Tagarchief: hormonen

Dit is waarom vrouwen langer leven dan mannen

Het is algemeen bekend dat vrouwen langer leven dan mannen. Hoe veel dit met de Mannengriep te maken heeft, waar mannen overduidelijk veel heftiger onder lijden dan vrouwen met hun regulier griepje, is nog niet door wetenschappers aangetoond.

Waarom vrouwen dan wel langer leven dan mannen? Hieronder een greep uit de talloze mogelijke antwoorden die deze vraag kunnen beantwoorden:

Man Holding the Steering Wheel While DrivingVrouwen zijn betere chauffeurs

Negen van de tien keer dat je wordt ingehaald door een tachtig kilometer te hard rijdende auto, zit er een man in. Waarom ze lijken te vinden dat ze met honderdtien kilometer per uur door een woonwijk moeten rijden weet niemand, misschien speelt testosteron en haantjesgedrag een rol. Het zorgt er wel voor dat mannen vaker in een (dodelijk) verkeersongeval terecht komen dan vrouwen.

Man in Red Crew-neck Sweatshirt PhotographyMannen zijn eigenwijs  

Mannen zijn eigenwijs. Ze blijven dan ook veel langer lopen met gezondheidsklachten dan vrouwen, zo is bewezen. Ze gaan doorgaans liever niet naar een huisarts en al helemaal niet naar een (brrr!) ziekenhuis. Doordat ze hun bezoek aan een medische post het liefst zo lang mogelijk uitstellen, worden eventuele ernstige gezondheidsproblemen dan ook vaak pas laat ontdekt.

Vrouwen worden beschermd door hormonen

Deze is tweeledig uit te leggen: Enerzijds zouden het vrouwelijke hormoon oestrogeen het DNA van de vrouw langer beschermen tegen ziektes. Long live the female. 
Anderzijds kunnen vrouwelijke hormonen tot uiting komen in de vorm van PMS, wat bekend staat als zeer gevaarlijk tot soms zelfs levensbedreigend voor de man die zich dicht bij de vrouw met PMS bevindt. Run, mannen, run!

Mannen halen meer stunts uit

Bless his heart: De man blijft vaak van binnen toch nog een béétje dat kleine jongetje. Mannen betrap je ook op latere leeftijd nog wel vaker op risicovol gedrag, zoals dronken van een fiets vallen, wedstrijdje wie kan het meeste bier drinken, iets te heldhaftig met een ladder omgaan, proberen hoe ver je kunt springen vanaf een muurtje, dat werk. Heel grappig, behalve wanneer het mis gaat.

19-motivos-porque-as-mulheres-vivem-mais-anos-do-que-os-homens-parte-2-19
Bron: India Today
Gerelateerde afbeelding
Bron: Top Men Magazine
Advertenties

De pil: meer nadelen dan voordelen

door Chrisje VIP blogger, Michelle-Anne Lucas

De pil, stop daar nu eens mee!

Oké, misschien ben ik nu wel meteen erg direct met de deur in huis gevallen. Maar als je dit leest weet ik tenminste dat ik je aandacht heb. Ik ga het namelijk hebben over iets wat een te groot deel van mijn leven heeft bepaald; de pil. Misschien denk je: Wat een extreem statement om te maken, de pil redt mij juist! Misschien snap je juist precies wat ik bedoel. Hoe dan ook hoop ik dat het je tot denken aan zet…

 Ik ben namelijk bijna twee jaar geleden gestopt met de pil. Waarom? Ik vroeg me af wat er zou gebeuren. Mijn relatie was ten einde, ik had even helemaal geen behoefte aan mannen en vroeg mij af ‘Waarom neem ik zo min mogelijk pijnstilling, maar gebruik ik wel al zes jaar achter elkaar de pil?’ Het was voor mij zo normaal geworden om iedere dag een pilletje te slikken tegen zwangerschap, dat ik niet meer stil stond bij de bijwerkingen. En die zijn er!

Ik vraag me af of de term ‘de pil’ daar wat mee te maken had. Er lijkt een discrepantie tussen het woord ‘de pil’ en de betekenis ervan te zitten. Het is vergelijkbaar met tequila gewoon een ‘drankje’ noemen. Stel je voor dat iemand zegt: ‘Ik heb gisteren vijf drankjes gehad tijdens de lunch’ óf iemand zegt tegen je: ‘Ik heb gisteren vijf tequila’s gehad tijdens de lunch’. Ik weet welke ik alarmerender zou vinden.

