Tagarchief: telefoon

BIZAR: Voorspelling voor 2016!

Via deze weg wil ik graag even voorspellen wat komend jaar allemaal gaat gebeuren, voor degenen die graag een kijkje in de toekomst willen.

Meer verwondingen door selfiesticks in 2016
Met de opkomst van selfiesticks is het wachten op het eerste nieuwsbericht op Nu.nl, waarbij iemand zwaar gewond is geraakt of zelfs om het leven is gekomen, door toedoen van een selfiestick. Want laten we eerlijk zijn, die dingen zijn – naast handig om je rug mee te krabben op die plek waar je niet aan komt met je hand – ideaal om mee te meppen.
Zelfs als je ze op de juiste wijze gebruikt kan het nog zomaar gebeuren dat die telefoon er uit valt, recht op je oog kleddert en jij met nog maar een oog een rechtszaak aanspant tegen de selfiestickmakers.

Steeds minder mensen winnen
in 2016
Steeds minder mensen zullen badkamers / woonkamermeubels / juwelen / dwergparkieten winnen via win acties op Facebook. Doordat de übercommerciële pagina’s op Facebook steeds groter gevolg krijgen, wordt de kans om echt iets te winnen nog kleiner dan de kans dat je verhuist naar een villa in een wijk waar net de week er na de postcodeloterij jackpot valt. Zelfs die droeftoeters die hun hele levensverhaal delen en de ellende daarin flink aandikken in de hoop te winnen (“Die nieuwe badkamer zou wel erg goed uitkomen, zeker na het rotjaar dat ik gehad heb, me oma is gestorve en me papegaai viel ook al zomaar van ze stokkie, pffff, en dat met me dubbele hernia en clusterkoppijn, hoop echt dat ik mag winnen dit x”), maken geen schijn van kans meer.

Steeds meer mensen zullen denken dat ze geld van Mark Zuckerberg zullen krijgen
Ook al ligt het nog zo voor de hand dat Mark Zuckerberg echt NIEMAND een groot deel van zijn aandelen gaat schenken, en al helemaal niet aan iemand die zo goedgelovig is om een status daarover te delen op Facebook (think,people, think!), voorspel ik dat ook dit gerucht in 2016 hardnekkiger zal rond blijven gaan dan het norovirus. Ook al is het overduidelijk een dikke vette HOAX.

Paul McCartney zal muzikaal doorbreken…. ?#@$%

Zoals al veel rasechte muziekkenners en cultuurliefhebbers die ook nog eens niet kunnen Googlen op Twitter voorspelden, zal Paul Mc Cartney dit jaar geheid doorbreken muzikaal. Want Kanye West, die weet wel talent uit te zoeken natuurlijk. #facepalm

Steeds meer mensen zullen zonder na te denken grof reageren
Als het zo doorgaat zoals het nu gaat, zullen in 2016 nog meer mensen dan ooit tevoren in het geheel zonder na te denken grof reageren op artikelen op internet, gehuld in de waan van anonimiteit op Facebook. Onderzoek heeft uitgewezen, dat met name seksueel gefrustreerde en intellectueel minder bedeelde mensen op deze manier hun agressie botvieren op de buitenwereld. Aan de andere kant hiervan staan mensen met kennis van  blokkeer functies.

Spelling en grammatica zullen nog verder achteruit gaan
Terwijl de mensen die nog gewoon “mijn moeder” schrijven in plaats van “me moedertje” in 2015 in aantal al steeds verder terug liepen, zal in 2016 de kennis van spelling en grammatica nog verder kelderen. Ik voorspel dat tegen de tijd dat het 2020 is, we enkel nog fonetisch zullen schrijven.
Je weet wel, gewoon, zoals juh ut zegt. Met juh skatjuh op juh bankjuh. Lekkah me eige dingetju doen.

Kettingbrieven die vroeger al mega irritant waren, zullen onverstoord verergeren via WhatsApp
Was je blij dat je van de kettingbrieven van vroeger af was, dan heb ik slecht nieuws voor je. Kettingberichten op WhatsApp (“Als je dit bericht niet binnen drie minuten doorstuurt naar negen vriendinnen waarvan jij de innerlijke Godin herkent, zul je acht jaar ongeluk over jezelf afroepen, zeven jaar slechte seks, zes jaar financiële problemen en vijf jaar dagelijks struikelen over je eigen voeten.” Zucht.)

