Tagarchief: top

Your Story: Fotografe Sandra: “Fotograferen heeft me beter gemaakt”

Voor Your Story sprak Chrisje met veelbelovend fotografe Sandra Gorissen (31) uit Limburg, die onlangs haar eigen bedrijf startte: Sandra Gorissen Photography.

“Toen ik jong was had ik de droom om fotografie te gaan studeren, maar mijn moeder zei dat ik daar mijn geld niet mee kon verdienen, dus besloot ik dat ik met kinderen wilde werken. Ik studeerde af als kleuterjuf en werk(te) in de klas. Op mijn vijfentwintigste begon het echter toch weer te kriebelen en schreef ik me in voor een fotografiecursus. Ik behaalde vijf certificaten en schreef me in voor de opleiding tot fotograaf. Deze heb ik afgemaakt. Nu kriebelt het weer, om als fotograaf met mijn bedrijf verder te groeien.”

Ik fotografeerde mezelf uit een burn-out

“Een tijd geleden had ik een burn-out. Door me in te schrijven voor de opleiding tot fotograaf, ben ik voor mijn gevoel weer op het juiste pad gekomen. Ik ben dankbaar dat ik dit kan en mag doen. Het heeft lang geduurd voordat ik in mezelf ging geloven. Er waren al vaak mensen die me complimenten gaven, maar ik was daarvoor zelf nog te onzeker om in mijn eigen talent te geloven.”

Toch zelfstandig

“In 2018 heb ik dan toch eindelijk de stap gezet om voor mezelf te beginnen. Of ik succesvol word weet ik niet, maar genieten ga ik zeker. Genieten, omdat ik het nu durf en kan. Ik wil ook anderen stimuleren om knopen door te hakken en te gaan voor hun doel.”

“Veel mensen denken “Ooit doe ik het wel”, maar vaak wordt het dan vergeten of toch niet gedaan. Je leeft niet in de toekomst, maar nu. Als je een droom hebt, moet je die achterna gaan. Beter teleurgesteld zijn in wat je wél gedaan hebt, maar misgelopen is, dan spijt hebben van wat je niet gedaan hebt.

Dat is trouwens ook mijn boodschap voor de mensen die in een diep dal zitten. Zoek naar die dingen die jou positief en blij maken. Die dingen helpen je om jezelf terug te vinden.

Ik heb leren genieten van de kleine dingen. Dit heb ik met name door mijn camera geleerd. Ik ben zelf een chaotisch persoon: ik wil wel eens iets te veel hooi op mijn vork nemen. Ik wil alles goed doen: dit gaat niet altijd. Ik leg de lat van nature hoog voor mezelf. Dat helpt me in mijn werk, maar kan ook een valkuil zijn. Ik probeer dus vooral te ontstressen door te fotograferen: hier haal ik ontzettend veel voldoening uit. Ik blijf mogelijkheden zien om mezelf te verbeteren, elke keer nog beter mijn best te doen. Maar ondanks alles ben ik blij dat ik de kans gegrepen heb om dit te kunnen ondervinden en ook écht te gaan doen!”

Nooit meer zonder creativiteit

“Creativiteit kan en wil ik niet missen in mijn leven. Creatief zijn past bij me: het geeft me een boost. Die boost geeft me het enthousiasme om elke keer een stapje verder te gaan. Mensen om me heen zien ook dat enthousiasme terug in mijn werk. Fotograferen brengt me rust, voldoening, enthousiasme en erkenning. Tevens help ik mensen er mee: ik leg hun mooiste herinneringen vast voor later. Dat is zo bijzonder om te doen!”

“Zo heb ik bijvoorbeeld meerdere bruiloften mogen fotograferen. Prachtig om te doen en zo mooi om die liefde vast te leggen. Ik neem mensen graag mee in mijn verhaal. Zo hou ik bijvoorbeeld ook van fotograferen op verlaten plekken. Ik zoek meestal wel het verhaal op van de locatie; zo kunnen mensen met mij mee kijken, zien ze het verhaal als het ware door mijn lens.”

Volg Sandra op social media:

https://www.facebook.com/SandraGorissenPhotography/

Wil jij ook jouw bijzondere verhaal vertellen aan Chrisje voor het project Your Story? Neem dan contact op!

