Tagarchief: moeder

Ontplofte kinderkamer 

Mijn telefoon roept dat ik een whatsapp heb. Ik open het scherm.

“Zeg!!”

Het is vriendin Kim die aan de andere kant van het land woont. 

“Zeg het eens?”

“Had je me niet even kunnen waarschuwen?”

Ik vraag me snel af waarvoor: dat het woensdag is? Dat de wintertijd in is gegaan? Dat Trump niet aan de macht had moeten komen?

“Eh, waarvoor?” antwoord ik voorzichtig. 

“Nou, jouw kind is vier jaar ouder dan mijn kind. En ik wist dus niet dat dit zou gebeuren als kinderen alleen boven spelen!”

Prompt volgde er een foto:


“Aha, je hebt ze alleen boven laten spelen!” stuur ik terug, nadat ik een beetje tot bedaren ben gekomen van het lachen.

“Ja! Ik dacht ik kan wel even buurten met die moeder beneden!”

Oh, die onschuld. 

“En kijk!” 


“En er ligt een halve zandbak in het bed van onder hun schoenen! FML!”

“Oké, listen up.” stuurde ik terug. “Drie basis regels bij speel afspraakjes: 1. Schoenen uit beneden aan de trap, 2. Kwartier voor einde speeltijd samen opruimen en 3. Kostbare spullen vooraf weg zetten.” 

“Oké, Thanks. Maar eh, kun je geen handboek maken ter voorkoming van toekomstige rampen?”

“Dat zou ik kunnen doen, maar dit is toch veel leuker?” 

Ze heeft me daarna niet meer terug geappt. Vast omdat ze bezig is met opruimen. 

Advertenties

“Ik wil niet spelen met mijn kind.”

Je leest wel vaker van die artikelen van moeders (of vaders) die dan schaamtevol bekennen dat ze liever niet spelen met hun kind. Of althans, niet lang. Of niet vaak. Of gewoon, helemaal niet. Nu kun je daar dan wel heel hard boe over gaan roepen, maar ik denk dat er stiekem wel veel ouders iets er van herkennen. pexels-photo-208974

Ik snap die ouders wel een beetje hoor. Tuurlijk, je krijgt geen kinderen als je er niets mee wil doen. Dat is zo. Maar laten we wel wezen, als je voor de zevenhonderdste keer Bumba’s ogen zo akelig ziet wegdraaien of voor de achtenveertigste keer als paardje in galop over de grond kruipt met blauwe knieën, is er altijd wel ergens een moment waarop je denkt: Spelen is niet voor niets voor Kinderen.

Maar… voor de wanhopende moeders en vaders die zich schuldig voelen omdat ze Pedagogisch Gezien Niet Genoeg Spelen Met Hun Kind: er zijn alternatieven. Jippie!

Zo is het bijvoorbeeld best leuk om in een binnenspeeltuin eens met je koter mee te gaan, zo’n klim toestel in. Als je de triljoenen bacteriën die daar rond zwermen van los vliegende snotjes en ongewassen handjes weg kunt denken, is het opeens best wel leuk om met zo’n ballenbakballenkanon op dingen te schieten.

Ook is het een verdomd goede work-out, want om de ranja verkoop te stimuleren stoken ze het daar binnen op tot helse sauna temperaturen; eer je jezelf weer een weg hebt weten te banen uit zo’n klimparadijs, ben je drie kilo kwijt, alleen al aan vocht. En met een beetje geluk loop je nog ergens gratis een norovirus op onderweg naar buiten; weer drie kilo er af. 

Gezondere alternatieven zoeken kan ook, bijvoorbeeld door met je kind naar buiten te gaan. Túúrlijk kun je Thomas de Trein op een gegeven moment niet meer zien of luchten. Maar buiten een potje voetballen of badmintonnen met je kind, dat is toch al een stuk gezelliger? Of als het regent de regenlaarzen aan trekken en lekker gaan stampen in de plassen in het bos. Komt je eigen innerlijke kind ook weer naar boven. Eh, dat zeggen ze, althans.

