Tagarchief: nieuw

Eten met Michael!

Michael is onze nieuwe kat een jongetje en wil je weten wat hij graag doet dan moet je door lezen. zijn lievelings hobby’s zijn eten en eten en eten en spelen.

michael1als Michael kon praten ging hij dit zeggen: als ik ga slapen ga ik eerst eten. dan ga ik slapen en dan als ik wakker word ga ik eten. voordat ik ga spelen ga ik eten en als ik klaar ben met spelen ga ik eten. dan ga ik mijn moeder vervelen, en daar krijg ik altijd honger van, dus ga ik eten.

sinds ik niet meer naar buiten mag, omdat ik steeds met mijn moeder in de tuin van de buren ging poepen, ben ik meer binnen en ben ik dus vaker dichter bij het eten.

michael2ik ben vaak moe maar toch wil ik meer energie krijgen en ga ik eten en dan ga ik alweer mijn moeder vervelen. soms heb ik mijn buikje zo rond gegeten dat ik tussen het spelen door in slaap val. maar raad eens waar ik dan van wakker word?

juist! van de honger!

 

groetjes de dochter van Chrisje

Britt

michael3

Park City Live 2018: één groot feest!

Afgelopen weekend mocht ik als reporter naar Park City Live in Heerlen. Met 27.000 bezoekers in twee dagen tijd is het – ondanks dat bezoekersaantal – toch nog steeds een festival dat een gezellig en niet-massaal gevoel geeft: het festival was ook dit jaar weer helemaal uitverkocht. Ik begrijp waarom.

Het twee dagen durende openluchtfestival vindt plaats op het Heerlense Bekkerveld. Er is ruimte voor jong talent, maar ook voor gevestigde namen: dit jaar kon je genieten van een heel aantal bekende artiesten: onder andere Anouk, Waylon, Chef’Special, Kraantje Pappie, Ronnie Flex, Nena, Guus Meeuwis en Racoon waren te bewonderen op het grote podium dat in de zinderende hitte stond.

Op de hitte was de organisatie overigens goed voorbereid: er was een gratis drinkwaterpunt van WML en een insmeerbar van het KWF, waardoor niemand hoefde uit te drogen of verbranden. Park City Live is een van mijn favoriete festivals; van jong tot oud geniet in een gemoedelijke sfeer van de muziek en het lekkere eten in de foodtrucks – en door de setting voelt het helemaal niet te groot of massaal aan.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tussen de optredens door draai je je als reporter natuurlijk ook wel eens om naar het publiek. Daar was duidelijk te zien hoe jong en oud zich vermaakte:

Deze diashow vereist JavaScript.

De eerste band op zaterdag, Point Break, had een geluid dat deed denken aan Rage Against The Machine. Met hun harde beats en gitaarspel bewees de band waarom zij dit podium mochten betreden, terwijl de zon al aardig brandde op het volstromende veld.
Na Point Break brengt de Bob Marley Tribute band genaamd Rootsriders het publiek in nog zomerse sferen: langzaam wordt het steeds drukker op het festival terrein en de stemming zit er al aardig in. Nummers als “Is this love”, “Stir it up” worden luidkeels meegezongen en er werd al aardig wat afgedanst.
Waylon weet dat het publiek het warm heeft: hij geeft aan dat hij “zo veel mogelijk” zijn “bek gaat houden”. Met zijn band maakt hij het publiek nog warmer dan het al was: volgens eigen zeggen was het de verre reis meer dan waard om voor dit publiek te spelen. Bij deze performance gaan de handjes omhoog en lijkt de hitte niemand meer te deren.


My baby, het Nederlands-Nieuw Zeelands trio, mag na een korte pauze het podium betreden. Het is al goed heet op het veld maar dat maakt deze band niet veel uit: vol overgave spelen ze hun set, terwijl een dankbaar publiek geniet van deze combinatie van delta trance Louisiana dub indie funk, zoals ze het zelf noemen.

