Tagarchief: hormonen

Waarom niemand praat over de overgang – Ik ben een overgangster!

Sinds een aantal jaren ben ik in de pre-menopauze beland, oftewel – zoals men dat in de volksmond noemt – de overgang. Of dit helemaal correct is weet ik niet, maar dat interesseert me ook vrij weinig. Wat me wél interesseert, is dat er zo weinig bekend is over de overgang, waarschijnlijk omdat er amper over gesproken wordt. Waarom is dat?

Toen ik in de puberteit raakte merkte ik voor het eerst wat hormonen met mij deden. In mijn puberteit kreeg ik mijn eerste periodes van paniek en oncontroleerbare huilbuien. Dat trok weg toen ik vrouw werd en de puberteit achter me liet. Heerlijk, ik was weer mezelf! Althans, afgezien van de Paar MoordluStige dagen die steeds voorafgingen aan mijn menstruaties, maar dat was dan gelukkig  maar tijdelijk. Eer ik me dan af vroeg wat er toch in vredesnaam met mijn positieve zelf aan de hand was, werd ik ongesteld en kon ik nog mijn excuses aanbieden voor mijn tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid.  Alles wel dus, althans, totdat ik zwanger raakte. Weer namen de hormonen mijn lijf en hoofd over, waardoor ik van een levensgenieter veranderde in een huilend stuk verdriet op pootjes, dat al in tranen kon uitbarsten als de Mars Icecream op was of als ik de verkeerde spaghettisaus had gekocht. Een postnatale depressie is overigens ook niet grappig, niet sexy en niet makkelijk om door te maken, vooral als zelfs de mensen die je begeleiden na je bevalling het niet doorhebben en je dus een tijd lang als een soort schim van jezelf rondloopt.

Overgangsklachten: niet alleen opvliegers!

De overgang echter, waar ik al een jaar of twee, drie in zit, is helemaal een ongekend terrein. Waarom wist ik niet dat de overgang echt wel mucho meer klachten met zich mee kan brengen dan alleen opvliegers en nachtelijk zweten? Plots liet mijn lijf me op allerlei vlakken in de steek! En…ik had geen idee waarom! Ik schrok me dood van allerlei vage klachten, zoals plots veel erger wordende voedselintoleranties, hartkloppingen, angsten, paniek en een down gevoel dat zich meester van me maakte.. ik had er geen idee van dat dit allemaal kwam omdat mijn eierstokken hun eitjes aan de wilgen hingen.

Waarom wist ik niet dat dit allemaal door mijn hormonen kon komen?

Waarom vertellen vrouwen dit niet aan elkaar? Het zou zo veel draaglijker zijn als we hier opener over zouden communiceren! Waarom doen we dat niet? Zijn we bang dat we door het O-woord te noemen openlijk toegeven dat we ouder worden? Dat worden we toch ook? Moeten we daar niet juist dankbaar voor zijn?

Alhoewel. Een maatschappij waarin ieder rimpeltje en oneffenheid weg moet worden gehaald met botox, waar iedere foto een zachter makend filter er overheen behoeft en waarin alles jonger, strakker, fitter en gespierder moet zijn, is het wellicht niet heel raar dat vrouwen het O-woord niet in de mond durven nemen.

Lippen moeten gefillerd worden, grijze haren moeten geverfd, lachrimpels mogen al helemaal niet meer… toch? Dan voel je je misschien al helemaal niet uitgenodigd om te praten over een droger wordende huid, spierpijnen, hormonale toestanden, tandvleesproblemen en nooit eindigende óf uitblijvende menstruaties.  

Maar moeten we er dan maar over zwijgen? Dat bij het ouder worden bepaalde veranderingen horen, waardoor je soms helaas ook transformeert in een soort draak-versie van jezelf die al geïrriteerd raakt door ademhalingen van andere mensen? Dat bij het ouder worden ook hoort dat je jezelf soms immens zielig vindt en je ooit zo zorgzame zelf plots geen zin meer heeft in het zorgen?

Ik had ooit een collega die in de overgang was. Ik noemde haar altijd een overgangster. Zij was namelijk zo cool omdat ze zich in het geheel niet schaamde voor haar overgang. Als ze een opvlieger kreeg – al was het midden in een serieuze vergadering met alleen maar mannen – dan riep ze “OPVLIEGER!” en gooide ze een raam open, om vervolgens haar hoofd er uit te steken. “Godsamme ik heb het heet. Ga maar door hoor, ik ben er zo weer bij.” zei ze dan. Wat een eindbaas.

