Tagarchief: vluchtelingen

Gedicht voor Aylan (3)

daar lig je, moederziel alleen, verloren in het zand
de droefheid van jouw levenloze lijfje is ongekend
je brak duizenden harten, in één keer
zonder dat we je ooit hebben gekend

de hoop op een veiliger bestaan
eindigde voor jou hier, op dit strand
niemand is tegen dit grote
kille onrecht bestand

de eenling die nu zijn blik nog afwendt
zo harteloos blijft denken
valt in het niet bij de duizenden mensen
die jou zullen gedenken

niemand die jou ooit nog
gerechtigheid kan geven
zo meedogenloos als de zee
was het einde van jouw leven

nog maar drie jaar oud
zo eenzaam heen gegaan
weerloos tegen het noodlot
eindigde jouw bestaan

mag ik hopen op een hiernamaals?
waar je vlinders vangen mag?
waar je bij je moeder kunt blijven
ik weet zeker dat ze op je wacht.

Rust zacht, kleine Aylan.

Het verschil tussen ons en de vluchtelingen

De meeste mensen bezitten wel wat inlevingsvermogen. Met deze blog doe ik een beroep op het jouwe. Zit je er klaar voor? Ja? Komt ie.

Stel je jezelf even voor. Dat is een makkelijk begin.
Denk aan je huis, je geliefden, je partner en / of kinderen. Denk aan je ouders, broers of zussen. Denk ze allemaal bij elkaar in je woonkamer. Denk er je kat bij, of je hond. Of je cavia. En al je favoriete spullen er bij. Je telefoon, je televisie… Al je meest kostbare foto’s en herinneringen. Je knuffels van vroeger. De urn met as van je overleden dierbare. Je muziek verzameling. Prop het maar allemaal samen in die kamer. En nu we toch bezig zijn, gooi er nog wat van je favoriete vrienden en collega’s bij.

Gezellig hè? Knus ook. Alles waar je van houdt, in één kamer. Wat een boel liefde!

Dan gaat het licht uit. Jullie kijken elkaar aan. Er komt een onheilspellend geluid van buiten.
In de verte horen jullie geschreeuw. Het komt dichterbij.
Er valt een bom op je huis.
Paniek in de ogen van je geliefden. Je huis begint uit elkaar te vallen. Overal is rook, bloed, geschreeuw en gehuil. De helft van je geliefden is dood of gewond.

Volslagen in paniek, je hele leven ligt onder het puin. Terwijl je je een weg naar buiten baant, probeer je te redden wie nog te redden valt. Je denkt, dit kan niet, dit is een nachtmerrie.
Buiten is het nog erger dan binnen. Totale chaos en wanorde. Blinde paniek. Iedereen huilt, schreeuwt, roept om hulp of kijkt apathisch voor zich uit; in shock.

Kun je je er iets bij voorstellen?
Ja?
Of niet?

De mensen die vluchten uit een oorlogsgebied wel. Die hebben deze nachtmerrie doorleefd. Die zijn op de vlucht, met de geliefden die ze nog over hebben. Wat zij hebben meegemaakt, kunnen wij ons met de beste wil van de wereld niet voorstellen.

En daarom wijk ik nu voor een keer af van mijn regel. De regel dat ik blogs niet politiek maak.
Omdat ik zo veel harteloze hatelijkheden lees op social media. Mensen die roepen, dat “ze” maar moeten verzuipen. Wat je ook denkt dat er mis is met de politiek, je laat je medemens toch niet liever verzuipen? Mensen van vlees en bloed? Mensen zoals jij en ik, met het enige verschil dat zij niet veilig zijn en wij wel?

Ik kan nog wel even doorgaan, maar je begrijpt hopelijk wel wat ik bedoel. Verdrietig vind ik het.