2016 wordt het jaar waarin o-ve-ral de bejaarden bij betrokken worden
Bij ieder nieuwsbericht, ieder goed doel en iedere goede actie voor de mensheid in het algemeen, zul je zien dat de ouderen of binnenlandse arme mensen er bij gesleept worden. Want ja, ook al is het geweldig van je dat je met je laatste geld een weeshuis in Kenya gered hebt van de ondergang waardoor vijfentwintig onschuldige kindertjes veilig kunnen blijven, of ja, ook al heb je net je nier gegeven aan een ander, of ook al heb je per ongeluk vijf euro gegeven aan een buitenlands goed doel…. er zal altijd, ja echt al-tijd wel iemand zijn die je er op wijst hoe slecht de ouderen of mensen in het algemeen het hebben in ons land. Dus denk maar niet dat je een held bent, hoor!

Vuurwerkoverlast
Aangezien dit jaar de vuurwerkoverlast door ging tot ongeveer drie uur ’s nachts, voorspel ik dat de vuurwerkoverlast volgend jaar door zal gaan tot ongeveer 3 januari 2017.

Heb jij nog leuke voorspellingen voor 2016? Deel ze in een reactie!

https://static.pexels.com/photos/23179/pexels-photo.jpg
Wat voorspel jij voor 2016?

 

 

 

 

Advertenties

Waarom je nooit “We moeten praten.” tegen een man moet zeggen!

Als je ooit in een langdurige, gelukkige relatie met een man terecht wil komen of blijven, knoop deze les dan goed in je oren. Zeg nooit, ik herhaal NOOIT, tegen een man dat “we moeten praten”! De man, die nietsvermoedend en vrolijk naar Studio Sport zit te kijken, verkrampt compleet tot een grote bal stress bij het horen van deze zo gevreesde woorden. 

We moeten praten is een trigger voor mannen, dames, en geen positieve. Nu is praten sowieso al geen grote hobby van (een heel aantal) mannen. Maar de ervaring leert de man in de loop der jaren, dat we moeten praten vaak de inleiding is tot de grootste ruzies, de ergste discussies, of op zijn minst (maar ook dat is erg!) een periode van langdurig moeten luisteren naar zijn vrouw. En we weten allemaal, dat langdurig luisteren niet in de top 10 van mannenhobby’s voorkomt. Tenzij ze sport uitslagen voorleest of zo.

Dus verkrampen zijn spieren, knijpt hij bijna zijn telefoon kapot, werpt hij een blik op de kalender om te zien of het (PLEASE GOD NO!) die tijd van de maand al is, en zet hij zich schrap op de bank, met samengeknepen billen. Daar komt ze, met haar we moeten praten! Snel verzamelt hij in zijn – inmiddels tamelijk bezwete – hoofd tegenargumenten tegen de meest bevochten onderwerpen van relationele discussies. Ik doe ook wel eens de afwas, ik heb minder lichaamsgassen laten ontsnappen, ik heb pas nog mijn onderbroek verschoond, ik heb de bril weer omlaag gedaan. Nagelbijtend en tandenknarsend zit hij klaar tijdens de angstaanjagende stilte voor de storm die we moeten praten heet. Dat heet; als hij het niet al op een lopen heeft gezet.

We moeten praten zeggen tegen een man zet alle lichten op rood, het hoofd op tilt, de hartslag op standje hartaanval en komt geen enkel gesprek ten goede. Als je wel een ontspannen, open en gezellig gesprek met een man wilt voeren, doe dat dan vooral niet aangekondigd. Bijvoorbeeld in de auto, als de muziek op staat, hij relaxed is en jij ook.

Of; als je zeker wil weten dat je zijn onverdeelde aandacht hebt, begin dan eens een gesprek als je samen een potje aan het kaarten bent, of in bed, of in bad. Maar wat je ook doet, kondig het nooit aan met de verboden woorden. Breng het terloops, met humor, of in ieder geval zonder al te veel poespas. Wedden dat hij een betere gesprekspartner is dan je had gedacht, nu hij niet verlamd is van angst?

Tenzij je natuurlijk echt heel erg boos op hem bent en hij echt iets goed heeft te maken. In dat geval: go nuts!  

 

OUDERS, leg jullie telefoons eens wat vaker weg…

Leg die telefoon eens wat vaker weg... (bron foto: Pexels.com
Leg die telefoon eens wat vaker weg…
(bron foto: Pexels.com

Een tijd geleden zag ik hoe een kind een ander kind behoorlijk agressief toetakelde. Moeder van de toetakelende jongen stond er bij, maar keek er niet naar. Ze stond namelijk op haar mobiel te kijken. Dat was veel belangrijker.