Zo zouden meer vrouwen moeten zijn. Waarom zou je je schamen voor iets wat de natuur nu eenmaal zo geregeld heeft? Waarom zou je moeten verbloemen dat je inwendige thermostaat besloten heeft de temperatuur op te krikken naar 100 graden Celsius? Wij kunnen er ook niks aan doen! Juist door het te verbloemen, verbergen en door er niet over te praten, twijfelen zo veel vrouwen aan zichzelf, aan hun lijf, en voelen ze zich angstig, boos, verdrietig en alleen. Botox maatschappij of niet, dit valt niet op te filleren.

Dus … be like mijn oud-collega en word ook een overgangster!  

Dit is waarom vrouwen langer leven dan mannen

Het is algemeen bekend dat vrouwen langer leven dan mannen. Hoe veel dit met de Mannengriep te maken heeft, waar mannen overduidelijk veel heftiger onder lijden dan vrouwen met hun regulier griepje, is nog niet door wetenschappers aangetoond.

Waarom vrouwen dan wel langer leven dan mannen? Hieronder een greep uit de talloze mogelijke antwoorden die deze vraag kunnen beantwoorden:

Man Holding the Steering Wheel While DrivingVrouwen zijn betere chauffeurs

Negen van de tien keer dat je wordt ingehaald door een tachtig kilometer te hard rijdende auto, zit er een man in. Waarom ze lijken te vinden dat ze met honderdtien kilometer per uur door een woonwijk moeten rijden weet niemand, misschien speelt testosteron en haantjesgedrag een rol. Het zorgt er wel voor dat mannen vaker in een (dodelijk) verkeersongeval terecht komen dan vrouwen.

Man in Red Crew-neck Sweatshirt PhotographyMannen zijn eigenwijs  

Mannen zijn eigenwijs. Ze blijven dan ook veel langer lopen met gezondheidsklachten dan vrouwen, zo is bewezen. Ze gaan doorgaans liever niet naar een huisarts en al helemaal niet naar een (brrr!) ziekenhuis. Doordat ze hun bezoek aan een medische post het liefst zo lang mogelijk uitstellen, worden eventuele ernstige gezondheidsproblemen dan ook vaak pas laat ontdekt.

Vrouwen worden beschermd door hormonen

Deze is tweeledig uit te leggen: Enerzijds zouden het vrouwelijke hormoon oestrogeen het DNA van de vrouw langer beschermen tegen ziektes. Long live the female. 
Anderzijds kunnen vrouwelijke hormonen tot uiting komen in de vorm van PMS, wat bekend staat als zeer gevaarlijk tot soms zelfs levensbedreigend voor de man die zich dicht bij de vrouw met PMS bevindt. Run, mannen, run!

Mannen halen meer stunts uit

Bless his heart: De man blijft vaak van binnen toch nog een béétje dat kleine jongetje. Mannen betrap je ook op latere leeftijd nog wel vaker op risicovol gedrag, zoals dronken van een fiets vallen, wedstrijdje wie kan het meeste bier drinken, iets te heldhaftig met een ladder omgaan, proberen hoe ver je kunt springen vanaf een muurtje, dat werk. Heel grappig, behalve wanneer het mis gaat.

19-motivos-porque-as-mulheres-vivem-mais-anos-do-que-os-homens-parte-2-19
Bron: India Today

Gerelateerde afbeelding
Bron: Top Men Magazine

Hoe om te gaan met de gevaarlijke dagen die PMS heten

Diep van binnen wordt haar ziel binnen een paar uur tijd aardedonker. Haar zachtaardige karakter zet het op een hollen om plaats te maken voor deze andere kant van haar, die zich eens per maand bruut opdringt.
Het fluiten van de vogels verstomt, de hond laat zichzelf maar even uit; zelfs de melkboer rijdt vrijwillig een blokje extra om. Donkere wolken pakken zich samen boven haar huis, waar de mensen die met haar samen wonen op hun tenen proberen te ontsnappen. U raadt het al, het is  die tijd van de maand.
Ze heeft PMS, en wie slim is, laat haar vooral met rust.

Ah, PMS. Wat is het toch een verschijnsel. Ik blijf me er over verbazen. Zodra de hormonen vrij spel hebben verander ik – en met mij velen – van een vrolijke, doorgaans lieve vrouw in een lijpe versie van mezelf, met een strikt zero tolerance beleid, minder inlevingsvermogen dan een stoeptegel, met instortingen en explosiegevaar.

angry womanWie toch probeert me iets te vragen krijgt geen normaal antwoord, hooguit een sissend zoek het je zélf eens even lekker uit of een WAA-ROM MOET IEDEREEN MIJ ALTIJD ALLES VRAGEN!?.
Als je minder geluk hebt terwijl je per ongeluk de fout maakte een vraag te stellen, zet je dan schrap voor een stroom verwijten, inclusief dingen die je zelfs nog voor de eeuwwisseling fout hebt gedaan. Gewoon, omdat ik me die dan opeens herinner, en ze je opeens ook weer enorm kwalijk neem. Omdat het kan.

