Tagarchief: hormonaal

Waarom niemand praat over de overgang – Ik ben een overgangster!

Sinds een aantal jaren ben ik in de pre-menopauze beland, oftewel – zoals men dat in de volksmond noemt – de overgang. Of dit helemaal correct is weet ik niet, maar dat interesseert me ook vrij weinig. Wat me wél interesseert, is dat er zo weinig bekend is over de overgang, waarschijnlijk omdat er amper over gesproken wordt. Waarom is dat?

Toen ik in de puberteit raakte merkte ik voor het eerst wat hormonen met mij deden. In mijn puberteit kreeg ik mijn eerste periodes van paniek en oncontroleerbare huilbuien. Dat trok weg toen ik vrouw werd en de puberteit achter me liet. Heerlijk, ik was weer mezelf! Althans, afgezien van de Paar MoordluStige dagen die steeds voorafgingen aan mijn menstruaties, maar dat was dan gelukkig  maar tijdelijk. Eer ik me dan af vroeg wat er toch in vredesnaam met mijn positieve zelf aan de hand was, werd ik ongesteld en kon ik nog mijn excuses aanbieden voor mijn tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid.  Alles wel dus, althans, totdat ik zwanger raakte. Weer namen de hormonen mijn lijf en hoofd over, waardoor ik van een levensgenieter veranderde in een huilend stuk verdriet op pootjes, dat al in tranen kon uitbarsten als de Mars Icecream op was of als ik de verkeerde spaghettisaus had gekocht. Een postnatale depressie is overigens ook niet grappig, niet sexy en niet makkelijk om door te maken, vooral als zelfs de mensen die je begeleiden na je bevalling het niet doorhebben en je dus een tijd lang als een soort schim van jezelf rondloopt.

Overgangsklachten: niet alleen opvliegers!

De overgang echter, waar ik al een jaar of twee, drie in zit, is helemaal een ongekend terrein. Waarom wist ik niet dat de overgang echt wel mucho meer klachten met zich mee kan brengen dan alleen opvliegers en nachtelijk zweten? Plots liet mijn lijf me op allerlei vlakken in de steek! En…ik had geen idee waarom! Ik schrok me dood van allerlei vage klachten, zoals plots veel erger wordende voedselintoleranties, hartkloppingen, angsten, paniek en een down gevoel dat zich meester van me maakte.. ik had er geen idee van dat dit allemaal kwam omdat mijn eierstokken hun eitjes aan de wilgen hingen.

Waarom wist ik niet dat dit allemaal door mijn hormonen kon komen?

Waarom vertellen vrouwen dit niet aan elkaar? Het zou zo veel draaglijker zijn als we hier opener over zouden communiceren! Waarom doen we dat niet? Zijn we bang dat we door het O-woord te noemen openlijk toegeven dat we ouder worden? Dat worden we toch ook? Moeten we daar niet juist dankbaar voor zijn?

Alhoewel. Een maatschappij waarin ieder rimpeltje en oneffenheid weg moet worden gehaald met botox, waar iedere foto een zachter makend filter er overheen behoeft en waarin alles jonger, strakker, fitter en gespierder moet zijn, is het wellicht niet heel raar dat vrouwen het O-woord niet in de mond durven nemen.

Lippen moeten gefillerd worden, grijze haren moeten geverfd, lachrimpels mogen al helemaal niet meer… toch? Dan voel je je misschien al helemaal niet uitgenodigd om te praten over een droger wordende huid, spierpijnen, hormonale toestanden, tandvleesproblemen en nooit eindigende óf uitblijvende menstruaties.  

Maar moeten we er dan maar over zwijgen? Dat bij het ouder worden bepaalde veranderingen horen, waardoor je soms helaas ook transformeert in een soort draak-versie van jezelf die al geïrriteerd raakt door ademhalingen van andere mensen? Dat bij het ouder worden ook hoort dat je jezelf soms immens zielig vindt en je ooit zo zorgzame zelf plots geen zin meer heeft in het zorgen?

Ik had ooit een collega die in de overgang was. Ik noemde haar altijd een overgangster. Zij was namelijk zo cool omdat ze zich in het geheel niet schaamde voor haar overgang. Als ze een opvlieger kreeg – al was het midden in een serieuze vergadering met alleen maar mannen – dan riep ze “OPVLIEGER!” en gooide ze een raam open, om vervolgens haar hoofd er uit te steken. “Godsamme ik heb het heet. Ga maar door hoor, ik ben er zo weer bij.” zei ze dan. Wat een eindbaas.

Zo zouden meer vrouwen moeten zijn. Waarom zou je je schamen voor iets wat de natuur nu eenmaal zo geregeld heeft? Waarom zou je moeten verbloemen dat je inwendige thermostaat besloten heeft de temperatuur op te krikken naar 100 graden Celsius? Wij kunnen er ook niks aan doen! Juist door het te verbloemen, verbergen en door er niet over te praten, twijfelen zo veel vrouwen aan zichzelf, aan hun lijf, en voelen ze zich angstig, boos, verdrietig en alleen. Botox maatschappij of niet, dit valt niet op te filleren.

