Tagarchief: michelle-anne

“Alles voelt oneindig” – gastblog vanuit Azië door Michelle-Anne Lucas

Inmiddels ben ik al drie weken in Azië. De tijd vliegt voorbij, maar soms ook niet. Dat is een beetje afhankelijk van dag planning. Soms is een hotelkamer met airco een betere manier om te ontspannen dan een middagje op een strand. Dan lees ik vaak op mijn e-reader of scrol ik eindloos door social media (dag goede voornemen om minder op m’n telefoon te zitten). Vooral als je de dag vantevoren een intensieve hike hebt gedaan is zo’n dag wel nodig. Maar toch gaan de dagen met hikes sneller voorbij.

De eerste dagen schreef ik veel over mijn bevindingen. Beetje bij beetje werd deze wereld steeds meer mijn werkelijkheid. Er is een groot verschil tussen op vakantie gaan en met op reis gaan. Behalve geldzaken voelt alles oneindig, oneindig veel mogelijkheden, oneindig veel tijd en vooral: oneindig veel nieuwe indrukken.

Bali is een super diverse plek met stranden zoals in de Loret the Mar (bah), echte hipster sufplekken en plekken waar iedereen aan yoga doet. Daarnaast kun je op het eiland veel dingen bezoeken, zoals prachtige watervallen, hindoeïstische tempels en vulkanen. Inmiddels hebben we het allemaal wel gezien en gedaan.

Gesprekken met locals zijn meestal heel oppervlakkig. In travel guides staat letterlijk wat je meestal gevraagd wordt zoals ‘where are you from?,’ holland’, ‘oh blanda, asbak, handdoek’. Ze noemen vaak een aantal dingen op die blijkbaar in het Indonesisch hetzelfde zijn als in het Nederlands. Meestal vrij onverstaanbaar, want met een Indonesisch accent klinkt het toch heel anders!

De vrouwen vragen eerder of je getrouwd bent. Dat is eigenlijk wel vanzelfsprekend in hun ogen. Als je antwoordt dat je vriend thuis is, snappen ze het pas als je zegt dat hij werkt. In hun hoofd zie ik dan meteen een sugar daddy constructie.

Ik vind het interessant om te observeren hoe de locals en toeristen hier met liefde om gaan. Als je op een plek als Canggu (surfspot) zit, valt het vooral op dat iedereen dezelfde oppervlakkige gesprekken voert over het leven en de liefde. Het is alsof je in Instagram bent beland. De meeste gesprekken gaan over tattoages, exen, de zoektocht van het leven, fitlife en een positief zelfbeeld. Grappig hoe we op zoektocht naar individualisme in Bali uiteindelijk allemaal dezelfde gesprekken voeren.

Op de meer toeristische plekken zoals Kuta zie je blanke mannen met (al dan niet omgebouwde) Indonesische ‘vrouwen’. Dat terwijl de local mannen juist de blanke vrouw adoreren.

Als ik dan toch liefde aanschouw in de vorm die ik van thuis ken, zijn het vaak de locals onderling. Zoals een jong stelletje (zestien jaar oud) waarvan de jongen trakteert op Italiaans wat in hun ogen een chique duur restaurant is. Of als ik de achtergrond foto zie van mijn taxi chauffeur, die liefdevol met zijn vriendin knuffelt. Het zijn die momenten dat ik vooral aan thuis denk.

Ik begin te beseffen dat ik vroeger net zo was als de Instagram types. Ik zou op reis gaan om weg te zijn van de druk van thuis, maar ook in de hoop ooit iemand tegen te komen. Nu ik thuis al echte liefde heb, is zo’n reis heel anders. Ik mis mijn vriend enorm en met de kerstdagen die eraan zitten te komen mijn familie ook. Als ik thuis ben ga ik hen allemaal zo hard knuffelen!

Ik hoef mijn geluk niet meer te vinden op vakantie, dat heb ik thuis al. Nu duurt het nog wel vijf weken voordat ik thuis ben, maar van dag tot dag geniet ik gelukkig wel heel erg. Ik kan hier puppies aaien, op het strand liggen, surfen, lekker eten en shoppen! En over een week vertrek ik alweer naar de Filipijnen. Dan krijg ik natuurlijk nog veel meer bevindingen en laat ik jullie zeker weer weten over mijn reis.

Veel liefs,

Michelle Anne

Advertenties

De lat te hoog! Model Michelle-Anne luidt de noodklok: Holland’s Next Top Model en modellenbureaus meten met twee maten

DSC_80_view
Foto door: Laura Marijn (www.lauramarijnphotography.com)

Al sinds haar vijftiende is Michelle-Anne Lucas bezig met modellenwerk. Ze is ingeschreven geweest bij vier modellenbureaus en twee castingbureaus, maar heeft tot nu toe pas twee opdrachten gekregen via bureaus.