Advertenties

De lat te hoog! Model Michelle-Anne luidt de noodklok: Holland’s Next Top Model en modellenbureaus meten met twee maten

DSC_80_view
Foto door: Laura Marijn (www.lauramarijnphotography.com)

Al sinds haar vijftiende is Michelle-Anne Lucas bezig met modellenwerk. Ze is ingeschreven geweest bij vier modellenbureaus en twee castingbureaus, maar heeft tot nu toe pas twee opdrachten gekregen via bureaus.

Ze heeft meegedaan aan een aantal modellenwedstrijden, maar kwam ondanks lovende woorden nooit verder dan de catwalk ronde. Per jaar stuurt ze minimaal tien bureaus aanmeldingsformulieren, waarop meestal afwijzingen volgen. Al drie keer schreef ze zich in voor Hollands Next Top Model, maar ook daar wordt ze telkens afgewezen. Je zou – als je bovenstaande leest – bijna gaan denken dat Michelle-Anne (21 jaar, 1,68, 59 kilo) geen mooi model is, of niet getalenteerd genoeg. Niets is echter minder waar. Tijd om de noodklok te luiden, aldus Michelle-Anne.

De branche legt de lat hoog. Te hoog. Letterlijk. Als je niet minstens 1.74 meter lang bent, kom je niet in aanmerking voor deelname. Hoe vastberaden, gemotiveerd of mooi je ook bent; als je niet lang genoeg bent, val je al bij voorbaat af.

IMG_4649-KL-fb
Foto door: Robbert Ridderbeekx (www.robbertridderbeekx.com)

Michelle-Anne is een graag gezien model onder  fotografen in Nederland. Ze is professioneel, getalenteerd, werkt hard, doet alles voor de perfecte foto. Ze is punctueel, betrouwbaar, zeer ervaren  en poseert gemakkelijk. “Natuurlijk zijn er duizenden meiden die graag model willen zijn. En natuurlijk is het moeilijk om er uit te springen tussen al die mensen met dezelfde grote droom. Toch bekruipt me de gedachte dat ik meestal puur op basis van mijn lengte word afgewezen.”

In Duitsland is Germany’s Next Top Model al een stuk minder gaan discrimineren op lichaamslengte: daar stonden al modellen van 1,66 meter in de finale. In Amerika heeft men de laatste jaren regelmatig plus size modellen die het ver schoppen in hun wedstrijd. Waarom doet Holland’s Next Top Model dan nog alsof er geen mogelijkheden zijn om af te wijken van hun maatstaven?
Het argument dat een model lang en ultra dun moet zijn, is al lang onderwerp van discussie. Vrouwen zien graag vrouwen op de catwalk waarmee zij zich kunnen identificeren: dat betekent dus in alle lengtes en vormen.

Markderoo.png
Foto door: Mark de Roo (www.markderoophotography.com)

Een werkgever mag een werknemer niet weigeren op basis van geslacht, ras, afkomst, geloof of handicap. Discriminatie heet dat. Waarom mag Holland’s Next Top Model dan wel afwijzen op basis van zoiets als lichaamslengte? Als een model verder wel aantoonbaar zeer geschikt is voor de job? Zelfs op het aanmeldformulier van de wedstrijd is het onmogelijk om een lengte korter dan 1.74 meter in te vullen.

“Het is uiterst frustrerend. Ik wil zo graag professioneel verder komen in  mijn vak, ik knok er al jaren keihard voor. Ik krijg complimenten van alle fotografen waar ik mee werk; dat ik fotogeniek ben, professioneel, veelzijdig, getalenteerd, dat ik geheid ver ga komen. Maar zolang de modebranche, de (meeste) modellen- en castingbureaus en wedstrijden zoals Holland’s Next Top Model met twee maten blijven meten, kom ik nergens. Ik heb zelf al eens een e-mail gestuurd naar HNTM naar aanleiding van een afwijzing. Ik heb in die mail letterlijk gevraagd: vertel me dan wat er mis is met mijn foto’s, afgezien van mijn lengte. Ik kreeg geen antwoord meer.”

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

America’s Next Top Model heeft zelfs een hele serie gewijd aan de kleinere modellen, nadat Tyra Banks talloze vragen kreeg van modellen die niet aan de norm voldeden qua lengte. Kate Moss, een van ’s werelds “grootste” modellen ooit, is zelf maar 1 meter 70 lang. 