Dus … be like mijn oud-collega en word ook een overgangster!  

Hoe om te gaan met de gevaarlijke dagen die PMS heten

Diep van binnen wordt haar ziel binnen een paar uur tijd aardedonker. Haar zachtaardige karakter zet het op een hollen om plaats te maken voor deze andere kant van haar, die zich eens per maand bruut opdringt.
Het fluiten van de vogels verstomt, de hond laat zichzelf maar even uit; zelfs de melkboer rijdt vrijwillig een blokje extra om. Donkere wolken pakken zich samen boven haar huis, waar de mensen die met haar samen wonen op hun tenen proberen te ontsnappen. U raadt het al, het is  die tijd van de maand.
Ze heeft PMS, en wie slim is, laat haar vooral met rust.

Ah, PMS. Wat is het toch een verschijnsel. Ik blijf me er over verbazen. Zodra de hormonen vrij spel hebben verander ik – en met mij velen – van een vrolijke, doorgaans lieve vrouw in een lijpe versie van mezelf, met een strikt zero tolerance beleid, minder inlevingsvermogen dan een stoeptegel, met instortingen en explosiegevaar.

angry womanWie toch probeert me iets te vragen krijgt geen normaal antwoord, hooguit een sissend zoek het je zélf eens even lekker uit of een WAA-ROM MOET IEDEREEN MIJ ALTIJD ALLES VRAGEN!?.
Als je minder geluk hebt terwijl je per ongeluk de fout maakte een vraag te stellen, zet je dan schrap voor een stroom verwijten, inclusief dingen die je zelfs nog voor de eeuwwisseling fout hebt gedaan. Gewoon, omdat ik me die dan opeens herinner, en ze je opeens ook weer enorm kwalijk neem. Omdat het kan.

Ik hoorde tijdens een training eens dat ik als vrouw mijn innerlijke bitch wat meer zou mogen koesteren. “Dan heeft u mijn innerlijke bitch net gemist, vorige week was ze er nog.” zei ik.

Als ik iemand een tip zou mogen geven, hoe met mij om te gaan tijdens die dagen, dan zou ik als eerste zeggen: Hoe? Nou, gewoon, niet. Maar kun je er nu echt niet omheen, voer me dan chocolade (het mag vanaf gepaste afstand toegeschoven worden, onder de badkamerdeur door mag ook), vermijd oogcontact, geef waar mogelijk voorzichtige aaitjes, vertel me dat ik lief ben. Geef me vooral en boven alles chocolade. Als het kan, laat me dan in foetushouding in de bank opkrullen met Knuffelrock muziek op repeat, zodat ik kan zwelgen. Het zijn de hormonen, heus. Ik kan er niets aan doen.

En daarna, als de hormonen weer gekalmeerd zijn en de lucht is geklaard, is er opeens niets meer aan de hand. De vogels fluiten weer voorzichtig een lied, de hond kwispelt weer, het grootste deel van het servies is nog heel. Het enige waaraan je nog merkt dat de PMS-orkaan zojuist hier gewoed heeft, is een leeg pak melk chocolade vlokken en een geplunderde koekjeskast.

Wanneer mannen NIET moeten doen wat hun vrouw hen vraagt

De titel van deze blog gaat eigenlijk compleet tegen mijn natuur in. Normaal gesproken ben ik er helemaal vóór, dat mannen gehoor geven aan wat hun vrouw vraagt.

Er zijn echter een paar gevaarlijke strikvragen, waarbij ik dat juist ten strengste afraad.

Om een voorbeeld te noemen van zo’n strikvraag moment, put ik nu ik er toch ben maar even uit eigen ervaring: ik ben al een tijdje een beetje bezig met afvallen. En met een tijdje bedoel ik al sinds mijn puberteit. En met een beetje bedoel ik dag en nacht, continu, onophoudelijk. Enfin.

Ik vroeg mijn man op een helder moment, om mij in het vervolg tegen te houden, als ik wilde gaan snoepen. Argwanend keek hij me aan: “Dat lijkt me niet zo’n goed idee schat.” Maar, zoals het een echte vrouw betaamd, haalde ik hem al snel over dankzij ontzettend overtuigende argumenten (“Ik eet vaak onbewust, ik wil me er bewust van worden, maar ik heb het vaak te laat pas in de gaten, dus jij kunt me daar perfect bij helpen”, et cetera.)

Drie dagen later liep ik toevallig ’s avonds laat door de keuken. Ik had een ontzettende rotdag gehad, voelde me moe, hormonaal en gestrest, ik had al twee weken geen snoep aangeraakt en voelde me op dat moment zo slap als een vaatdoek.

