Tagarchief: kilo’s

Het leed dat crash-diëten heet

dieet3

Het zeven-dagen-dieet, het drie-dagen-dieet, het ziekenhuisdieet, het komkommerdieet, het soepdieet…

Crash-diëten: je kent ze wel. Van die afschuwelijke manieren om jezelf zo snel mogelijk volkomen uit te hongeren, waarna je binnen 3.2 seconden alles weer bijkomt omdat je langs een snackbar liep en per ongeluk een frikandel rook.

Dan heb ik het nog niet eens over de bijwerkingen van zo’n crash-dieet: Niemand waarschuwt je voor de bijwerkingen: de huilbuien, de agressie, de chocolade hallucinaties, de afgekloven nagels, de (bijna) verbroken relaties en het in foetus houding om je moeder roepend voor de koelkast wakker worden.

dieet2

Crash-diëten werken niet.

Ik kan het weten. Ik heb ze geprobeerd. Werkte voor geen meter. Ja: twee dagen. Of hooguit drie. Dan werd ik bibberig of viel ik gewoon om. En dan was er opeens weer een bord pasta to the rescue dat als een soort fata morgana voor me op tafel stond.

Een gezond eetpatroon aanwennen en daarvan je nieuwe levensstijl maken, dat werkt wel.

Ik ben nog niet helemaal bikini-ready voor de komende zomer; ik ben eerder nog een goed geconserveerde rolmops.

Maar het gaat wel al stukken beter. Ik maak betere keuzes, jojo niet meer. Ik haat mijn lijf ook niet meer, ik ben er van gaan houden. Met rondingen, putjes en al. Ik streef ook geen maat 36 na: dat mogen de twintigers lekker houden.

Een ding doe ik nooit meer: ik begin nooit meer aan een crash-dieet; dat is echt de beste manier om aan te komen.

dieet4

Schaamtevol

Ik besloot ooit eens – vlak na kerst en nieuwjaar – om mijn papieren sportabonnement weer eens in de praktijk uit te gaan voeren. Ik ga van stille donateur naar actieve sportieveling! besloot ik, dus wurmde ik mezelf vrolijk in een sportbroek uit betere tijden en besloot ter plekke dat ik ook best zonder te ademen moest kunnen sporten.

“Hallo allemaal!” zei ik amicaal, terwijl ik de sportschool binnen wandelde, “..daar ben ik weer hoor, alles goed?” Ik knikte naar de receptioniste van de sportschool, die een wenkbrauw op trok, want geen flauw idee wie ik was, omdat in 2015 nog een hele andere receptioniste in de sportschool werkte. Een high five geven wilde ze ook al niet. Dat vond ik wel flauw, maar ik liet me hierdoor natuurlijk niet uit het veld slaan. Ook niet door het poortje dat opeens niet meer open ging, waardoor ik een vaginale kneuzing opliep omdat ik dacht dat ik soepel door zou kunnen lopen. Ik hapte even naar adem, en liep toen vrolijk met mijn pasje terug naar de receptioniste. “Het pasje doet het niet.” Ik overhandigde haar het pasje. “Oh, dat is nog een oude.” zei de receptioniste. Ze gaf me een nieuw pasje. Een glimmend en sterker exemplaar: passend bij hoe ik er vast over drie weken (of liefst morgen) al uit zou zien, dacht ik content.

Vrolijk hupste ik met mijn nieuwe pasje, mijn te strakke sportbroek en mijn oude handdoek naar de kleedkamers, om mijn tas op te bergen. Ik had haast om te beginnen, dus rende ik best hard de kleedkamers binnen. Wat is het hier warm zeg, en waarom is iedereen eigenlijk bezweet en naakt? De kleedkamers bleken een sauna te zijn geworden. En de mensen die daar in zaten hadden een lijf waarvan ik prompt verdrietig werd. “Sorry, verkeerd verbonden!” lachte ik, maar ze lachten niet terug. Flauw. Ik kreeg het er maar warm van, dus liep ik snel terug de grote fitness ruimte in, op zoek naar het kleedlokaal.

Hoe moeilijk kan het zijn om een kleedlokaal te vinden? Niet moeilijk toch? Moedig bleef ik rond lopen, en zelfs toen ik een soort stenen bowlingbal op volle kracht tegen mijn scheenbeen kreeg omdat ik toevallig even de andere kant op keek en iemand me blijkbaar for no reason dood wou hebben, bleef ik vrolijk doch mankend verder zoeken naar het kleedlokaal.

