Tagarchief: internet

De obstakels van de Sterke Vrouw!

Je zou denken dat het in deze moderne tijd oké is om een sterke vrouw te zijn. Dat gezegd hebbende, is dat in de praktijk vaak absoluut niet waar. Glazen plafonds, dates die zich bedreigd voelen door je emotionele of financiële onafhankelijkheid, mensen die niet gewend zijn dat een vrouw ook het woord nee in haar vocabulaire kan hebben, et cetera.

Als je er als vrouw lief en schattig uitziet, maar dat niet bent, raken mensen nog wel eens in de war.
als je nee zegt

Als je voor de zoveelste keer moet uitleggen dat je geen man nodig hebt om te overleven in deze wereld, is dat wel eens vermoeiend.als je niet meer kunt

Als mensen zeggen “lach eens!” of “kijk eens niet zo serieus!” terwijl jij gewoon geconcentreerd bent en je eigen resting bitch face omarmd hebt. als je serieus kijkt

Als mensen je een bitch noemen, alleen maar omdat je net zo assertief bent als een man, terwijl het bij een man als teken van daadkracht wordt gezien. assertief

Als je je eigen innerlijke Bazin geaccepteerd hebt. baas vrouw

Soms is het wel frustrerend, om als sterke onafhankelijke vrouw te leven in een wereld die er van uit gaat dat je dat niet kunt of wilt. being a woman sucks

Zeker als mensen ook je zwarte humor niet begrijpen en niet snappen dat je met je vriendinnen op stap gaat, NIET om schattig uit te zien of om versierd te worden maar gewoon om ongegeneerd lol te maken met je vriendinnen. crazy

Als mannen zeggen “goh, jij bent wel mondig hè, voor een blond vrouwtje?”eyeroll

Als je een SQUAD hebt met gelijkgestemde vriendinnen en je bent er trots op: groep

Dat je PMS hebt en iemand begrijpt het niet:niet je dag

Als je je goed genoeg in je vel voelt om je eigen rolmodel te zijn:rolmodel

Dat mensen er van uit gaan dat jij wel even de koffie maakt of afwast, terwijl niemand dit vraagt aan de mannen in het gezelschap:sarcastisch

Dat je jezelf weer even moet herinneren aan wie je bent:sterke vrouw

Als je er schattig uitziet maar wel vloekt als een bootwerker:vloeken mag ook al niet

Advertenties

ONGEMAKKELIJK: ALS MENSEN ZICH IN HET ECHT ZOUDEN GEDRAGEN ZOALS OP SOCIAL MEDIA

Mensen doen gekke dingen op social media. Stel je toch eens voor, dat we die dingen in het echte leven ook gingen doen.

Ik ben er helemaal klaar mee!
Dat je op straat zou gaan staan, en zou roepen: “Ik ben er helemaal klaar mee!”, en dat mensen om je heen dan vragen wat er is. Maar jij geeft verder geen antwoord. Nee, je houdt je lippen stijf op elkaar gedrukt, want waarmee je helemaal klaar bent, dat wil je geheim houden. Stel je toch eens voor, hoe ongemakkelijk dat zou zijn, en hoe snel je vrienden je dramatische gedrag zat zouden worden.

Retweet
Stel je voor dat je een goede mop vertelt in het café. En dat je vrienden om je heen acuut beginnen te herhalen wat jij net zei. Awkward!

Ont-vrienden
Hoe bizar zou het zijn, als je op een feestje een discussie krijgt met iemand, die toevallig over een bepaald onderwerp lijnrecht tegenover je staat qua mening. En dat je dan meteen zou zeggen “De vriendschap is voorbij.”, om die persoon vervolgens voor iedere verdere reactie te blokkeren door hem of haar letterlijk te barricaderen.  Ongelofelijk, zeg je? Op Facebook gebeurt het dagelijks.

Of dat je in de kroeg zou staan, gezellig met je vrienden, en je plotseling zou zeggen: “Wie hier morgenavond nog staat, heeft geluk! Want ik ga morgen mijn vriendenlijst bijwerken, dus!”

Porretje
Over porren hoef je ook niet lang te denken. Stel je voor hoe irritant het zou zijn als je buurman elke dag opnieuw op je af zou komen om je in je zij te porren, terwijl je net de boodschappen in laadt of net even rustig in je tuin zit. Naast vervelend is dit ook zeer ongemakkelijk. Nou ja, afhankelijk van hoe aantrekkelijk je je buurman vindt dan.

Vriendschapsverzoek
Stel, je bent heimelijk verliefd op een leuke man of vrouw. En dat je dan, terwijl je ze nog nooit gesproken hebt, verlegen op ze af loopt in de supermarkt met de vraag: “Mag ik je uitnodigen om vrienden te worden?” Het is óf creepy, óf de beste nieuwe openingszin ooit.