Dan is Kraantje Pappie aan de beurt. Wat mij betreft dé show van de dag: wát een feest. Als hij het podium op komt rennen blijkt het geluid van zijn microfoon niet te werken, maar dit brengt hem niet van zijn stuk: integendeel. ´Ik ren gewoon weer weg, doe mijn haar anders en als ik dan terug kom doen jullie gewoon alsof ik voor het eerst hier ben, goed!´ roept hij, terwijl hij weer weg rent. Uiteraard is het applaus alleen maar harder wanneer hij voor de tweede keer – dit keer mét werkende microfoon aan zijn spetterende show begint. Als je Kraantje Pappie live ziet optreden weet je meteen waarom hij zo´n succesvolle artiest is: het is één. groot. feest. Vuur, confetti, maar vooral een ontzettend enthousiasme en strakke performance.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nena – wie kent het nummer van de luchtballonnen niet! Met haar achtenvijftig jaar zet ze een spetterende show neer samen met haar band. Haar stem klinkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Zo ziet ze er overigens ook uit. Bij het bekendste nummer vliegen gelijktijdig 99 ballonnen de lucht in. Het publiek zingt massaal de bekendere nummers mee.

Even tussendoor: Park City Live Gastheer Bart Storcken mag trouwens zeker niet vergeten worden: met groots enthousiasme praat hij het hele programma aan elkaar, zoals alleen Bart dat kan!

dag 1 1

Chef’Special – WOW! – zorgt ook al voor grote drukte voor het podium. Zodra deze band begint weet je ook direct waarom. Wat een energie, wat een show! De hits Nicotine, Amigo en In Your Arms worden luidkeels meegezongen. Genieten met een hoofdletter G!

dag 1 10

dag 1 11

De afsluiter van deze hete eerste dag van PCL is niemand minder dan Anouk.
Op haar zangkunsten valt niets aan te merken: hits als Let´s run away together, Cheater, Nobody´s Wife en nog veel meer komen langs, loepzuiver. Helaas is er echter weinig interactie met het publiek: Anouk lijkt ´afwezig´ en zegt niet meer dan een ´dankjewel´ na ieder nummer.
Tijdens het laatste nummer loopt Anouk al het podium af terwijl de band nog speelt. Een klein beetje beteuterd zijn we wel: ze zong prachtig, maar het enthousiasme was ver te zoeken. Ze leek vooral in zichzelf gekeerd en met haar band bezig, terwijl er een gigantisch publiek opgewarmd en enthousiast klaarstond om met haar te feesten. Een klein beetje jammer: toch heb ik erg genoten van haar optreden. Want een dijk van een stem, dat heeft ze zeker.

Zondag

9Een beetje verbrand, wat moe in de benen maar met héél veel zin begin ik aan dag twee van Park City Live. Als eerste op het programma staat de Heerlense singer-songwriter Lotte Walda: wat een prachtige stem heeft ze! Daarmee weet ze het binnen stromende publiek al snel naar het podium te lokken. Een perfecte opener voor dag twee!
Rapper en producer Big2 (Twan van Steenhoven) is als volgende aan de beurt. Met zijn aanstekelijk enthousiasme en fijne raps krijgt hij iedereen in de feeststemming: met de nummers `Brief aan jou, ´Ik wil dat je danst´en ´Kaolo systeem´ blaast hij het publiek compleet uit de sokken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Miss Montreal is up next! Wát een moordwijf is het toch! Niet alleen zingt ze fantastisch, ze speelt ook fantastisch, haar band is supergoed en schijnbaar moeiteloos legt ze contact met het publiek en weet ze iedereen mee te krijgen. Volgens eigen zeggen is ze ´met beide beentjes op de grond gebleven´ en dat geloof ik ook direct. Met haar band gaat ze way back, ze zijn al zo lang samen dat ze grapt dat ze er ook nooit meer van af komt. Meezingers als Wonderful days, Love you now, Just a flirt: allemaal worden ze luidkeels meegezongen vanuit het publiek.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na Miss Montreal is Ronnie Flex aan de beurt. Hoewel zijn repertoire niet mijn persoonlijke smaak is, is het duidelijk wel de smaak van vele anderen: met name het jongere publiek is dol op hem! Overigens is hij dat ook op de kinderen die in het publiek staan: hij onderbreekt zelfs zijn performance kort om de heren die achterin het publiek bier naar voren staan te gooien er op te wijzen dat ze er mee op moeten houden: `Heb een beetje respect ja, hier staan ook kinderen in het publiek.´ Toffe gozer!