Ik weet niet meer precies of het gebeurde vóór of nadat iemand me behulpzaam aansprak met “Als u de diëtiste zoekt, die zit boven!”, maar opeens voelde ik me weer als de brugpieper op de eerste dag van de middelbare school: Klamme handjes, molliger dan de rest, precies de verkeerde kleding en een veel te zware tas, waarvan ik nog steeds niet wist waar ik die moest laten.

Ik was al wat vermoeid geraakt van het rondlopen door die sportschool, en mijn scheenbeen begon te roepen om amputatie, toen ik een milde, allerverwoestende paniekaanval voelde opkomen. Ik liet ik mezelf dus maar even op de grond zakken met mijn rug tegen de waterautomaat, in elk geval totdat de sterretjes zouden verdwijnen.

“Mevrouw?”

Wel ja, noem me ook nog mevrouw, dacht ik, dat kan er ook nog wel bij. Het klonk ver weg, maar ze stond dichtbij, want ik zag haar roze hippe sportschoentjes, maat 35 of zo.

“Ja?”

“Gaat het een beetje?”

“Ja hoor. Ik moet alleen even bijkomen.”

“Oh, heeft u te intensief gesport? Of te weinig eiwitten gehad soms?”

Nou, ik weet niet waar zij het over had, want ik had al heel lang geen broodje ei meer gehad. En ik doe het prima zonder. Alhoewel het nu wel zou smaken, met wat mayonaise er op.

“Ik eh, ik werd een beetje overweldigd..”

Ik keek omhoog. Het meisje keek me wat bevreemd aan. De sterretjes dansten drukker en drukker voor mijn ogen. Waarom stond ze niet gewoon even stil?

“Ik heb al lang niet meer gesport.”

“Ja, dan is het even wennen hè? Om weer te beginnen.”

“Ja, ik moet alleen even op adem komen…”

Ik hoorde haar nog iets antwoorden, maar ze klonk steeds verder weg. Ik dacht nog dat ze geen zin meer had in het gesprek en gewoon weg begon te lopen tijdens het praten zodat ik niet zou merken dat ze zich langzaam terug trok, wat ik zou begrijpen.

Maar toen ik een keer met mijn ogen geknipperd had, was ik opeens ergens anders.

“Waar ben ik?”

“U bent in de personeelskantine van de sportschool. U bent flauwgevallen, waarschijnlijk van te intensief sporten. We geven u even een banaan om weer op krachten te komen.”

Hm, dat smaakt wel, een banaan. Ik nam een paar happen en terwijl ik hap drie doorslikte besefte ik dat ik zojuist was flauwgevallen van NIET sporten. De schaamte kwam omhoog terwijl de banaan door mijn keel omlaag wilde: ze maakten even ruzie met elkaar, waardoor ik uiteraard ook nog bijna stikte.

“Ik eh, ik zal maar eens gaan.” zei ik, nadat een veel te jonge fitness instructeur me heel ongemakkelijk weer tot leven had gebracht met de heimlichmanoeuvre.

Terwijl ik weg liep, liet ik heel terloops mijn blinkende pasje in een prullenbak glijden, samen met mijn bananenschil, terwijl ik bedacht hoe hard ze zouden lachen als ze op camerabeelden zouden gaan terug kijken waar ik dan precies van was flauwgevallen, om er achter te komen dat het van helemaal niks doen was.

De frisse lucht was zalig toen ik buiten kwam. De schuifdeuren van de sportschool schoven definitief achter me dicht. De receptioniste had nog gezegd dat er op dinsdagavond een gymnastiekles was die gecombineerd werd met voedingsadvies, en ik heb haar daar verbaal heel vriendelijk voor bedankt en mentaal drie keer met haar kop op de balie geramd.

Ik wandelde naar mijn auto, mijn sportbroek was inmiddels één geworden met mijn vlees. Terwijl ik er naar toe wandelde, hoorde ik om me heen vogeltjes fluiten, ademde ik diep de frisse lucht in en voelde ik me opeens een stuk beter. Ja, wandelen, dat is veel beter, dacht ik. Dat ga ik doen.

Vraag NOOIT aan een vrouw of ze zwanger is!