Spelletjes
Iedereen doet wel eens graag een spelletje. Maar vervelend wordt het wel, als je elke dag bij je nicht langs gaat om te vragen of ze je een nieuw leven wil schenken. Je nicht is natuurlijk geen draagmoeder, en het zou vast niet in goede aarde vallen.

Sneeuw
Stel je voor, je staat buiten met je vrienden. Het heeft gesneeuwd en er ligt een dik pak. Jij maakt enthousiast een foto en laat die aan al je vrienden zien. “Kijk, er ligt sneeuw!!!!!”

Muziek
Laten we als voorbeeld nemen, dat je op een buurt barbecue zit, en dat je terloops je MP3 speler dopjes in je oren duwt, om vervolgens om de drie minuten te roepen “IK LUISTER NUMMER HUPPELDEPUP VAN DE ARTIEST ZUS EN ZO!”. Zullen we wedden of je volgend jaar weer uitgenodigd wordt? Nobody cares!

Spuit-luier
Zelfs online kan ik amper geloven dat mensen zoiets met anderen delen, maar laten we voor de gein eens even doen alsof je dat in het echte leven zou doen: Met je baby in zijn romper de straat over rennen om de buurvrouw de spuitluier te laten zien.

Verrukkelijk
Op Facebook snap ik het al niet, maar hoe raar zou het in het echte leven zijn als je met je bord over straat rent om bij iedereen aan te bellen; “Kijk eens wat ik zo ga opwarmen?” Ziet het er niet verrukkelijk uit? Wil je het recept? Nee? Oké, ik heb drie aardappels gekookt, vier winterpenen geraspt…”

Rare wereld
Het is maar een rare wereld, die online wereld. We delen meer dan anderen willen weten, we delen minder dan anderen willen weten, en als je niet op let, ben je morgen een vriend kwijt. Gelukkig is het allemaal zo vluchtig, dat je het snel weer vergeet.

Hoe je gek kunt worden, simpelweg van het bellen naar de klantenservice van bedrijven.

Beste bedrijven van Nederland. Er moet me toch iets van het hart.

Irritatielevel 20%
Als ik jullie opbel om door te geven dat mijn internet het niet doet, dan kunt u er van uit gaan dat ik op voorhand al licht geïrriteerd ben. Laten we zeggen, 20% geïrriteerd. Want, zoals u weet, behoort internet tot één van de basisbehoeften van de mens. Enfin. Als ik jullie dan opbel, krijg ik eerst te horen dat mijn telefoontje opgenomen kan worden. Daar houd ik al niet van, want ik hoef niet opgenomen te worden. Geen behoefte aan. Vervolgens krijg ik te horen dat dit telefoontje – dat in feite veroorzaakt wordt door jullie schuld, door in gebreke te blijven met het aanbieden van stabiel internet – mij 0,70 eurocent per minuut gaat kosten, plus de kosten voor mijn mobiele telefoon. Op dat moment stijgt mijn irritatielevel al naar 40%: Waarom moet ik nu per minuut betalen voor iets waar ik al maandelijks een vast bedrag voor betaal? Waarom moet ik nu, naarmate jullie wachttijd, méér betalen als jullie de lijnen lang bezet houden? Hoe weet ik nu, of terwijl ik zit te wachten tot ik geholpen wordt à 70 cent per minuut, er aan de andere kant niet een luie medewerker op zijn dooie gemak een boterham met pindakaas zit op te eten, starend naar mij, het knipperende lampje op zijn scherm?

Klant is koning
Dus als jullie slecht jullie werk doen, heb ik 1) eerst geen werkend internet, dan 2) betaal ik per minuut vanwege jullie onkunde om direct een medewerker aan de lijn te geven en 3) zadelen jullie me ook nog eens op met het meest ongelofelijk ingewikkelde keuzemenu dat er ooit bestaan heeft. Wie denken jullie eigenlijk dat jullie zijn? Ik ben jullie klánt, en volgens jullie brochures, reclames en praatjes in de winkel, is die KONING bij jullie. Waarom moet ik dan nu met een computermevrouwenstem ruziën? Mijn irritatielevel is ondertussen gestegen van 20% naar 60%, en dat nog voordat ik iemand gesproken heb. Dan heb ik ook nog eens te horen gekregen dat voor opleidingsdoeleinden de gesprekken opgenomen worden. Daar houd ik al helemaal niet van. Als ik dan eindelijk iemand aan de lijn krijg, ben ik al in veel minder goede doen dan op het moment dat ik belde. Dat is weer heel vervelend voor uw callcenter personeel, want al dat gescheld en gemopper van klanten is niet goed voor hun stress level.

