Categorie archief: blog

Short girl problems: hoe het is om klein te zijn 😂

Klein is fijn: oh yes we are! 

Toch is het niet altijd even hándig om klein te zijn. Bijvoorbeeld als je naast je grotere vriendinnen staat:

Of als je iets van de hoogste plank uit de kast moet pakken.

Bij een concert of festival niet op de voorste rij staan is alsof je het meemaakt maar toch eigenlijk ook niet.

Als een persoon van 1.85 meter pal voor je komt zitten in de bioscoop.

Soms krijg je een stijve nek, alleen al van een gesprek!

Of kun je de rest gewoon letterlijk even niet bijbenen. 

En als je in een grote mensen huis je make-up moet doen voor de spiegel:


Soms wil je gewoon even shinen, klein en al:


Nee, dit was al niet grappig op de basisschool, en nu nog steeds niet.


Als men er van uit gaat dat je schattig en lief bent omdat je klein bent, maar jij weet wel beter:


Als je probeert op ooghoogte te komen met grote mensen: 

Welke “short girl problems” ervaar jij? 

Deel ze hieronder! 😊😘

Advertenties

Ontplofte kinderkamer 

Mijn telefoon roept dat ik een whatsapp heb. Ik open het scherm.

“Zeg!!”

Het is vriendin Kim die aan de andere kant van het land woont. 

“Zeg het eens?”

“Had je me niet even kunnen waarschuwen?”

Ik vraag me snel af waarvoor: dat het woensdag is? Dat de wintertijd in is gegaan? Dat Trump niet aan de macht had moeten komen?

“Eh, waarvoor?” antwoord ik voorzichtig. 

“Nou, jouw kind is vier jaar ouder dan mijn kind. En ik wist dus niet dat dit zou gebeuren als kinderen alleen boven spelen!”

Prompt volgde er een foto:


“Aha, je hebt ze alleen boven laten spelen!” stuur ik terug, nadat ik een beetje tot bedaren ben gekomen van het lachen.

“Ja! Ik dacht ik kan wel even buurten met die moeder beneden!”

Oh, die onschuld. 

“En kijk!” 


“En er ligt een halve zandbak in het bed van onder hun schoenen! FML!”

“Oké, listen up.” stuurde ik terug. “Drie basis regels bij speel afspraakjes: 1. Schoenen uit beneden aan de trap, 2. Kwartier voor einde speeltijd samen opruimen en 3. Kostbare spullen vooraf weg zetten.” 

“Oké, Thanks. Maar eh, kun je geen handboek maken ter voorkoming van toekomstige rampen?”

“Dat zou ik kunnen doen, maar dit is toch veel leuker?” 

Ze heeft me daarna niet meer terug geappt. Vast omdat ze bezig is met opruimen. 

M/v relaties eindelijk verklaard! 😍

Oké, voor de beelddenkers en gifjeslovers, hier een korte samenvatting van hoe het meestal gaat in de liefde. Oh, en in relaties. 

In den beginne is er passie, hartstocht en woest verlangen.

Nadat je een eeuwigheid op datingapps hebt gezocht naar de ware, de wanhoop nabij:


.. kom je dan eindelijk je soulmate tegen, die bijvoorbeeld net zo ongemakkelijk danst als jij: 


Je voelt je gek, sexy, aantrekkelijk, happy, en de vonken spátten er van af:


Sommigen schieten zelfs een klein beetje door in deze verliefdheidsfase, waarin het haast lijkt alsof je samengesmolten bent tot één persoon!!❤️


Zelfs jullie climaxen zijn gelijktijdig! En daardoor merk je het verschil niet! 


Speels laat je hem merken dat je hem lief vindt door hem bijvoorbeeld van een trap af te duwen. 


Zelf voel je je op en top vrouw.


Na een tijdje heeft hij zelfs door hoe je menstruele cyclus verloopt, hoera!


En zelfs die ruzietjes in het begin verlopen net zo romantisch als in de fillem. 


Dan krijg je een aantal wijze adviezen van oudere rolmodellen in je omgeving:


Langzaam, heel langzaam, begin je hem te leren kennen en soms vraag je je heel even af; is dit die prins die me zo verleidde?


Naarstig zoek je steun en herkenning bij je vriendinnen. Gelukkig, zij hebben dit ook!


Ondertussen begint hij door te krijgen dat jij ook niet bepaald de gemakkelijkste bent.

Hij denkt, ik heb me lang genoeg ingehouden, ze mag me wel wat beter leren kennen nu, en deelt vol trots zijn uitlaatgassen om haar te laten merken hoe enorm op zijn gemak hij zich voelt bij zijn grote liefde. 

Zij begint eens aan een assertiviteitstraining en oefent thuis naar hartelust:


Hij begrijpt er niets meer van. Jij mag je beha uit na het werk, ik mag een been optrekken en eentje laten vliegen. Dat is toch romantisch?


Vertwijfeld maakt ze een lijstje: dingen waarin hij lijkt op mijn vader:


Om zich daarna af te vragen hoe erg ze op haar moeder is gaan lijken.


Ze maken zelfs hetzelfde ruzie! 😳


Langzaam doet ook de oogrol zijn intrede.


En begint het schamen in public!


Maar uiteindelijk denkt ze aan het eind van de dag: oké, hij is een idioot. Maar wel mijn idioot!


Terwijl hij niet helemaal snapt hoe dit werkt maar er evengoed blij mee is.

De waarheid over moeder zijn 👩‍👧👩‍👦

Het moederschap is natuurlijk een en al glorie, liefde en halleluja momenten. Een onuitputtelijke bron van prachtige liefdevolle en waardevolle momenten waarop je als moeder nog jaren kunt teren. Absoluut. 

Behalve soms. Soms sta je gewoon heel even, ietwat hallucinerend over een film genaamd Thelma and Louise, met een trekkend oog te wachten tot de tijd van de dag komt die de poorten opent naar Netflix: Bedtijd.

Een beetje zoals je tijdens de bevalling tussen de weeën door ligt bij te komen, wetend dat er zometeen weer een pijn scheut komt waar je van gaat jammeren om genade. 

Soms heb je van die dagen dat niks goed loopt, niks goed gaat, alles aanbrandt inclusief jij zelf. Dat je kind een en al verwijt lijkt richting jou, want jij wou niet even een klei kasteel maken, terwijl jij ondertussen je uiterste best deed om allerlei dingen te regelen tussendoor, die ook belangrijk waren. Zoals helpen met huiswerk en voeding. 

De ene “wee” na de andere wordt op je afgevuurd; je probeert alle ballen (verantwoordelijkheden) in de lucht te houden terwijl je het gevoel hebt het allemaal eigenlijk voor niks te doen, want niemand (NIEMAND!)  ziet immers in hoe veel moeite je doet. Gedwee en lichtelijk apathisch ga je maar mee op de golven van de dag, tolereer je de drama en probeer je de moeilijkste momenten weg te puffen. 

Maar net als bij die bevalling komt er ook een einde aan die dag. Bedtijd is gearriveerd. Netflix roept vanuit de woonkamer: kom maar! Ik wil je! Ik verlos je! Ik ben je ontsnapping!

Uitgeput en leeg en moe en met een trekkend oog en hunkerend naar televisie en bank en dekentje, breng je je kind naar bed. We hebben de dag overleefd, denk je. Wat een bevalling. En dan kijkt je kind opeens naar je, met die lieve oogjes, en krijg je een opmerking zoals “jij kan echt goed dingen maken hè mama.” Of “ik vond het leukste vandaag toen we gingen koken samen”. Of “ik vond het zo grappig toen je per ongeluk viel.”.

En dan zie je je kind weer, zoals net na de bevalling. Warm, lief, en nog zo heerlijk zonder flauw benul van volwassen problemen of verantwoordelijkheden. 

Dus knuffel je Het Kind, en dan nog eens, gewoon omdat het kan. En omdat je van Het Kind en De Knuffels van Het Kind meer houdt dan van Netflix. Netflix wacht maar even.

#metoo: het abnormale normaal: ik grijp mannen ook niet bij hun kruis?


“Ik kan toch helemaal geen blog schrijven over de #metoo beweging,” zei ik tegen mijn vriendin. “Ik ben nooit verkracht of aangerand. Alleen wel eens vaker ongewenst betast. Het kroeg werk; je kent het wel, je kont grijpen of je borsten. Of dat ze ongemakkelijk en veel te dichtbij je komen staan.”

“Maar dat is toch eigenlijk ook al te erg voor woorden, dat we het normaal zijn gaan vinden dat we in de kroeg betast worden of bij onze private parts gegrepen worden?” antwoordde ze. En toen werd het heel stil in mijn auto. Verrek. Dat is inderdaad helemaal niet normaal! 

Ik heb nog nooit maar dan ook nooit een kerel ongevraagd bij zijn geslachtsdelen gegrepen. Sterker nog, ik moet er niet aan denken. 

Mijn gedachten gingen verder terug in de tijd. Borsten gegrepen in cafés. Kont geknepen in het langslopen. De jongen die in het café het dames toilet binnen kwam rennen en me zonder aankondiging of toestemming vol op mijn mond kuste en zijn tong in mijn mond stak, omdat hij een weddenschap met zijn vrienden om dat te doen. 

De collega van tig jaar terug die toen ik mijn haar had geverfd, verlekkerd vroeg of dat het enige haar was dat ik geverfd had. De collega die zijn bed taferelen en overwinningen tot in detail opnoemde terwijl ik aan gaf dat niet te willen weten. 

Het is eigenlijk wel erg, wat we normaal zijn gaan vinden. Wat we oogluikend toestaan omdat ons verteld werd dat we ons niet moesten aanstellen. 

Goed voorbeeld voor de jongens en meisjes. Het is oké om een meisje bij haar borsten of kont te grijpen. De grens van het toelaatbare vervaagt. Het verkeerde voorbeeld wordt ongemerkt gegeven. Ik heb me voorgenomen om, wanneer het weer gebeurt, het niet meer af te doen met “ach, dat gebeurt in de kroeg nu eenmaal.” Ik doe het bij anderen ook niet, het heeft met respect en persoonlijke grenzen te maken. En wie me dan een bitch of aansteller vindt als ik van me af bijt, zal me eigenlijk worst wezen. Het vergoelijken en gedogen is juist een van de redenen dat sommige mannen dit denken te kunnen maken. 

De obstakels van de Sterke Vrouw!

Je zou denken dat het in deze moderne tijd oké is om een sterke vrouw te zijn. Dat gezegd hebbende, is dat in de praktijk vaak absoluut niet waar. Glazen plafonds, dates die zich bedreigd voelen door je emotionele of financiële onafhankelijkheid, mensen die niet gewend zijn dat een vrouw ook het woord nee in haar vocabulaire kan hebben, et cetera.

Als je er als vrouw lief en schattig uitziet, maar dat niet bent, raken mensen nog wel eens in de war.
als je nee zegt

Als je voor de zoveelste keer moet uitleggen dat je geen man nodig hebt om te overleven in deze wereld, is dat wel eens vermoeiend.als je niet meer kunt

Als mensen zeggen “lach eens!” of “kijk eens niet zo serieus!” terwijl jij gewoon geconcentreerd bent en je eigen resting bitch face omarmd hebt. als je serieus kijkt

Als mensen je een bitch noemen, alleen maar omdat je net zo assertief bent als een man, terwijl het bij een man als teken van daadkracht wordt gezien. assertief

Als je je eigen innerlijke Bazin geaccepteerd hebt. baas vrouw

Soms is het wel frustrerend, om als sterke onafhankelijke vrouw te leven in een wereld die er van uit gaat dat je dat niet kunt of wilt. being a woman sucks

Zeker als mensen ook je zwarte humor niet begrijpen en niet snappen dat je met je vriendinnen op stap gaat, NIET om schattig uit te zien of om versierd te worden maar gewoon om ongegeneerd lol te maken met je vriendinnen. crazy

Als mannen zeggen “goh, jij bent wel mondig hè, voor een blond vrouwtje?”eyeroll

Als je een SQUAD hebt met gelijkgestemde vriendinnen en je bent er trots op: groep

Dat je PMS hebt en iemand begrijpt het niet:niet je dag

Als je je goed genoeg in je vel voelt om je eigen rolmodel te zijn:rolmodel

Dat mensen er van uit gaan dat jij wel even de koffie maakt of afwast, terwijl niemand dit vraagt aan de mannen in het gezelschap:sarcastisch

Dat je jezelf weer even moet herinneren aan wie je bent:sterke vrouw

Als je er schattig uitziet maar wel vloekt als een bootwerker:vloeken mag ook al niet