Een tijd geleden hoorde ik een kindje meermaals haar vader roepen om hulp. Papa reageerde niet, want hij was druk bezig met zijn mobiel. Pas toen het kindje begon te gillen schrok hij wakker.

Ook zag ik een kindje van nog geen twee jaar oud gevaarlijke stunts uithalen in het grote kinderen gedeelte van een speeltuin, waar ze duidelijk nog niet klaar voor was. Papa en mama zaten verzonken in hun mobiel op een stoeltje, heel erg mentaal afwezig te zijn.
En even dáárvoor zag ik een vader bijna een flink ongeluk veroorzaken, doordat hij hands-unfree zat te bellen achter het stuur, met kind achterin.

En dit was allemaal in het afgelopen jaar.

Toegegeven: Een beetje verslaafd aan ons mobieltje zijn we bijna allemaal wel. Toch heb ik de laatste jaren een zinvolle gewoonte ontwikkeld: ik leg overdag regelmatig een hele tijd mijn telefoon weg. Dat rot ding – alhoewel zinvol communicatie middel – zorgde er namelijk voor dat ik regelmatig afgeleid was in het contact met mijn kind.
Dus besloot ik om mijn mobieltje tijdens “de wakkere uren” van mijn kind zo weinig mogelijk aan te raken.

Want hoe leuk al die statussen op Facebook ook zijn en hoe verslavend die spelletjes ook werken, je wil niet dat je kind zich later van zijn jeugd voornamelijk jouw gebogen hoofd en afwezigheid herinnert.

Zwembaden luidden eerder ook al de noodklok: ouders gaan zó op in hun mobiel of laptop, dat ze slecht toezicht houden,  waardoor kinderen steeds vaker in nood komen of dreigen te verdrinken. Je zou het jezelf toch nooit vergeven.

We willen dan misschien niets missen; altijd op de hoogte van het laatste nieuws en de meest recente berichten op Facebook. Maar als we ons daar in verliezen, worden we geheid over tien tot twintig jaar wakker met wroeging; onze kinderen opgegroeid, het ging zo snel, hebben we wel genoeg met ze geknuffeld? Genoeg met ze gespeeld? Hebben we voldoende echte een op een aandacht gegeven? Of stonden wij op die mooiste momenten net in te checken op facebook? Waren we met onze volle aandacht bij het moment, of zaten we net bij een digitale kennis te neuzen?

Het leven vliegt voorbij, kinderen groeien voor onze ogen op. Voor je het weet staan ze met hun koffers in de gang, klaar om op zichzelf te gaan. Als je op dat moment geen enkele spijt wilt voelen, leg dat ding dan eens wat vaker weg. Althans, op zijn minst tijdens de wakkere uren.

Waarom kinderen hun ouders soms niet begrijpen

Ik snap het wel hoor, dat kinderen hun ouders soms niet begrijpen.

Liegen is fout! (Tenzij wij het doen.)
Allereerst leren ouders hun kinderen (hopelijk) om netjes te zijn, beleefd, en eerlijk. Maar kinderen zijn van nature al vaak eerlijker dan volwassenen. Wij prenten het ze toch nog eens extra in, hoe belangrijk het is dat ze altijd de waarheid spreken. Totdat de leeftijd komt waarop kinderen ontdekken dat de man met de mijter niet bestaat. Na jaren braaf oefenen met eerlijk zijn, niet liegen, ook niet om bestwil, komen ze er dan achter dat ze jarenlang glashard voorgelogen werden door hun eigen ouders nota bene, op een akelig moeiteloze manier. En dan heb ik het nog niet over de pieten, de paashaas, de kerstman en zo verder.

Gij zult verdomme nog niet vloeken
Vervolgens zeggen ouders dat ze geen foute woorden mogen gebruiken. Scheldwoorden zijn uit den boze, want zo ben je niet opgevoed. Totdat mama of papa in de auto afgesneden wordt door een andere automobilist, of totdat een ipad per ongeluk in duizend stukjes kapot valt op de keukenvloer. Dan vliegen de scheldwoorden door het huis, wat niet mag, maar als je ouders het zeggen is dat natuurlijk wel rechtvaardigd, toch?