Aansmeren – 80%
Als dan mijn klacht aangehoord en hopelijk opgelost is, krijg ik ongevraagd de vraag of ik soms interesse heb in het uitbreiden van mijn pakket. Het wordt bovendien opgelezen alsof de medewerker onder dwang moet zeggen wat op zijn papiertje staat. Waarom zou ik mijn pakket willen uitbreiden, WAAROM? Ik bel jullie nét op om te zeggen dat dit oorspronkelijke pakket niet naar behoren werkt, waarom zou ik dan in vredesnaam nog willen uitbreiden? 80 procent.

Klanttevredenheidsonderzoek
En dan, als ik wil gaan ophangen, komt de genadeklap. Zonder mij er nog een speld tussen te laten krijgen, zegt de medewerker dat ik nog een klanttevredenheidsonderzoek te horen krijg nadat hij heeft opgehangen. Ik begrijp niet waarom bedrijven dit doen, want ik heb inmiddels een irritatielevel van 90% bereikt door al die poespas om een simpel gesprek heen, waardoor ik nu absoluut niet mee ga werken aan zo´n klanttevredenheidsonderzoek. En als ik dat wel doe, nou, dan reken maar op het genadeloos dalen van jullie scores.

Lieve bedrijven, hoe zeer jullie ook automatiseren, vergeet niet dat wij – jullie dagelijks brood – mensen blijven. Wij willen geen computerstem, wij willen echte mensen, met namen, die ons aanhoren en helpen. Wij willen geen opnames van Big Brother, wij willen geen klanttevredenheidsonderzoek en we willen al helemaal niet elke keer naar het belmenietregister. We willen gewoon geholpen worden, en niet door een computer, maar door een mens. Wij willen geen keuzemenu met 743 opties, wij willen een mens. Als jullie daar nu eens in zouden investeren, zouden die klanttevredenheidsonderzoeken helemaal niet meer nodig zijn.

Socialmediapathie: het gebrek aan oogcontact door social media

De moderne technieken hebben veel voordelen. Je weet altijd wat, waar, wanneer, wie, hoe. Inclusief foto´s en filmpjes. Heel leuk allemaal. (of nou ja, allemaal…) Maar er kleeft ook een irritant nadeel aan de huidige mobiele samenleving. Het schijnt voor sommige mensen zo belangrijk te zijn wat er zich afspeelt in de wereld van sociale media, dat men de echte wereld om zich heen prompt vergeet. Alsof je een doekje over een kanariekooi gooit. Poef, aandacht weg, in zombie modus. 

Zit je midden in een gesprek met iemand, hoor je plots een telefoon trillen. Direct verschuift de aandacht van het gesprek met jou, naar de telefoon. Voordat je het in de gaten hebt zit je tegen iemand aan te praten die alle oogcontact verbroken heeft, het hoofd gebogen, blik op het scherm en volledig afgeleid van het gesprek. Ik vind dat, naast ongelofelijk asociaal, ook een teken van gebrek aan respect voor de gesprekspartner. Als je op een zeer urgent telefoontje zit te wachten, bijvoorbeeld van het ziekenhuis of van een potentiële werkgever terwijl je op het randje van je WW uitkering balanceert, dan kan ik me voorstellen dat je zegt “Sorry, maar dit telefoontje is erg urgent.” voordat je opneemt. Daar zou ik dan zeker begrip voor hebben.

Maar als je iedere willekeurige e-mail, WhatsApp bericht of Facebook melding al belangrijker vindt dan het gesprek dat je voert, dan klopt er iets niet met je, qua fatsoen dan.

Een kennis van me deed dat erg vaak; het gesprek opeens onderbreken voor haar mobiel. Ik had al van alles geprobeerd; kuchen, hoesten, faken dat ik stikte. Niets werkte. Zodra ze afgeleid werd door haar mobiel, maakte het niet meer uit welk onaards geluid ik produceerde; haar aandacht lag dan geheel bij haar telefoon.
Op een dag ben ik gewoon opgestaan toen het weer gebeurde. Ik zat wederom al drie minuten te wachten op antwoord (en dat is lang als je wacht), en er kwam maar niets terug.
Ze ging helemaal op in een aantal reacties op een Facebook status, maakte ik op uit wat ik kon zien. Pas toen ik de ruimte bijna uit liep riep ze me na: “Waar ga je naar toe?” “Naar iemand die wél een gesprek kan voeren.” zei ik, en ik liep door.

Kon ze daar mooi een status over plaatsen op Facebook.