten hiervan zijn ongelofelijk. Ik heb betere contacten, zowel zakelijk als privé. Ik krijg meer dingen geregeld en door het menselijk contact heb ik meer plezier. Ik zet me over mijn angst voor conflicten heen en verschuil me niet meer achter mijn scherm. Maar daardoor word ik voor anderen ook letterlijk zichtbaar; mijn persoon, mijn kwaliteiten en mijn humor. Dat helpt vervolgens als je weer eens iets moet afhandelen samen.

Een heleboel misverstanden ontstaan simpelweg door geschreven tekst. Dingen die je schrijft kunnen verkeerd worden geïnterpreteerd. Dat kan ook gebeuren in een live gesprek, maar dan kun je dat zien gebeuren bij de ander en ingrijpen, uitleg geven of context.

Helemaal zonder de techniek leven is waarschijnlijk onmogelijk. Maar dat de techniek bestaat, wil niet zeggen dat we deze altijd moeten gebruiken. Dat is als een brief schrijven aan je buurvrouw: het kan, maar het is beter, sneller en handiger om er gewoon naar toe te lopen.

Ik ben hier zo van overtuigd dat ik het jullie liefst allemaal persoonlijk zou vertellen!

Maar aangezien dat niet kan, hieronder een filmpje dat het heel treffend weergeeft:

https://youtu.be/XZtD4p5p7ec

Advertenties

ONLINE MAGAZINE

%d bloggers liken dit: