Ga eens na bij jezelf: hoe vaak kom je in een conflict terecht door geschreven gespreksvormen zoals Whatsapp en e-mail, en hoe vaak gebeurt dat via een live gesprek (tijdens een telefoongesprek of persoonlijke ontmoeting)?

Hoe handig de moderne technologieën ook zijn en hoe efficiënt en kostenbesparend ze ook lijken, e-mails en whatsapp worden helaas ook steeds vaker gebruikt als een middel om je achter te verschuilen.

Ik durf het niet zo goed live te zeggen, dus app ik het maar. Dat is vaak de reden achter dit gedrag. Conflict vermijding is dan vaak onbewust de bedoeling, maar de methode werkt vaak averechts.

Ik heb dat zelf ook geleerd uit eigen ervaring: Als ik iets moeilijk vind om “live” te zeggen, mail of app ik het. Dat is niet goed. Het is menselijk, en ook wel begrijpelijk, maar niet goed. Want als je het niet rechtstreeks zou durven zeggen, waarom dan wel via een tekstbericht?

Bij een tekstbericht dat binnenkomt zie je geen gezicht. Je hoort geen intonatie. Je hoort geen humor. Je kunt niet direct reageren. Een tekstbericht – in welke vorm dan ook – komt vaak hard en onpersoonlijk binnen; harder dan de afzender eigenlijk bedoelt.

Maar ook in positieve zin krijg je veel meer voor elkaar door live contact. Als je op je werk iets wil regelen en je stuurt een e-mail, kan het makkelijk een week duren eer je collega jouw verzoek leest. En dan is er ook nog de vraag of hij er iets mee doet. Zoek je hem op, of bel je, dan heb je direct een menselijker contact. Dan maak je het persoonlijk, hoor je elkaars stem, kun je een leuk ongepast grapje maken over, of vragen hoe het gaat met – ik noem maar wat – zijn vrouw. Doe je dat via mail, nou, dan komt dat heel anders over.

We verschuilen ons met zijn allen letterlijk achter ons scherm. Of dat nu een telefoonscherm is of een pc scherm. Verschuilen is nooit goed. En natuurlijk is het soms noodzakelijk. Maar voor de relatie die je met mensen onderhoudt, is het altijd beter om menselijk contact te verkiezen boven techniek.

Maar het is ook een gewoonte. En we hebben het ook zo druk!

Dat klopt. Maar je kunt je wel aanwennen om jezelf bij contact momenten af te vragen:

– kan ik naar hem of haar toe gaan?

– zo niet, kan ik hem of haar dan bellen?

– als je echt niet anders kunt dan een tekstbericht via telefoon sturen, is een spraakbericht nog altijd een beter alternatief. De ander kan dan misschien niet meteen reageren, maar hoort wel je stem.

Deze vragen probeer ik mezelf te stellen de laatste tijd, en de resultaten hiervan zijn ongelofelijk. Ik heb betere contacten, zowel zakelijk als privé. Ik krijg meer dingen geregeld en door het menselijk contact heb ik meer plezier. Ik zet me over mijn angst voor conflicten heen en verschuil me niet meer achter mijn scherm. Maar daardoor word ik voor anderen ook letterlijk zichtbaar; mijn persoon, mijn kwaliteiten en mijn humor. Dat helpt vervolgens als je weer eens iets moet afhandelen samen.

Een heleboel misverstanden ontstaan simpelweg door geschreven tekst. Dingen die je schrijft kunnen verkeerd worden geïnterpreteerd. Dat kan ook gebeuren in een live gesprek, maar dan kun je dat zien gebeuren bij de ander en ingrijpen, uitleg geven of context.

Helemaal zonder de techniek leven is waarschijnlijk onmogelijk. Maar dat de techniek bestaat, wil niet zeggen dat we deze altijd moeten gebruiken. Dat is als een brief schrijven aan je buurvrouw: het kan, maar het is beter, sneller en handiger om er gewoon naar toe te lopen.

Ik ben hier zo van overtuigd dat ik het jullie liefst allemaal persoonlijk zou vertellen!

Maar aangezien dat niet kan, hieronder een filmpje dat het heel treffend weergeeft:

https://youtu.be/XZtD4p5p7ec

Advertenties

Mijn telefoon roept dat ik een whatsapp heb. Ik open het scherm.

“Zeg!!”

Het is vriendin Kim die aan de andere kant van het land woont. 

“Zeg het eens?”

“Had je me niet even kunnen waarschuwen?”

Ik vraag me snel af waarvoor: dat het woensdag is? Dat de wintertijd in is gegaan? Dat Trump niet aan de macht had moeten komen?

“Eh, waarvoor?” antwoord ik voorzichtig. 

“Nou, jouw kind is vier jaar ouder dan mijn kind. En ik wist dus niet dat dit zou gebeuren als kinderen alleen boven spelen!”

Prompt volgde er een foto:


“Aha, je hebt ze alleen boven laten spelen!” stuur ik terug, nadat ik een beetje tot bedaren ben gekomen van het lachen.

“Ja! Ik dacht ik kan wel even buurten met die moeder beneden!”

Oh, die onschuld. 

“En kijk!” 


“En er ligt een halve zandbak in het bed van onder hun schoenen! FML!”

“Oké, listen up.” stuurde ik terug. “Drie basis regels bij speel afspraakjes: 1. Schoenen uit beneden aan de trap, 2. Kwartier voor einde speeltijd samen opruimen en 3. Kostbare spullen vooraf weg zetten.” 

“Oké, Thanks. Maar eh, kun je geen handboek maken ter voorkoming van toekomstige rampen?”

“Dat zou ik kunnen doen, maar dit is toch veel leuker?” 

Ze heeft me daarna niet meer terug geappt. Vast omdat ze bezig is met opruimen. 

downloadfile-34.jpegAan het typen…
Aan het typen…
Aan het typen…

Al zeker drie minuten zag ik dat ze aan het typen was, maar er kwam nog steeds niks. Ik verwachtte inmiddels minstens een heel lang en smeuïg verhaal. Wat ik kreeg, na ruim vier minuten wachten?
“Ik ben de was aan het doen.”
Oh. Thanks, moeder. Ik dacht ondertussen dat er iets spectaculairs onderweg was, dus dat viel ietwat tegen.

Mijn oma (zaliger) had eens een computer cursus gedaan, samen met opa (zaliger). Opeens kreeg ik regelmatig een email van oma. Oma had echter haar scherm instellingen op slechtzienden staan, waardoor ze typte in Arial 400. Best lastig lezen zo, een letter per A4 pagina.Toch las ik haar e-mails heel graag.

Opa belde na die cursus wel eens, over computer problemen. Of ik wist hoe Powerpaint werkte. PowerPoint? Vroeg ik. Nee, Powerpaint. Maar opa, het is of PowerPoint, of Paint…Er bestaat helemaal geen Power… oké. Goed.
Ga naar de rechter bovenhoek en zoek het kruisje.
Te lief.

Enfin.
Er is natuurlijk in korte tijd ook veel veranderd.

Soms moeten we ook accepteren dat er nu eenmaal mensen zijn die niet zo mee gaan met de nieuwste en snelste technieken, want ooit zijn we zelf ouder en houden we het ook allemaal niet meer bij. In het vervolg ga ik gewoon even de was vouwen als ik “Aan het typen…” zie. Doe ik ook iets nuttigs met mijn tijd.

 

 

Via deze weg wil ik graag even voorspellen wat komend jaar allemaal gaat gebeuren, voor degenen die graag een kijkje in de toekomst willen.

Meer verwondingen door selfiesticks in 2016
Met de opkomst van selfiesticks is het wachten op het eerste nieuwsbericht op Nu.nl, waarbij iemand zwaar gewond is geraakt of zelfs om het leven is gekomen, door toedoen van een selfiestick. Want laten we eerlijk zijn, die dingen zijn – naast handig om je rug mee te krabben op die plek waar je niet aan komt met je hand – ideaal om mee te meppen.
Zelfs als je ze op de juiste wijze gebruikt kan het nog zomaar gebeuren dat die telefoon er uit valt, recht op je oog kleddert en jij met nog maar een oog een rechtszaak aanspant tegen de selfiestickmakers.

Steeds minder mensen winnen
in 2016
Steeds minder mensen zullen badkamers / woonkamermeubels / juwelen / dwergparkieten winnen via win acties op Facebook. Doordat de übercommerciële pagina’s op Facebook steeds groter gevolg krijgen, wordt de kans om echt iets te winnen nog kleiner dan de kans dat je verhuist naar een villa in een wijk waar net de week er na de postcodeloterij jackpot valt. Zelfs die droeftoeters die hun hele levensverhaal delen en de ellende daarin flink aandikken in de hoop te winnen (“Die nieuwe badkamer zou wel erg goed uitkomen, zeker na het rotjaar dat ik gehad heb, me oma is gestorve en me papegaai viel ook al zomaar van ze stokkie, pffff, en dat met me dubbele hernia en clusterkoppijn, hoop echt dat ik mag winnen dit x”), maken geen schijn van kans meer.