(Zelf lijd ik overigens aan “pijnschelden”. Ik zeg altijd netjes “sjips” in plaats van shit. Tenzij ik me écht hard pijn doe. Dan komt er een willekeurig scheldwoord uit. Dat komt omdat ik niet nadenk als ik echt pijn heb. Maar leg dat maar eens uit, als je je kind wil bijbrengen dat schelden niet mag.)

Het mobiele tijdperk
Dan heb je nog zoiets moois. Kinderen moeten zo veel mogelijk bewegen, buiten spelen, binnen spelen, niet te lang televisie kijken of op hun tablet spelen. Want nee, dat is ongezond en niet verantwoord!

Papa en mama zitten echter regelmatig vrolijk en onbewust vast geplakt aan hun telefoon of ipad, checken direct in als ze het pretpark betreden. Kijk maar eens om je heen in een binnenspeeltuin: geen ouder die geen mobiel of tablet bij zich heeft. Als de kinderen maar bewegen!

Ik zag eens een peuter van twee gevaarlijk hoor klimmen in een binnenspeeltuin. Zo hoog, dat ze bijna in de voor haar veel te gevaarlijke tunnel glijbaan kon vallen. De ouders zagen het niet: ze zaten beiden verzonken in hun tablet of telefoon, mét mp3 speler in de oren.

Nobody is perfect
Geen enkele ouder is perfect. De meeste ouders doen dingen in het belang van hun kind en gelukkig meestal met de allerbeste intenties. Vaak gaan dingen onbewust. Maar ja, ik snap dus wel waarom kinderen hun ouders af en toe niet begrijpen.

Hoe zeggen ze dat ook alweer?
Children won’t do what you say,
Children will do what you do.
Lead by example.

Look Up – een eye-opener!

Je gaat wel nadenken door dit filmpje. “Smart phones and dumb people”: in deze video “Look Up” wordt getoond hoe anti-sociaal we zijn geworden door social media. Hoe sociaal ben jij nog?

Socialmediapathie: het gebrek aan oogcontact door social media

De moderne technieken hebben veel voordelen. Je weet altijd wat, waar, wanneer, wie, hoe. Inclusief foto´s en filmpjes. Heel leuk allemaal. (of nou ja, allemaal…) Maar er kleeft ook een irritant nadeel aan de huidige mobiele samenleving. Het schijnt voor sommige mensen zo belangrijk te zijn wat er zich afspeelt in de wereld van sociale media, dat men de echte wereld om zich heen prompt vergeet. Alsof je een doekje over een kanariekooi gooit. Poef, aandacht weg, in zombie modus. 

Zit je midden in een gesprek met iemand, hoor je plots een telefoon trillen. Direct verschuift de aandacht van het gesprek met jou, naar de telefoon. Voordat je het in de gaten hebt zit je tegen iemand aan te praten die alle oogcontact verbroken heeft, het hoofd gebogen, blik op het scherm en volledig afgeleid van het gesprek. Ik vind dat, naast ongelofelijk asociaal, ook een teken van gebrek aan respect voor de gesprekspartner. Als je op een zeer urgent telefoontje zit te wachten, bijvoorbeeld van het ziekenhuis of van een potentiële werkgever terwijl je op het randje van je WW uitkering balanceert, dan kan ik me voorstellen dat je zegt “Sorry, maar dit telefoontje is erg urgent.” voordat je opneemt. Daar zou ik dan zeker begrip voor hebben.

Maar als je iedere willekeurige e-mail, WhatsApp bericht of Facebook melding al belangrijker vindt dan het gesprek dat je voert, dan klopt er iets niet met je, qua fatsoen dan.

Een kennis van me deed dat erg vaak; het gesprek opeens onderbreken voor haar mobiel. Ik had al van alles geprobeerd; kuchen, hoesten, faken dat ik stikte. Niets werkte. Zodra ze afgeleid werd door haar mobiel, maakte het niet meer uit welk onaards geluid ik produceerde; haar aandacht lag dan geheel bij haar telefoon.
Op een dag ben ik gewoon opgestaan toen het weer gebeurde. Ik zat wederom al drie minuten te wachten op antwoord (en dat is lang als je wacht), en er kwam maar niets terug.
Ze ging helemaal op in een aantal reacties op een Facebook status, maakte ik op uit wat ik kon zien. Pas toen ik de ruimte bijna uit liep riep ze me na: “Waar ga je naar toe?” “Naar iemand die wél een gesprek kan voeren.” zei ik, en ik liep door.

Kon ze daar mooi een status over plaatsen op Facebook.