Nee, het is nooit, ik herhaal NOOIT een goed idee om aan een vrouw te vragen of ze zwanger is. Voor diegenen die zich afvragen waarom: Luister. Als een vrouw inderdaad zwanger is, is er een reden dat ze het jou nog niet heeft verteld. Misschien heeft ze eerder wel al eens een miskraam gehad en is ze bang om het te vertellen, of wil ze gewoon wat langer wachten. Hoe dan ook; je hebt er niets mee te maken en als ze het wil delen, dan doet ze dat vanzelf wel.

Als een vrouw niet zwanger is, dan heb je grote kans dat je haar zojuist enorm beledigd hebt met je ongevraagde bemoeienis. Ja, zo werkt dat bij veel vrouwen. Daarbij zijn er vrouwen die na de bevalling nog een tijdje (in mijn geval, bijna acht jaar, maar daar hoeven we het niet over te hebben, haha) nodig hebben om weer even back in shape te komen. Hoe dan ook: be-moei-je-er-niet-mee!

man-couple-people-woman

Ik heb de beruchte vraag zelf gelukkig nog nooit gekregen, maar ik ken slankere vrouwen in mijn omgeving die ‘m wel kregen, bijvoorbeeld doordat ze een wat holle rug hebben, een paar kilo’s aangekomen waren na de kerst, of omdat ze toevallig een opgeblazen dag hadden. Naast het feit dat je er al buitenstaander niets mee te maken hebt, kun je met deze bemoeizuchtige en ongepaste vraag ook nog eens een heel gênant moment creëren voor jezelf, met een rotgevoel voor de dame in kwestie aan wie je de vraag stelt. Enige manier om dit te voorkomen: Gewoon. Nooit. Vragen! 

SNEL AFVALLEN!

Wil jij snel een paar kilo afvallen?
Heb je alles al geprobeerd, maar lukt het telkens niet?
Probeer dan het ASMD: het Anti Social Media Dieet. Dit dieet is baanbrekend, vernieuwend, nog nooit eerder prijs gegeven. Het staat garant voor kilo’s weg smeltend vet.

image
Bron: gezond-afslanken.info

Als je je aan onderstaande 8 gouden tips houdt, zeg je in no time byebye tegen die overtollige kilo’s!

De belangrijkste regel
1. Dit is de belangrijkste regel. Gebruik om de dag geen social media. Dus geen Twitter, geen Facebook, geen pinterest, geen Instagram. De tijd die je overhoudt, ga je gebruiken om te wandelen, rennen, sporten, poetsen of touwtje springen. Last van afkick verschijnselen? Ren nog een extra rondje, sleur je lover met toestemming richting slaapkamer, of neem een uitgebreid bad, met boek. Je slaapt gegarandeerd ook beter!

Nobody cares!
2. De tijd die je normaal gesproken kwijt bent aan het delen van je ren tracks op facebook gebruik je om nog wat langer te rennen. Want laten we eerlijk zijn: nobody cares!

Je eigen filter
3. Die mooie gloed die je op Instagram op je gezicht tovert met een filter? Ga een rondje wandelen en creëer je eigen natuurlijke filter.

Scoor verse groenten
4. De tijd die je normaal gesproken op YouTube, internet en Twitter spendeerde aan het zoeken naar afslank methodes, gebruik je nu door verse groenten te gaan scoren bij de groenteboer. En nee, een selfie met de groenteboer is niet nodig. Inchecken “fresh vedgetables halen bij mijn homie de groenteboer!” is verboden.

Gewichtselfie
5. Als je toch de grote neiging voelt om een selfie te maken, is het verplicht om een gewicht van 10 kilo aan je telefoon te hangen en met beide armen 25 selfies te maken. Je mag links en rechts afwisselen.

Een, twee, drie… eh…
6. Een sterke geest is een sterk lichaam. Laat je online stappenteller liggen en tel je stappen zelf. De tel kwijt? Ga terug naar start en begin opnieuw. Elke dag minstens 5000 stappen is een mooi doel om mee te beginnen.

“Naakt” op stap!
7. Als je op stap gaat, laat je telefoon dan thuis. De tijd die je normaal spendeert met het maken van selfies en het delen daar van, ga je gewoon door met dansen. Winst: minstens een paar honderd calorieën.

#Boomboomboom
8. Als je per se muziek wilt tijdens het rennen, neem dan een draagbare radio mee. Kun je ondertussen meteen gewicht heffen.

Ben je je eerste ASMD kilo’s kwijt? Meld het dan hieronder in een reactie en vind lotgenoten! (Uiteraard alleen op de dagen waarop het mag.)

Zo, en nu ga ik even offline. Tot overmorgen! 😉