Tagarchief: irritant

Kruidvat: steeds verrassend, altijd die irritante stem!

Lieve Kruidvat,

Willen jullie alsjeblieft eens een andere stem gebruiken voor jullie reclames? Het is al vervelend genoeg dat we voor die kortingen als een soort Tom Cruise in Mission Impossible tussen jullie karren heen moeten manoeuvreren om bij die rekken met afgeprijsde producten te komen.

Maar die stem hè, in jullie reclames. Die is zo irritant. Het zal vast een geweldige vrouw zijn, maar de manier waarop ze Nederland aanspreekt, is alsof ze het tegen een stelletje infantiele randdebielen heeft.

Natuurlijk, ik ben me ook bewust van het feit dat reclames herkenbaar moeten zijn en dat het werkt, zelfs als mensen zich er aan ergeren (“Aahh, wat was dat? Was dat het luchtalarm?” “Nee, maak ramen en deuren maar weer open, dat was die vrouw van Kruidvat lieverd.”), maar voor een bedrijf dat als slogan “Steeds VERRASSEND, altijd voordelig” mogen jullie het winkelend publiek wel eens een plezier doen door ons te verrassen met een iets minder erge schreeuwerd in jullie reclames.

Liefs,
Half Nederland.

Advertenties

10 Zeer Irritante Dingen Die Mensen Doen

Irritante dingen. De keuze is reuze. Hieronder een lijstje van 10 irritante dingen die mensen doen. Voel je vrij om aan te vullen!

1. Voorkruipen
Je staat netjes op je beurt te wachten, en dan gebeurt het: die ene man of vrouw die voor kruipt. Meestal doen ze het heel subtiel, alsof ze het zelf totaal niet door hebben. Laat je niet misleiden: dat doen ze echt alleen maar zodat ze kunnen doen alsof ze het niet door hadden, als je er iets van zegt.

2. Krakende knokkels en knarsende kiezen
Er is weinig dat zo vreselijk is als het geluid van nagels op een schoolbord, maar krakende, knakkende knokkels en knarsende tanden komen daar dicht in de buurt. Als je jezelf weer even recht wil zetten zonder manueel therapeut, prima, maar moeten wij dat per se aanhoren? En wat betreft de knarsende tanden: als je je kiezen te scherp vindt, ga dan langs de tandarts alsjeblieft. 

3. Bumperkleven
Rijd je netjes, dus niet te hard en niet te langzaam, naar huis toe, word je opeens verblind door twee koplampen in je achteruitkijkspiegel. Ja hoor, een bumperklever. Erg vervelend, want naast het feit dat je de neusharen van je achterligger kunt tellen, brengt hij je ook nog eens in gevaar. Zeer irritant. En ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ga er absoluut niet sneller door rijden, ik weiger me te laten opjagen.

4. Mensen die het gangpad in de supermarkt blokkeren.
Heel gezellig, zo’n rendez-vous in de supermarkt. Fantastisch dat ze hun oude vrienden weer tegen zijn gekomen na twintig jaar, en dat nog wel in de Aldi. Maar kan het gesprek ook iets minder de rest van het winkelend publiek ophouden? Zo’n gesprek is net zo leuk aan de kant, als midden in het gangpad. Voor het overige winkelende publiek wel zo prettig.

5. “Nou moet je eens goed luisteren..”
Zeg maar niets meer. Zodra iemand dit zegt, haak ik acuut af.

6. Krantverkoop op straat.
“Wilt u een gratis krant?”
“Oh, wat aardig, ja hoor.”
“Mag ik dan meteen uw naam, adres, email, telefoonnummer, sofinummer en pincode noteren, zodat wij u tot in de lengte van dagen kunnen blijven lastig vallen? Ja? Mooi, dan smeer ik u nu eerst een abonnement aan wat gemakkelijk te beëindigen lijkt, maar het zeker niet is, ha!”

7. Commerciële telefoontjes rond etenstijd
Prinnggg, pringgg…
“Hallo mevrouw -spreekt achternaam helemaal verkeerd uit- een hele goede avond u spreekt met -spreekt eigen naam zo snel uit dat je het niet kunt onthouden- van commercieel bedrijf X, ik bel u vanuit een callcenter terwijl ik er zelf ook geen zin in heb, om u iets aan te smeren wat u niet nodig heeft, en dat verkoop ik dan als zijnde een klanttevredenheidsonderzoek zodat u niet direct in de gaten heeft dat u iets aangesmeerd wordt.”
Lang leve het Belmenietregister.