Steeds meer mensen zullen denken dat ze geld van Mark Zuckerberg zullen krijgen
Ook al ligt het nog zo voor de hand dat Mark Zuckerberg echt NIEMAND een groot deel van zijn aandelen gaat schenken, en al helemaal niet aan iemand die zo goedgelovig is om een status daarover te delen op Facebook (think,people, think!), voorspel ik dat ook dit gerucht in 2016 hardnekkiger zal rond blijven gaan dan het norovirus. Ook al is het overduidelijk een dikke vette HOAX.

Paul McCartney zal muzikaal doorbreken…. ?#@$%

Zoals al veel rasechte muziekkenners en cultuurliefhebbers die ook nog eens niet kunnen Googlen op Twitter voorspelden, zal Paul Mc Cartney dit jaar geheid doorbreken muzikaal. Want Kanye West, die weet wel talent uit te zoeken natuurlijk. #facepalm

Steeds meer mensen zullen zonder na te denken grof reageren
Als het zo doorgaat zoals het nu gaat, zullen in 2016 nog meer mensen dan ooit tevoren in het geheel zonder na te denken grof reageren op artikelen op internet, gehuld in de waan van anonimiteit op Facebook. Onderzoek heeft uitgewezen, dat met name seksueel gefrustreerde en intellectueel minder bedeelde mensen op deze manier hun agressie botvieren op de buitenwereld. Aan de andere kant hiervan staan mensen met kennis van  blokkeer functies.

Spelling en grammatica zullen nog verder achteruit gaan
Terwijl de mensen die nog gewoon “mijn moeder” schrijven in plaats van “me moedertje” in 2015 in aantal al steeds verder terug liepen, zal in 2016 de kennis van spelling en grammatica nog verder kelderen. Ik voorspel dat tegen de tijd dat het 2020 is, we enkel nog fonetisch zullen schrijven.
Je weet wel, gewoon, zoals juh ut zegt. Met juh skatjuh op juh bankjuh. Lekkah me eige dingetju doen.

Kettingbrieven die vroeger al mega irritant waren, zullen onverstoord verergeren via WhatsApp
Was je blij dat je van de kettingbrieven van vroeger af was, dan heb ik slecht nieuws voor je. Kettingberichten op WhatsApp (“Als je dit bericht niet binnen drie minuten doorstuurt naar negen vriendinnen waarvan jij de innerlijke Godin herkent, zul je acht jaar ongeluk over jezelf afroepen, zeven jaar slechte seks, zes jaar financiële problemen en vijf jaar dagelijks struikelen over je eigen voeten.” Zucht.)

2016 wordt het jaar waarin o-ve-ral de bejaarden bij betrokken worden
Bij ieder nieuwsbericht, ieder goed doel en iedere goede actie voor de mensheid in het algemeen, zul je zien dat de ouderen of binnenlandse arme mensen er bij gesleept worden. Want ja, ook al is het geweldig van je dat je met je laatste geld een weeshuis in Kenya gered hebt van de ondergang waardoor vijfentwintig onschuldige kindertjes veilig kunnen blijven, of ja, ook al heb je net je nier gegeven aan een ander, of ook al heb je per ongeluk vijf euro gegeven aan een buitenlands goed doel…. er zal altijd, ja echt al-tijd wel iemand zijn die je er op wijst hoe slecht de ouderen of mensen in het algemeen het hebben in ons land. Dus denk maar niet dat je een held bent, hoor!

Vuurwerkoverlast
Aangezien dit jaar de vuurwerkoverlast door ging tot ongeveer drie uur ’s nachts, voorspel ik dat de vuurwerkoverlast volgend jaar door zal gaan tot ongeveer 3 januari 2017.

Heb jij nog leuke voorspellingen voor 2016? Deel ze in een reactie!

https://static.pexels.com/photos/23179/pexels-photo.jpg
Wat voorspel jij voor 2016?

 

 

 

 

Je kent het wel. Iemand is jarig. En diegene verdient in de meeste gevallen wel een felicitatie voor het wederom overleven van een jaar.
Vroeger kreeg je dan een kaart in de brievenbus, of een echt telefoontje. Of, in extreem sociale gevallen kwamen mensen zelfs bij je op visite.
Tegenwoordig krijg je een Facebook bericht op je tijdlijn. Of in je whatsapp inbox.

“Gefeliciteerd! 🎁🎂🎈🎉”

Soms zelfs zonder leuke emoticons.