Wat ook handig is, is om je kind aan het werk te zetten terwijl jij iets anders nuttigs doet. Bijvoorbeeld: “Nou, als jij even met de klei speelt, komt mama naast jou zitten, de aardappelen schillen.” Later liet ik haar dan de aardappelen “wassen”, vond ze ook heel leuk. Je krijgt alleen een klein waterballet in je keuken, maar dat moet je dan maar voor lief nemen.

Overigens ook een goede manier om ergens van af te komen; iets per ongeluk gigantisch verkloten. Hoewel het helemaal niet mijn intentie was om het te laten misgaan, heb ik ooit wel eens cupcakes gebakken voor dochter. Ze zagen er uit als ontplofte steenpuisten en de keuken, daar zwijg ik nog maar over.
Sindsdien zet ze automatisch een paar stappen achteruit zodra ik de mixer in mijn hand neem. Tegen haar vriendin die op bezoek was: “Als mama gaat mixen moet je altijd heel ver weg blijven, want dan komt er altijd een grote stofwolk in de keuken.”

Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen. Wat doe jij allemaal met je kind samen? Speel jij veel met je kind? En wat voor alternatieven heb jij bedacht om dingen te combineren?

 

Vraag NOOIT aan een vrouw of ze zwanger is!

Nee, het is nooit, ik herhaal NOOIT een goed idee om aan een vrouw te vragen of ze zwanger is. Voor diegenen die zich afvragen waarom: Luister. Als een vrouw inderdaad zwanger is, is er een reden dat ze het jou nog niet heeft verteld. Misschien heeft ze eerder wel al eens een miskraam gehad en is ze bang om het te vertellen, of wil ze gewoon wat langer wachten. Hoe dan ook; je hebt er niets mee te maken en als ze het wil delen, dan doet ze dat vanzelf wel.

Als een vrouw niet zwanger is, dan heb je grote kans dat je haar zojuist enorm beledigd hebt met je ongevraagde bemoeienis. Ja, zo werkt dat bij veel vrouwen. Daarbij zijn er vrouwen die na de bevalling nog een tijdje (in mijn geval, bijna acht jaar, maar daar hoeven we het niet over te hebben, haha) nodig hebben om weer even back in shape te komen. Hoe dan ook: be-moei-je-er-niet-mee!

man-couple-people-woman

Ik heb de beruchte vraag zelf gelukkig nog nooit gekregen, maar ik ken slankere vrouwen in mijn omgeving die ‘m wel kregen, bijvoorbeeld doordat ze een wat holle rug hebben, een paar kilo’s aangekomen waren na de kerst, of omdat ze toevallig een opgeblazen dag hadden. Naast het feit dat je er al buitenstaander niets mee te maken hebt, kun je met deze bemoeizuchtige en ongepaste vraag ook nog eens een heel gênant moment creëren voor jezelf, met een rotgevoel voor de dame in kwestie aan wie je de vraag stelt. Enige manier om dit te voorkomen: Gewoon. Nooit. Vragen! 

WAARSCHUWING: denk GOED na voordat je een fidget spinner koopt!

fidget-spinner-redOpeens verschenen ze o-ver-al: De fidget spinners. Een klein stukje concentratieverhogend speelgoed (alhoewel ik u kan vertellen dat mijn dochter niet geconcentreerd met haar boek bezig kan zijn terwijl ze één spinner op haar voorhoofd balanceert en de ander op haar schoen), dat opeens in ieder huishouden te vinden is.


“Wat een onzin is dat nu weer.” dacht ik. Totdat de buurtvriendjes van mijn dochter een korte maar effectieve demonstratie gaven, met totaal niet onopvallende hints van mijn dochter er bij.