Ze heeft meegedaan aan een aantal modellenwedstrijden, maar kwam ondanks lovende woorden nooit verder dan de catwalk ronde. Per jaar stuurt ze minimaal tien bureaus aanmeldingsformulieren, waarop meestal afwijzingen volgen. Al drie keer schreef ze zich in voor Hollands Next Top Model, maar ook daar wordt ze telkens afgewezen. Je zou – als je bovenstaande leest – bijna gaan denken dat Michelle-Anne (21 jaar, 1,68, 59 kilo) geen mooi model is, of niet getalenteerd genoeg. Niets is echter minder waar. Tijd om de noodklok te luiden, aldus Michelle-Anne.

De branche legt de lat hoog. Te hoog. Letterlijk. Als je niet minstens 1.74 meter lang bent, kom je niet in aanmerking voor deelname. Hoe vastberaden, gemotiveerd of mooi je ook bent; als je niet lang genoeg bent, val je al bij voorbaat af.

IMG_4649-KL-fb
Foto door: Robbert Ridderbeekx (www.robbertridderbeekx.com)

Michelle-Anne is een graag gezien model onder  fotografen in Nederland. Ze is professioneel, getalenteerd, werkt hard, doet alles voor de perfecte foto. Ze is punctueel, betrouwbaar, zeer ervaren  en poseert gemakkelijk. “Natuurlijk zijn er duizenden meiden die graag model willen zijn. En natuurlijk is het moeilijk om er uit te springen tussen al die mensen met dezelfde grote droom. Toch bekruipt me de gedachte dat ik meestal puur op basis van mijn lengte word afgewezen.”

In Duitsland is Germany’s Next Top Model al een stuk minder gaan discrimineren op lichaamslengte: daar stonden al modellen van 1,66 meter in de finale. In Amerika heeft men de laatste jaren regelmatig plus size modellen die het ver schoppen in hun wedstrijd. Waarom doet Holland’s Next Top Model dan nog alsof er geen mogelijkheden zijn om af te wijken van hun maatstaven?
Het argument dat een model lang en ultra dun moet zijn, is al lang onderwerp van discussie. Vrouwen zien graag vrouwen op de catwalk waarmee zij zich kunnen identificeren: dat betekent dus in alle lengtes en vormen.

Markderoo.png
Foto door: Mark de Roo (www.markderoophotography.com)

Een werkgever mag een werknemer niet weigeren op basis van geslacht, ras, afkomst, geloof of handicap. Discriminatie heet dat. Waarom mag Holland’s Next Top Model dan wel afwijzen op basis van zoiets als lichaamslengte? Als een model verder wel aantoonbaar zeer geschikt is voor de job? Zelfs op het aanmeldformulier van de wedstrijd is het onmogelijk om een lengte korter dan 1.74 meter in te vullen.

“Het is uiterst frustrerend. Ik wil zo graag professioneel verder komen in  mijn vak, ik knok er al jaren keihard voor. Ik krijg complimenten van alle fotografen waar ik mee werk; dat ik fotogeniek ben, professioneel, veelzijdig, getalenteerd, dat ik geheid ver ga komen. Maar zolang de modebranche, de (meeste) modellen- en castingbureaus en wedstrijden zoals Holland’s Next Top Model met twee maten blijven meten, kom ik nergens. Ik heb zelf al eens een e-mail gestuurd naar HNTM naar aanleiding van een afwijzing. Ik heb in die mail letterlijk gevraagd: vertel me dan wat er mis is met mijn foto’s, afgezien van mijn lengte. Ik kreeg geen antwoord meer.”

America’s Next Top Model heeft zelfs een hele serie gewijd aan de kleinere modellen, nadat Tyra Banks talloze vragen kreeg van modellen die niet aan de norm voldeden qua lengte. Kate Moss, een van ’s werelds “grootste” modellen ooit, is zelf maar 1 meter 70 lang. 

Het wordt tijd voor vernieuwing; niet alleen bij Holland’s Next Top Models, maar ook bij de fashion designers, de (meeste) modellenbureaus en de castingbureaus. Vrouwen willen echte vrouwen zien op TV, op de catwalk, in de bladen. Het zal veel moed en durf vergen, maar als Amerika en Duitsland al het goede voorbeeld kunnen geven, waarom kan dat in Nederland dan niet?

“Ik ben me er van bewust dat ik met deze uitspraken mijn nek uitsteek. Ik doe dit niet alleen voor mezelf, maar voor alle mooie, getalenteerde modellen die niet verder kunnen komen in dit wereldje, simpelweg omdat ze niet aan alle maatstaven voldoen. Iemand moet de eerste zijn die het hardop durft uit te spreken: dit is gewoon niet eerlijk.”

Het klinkt inderdaad ronduit oneerlijk, riekt naar discriminatie en het is ook niet meer van deze tijd. Zo worden gigantisch veel gemotiveerde, getalenteerde en veelbelovende modellen letterlijk over het hoofd gezien. Wellicht een tip voor de volgende redactievergadering, Anouk Smulders?

Facebook-20141228-113920
Foto door: Marius Suiker