Het wordt tijd voor vernieuwing; niet alleen bij Holland’s Next Top Models, maar ook bij de fashion designers, de (meeste) modellenbureaus en de castingbureaus. Vrouwen willen echte vrouwen zien op TV, op de catwalk, in de bladen. Het zal veel moed en durf vergen, maar als Amerika en Duitsland al het goede voorbeeld kunnen geven, waarom kan dat in Nederland dan niet?

“Ik ben me er van bewust dat ik met deze uitspraken mijn nek uitsteek. Ik doe dit niet alleen voor mezelf, maar voor alle mooie, getalenteerde modellen die niet verder kunnen komen in dit wereldje, simpelweg omdat ze niet aan alle maatstaven voldoen. Iemand moet de eerste zijn die het hardop durft uit te spreken: dit is gewoon niet eerlijk.”

Het klinkt inderdaad ronduit oneerlijk, riekt naar discriminatie en het is ook niet meer van deze tijd. Zo worden gigantisch veel gemotiveerde, getalenteerde en veelbelovende modellen letterlijk over het hoofd gezien. Wellicht een tip voor de volgende redactievergadering, Anouk Smulders?

Facebook-20141228-113920
Foto door: Marius Suiker

 

 

 

10 Zeer Irritante Dingen Die Mensen Doen

Irritante dingen. De keuze is reuze. Hieronder een lijstje van 10 irritante dingen die mensen doen. Voel je vrij om aan te vullen!

1. Voorkruipen
Je staat netjes op je beurt te wachten, en dan gebeurt het: die ene man of vrouw die voor kruipt. Meestal doen ze het heel subtiel, alsof ze het zelf totaal niet door hebben. Laat je niet misleiden: dat doen ze echt alleen maar zodat ze kunnen doen alsof ze het niet door hadden, als je er iets van zegt.

2. Krakende knokkels en knarsende kiezen
Er is weinig dat zo vreselijk is als het geluid van nagels op een schoolbord, maar krakende, knakkende knokkels en knarsende tanden komen daar dicht in de buurt. Als je jezelf weer even recht wil zetten zonder manueel therapeut, prima, maar moeten wij dat per se aanhoren? En wat betreft de knarsende tanden: als je je kiezen te scherp vindt, ga dan langs de tandarts alsjeblieft. 

3. Bumperkleven
Rijd je netjes, dus niet te hard en niet te langzaam, naar huis toe, word je opeens verblind door twee koplampen in je achteruitkijkspiegel. Ja hoor, een bumperklever. Erg vervelend, want naast het feit dat je de neusharen van je achterligger kunt tellen, brengt hij je ook nog eens in gevaar. Zeer irritant. En ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ga er absoluut niet sneller door rijden, ik weiger me te laten opjagen.

4. Mensen die het gangpad in de supermarkt blokkeren.
Heel gezellig, zo’n rendez-vous in de supermarkt. Fantastisch dat ze hun oude vrienden weer tegen zijn gekomen na twintig jaar, en dat nog wel in de Aldi. Maar kan het gesprek ook iets minder de rest van het winkelend publiek ophouden? Zo’n gesprek is net zo leuk aan de kant, als midden in het gangpad. Voor het overige winkelende publiek wel zo prettig.

5. “Nou moet je eens goed luisteren..”
Zeg maar niets meer. Zodra iemand dit zegt, haak ik acuut af.

6. Krantverkoop op straat.
“Wilt u een gratis krant?”
“Oh, wat aardig, ja hoor.”
“Mag ik dan meteen uw naam, adres, email, telefoonnummer, sofinummer en pincode noteren, zodat wij u tot in de lengte van dagen kunnen blijven lastig vallen? Ja? Mooi, dan smeer ik u nu eerst een abonnement aan wat gemakkelijk te beëindigen lijkt, maar het zeker niet is, ha!”

7. Commerciële telefoontjes rond etenstijd
Prinnggg, pringgg…
“Hallo mevrouw -spreekt achternaam helemaal verkeerd uit- een hele goede avond u spreekt met -spreekt eigen naam zo snel uit dat je het niet kunt onthouden- van commercieel bedrijf X, ik bel u vanuit een callcenter terwijl ik er zelf ook geen zin in heb, om u iets aan te smeren wat u niet nodig heeft, en dat verkoop ik dan als zijnde een klanttevredenheidsonderzoek zodat u niet direct in de gaten heeft dat u iets aangesmeerd wordt.”
Lang leve het Belmenietregister.