Nou, vooruit. Eentje kan geen kwaad. Dacht ik. Dus ik kocht nietsvermoedend zo’n ding voor zes euro. Maar lieve ouders: PAS OP. Denk goed na voordat je zo’n ding in huis haalt. Er schuilt namelijk wel degelijk gevaar in die kleine rond draaiende dingen!!
Zoals dat ik al twee avonden niet toe ben gekomen aan de afwas, bijvoorbeeld, omdat ik tijdens het Netflixen totaal afgeleid werd door het fidget spinnen. Vooral het balanceren op mijn duim gaat steeds beter. Op mijn dikke teen lukt helaas nog steeds niet.
Ik geef het eerlijk toe: ik speel met de fidget spinner als Dochter slaapt. En het is ook nog leuk ook. Behalve als je hem per ongeluk volop draaiend tegen je wang houdt, bij wijze van experiment. Dat is minder leuk. 

Het wordt dan wel concentratiebevorderend genoemd, maar ik heb een stapel afwas, een niet gedweilde keuken en een al ruim twee dagen stof vangende vloer die u anders zullen vertellen. 

Aan het typen…

downloadfile-34.jpegAan het typen…
Aan het typen…
Aan het typen…

Al zeker drie minuten zag ik dat ze aan het typen was, maar er kwam nog steeds niks. Ik verwachtte inmiddels minstens een heel lang en smeuïg verhaal. Wat ik kreeg, na ruim vier minuten wachten?
“Ik ben de was aan het doen.”
Oh. Thanks, moeder. Ik dacht ondertussen dat er iets spectaculairs onderweg was, dus dat viel ietwat tegen.

Mijn oma (zaliger) had eens een computer cursus gedaan, samen met opa (zaliger). Opeens kreeg ik regelmatig een email van oma. Oma had echter haar scherm instellingen op slechtzienden staan, waardoor ze typte in Arial 400. Best lastig lezen zo, een letter per A4 pagina.Toch las ik haar e-mails heel graag.

Opa belde na die cursus wel eens, over computer problemen. Of ik wist hoe Powerpaint werkte. PowerPoint? Vroeg ik. Nee, Powerpaint. Maar opa, het is of PowerPoint, of Paint…Er bestaat helemaal geen Power… oké. Goed.
Ga naar de rechter bovenhoek en zoek het kruisje.
Te lief.

Enfin.
Er is natuurlijk in korte tijd ook veel veranderd.

Soms moeten we ook accepteren dat er nu eenmaal mensen zijn die niet zo mee gaan met de nieuwste en snelste technieken, want ooit zijn we zelf ouder en houden we het ook allemaal niet meer bij. In het vervolg ga ik gewoon even de was vouwen als ik “Aan het typen…” zie. Doe ik ook iets nuttigs met mijn tijd.

 

 

Zwaar leeefuh – Must watch liedje voor pessimisten, notoire klagers en beroepsazijnzeikers! (en mensen die dat niet zijn)

 

Ken je dat lied, van Brigitte Kaandorp, ik heb een heel zwaar leven? Ik ben er zo dol op.

Op sommige dagen, waar op alles lijkt tegen te zitten, zet ik dit lied op.

Het is zo overdreven en hilarisch, hoe ze zwelgt in zelfmedelijden (“…en dan lig ik in mijn grafffff…. en dan denk ik, gelukkig is het af…”), hoe ze er bij kijkt (lodderig), hoe lang ze de woorden rekt, dat je vanzelf zo hard moet lachen dat je dag alweer mee lijkt te vallen.

Dochter kent het lied inmiddels ook. Als ze bijvoorbeeld boos op me is om de zeer logische reden dat het beláchelijk is dat ze geen snoep van me krijgt om negen uur ’s ochtends, dan verzucht ik “Ik heb een héél zwáár leeefuuuuuhh, nee maar echt waar… moeilukmoeilukmoeilukmoeiluuuuuuuuuk..”.

Ja, ik ben zo’n irritante moeder.

Maar ik mag dat, want ik heb ook een zwaar leefuh.