En soms zelfs zonder een uitroepteken er achter. Gewoon: “Gefeliciteerd.”
Nou, dan laat maar helemaal zitten, denk ik dan. En ik mag dat, want ik ben dan jarig, en bij jarigen moet je minstens een uitroepteken zetten.

Natuurlijk is het hartstikke leuk als mensen aan je denken. Maar het heeft toch ook ietsepietsie wat onpersoonlijks. Vind je niet?

Ik maak me er zelf ook wel schuldig aan, hoor. Toch probeer ik vaak ook een extra persoonlijke noot er aan toe te voegen. Zoals een volledig fonetisch geschreven Heppie bursdee toe joe, enzovoort. Soms doe ik er een leuk plaatje er bij, van een minion met een feestmuts op, of een jarige, chagrijnige kat.

Vorig jaar toen ik jarig was, lag hij er opeens. Ik ging op mijn verjaardag nietsvermoedend door de post heen, en opeens zag mijn oog het: het bekende Hallmark logo. Ik maakte een sprongetje. Een echte kaart! Dat.. dat.. dat is zo ontzettend retro! Vintage! Oldskool! Blij rukte ik het jasje van de kaart af. Er was zelfs een heel verhaaltje in geschreven! En niet eens digitaal, maar met een heuse balpen. Opeens werd ik overvallen door een weemoedige melancholie, die zijn weerga niet kende.

Suck it, 🎉🎁🎂 en🎈! Ik had een heuse kaart! Ik hing hem trots op ons prikbord. Ik ben bijna weer jarig, maar hij hangt er nog steeds. Vintage en leuk te wezen. Eerlijk is eerlijk: hoe leuk ze ook bedoeld waren, die 436 Facebook felicitaties konden niet op tegen dat ene stukje kleurig papier.

De moderne technieken hebben veel voordelen. Je weet altijd wat, waar, wanneer, wie, hoe. Inclusief foto´s en filmpjes. Heel leuk allemaal. (of nou ja, allemaal…) Maar er kleeft ook een irritant nadeel aan de huidige mobiele samenleving. Het schijnt voor sommige mensen zo belangrijk te zijn wat er zich afspeelt in de wereld van sociale media, dat men de echte wereld om zich heen prompt vergeet. Alsof je een doekje over een kanariekooi gooit. Poef, aandacht weg, in zombie modus. 

Zit je midden in een gesprek met iemand, hoor je plots een telefoon trillen. Direct verschuift de aandacht van het gesprek met jou, naar de telefoon. Voordat je het in de gaten hebt zit je tegen iemand aan te praten die alle oogcontact verbroken heeft, het hoofd gebogen, blik op het scherm en volledig afgeleid van het gesprek. Ik vind dat, naast ongelofelijk asociaal, ook een teken van gebrek aan respect voor de gesprekspartner. Als je op een zeer urgent telefoontje zit te wachten, bijvoorbeeld van het ziekenhuis of van een potentiële werkgever terwijl je op het randje van je WW uitkering balanceert, dan kan ik me voorstellen dat je zegt “Sorry, maar dit telefoontje is erg urgent.” voordat je opneemt. Daar zou ik dan zeker begrip voor hebben.

Maar als je iedere willekeurige e-mail, WhatsApp bericht of Facebook melding al belangrijker vindt dan het gesprek dat je voert, dan klopt er iets niet met je, qua fatsoen dan.

Een kennis van me deed dat erg vaak; het gesprek opeens onderbreken voor haar mobiel. Ik had al van alles geprobeerd; kuchen, hoesten, faken dat ik stikte. Niets werkte. Zodra ze afgeleid werd door haar mobiel, maakte het niet meer uit welk onaards geluid ik produceerde; haar aandacht lag dan geheel bij haar telefoon.
Op een dag ben ik gewoon opgestaan toen het weer gebeurde. Ik zat wederom al drie minuten te wachten op antwoord (en dat is lang als je wacht), en er kwam maar niets terug.
Ze ging helemaal op in een aantal reacties op een Facebook status, maakte ik op uit wat ik kon zien. Pas toen ik de ruimte bijna uit liep riep ze me na: “Waar ga je naar toe?” “Naar iemand die wél een gesprek kan voeren.” zei ik, en ik liep door.

Kon ze daar mooi een status over plaatsen op Facebook.