8. Als het niet in het rek hangt, hebben we het niet.
Die verkoopster stond er vroeger om je te helpen met zoeken. Naar een passende outfit, naar de beste maat, noem maar op. Tegenwoordig is dat helaas vaak niet meer zo. Nog voordat je hebt kunnen vragen of die broek er ook in maat 40 is, snoeren ze je de mond met “alshetnietinhetrekhangthebbenwehetniet.” op de minst mogelijk geïnteresseerde toon.
“Wat doet u hier dan eigenlijk?” vroeg ik eens. Maar dat wist ze zelf ook niet, dat zag ik aan hoe ze haar kauwgum in haar mond liet knappen, terwijl ze met haar pluk extensions speelde.

9. Instappen, nog voor het uitstappen.
Als je met de trein ergens ooit aan bent gekomen, heb je het vast wel al eens meegemaakt. Iedereen staat klaar in de trein, om uit te stappen op het station. Mensen die een opvoeding gehad hebben, wachten buiten de trein totdat iedereen uitgestapt is. Helaas worden steeds minder mensen fatsoenlijk opgevoed en moet je je regelmatig tussen de lijven door wurmen om nog op tijd uit de trein te springen, voordat deze weer verder rijdt.

En, last but not least:
20. Mensen die online Lijstjes maken van irritante dingen.
Zó irritant.

Waar gaan jouw nekharen van overeind staan? Deel het met je medemensen en verbeter de wereld… of maak de wereld in ieder geval een beetje minder irritant.

Meer vrouwen aan de top vereist flexibelere top

Ik loop al maanden rond met de priemende vraag in mijn hoofd: waarom zijn er zo weinig vrouwen aan de top? Er wordt zo veel over gezegd, geroepen, gedeeld. Maar wat is er nu wezenlijk aan de hand? Waarom bereiken maar zo weinig vrouwen de top? Laten we het vergelijken met de top van een echte berg. Mannen en vrouwen kunnen beiden op hun eigen manier een berg beklimmen. Waarom zou de vrouw de berg op dezelfde manier moeten beklimmen als de man? Misschien moeten we niet kijken naar het doel (de top), als wel naar de klim methode. Als de top voor beide seksen bereikbaar moet zijn, wat maakt het dan uit als een vrouw het op een andere manier doet? Of samen met een andere vrouw?

Volgens een artikel dat ik las om research te doen naar dit onderwerp, zijn dit de hoofdredenen waarom vrouwen de top moeilijker vinden om te bereiken: Managementstijl, organisatiecultuur, werving, discriminatie (bewust of onbewust), doorgroeimogelijkheden, werkervaring, positieve discriminatie, uiterlijk, quota, netwerken, kinderopvang, internationale ervaring en zelfvertrouwen. Al deze punten wegen ongetwijfeld zwaar mee. Managers kiezen vaak mensen die op hen lijken (dus mannen, die net zo zijn) als opvolger. Er is nog steeds discriminatie, bewust én onbewust, tegen vrouwen. Netwerken bestaan vaak grotendeels uit mannen. En zo voorts. Toch ontbreekt er een belangrijke reden aan dit lijstje. Ik mis één belangrijk aspect. Als we willen dat het voor vrouwen makkelijker wordt om de top te bereiken, moet de top bereid zijn verandering niet alleen te accepteren, maar ook te omarmen. Het is alsof we zeggen: we laten bij een voetbalclub waar alleen mannen voetballen, opeens ook vrouwen toe. Maar we laten de kleedkamers hetzelfde, de doucheruimtes hetzelfde, we passen niets aan. Een knappe vrouw die daar naar toe gaat, als er voor haar geen privacy is om zich om te kleden of te douchen, zonder meteen tussen een bezweet mannen elftal te staan. De top moet zich openstellen voor vrouwen en inzien dat vrouwen op hun eigen manier een zeer wezenlijke bijdrage kunnen leveren aan de organisatie. Vrouwen hebben hun eigen ideeën, hun eigen managementstijl, hun eigen inzichten en ervaring, waarmee ze een enorme toegevoegde waarde kunnen hebben in ieder bedrijf.

Maar als topvrouw moet je fulltime werken, zeggen ze. Meer dan fulltime zelfs. Topbanen vereisen een volledige inzet, minstens 50 uur per week.