Deze diashow vereist JavaScript.

Racoon is de volgende grote naam die het podium betreedt, als vervanger voor Dotan. Met een nieuwe gitarist en toetsenist brengt de geliefde Nederlandse band nummers als Freedom, Almost made it, Don´t give up the fight, Love you more, Flying en Oceaan ten gehore voor een genietend publiek.
Met de afsluiter Guus Meeuwis sluit Park City Live een fantastische editie af: een moe maar voldaan publiek begeeft zich huiswaarts. Complimenten aan de organisatie voor dit fijne, gezellige en muzikaal veel biedende festival!

Deze diashow vereist JavaScript.

Interview met Kamilia (24) over haar nieuwe track “Samen zijn”

Voor de mensen die je nog niet kennen: Wie is Kamilia?

“Mijn naam is Kamilia en ik ben een singer/songwriter. Ik ben van Marokkaanse afkomst en ik ben 24 jaar. Ik ben in Enschede geboren in 1993. Verder ben ik opgegroeid in Rotterdam: daar heb ik ook mijn muzikaliteit ontwikkeld. Mijn relatiestatus is samenwonend met mijn vriendin.”

Jouw track “Samen zijn” komt vandaag uit. Gefeliciteerd! Hoe is de track tot stand gekomen?

“Dankjewel! De track is in samenwerking met de bekende producer Monsif tot stand gekomen. Hij stuurde mij een opzetje, een demoversie, zoals dat heet) en daar begon mijn vriendin lollig op te zingen “ik zag je staan in de regen” aangezien ik op dat moment geen inspiratie had en het toevallig op dat moment aan het regenen was. Nadat zij met dat zinnetje kwam heb ik de track in de auto verder geschreven, onderweg naar de studio van Monsif.”

Wat is het verhaal achter de track?

“Het verhaal gaat eigenlijk over mezelf en mijn vriendin. Ik ben zelf twee jaar geleden uit de kast gekomen; daar kwamen heel wat obstakels bij kijken. Daardoor ontstond er ook een druk op mijn relatie. De boodschap achter mijn liedje is dat je lekker jezelf moet zijn, ongeacht wat of wie je bent. Stand up for who you are and what you believe in. De message is dat je niet moet opgeven en samen moet zijn/blijven, no matter what!”

Kunnen we meer van jou verwachten binnenkort, gaan we je ergens zien optreden?

“Ja zeker! Mijn videoclip komt volgende week uit. Ook ben ik bezig met een Nederlandse EP dus er volgen nog meer leuke nummers. En heel misschien sta ik 22 juli op Kwaku festival in Amsterdam.”

Je hebt zelf een relatie met een vrouw. Identificeer je jezelf als lesbisch? Hoe reageerde jouw omgeving op jouw coming out?

“Klopt. Ik ben nu twee jaar samen met mijn vriendin. De meerderheid van mijn omgeving reageerde positief, alleen mijn ouders hebben er erg veel moeite mee gehad, nog steeds wel.”

Durven jij en je vriendin hand in hand over straat? Hebben jullie wel eens negatieve of juist hele positieve reacties gekregen?

“Wij durven allebei hand in hand over straat te lopen. Tot nu toe en hopelijk in de toekomst hebben wij daar geen nare ervaringen mee. Wij krijgen juist hele positieve reacties op straat.”

Wat zou er volgens jou in Nederland moeten veranderen om Nederland tolerant(er) te maken?

“Communicatie is key! Er moet meer gepraat worden met jongeren en ouders. Heel veel dingen worden ontkend, niet gezien, of wil men niet zien.”

We zijn heel benieuwd naar je track! Waar kunnen we deze downloaden?

“Mijn track is zojuist uitgekomen op spotify/applemusic. Dit zijn de links:

Spotify : https://open.spotify.com/track/2MW6pBbRuYPmkcKzUZIb7e?si=FcvFSCo9SmK7Fb7pxxN0CA

Apple music: https://itunes.apple.com/us/album/samen-zijn-single/1385674322?app=music&ign-mpt=uo%3D4

Kamilia: Heel veel succes met je muzikale carrière!