Om even snel mijn energie weer op te vijzelen, pakte ik een klein handje chips uit de open zak. Het zullen hooguit drie chipjes geweest zijn, echt waar. Terwijl ik het eerste chipje in mijn mond stopte, hoorde ik achter me voorzichtig klinken: “Ehhh… moet je dat nu wel doen?”

En alhoewel ik me ergens achter in mijn door honger en hormonen vervulde hoofd nog heel vaag herinnerde dat ik hem gevraagd had dit te doen, werd ik overmeesterd door een intens gevoel van afkeuring, bekritiseerd worden en een vleugje betraptheid.

Mijn reactie op zijn goed bedoelde actie zal ik u besparen; dat staat niet zo netjes, zwart op wit. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat mijn man mij daarna heeft medegedeeld, niet meer mee te doen aan deze landmijn van een grap van mij. Waarin ik hem overigens schoorvoetend gelijk heb gegeven.

Zo zijn er nog een aantal valkuilen waar mannen in kunnen trappen. Ik kan ze wel allemaal gaan toelichten hier, maar zeg nou zelf: het is veel leuker om ze samen te ontdekken. Toch?

Vrouwendingetjes: gênant of juist leuk?

Een tijd geleden begon ik met het maken van quotes onder de noemer “Vrouwendingetjes”. Ik had niet kunnen voorspellen hoe herkenbaar ze blijkbaar zijn: maar dat ze herkenbaar zijn, dat heb ik wel gemerkt aan het aantal likes en shares op mijn facebook pagina.

Vrouwendingetjes zijn van die dingen, waarvan ik dan denk ik ze alleen doe, totdat ik ze deel en merk dat nog 743 vrouwen zich er in herkennen. Hieronder een kort overzicht van typische vrouwendingetjes. Je zult je vast niet in allemaal herkennen, maar misschien stiekem toch wel.

bron foto: http://laroucheplanet.info/pmwiki/pmwiki.php?n=HaveFun.Oops
bron foto: http://laroucheplanet.info

Desalniettemin een goed overzicht om in te lijsten in je woonkamer, zodat mensen weten waar ze aan beginnen. Toch? 

  • Naar de Ikea, voor een hoofdkussen…
    Naar de Ikea gaan voor één hoofdkussen, en thuis komen met een nieuwe kamerplant, een leuk decoratief plankje, twee nieuwe sets servies en zónder hoofdkussen.
  • Even mijn pincet zoeken!
    Naar boven gaan om je pincet te zoeken, en twee uur later pas weer beneden komen, zonder pincet, omdat je ondertussen de badkamer maar even snel gepoetst hebt, een oud truitje van de H&M weer terug vond en de bedden nog even hebt verschoond.
  • Say Cheeeese……
    Op de bedrijfsborrel stond je drie uur lang je meest zelfverzekerde lach te tonen aan iedereen die hem wilde zien, om er vervolgens op het toilet achter te komen dat je nog een halve kilo lippenstift op je tanden hebt hangen.
  • Sleutels kwijt!
    Dat je je sleutelbos kwijt bent, waarna je in blinde paniek door je handtas gaat graaien. En dat je je deodorant, portemonnee, spiegeltje, make-up tasje, maandverband, haarborstel, parfum en bioscoopkaartjes van vorig jaar mei uit gooit, voordat je er achter komt dat de sleutelbos jou al die tijd al vanaf het aanrecht lag uit te lachen.
  • Gezellig, zo´n groeps-app met de meiden.
    Als je wordt toegevoegd aan een groeps-app op WhatsApp, en je denkt eerst nog `Gezellig!´. Totdat je terug komt van een uur sporten en ziet dat je batterij bijna leeg is gelopen, doordat je 358 berichten hebt gemist in de groeps-app in een uur tijd.
  • Opgedroogd straaltje kwijl
    Dat je je afvraagt hoe vrouwen op televisie dat doen: wakker worden met perfect haar, mooi opgemaakte ogen en een stralende huid, terwijl jij wakker wordt met coupe `leeggeroofd vogelnest´, kreukels in je gezicht en een incidenteel opgedroogd straaltje kwijl.
  • Bijna vriendje gevild. Reden: Te luid ademen.
    Dat maandelijkse moment, waarop je zo hormonaal bent, dat je in één dag tijd een bord vol eten op de grond smijt, je vriendje de huid vol scheldt en een vriendschap bijna uitmaakt, waarna je je vriend bijna vilde omdat hij véél te hard ademt, vlak voordat je er achter komt wat de oorzaak is van die maandelijkse tsunami van geweld die jou telkens weer overvalt.

Het zijn van die mooie, gênante momenten, die je het liefst niet deelt met je vrienden. Maar waarom eigenlijk niet? Zijn het niet juist de chaotische, gênante en lachwekkende situaties waar we in verzeild raken, de mooiste of leukste momenten om op terug te kijken?

Welke gênante of lachwekkende situatie durf jij te delen?