Lees verder onder de afbeelding

Daarom zeg ik ook niet ‘Ik heb vijftienhonderd ladingen hormonen geslikt in de afgelopen zes jaar’.

Maar nu naar het resultaat: Na een aantal dagen opgehouden te zijn met de pil, voelde ik al heel veel verschil! Het voelde alsof er een last van mijn schouders viel. Ik voelde passie, verliefdheid, honger, stabiliteit en vooral ook kracht. Ik dacht dat ik deze dingen kwijt was geraakt door veranderingen in mijn leven. Zo was ik over de jaren heen mijn dagritme kwijtgeraakt, at ik de meest willekeurige dingen op willekeurige momenten en verloor ik mijn passie.

Dat allemaal vond ik terug binnen een paar dagen stoppen met de pil. Een paar maanden later waren zelfs mijn hypermobiliteitsklachten afgenomen!

Hoe weet ik dat het aan de pil lag en niet aan het feit dat ik mijn leven weer was veranderd? Goede vraag, want dat wist ik namelijk ook een tijd lang niet. Toen ik begin dit jaar weer in een relatie kwam, vond ik het dan ook niet meer dan normaal om maar weer aan de pil te beginnen. Het zorgde voor het tegenovergestelde resultaat. Binnen een maand was ik weer hetzelfde persoon als in die zes jaar.

Ik dacht al snel na over alternatieven, maar juist de Michelle aan de pil was ook de onbeslissende, onzekere Michelle die liever geen nieuwe gekke dingen met haar lichaam deed. Een paar maanden later besloot ik toch – door het verergeren van mijn hypermobiliteitsklachten – gewoon ervoor te gaan; ik nam een koperspiraaltje. Weg met de hormonen! Het liefst zou ik de pil ritueel verbranden zoals ze in de seventies met beha’s deden (al zou ik daar ook nog wel aan mee willen doen). Wat ben ik blij met mijn keuze! Ik voel me weer zoveel beter, zoveel méér mezelf.

Frappant is dat ik nadat ik deze keuze heb gemaakt, ineens zoveel vergelijkbare verhalen ben gaan horen erover. Ik hoorde van kennissen, vriendinnen, medebloggers (😉) ineens allemaal hetzelfde verhaal. Hormonen onderdrukten ons ‘vrouw zijn’. 

Ik ben blij dat ik me weer goed voel en van die dagelijkse portie hormonen verlost ben! Wat zijn jullie ervaringen?

Veel liefs,

Michelle

Hoe om te gaan met de gevaarlijke dagen die PMS heten

Diep van binnen wordt haar ziel binnen een paar uur tijd aardedonker. Haar zachtaardige karakter zet het op een hollen om plaats te maken voor deze andere kant van haar, die zich eens per maand bruut opdringt.
Het fluiten van de vogels verstomt, de hond laat zichzelf maar even uit; zelfs de melkboer rijdt vrijwillig een blokje extra om. Donkere wolken pakken zich samen boven haar huis, waar de mensen die met haar samen wonen op hun tenen proberen te ontsnappen. U raadt het al, het is  die tijd van de maand.
Ze heeft PMS, en wie slim is, laat haar vooral met rust.

Ah, PMS. Wat is het toch een verschijnsel. Ik blijf me er over verbazen. Zodra de hormonen vrij spel hebben verander ik – en met mij velen – van een vrolijke, doorgaans lieve vrouw in een lijpe versie van mezelf, met een strikt zero tolerance beleid, minder inlevingsvermogen dan een stoeptegel, met instortingen en explosiegevaar.

angry womanWie toch probeert me iets te vragen krijgt geen normaal antwoord, hooguit een sissend zoek het je zélf eens even lekker uit of een WAA-ROM MOET IEDEREEN MIJ ALTIJD ALLES VRAGEN!?.
Als je minder geluk hebt terwijl je per ongeluk de fout maakte een vraag te stellen, zet je dan schrap voor een stroom verwijten, inclusief dingen die je zelfs nog voor de eeuwwisseling fout hebt gedaan. Gewoon, omdat ik me die dan opeens herinner, en ze je opeens ook weer enorm kwalijk neem. Omdat het kan.