Ik hoorde tijdens een training eens dat ik als vrouw mijn innerlijke bitch wat meer zou mogen koesteren. “Dan heeft u mijn innerlijke bitch net gemist, vorige week was ze er nog.” zei ik.

Als ik iemand een tip zou mogen geven, hoe met mij om te gaan tijdens die dagen, dan zou ik als eerste zeggen: Hoe? Nou, gewoon, niet. Maar kun je er nu echt niet omheen, voer me dan chocolade (het mag vanaf gepaste afstand toegeschoven worden, onder de badkamerdeur door mag ook), vermijd oogcontact, geef waar mogelijk voorzichtige aaitjes, vertel me dat ik lief ben. Geef me vooral en boven alles chocolade. Als het kan, laat me dan in foetushouding in de bank opkrullen met Knuffelrock muziek op repeat, zodat ik kan zwelgen. Het zijn de hormonen, heus. Ik kan er niets aan doen.

En daarna, als de hormonen weer gekalmeerd zijn en de lucht is geklaard, is er opeens niets meer aan de hand. De vogels fluiten weer voorzichtig een lied, de hond kwispelt weer, het grootste deel van het servies is nog heel. Het enige waaraan je nog merkt dat de PMS-orkaan zojuist hier gewoed heeft, is een leeg pak melk chocolade vlokken en een geplunderde koekjeskast.

Wanhopig, angstig en alleen, in je bed….

Stel je voor, je ligt alleen in een bed. Je voelt je niet goed, hebt behoorlijke buikpijn, of je voelt je erg alleen en angstig. Of je hebt jezelf onder gespuugd, of onder gepoept in je slaap!
Probleem is alleen: je kunt niet uit bed komen. Het is donker, de spijlen om je bed heen zijn te hoog om er uit te klimmen. Bovendien lig je stevig ingepakt in bed en heb je niet de kracht om jezelf los te wurmen. Je begint te huilen; eerst zacht, maar daarna steeds harder.
Je voelt je opgesloten in je eigen bed, helemaal alleen met je pijn of angst. Iemand moet je toch horen? Er zijn toch nog andere mensen in huis? Ondertussen wordt de pijn alleen maar erger, door de stress die je voelt. Je wordt wanhopig; een gevoel van eenzaamheid maakt zich meester van jou. Je kunt niet praten, niet opstaan uit bed, niets.

Zo – stel ik me voor – voelt een baby zich, die men door laat huilen. En bovenop al die gevoelens van angst, stress en pijn, is die baby dan ook nog eens niet in staat te praten, niet in staat om om hulp te roepen. Het enige wat hij kan, is huilen.
Dankzij allerlei “opvoedingsadviezen” zit beneden, een verdieping lager, een moeder die het huilen van haar baby door merg en been voelt gaan, maar er niet op af durft te gaan, omdat ze bang is dat ze haar baby daarmee zou verwennen. Terwijl verwennen bij kleine baby’s helemaal niet mogelijk is. En het wetenschappelijk is aangetoond dat baby’s door het (lang) huilen te veel stresshormonen aanmaken.

Bron foto: lekker slapen zonder huilen: http://www.bol.com/nl/p/lekker-slapen-zonder-huilen/1001004002604885/
Bron foto: lekker slapen zonder huilen: http://www.bol.com/nl/p/lekker-slapen-zonder-huilen/1001004002604885/

Uiteraard is het niet aan te raden om je baby bij ieder geluidje uit bed te pakken. Je mag je baby best eens een paar minuten laten huilen. Maar voor de gevoelens van geborgenheid, troost en veiligheid is het voor je baby nu eenmaal beter als je wel iedere vijf minuten even naar hem of haar toe gaat, al is het maar om te zien of ze geen volle luier hebben of bijvoorbeeld klem zitten, gespuugd hebben, of niet fijn liggen.

Er zijn overigens talloze tussenoplossingen die uitgeprobeerd kunnen worden, zoals de “Lekker slapen zonder huilen” methode, waarbij je je baby in elk geval geen uur aan een stuk door hoeft te laten huilen in zijn uppie. Je baby huilt immers niet om jou te pesten. En laten we eerlijk zijn, hoe zou jij je voelen, als je geen kant op kon?