Ik WhatsApp graag. En veel. Ik ben tevens een fanatiek gebruiker van de bijbehorende smileys. Uit nader onderzoek (van mijn eigen telefoon) is gebleken dat ik bijna bij elke zin die ik typ wel een smiley er aan toe voeg om, tja, extra weer te geven wat ik voel, vermoed ik.
Ik typ ook geen korte zinnen. Nee, het zijn hele epistels. Ik ben niet voor niets schrijfster natuurlijk. Eerst tikte ik heel veel zinnen achter elkaar, en verstuurde ze allemaal apart, totdat ik van mijn echtgenoot te horen kreeg dat zijn telefoon van al die losse berichten letterlijk van zijn bureau af was getrild. Sindsdien combineer ik alles wat ik wil zeggen in één appje.

image

Probleem is dan alleen, als je meerdere vragen stuurt, en je krijgt een “Oké.” terug, je nog niet weet waarop hij oké zegt. Dus dan moet je wel weer een appje sturen, om te vragen wat hij bedoelde met oké.

Sommige vrouwen die ik ken worden er gek van. Stuur je een prachtig verhaal met veel gevoel en hartjes en zo, krijg je “dank, tot straks” terug. Niets zo teleurstellend als zo’n kort, efficiënt mannen antwoord. Zonder smileys.

Maar in plaats van je daar aan te gaan lopen ergeren, kun je het ook in je voordeel gebruiken, bijvoorbeeld door er stiekem en zeer terloops een vraag zoals “Jij kookt vanavond toch?” tussen alle andere vragen in te zetten. Kun je meteen testen of hij wel echt leest wat je geschreven hebt.

Ik heb dit overigens uiteraard van een kennis gehoord, en zal in het geval van een confrontatie met mijn echtgenoot altijd ontkennen dat ik dit zelf bedacht heb en regelmatig probeer.

Het is apocalyptisch. Een gebeurtenis waarvan de dramatiek zijn weerga niet kent. Het is zo moeilijk te bevatten, dat hele volksstammen zich er en masse druk om maken. De blauwe vinkjes van WhatsApp.
Nu kan men precies zien hoe lang geleden iemand het verstuurde bericht – doorgaans met een laag prioritair gehalte, want als er echt iets in brand staat geeft men doorgaans niet de voorkeur aan WhatsApp – genegeerd wordt door de ontvanger. Genegeerd!  De horror! Het bericht is wel gelezen, maar niet beantwoord.
Dan gaat de klok tikken. Met elke seconde die tergend langzaam voorbij tikt, stijgt de verontwaardiging van de Mobielverslaafden. Hoe dúrft hij of zij mijn bericht te lezen, maar niet direct te beantwoorden?

Relaties gaan er op stuk lopen, vriendschappen gaan ten onder. Genegeerd worden is immers nog erger dan geen xxxjes achter een bericht. En het is nog vele mate beledigender dan even snel een smiley sturen. Genegeerd worden is het doodslaan van de postduif die nietsvermoedend een leuk berichtje komt binnen vliegen, om vervolgens de dode duif retour afzender te sturen, bloedend, in een doos, zonder antwoord. Bericht wel gelezen, maar ik doe de moeite niet om antwoord te geven. Jij, de afzender, bent immers niet belangrijk. NIET BELANGRIJK!
Althans, zo zullen onzekere Mobielverslaafden met een laag zelfbeeld het zien. Je telt niet mee, ik vind je niet belangrijk, ik lees het wel maar ik antwoord niet, lekker puh,  nananananah. Dus.

Praktijk voorbeeld:

13.03 uur
“Hoi.”

13.05 uur
“Hoi!”

13.10 uur
“JE NEGEERT ME AL EEN HALF UUR, SAD SMILEY FACE! #sosad #thoughtyouweredifferent.”

13.45 uur
“HEB EEN LEUK LEVEN VERDER. #nofriendship #disappointed #fail.”

En dat terwijl de ontvanger misschien net zijn vingers verloren heeft in een oneerlijk gevecht met een kettingzaag, terwijl hij heftig met zijn neus aan het proberen is te antwoorden.

Wat een leed!!!

Maar mensen. Laten we even wel wezen. Uw bericht kan ongelegen komen. De ontvanger kan misschien wel even lezen, maar niet reageren. Misschien heeft de ontvanger zelfs een baan, en een leven. U heeft geen glazen bol waarin u kunt zien wat de ander bezig houdt.
En laten we niet vergeten waar het allemaal om draait: echt menselijk contact. Bel gewoon, of ga even langs bij iemand. Stuur weer eens een postduif. Of schrijf een brief.
Of, nog beter: zorg dat uw leven zo interessant is, dat u het zelf pas veel later op de dag ziet, of uw bericht ontvangen, gelezen, genegeerd of al beantwoord is.