8. Als het niet in het rek hangt, hebben we het niet.
Die verkoopster stond er vroeger om je te helpen met zoeken. Naar een passende outfit, naar de beste maat, noem maar op. Tegenwoordig is dat helaas vaak niet meer zo. Nog voordat je hebt kunnen vragen of die broek er ook in maat 40 is, snoeren ze je de mond met “alshetnietinhetrekhangthebbenwehetniet.” op de minst mogelijk geïnteresseerde toon.
“Wat doet u hier dan eigenlijk?” vroeg ik eens. Maar dat wist ze zelf ook niet, dat zag ik aan hoe ze haar kauwgum in haar mond liet knappen, terwijl ze met haar pluk extensions speelde.

9. Instappen, nog voor het uitstappen.
Als je met de trein ergens ooit aan bent gekomen, heb je het vast wel al eens meegemaakt. Iedereen staat klaar in de trein, om uit te stappen op het station. Mensen die een opvoeding gehad hebben, wachten buiten de trein totdat iedereen uitgestapt is. Helaas worden steeds minder mensen fatsoenlijk opgevoed en moet je je regelmatig tussen de lijven door wurmen om nog op tijd uit de trein te springen, voordat deze weer verder rijdt.

En, last but not least:
20. Mensen die online Lijstjes maken van irritante dingen.
Zó irritant.

Waar gaan jouw nekharen van overeind staan? Deel het met je medemensen en verbeter de wereld… of maak de wereld in ieder geval een beetje minder irritant.

Socialmediapathie: het gebrek aan oogcontact door social media

De moderne technieken hebben veel voordelen. Je weet altijd wat, waar, wanneer, wie, hoe. Inclusief foto´s en filmpjes. Heel leuk allemaal. (of nou ja, allemaal…) Maar er kleeft ook een irritant nadeel aan de huidige mobiele samenleving. Het schijnt voor sommige mensen zo belangrijk te zijn wat er zich afspeelt in de wereld van sociale media, dat men de echte wereld om zich heen prompt vergeet. Alsof je een doekje over een kanariekooi gooit. Poef, aandacht weg, in zombie modus. 

Zit je midden in een gesprek met iemand, hoor je plots een telefoon trillen. Direct verschuift de aandacht van het gesprek met jou, naar de telefoon. Voordat je het in de gaten hebt zit je tegen iemand aan te praten die alle oogcontact verbroken heeft, het hoofd gebogen, blik op het scherm en volledig afgeleid van het gesprek. Ik vind dat, naast ongelofelijk asociaal, ook een teken van gebrek aan respect voor de gesprekspartner. Als je op een zeer urgent telefoontje zit te wachten, bijvoorbeeld van het ziekenhuis of van een potentiële werkgever terwijl je op het randje van je WW uitkering balanceert, dan kan ik me voorstellen dat je zegt “Sorry, maar dit telefoontje is erg urgent.” voordat je opneemt. Daar zou ik dan zeker begrip voor hebben.

Maar als je iedere willekeurige e-mail, WhatsApp bericht of Facebook melding al belangrijker vindt dan het gesprek dat je voert, dan klopt er iets niet met je, qua fatsoen dan.

Een kennis van me deed dat erg vaak; het gesprek opeens onderbreken voor haar mobiel. Ik had al van alles geprobeerd; kuchen, hoesten, faken dat ik stikte. Niets werkte. Zodra ze afgeleid werd door haar mobiel, maakte het niet meer uit welk onaards geluid ik produceerde; haar aandacht lag dan geheel bij haar telefoon.
Op een dag ben ik gewoon opgestaan toen het weer gebeurde. Ik zat wederom al drie minuten te wachten op antwoord (en dat is lang als je wacht), en er kwam maar niets terug.
Ze ging helemaal op in een aantal reacties op een Facebook status, maakte ik op uit wat ik kon zien. Pas toen ik de ruimte bijna uit liep riep ze me na: “Waar ga je naar toe?” “Naar iemand die wél een gesprek kan voeren.” zei ik, en ik liep door.

Kon ze daar mooi een status over plaatsen op Facebook.