Ik hoorde tijdens een training eens dat ik als vrouw mijn innerlijke bitch wat meer zou mogen koesteren. “Dan heeft u mijn innerlijke bitch net gemist, vorige week was ze er nog.” zei ik.

Als ik iemand een tip zou mogen geven, hoe met mij om te gaan tijdens die dagen, dan zou ik als eerste zeggen: Hoe? Nou, gewoon, niet. Maar kun je er nu echt niet omheen, voer me dan chocolade (het mag vanaf gepaste afstand toegeschoven worden, onder de badkamerdeur door mag ook), vermijd oogcontact, geef waar mogelijk voorzichtige aaitjes, vertel me dat ik lief ben. Geef me vooral en boven alles chocolade. Als het kan, laat me dan in foetushouding in de bank opkrullen met Knuffelrock muziek op repeat, zodat ik kan zwelgen. Het zijn de hormonen, heus. Ik kan er niets aan doen.

En daarna, als de hormonen weer gekalmeerd zijn en de lucht is geklaard, is er opeens niets meer aan de hand. De vogels fluiten weer voorzichtig een lied, de hond kwispelt weer, het grootste deel van het servies is nog heel. Het enige waaraan je nog merkt dat de PMS-orkaan zojuist hier gewoed heeft, is een leeg pak melk chocolade vlokken en een geplunderde koekjeskast.

Wanhopig, angstig en alleen, in je bed….

Stel je voor, je ligt alleen in een bed. Je voelt je niet goed, hebt behoorlijke buikpijn, of je voelt je erg alleen en angstig. Of je hebt jezelf onder gespuugd, of onder gepoept in je slaap!
Probleem is alleen: je kunt niet uit bed komen. Het is donker, de spijlen om je bed heen zijn te hoog om er uit te klimmen. Bovendien lig je stevig ingepakt in bed en heb je niet de kracht om jezelf los te wurmen. Je begint te huilen; eerst zacht, maar daarna steeds harder.
Je voelt je opgesloten in je eigen bed, helemaal alleen met je pijn of angst. Iemand moet je toch horen? Er zijn toch nog andere mensen in huis? Ondertussen wordt de pijn alleen maar erger, door de stress die je voelt. Je wordt wanhopig; een gevoel van eenzaamheid maakt zich meester van jou. Je kunt niet praten, niet opstaan uit bed, niets.

Zo – stel ik me voor – voelt een baby zich, die men door laat huilen. En bovenop al die gevoelens van angst, stress en pijn, is die baby dan ook nog eens niet in staat te praten, niet in staat om om hulp te roepen. Het enige wat hij kan, is huilen.
Dankzij allerlei “opvoedingsadviezen” zit beneden, een verdieping lager, een moeder die het huilen van haar baby door merg en been voelt gaan, maar er niet op af durft te gaan, omdat ze bang is dat ze haar baby daarmee zou verwennen. Terwijl verwennen bij kleine baby’s helemaal niet mogelijk is. En het wetenschappelijk is aangetoond dat baby’s door het (lang) huilen te veel stresshormonen aanmaken.

Bron foto: lekker slapen zonder huilen: http://www.bol.com/nl/p/lekker-slapen-zonder-huilen/1001004002604885/
Bron foto: lekker slapen zonder huilen: http://www.bol.com/nl/p/lekker-slapen-zonder-huilen/1001004002604885/

Uiteraard is het niet aan te raden om je baby bij ieder geluidje uit bed te pakken. Je mag je baby best eens een paar minuten laten huilen. Maar voor de gevoelens van geborgenheid, troost en veiligheid is het voor je baby nu eenmaal beter als je wel iedere vijf minuten even naar hem of haar toe gaat, al is het maar om te zien of ze geen volle luier hebben of bijvoorbeeld klem zitten, gespuugd hebben, of niet fijn liggen.

Er zijn overigens talloze tussenoplossingen die uitgeprobeerd kunnen worden, zoals de “Lekker slapen zonder huilen” methode, waarbij je je baby in elk geval geen uur aan een stuk door hoeft te laten huilen in zijn uppie. Je baby huilt immers niet om jou te pesten. En laten we eerlijk zijn, hoe zou jij je voelen, als je geen kant op kon?