Tagarchief: netflix

Netflix: “I am a killer”

Sinds kort kijk ik op Netflix de serie “I am a killer”: een bloedstollende portret reeks van mensen die levenslang of on death row in Amerikaanse gevangenissen verblijven.

Iedere aflevering vertelt het verhaal van een moordenaar. Minder dan tien procent van de gepleegde moorden wordt gepleegd door een vrouw, maar ook zij komen aan bod.

Wat er voor zorgde dat ik met ingehouden adem blijf verder kijken, is de manier waarop het verhaal rond de moorden van verschillende kanten wordt belicht. Iedere aflevering begint met het verhaal, verteld door de moordenaar zelf; daarna volgen de verhalen van de mensen die er (zijdelings) bij betrokken waren: broers, zussen, ouders en andere familieleden van slachtoffers, vrienden van de daders, politieagenten, rechercheurs, leerkrachten en advocaten. Gedurende iedere aflevering wordt diep ingegaan op de omstandigheden waarin de persoon opgroeide en andere zaken die beïnvloeden hoe een mens zich gedurende zijn leven ontwikkelt.

De verhalen zijn natuurlijk stuk voor stuk schrijnend: een achtergrond van geweld, mishandeling, seksueel misbruik, verslaving en armoede vormt meestal de rode draad. In de meeste gevallen was de moordenaar eerder in zijn of haar leven zelf ook slachtoffer van geweld, mishandeling of misbruik.

Met deze serie biedt Netflix een nieuwe kijk op moordzaken die (gelukkig!) een ver van je bed show lijken, en laat de mensen zien die moorden gepleegd hebben, wat het met hun leven en de levens van mensen om hen heen heeft gedaan. Er zijn verdrietige stukken bij, er zijn verhalen van vergeving en verantwoordelijkheid nemen, maar ook worden er situaties geschetst waar je na het kijken van de aflevering nog wel een tijd over na blijft denken. Bijvoorbeeld bij het verhaal van de man die in zijn jeugd structureel zo hevig mishandeld en misbruikt was geworden dat het hem uiteindelijk zwart voor ogen werd en hij in een manische woede aanval zijn grootouders om het leven bracht.

Een aanrader om te bekijken.

Bron foto: Netflix

Amy Winehouse documentaire “AMY” op Netflix

Bron foto: Netflix-nederland.nl

Gisteravond bekeek ik de documentaire “AMY” over de zangeres Amy Winehouse op Netflix.

Ik heb al meerdere Netflix documentaires bekeken, maar deze vond ik erg bijzonder. In deze documentaire zie je aan de hand van een heleboel homevideo’s hoe Amy’s zangcarrière zich in een razendsnel tempo ontwikkelt. Parallel daar aan zie je haar als mens worstelen met een drugs- en drankprobleem – en de eetstoornis boulimia.

Haar omgeving ziet met lede ogen toe hoe Amy letterlijk en figuurlijk steeds verder verdwijnt in haar alcohol- en drugsverslaving en eetstoornis, waarna ze, ondanks alle pogingen tot hulp, veel te jong komt te overlijden.

Wat ik vooral beklemmend vond om te zien is hoe zij gebukt ging onder de constante – op een gegeven moment alleen nog negatieve – media aandacht.

Ze gaf naar de mensen die dichtbij haar staan zelfs aan dat als ze het allemaal over zou mogen doen, ze niet aan de muziekwereld begonnen was.

Een verdrietige conclusie voor zo’n jonge vrouw en getalenteerde zangeres.

  • Aanrader: Ja
  • Te bekijken op: Netflix

Alleen wonen: Alleen betekent niet altijd eenzaam!

pexels-photo-154161Alleen wonen. Het klinkt zo treurig, een beetje eenzaam zelfs. Je krijgt misschien spontaan beelden van een zielig hoopje mens dat in de woonkamer ligt te slapen in het schijnsel van de televisie, die op testbeeld staat. Want een mens is toch niet gemaakt om alleen te zijn?

Nou, dat valt nogal reuze mee, heb ik gemerkt. Sterker nog: Alleen wonen is eigenlijk best wel een aanrader! Ik durf zelfs te zeggen: Iedereen zou het minstens een keer in zijn leven geprobeerd moeten hebben.

Alleen wonen heeft namelijk best veel voordelen. Je kunt op televisie kijken wat je wilt, muziek draaien die je mooi vindt, je kunt komen en gaan hoe het je uitkomt, je hoeft niet te overleggen of vriendinnen van je op bezoek kunnen komen en je kookt precies waar je zin in hebt.

In bed is het trouwens ook heerlijk. Je hebt alle ruimte, dus kun je diagonaal en / of ondersteboven in je bed gaan liggen met een zak Dorito’s in de aanslag en een jankfilm op de buis, zonder dat iemand daar ook maar iets van vindt. En als jij het noodzakelijk vindt om voor de driehonderdachtste keer Dirty Dancing of When Harry met Sally te kijken, nou, dan doe je dat toch lekker?

Natuurlijk zijn er ook mindere momenten. Als je ziek bent bijvoorbeeld, is het niet zo leuk. Of als je thuis komt en je hebt iets heel bijzonders meegemaakt, en je moet dat dan vol enthousiasme aan je cavia vertellen, gewoon, omdat er niemand anders is.

pexels-photo-269063Of als het kerstmis is, en je heb jezelf per ongeluk vastgedraaid in de kerstverlichting en je komt er niet meer uit. Of als het überhaupt kerstmis is en je moet in je eentje naar dingen waar mensen dan – met licht gekanteld gezicht – vragen of je nog steeds alleen bent. Maar goed, afgezien van die momenten is alleen wonen echt zo slecht nog niet.

Alleen zijn betekent lang niet altijd dat je ook eenzaam bent; dat is waar mensen zich wel eens in vergissen. Ik woon alleen, maar ik voel me maar zeer zelden eenzaam. Ik heb een dochter, een hond die altijd blij is om me te zien, lieve buren, vriendinnen die komen buurten, familie en vrienden. Eenzaam? Verre van!

Gisteren bedacht ik me: Er zijn misschien zelfs wel talloze mensen die dan wel samen op de bank zitten, maar zich vele malen eenzamer voelen dan ik.