Oud en nieuw

Oud en nieuw. Echt zo’n avond waarop je denkt: wat is het jaar voorbij gevlogen. Dat je terugkijkt en denkt: had ik dat maar anders gedaan, of hetzelfde, of nog beter, of niet. Maar, denk je dan, het is tijd voor een nieuw jaar. 2015, daar in gaat het gebeuren. Dat wordt mijn jaar. Al die mislukte pogingen? Ach, die zijn zó 2014. En dat is al bijna voorbij, dus zo zie je maar weer. Een schone lei, een nieuw begin, een frisse start, en zo verder. Dat idee geeft je op dat moment even een goed gevoel, want hee, er staat een nieuw jaar voor de deur, je weet wel, zo een waarin alles anders kan worden. Als je goed luistert hóór je de belofte van succes, geld, gezondheid of een slanke lijn tussen de vuurpijlen door weerklinken op straat. Toch?

Nee. Helaas is 1 januari net als 31 december. Er is behalve het jaartal niets veranderd. Jij bent nog steeds jij, en laten we eerlijk zijn, na een paar dagen is het nieuwe ook wel weer van 2015 af. En wordt de hometrainer al gauw omgedoopt tot wasdroogrek, worden de sigaretten opgevist uit de vuilnisbak, de chips weer gekocht. Want ja, nu zit je weer in die sleur van alle dag. Nu is er niets schoons of fris of nieuws meer aan, en zit je met je oude vertrouwde gebakken peren op de bank. Niet zo succesvol te wezen. Of niet zo gezond, of niet zo rijk, of niet zo slank of gelukkig. Wat een pech!

Toch kunnen nieuwe beginnen ook goed uitpakken. Eens in de zoveel tijd kom je daar een wandelend voorbeeld exemplaar van tegen. Zo iemand die het wel lukte. Zo’n heel gezond, succesvol en rijk exemplaar. En dan mompelen we – een beetje groen van jaloezie – dat die gene ook alles komt aanwaaien. Maar weet je, dat is niet waar. Niet alles komt aanwaaien. Net zo min gaat alles vanzelf, als je het je eenmaal voorgenomen hebt. Het voornemen maken is nog maar het begin. Daarna begint pas het echte werk. Je kunt van niets iets maken. Dat kan werkelijk iedereen. Met de juiste motivatie en wilskracht kun je bergen verzetten en doelen behalen die je ooit niet voor mogelijk hield.

Geloof je dat niet? Dat is dan ook meteen de reden dat het je niet lukte. Want om te bereiken wat je wilt, moet je meer laten zien dan alleen de wens of de hoop. Je moet je tanden er in zetten en niet meer loslaten. Je moet weer opstaan als je neergeslagen wordt, feedback leren incasseren, fouten herstellen, terugslag accepteren en dan toch doorgaan. Blijven geloven in je doel en in jezelf. Dat heeft met een datum niets te maken.

Neem nou bijvoorbeeld (ik ben toch toevallig in de buurt) mijzelf: ik schrijf al 24 jaar. Ik ben tig keer afgewezen in al die jaren. Maar ik heb nooit opgegeven. Toen er niemand was die mijn werk wilde publiceren (want ik was geen BN’er), besloot ik mezelf te gaan publiceren. Zelf columns schrijven, quotes bedenken, netwerk opbouwen, uit het niets een publiek opbouwen. Mensen aanspreken, blijven doorgaan, niet opgeven. En dan nu, een jaar later, aan het einde van het jaar, heb ik 7.500 volgers en een bericht bereik van 1,6 miljoen mensen op mijn Facebook pagina, 190.000 views vandaag op mijn website en mag ik steeds meer bekende mensen interviewen. Geluk? Nee. Komen aanwaaien? Helemaal niet. Het heeft alles er mee te maken dat ik geloofde in mezelf, zelfs als niemand anders dat deed. De aanhouder wint. In 2014, en ook in 2015.