Moeders vallen dan bijna automatisch af, want – zo gaat het toch vaak! – het gros van de moeders, hoe ambitieus ook, wil hun kroost liever niet zo veel onderbrengen bij de opvang. Ook niet als hun man een minder betalende baan heeft. Veel mannen, hoog opgeleid of niet, voelen er weinig voor om meer thuis te blijven dan hooguit een papa dag per week. Maar waarom moet je als topvrouw per definitie fulltime werken? Is dat werkelijk noodzakelijk? Of wordt dat van oudsher gedacht, omdat het nu eenmaal door mannen altijd zo werd gedaan? Omdat mannen vaak een (part-time of niet werkende) vrouw thuis hadden die de rest regelde?

Waarom worden er in de top van het bedrijfsleven en de overheid geen duo-topbanen mogelijk gemaakt?

Twee managers die beiden drie dagen werken in één functie, bijvoorbeeld?

Natuurlijk moet er dan wel een goede samenwerking zijn tussen de duo-partners, mogen de ego’s niet te groot zijn. Maar als die klik er is, en er is een goede overdracht, dan moet dit te verwezenlijken zijn. Zeker in de huidige tijd, met alle mogelijkheden van dien; smartphones met e-mail van het werk, thuis werk mogelijkheden, gedeelde agenda’s. Waarom gebeurt dat zo weinig? Zijn vrouwen bang om het voor te stelllen? Of wordt er argwanend gekeken naar duo-banen door het top management van bedrijven? Het gebeurt wel al her en der, leer ik uit mijn research, maar nog lang niet genoeg. Er zijn al bedrijven, instellingen en overheidsinstellingen waar duo-topbanen bestaan, maar het is nog lang geen breed geaccepteerd fenomeen.

Wat mij betreft zou de duo-optie een verplichte optie moeten zijn bij nieuwe vacatures, óók op top niveau.

Zo nodig je vrouwen uit, die hoogopgeleid zijn en barsten van de potentie, maar daarnaast toevallig ook moeder zijn. Hiermee wordt een zee van mogelijkheden geopend voor de hoog opgeleide vrouwen met ambities, die nu niet durven te solliciteren, vanwege de angst voor de werk-privé disbalans die die topfunctie met zich mee zou brengen. Natuurlijk is een goede samenwerking vereist om een duo-baan succesvol uit te voeren. En natuurlijk zitten er ook haken en ogen aan. Maar duo-banen hebben ook veel voordelen: Zo kunnen vakanties en ziektes gemakkelijker opgevangen worden door de duo-partner, valt er een minder groot gat bij zwangerschapsverlof én bij vertrek van één van de duo-partners, kan de ander een opvolger gemakkelijk inwerken. Dat is allemaal behoorlijk voordelig voor de werkgever.

Misschien moeten bedrijven en instellingen aan de top bereid worden om oude denkbeelden wat meer los te laten, om ruimte te maken voor nieuwe manieren van denken én werken. Misschien moeten topmanagers hun vooroordelen over werkende vrouwen laten varen, en nieuwe methoden een kans geven. Wellicht zelfs aangemoedigd door de overheid. Als vrouwen nu amper de top kunnen bereiken, en dat niet ligt aan hun opleiding of ambitie, dan moet er iets veranderen aan de top. Met het eisen van meer dan 50 uur per week werkende carrière tijgerinnen, wordt de deur voor topvrouwen met een gezin immers op een kier gezet. Want lang niet iedere hoogopgeleide, potentiële topvrouw heeft een man die bereid is meer thuis te blijven.

Met het mogelijk maken van duo-(top)banen zet je de deur wagenwijd open voor deze groep vrouwen en laat je als bedrijf of instelling zien dat je met je tijd mee gaat en open staat voor (meer) vrouwvriendelijke veranderingen.

Veel vrouwen haken nu immers af, onderweg naar de top. Niet vanwege een gebrek aan ambitie of kennis, maar simpelweg omdat ze moeder worden en het meer dan fulltime werken niet gecombineerd krijgen met het opvoeden van hun kinderen. Dan wordt er met ´minder´genoegen genomen omdat ze niet anders kunnen en zich gedwongen voelen om gas terug te nemen. Doodzonde van al dat talent, als je het mij vraagt.