Tagarchief: geluk

ik ben niet altijd gelukkig (en dat is prima)

Gelukkig zijn. Gelukkig worden. Het houdt hele hordes Nederlanders dagelijks bezig. We willen allemaal blakend van gelukzaligheid over straat lopen. We zijn er naar op zoek, hunkeren er naar, streven, proberen, betalen zelfs grof geld om het te bereiken: Geluk.

Maar wat als geluk nu niet zo simpel werkt? Wat als geluk soms gewoon een momentopname is? Wat als geluk komt en gaat, net zoals emoties, gebeurtenissen, herinneringen? Moeten we er naar streven om altijd gelukkig te zijn, of is dit een utopie?

Gelukkig zijn is niet iets wat je 100% van de tijd kunt halen. Er komt altijd wel een baaldag, een tegenslag, ergernissen, discussies, ziekte, pijn, problemen van jezelf of van je geliefden die er voor zorgen dat je je niet altijd constant gelukkig kunt voelen. Moet je hier dan naar streven?

Als je op Instagram en Facebook kijkt, lijkt het soms wel de grote geluksshow. Iedereen straalt, lacht zijn tanden bloot. We posten de fijne momenten, de mooie momenten, de eerste stapjes, die nieuwe coole outfit en het uitzicht met de mooie zonsondergang. Als je hier te veel naar kijkt zou je haast gaan denken dat je iets verkeerd doet: waarom zijn al die mensen constant zo gelukkig? Waarom ben ik niet constant gelukkig? Wat is er mis met mij?

Goed nieuws: er is helemaal niets mis met jou. De foto’s en filmpjes die je van je vrienden en kennissen ziet langskomen zijn momentopnames. Misschien hadden ze net van te voren wel een gigantische ruzie gehad compleet met ugly crying. Misschien kregen ze na dat uitstapje wel een flinke boete omdat ze vergeten waren het parkeergeld te betalen. Misschien huilden ze zichzelf die avond wel in slaap, hopend dat niemand daar ooit achter zou komen.

Facebook en Instagram zijn de voordeuren van de maatschappij. Je ziet wat mensen willen laten zien als ze naar buiten gaan. Je ziet niet wat er achter de voordeur gebeurt, hoe veel leed er is, hoe veel problemen. Dat ene perfecte hoekje van de woonkamer dat je zag met die leuke plant op dat kekke tafeltje? Misschien zijn er wel wasmanden vol stapels niet opgevouwen was van af geknipt. Die leuke outfit en dat stralende gezicht? Misschien heeft ze wel een eetstoornis waar ze dagelijks mee worstelt en uit schaamte niets over durft te zeggen. Die vrouw die zo mooi zingt en daar filmpjes van deelt? Misschien heeft ze wel een depressie, waarbij muziek haar helpt. Je weet het niet. Die influencer met een tijdlijn vol zen yoga houdingen heeft misschien wel een woedeprobleem waar jij niets van af weet. Je weet alleen wat men online buiten de voordeur laat zien. Je ziet niet wat er achter gesloten deuren gebeurt. Daarom is het ook niet realistisch om je hier mee te vergelijken.

Sinds enige tijd heb ik de voordeur van mijn Instagram en Facebook op een kier gezet. Af en toe laat ik zien wat er schuil gaat achter mijn voordeur. Ik vertel over mijn angststoornis, paniekaanvallen en de burn-out die ik gehad heb. Het is best eng, je ‘vuile was’ delen met de buren. Anderzijds werkt het ook bevrijdend. Je laat zien: hee, dit ben ik, ik ben niet perfect. Ik heb problemen en uitdagingen en ik doe vaak ook maar wat. De reacties van mensen hier op zijn vaak hartverwarmend, herkenbaar, mooi en liefdevol. Kwetsbaarheid kan ook je kracht zijn. Mensen herkennen zich in mijn openheid, mijn blogs en gedichten over mijn angststoornis bijvoorbeeld. Ik krijg naast de openbare reacties ook veel privéberichten van mensen waarin ze schrijven dat ze zich zo herkennen in wat ik schrijf. Ik vind dat zo fijn dat ik de kier steeds een centimetertje groter durf te maken. Ik vind het prettig dat ik mensen er mee kan helpen, troosten, zij het op afstand. Over geluk gesproken: dat zijn de momenten waar ik gelukkig van word.

Liefs,

Chrisje

“Zolang je maar gelukkig wordt!” – door Chrisje’s VIP blogger Rosan van der Zee

pexels-photo-1282169“Zolang je maar gelukkig wordt.” Dat was wat mijn moeder vroeger altijd tegen me zei. Er lag een hele wereld voor me open. Duizenden of zelfs miljoenen mogelijkheden. Zolang ik maar hard werk, kan ik alles bereiken. The American Dream, maar dan op zijn Nederlands.

Met deze gedachtegang in mijn achterhoofd ging ik vol goede moed de grote wereld tegemoet. Echter kwam ik er al snel achter dat geluk nog niet zo makkelijk te bereiken is als ik dacht. Ik kwam erachter dat ik ondanks hard werken echt niet alles zou kunnen bereiken wat ik als doel stelde.

Daarbij liep ik ook nog eens tegen een andere muur op: psychische kwetsbaarheid.

Want ik heb last van depressies, paniekaanvallen PTSS (in remissie) en autisme. Een mooie cocktail aan labels die ik altijd met me meedraag. Dat klinkt als het perfecte recept voor een leuk feestje, maar van cocktails moet je niet te veel drinken want dan wordt het één groot zooitje. Een beetje is namelijk wel gezellig, maar voor je het weet ben je heel de boel aan het onderkotsen. Nou, dat is dus ongeveer mijn dagelijkse hoeveelheid aan cocktails.

Hoe ga ik echter samen met mijn cocktail aan labels – mijn psychische kwetsbaarheid – zoiets als geluk vinden? De wereld ligt voor me open en ik lijk maar niet bij dat stukje ‘geluk’ te kunnen komen. Alsof het zich constant in alle hoekjes en gaatjes voor me verbergt en me bij voorbaat al heeft afgewezen. Kan ik wel aan mijn moeders wens voldoen om ‘gelukkig’ te worden? Want hoe meer ik ervoor vecht om gelukkig te worden hoe verder het van mij weg lijkt te vluchten. Moet ik misschien stoppen met zoeken naar iets wat zich niet laat vinden? Moet ik accepteren dat ik niet gelukkig word? Is het beter als ik ook het ‘ongeluk’ een plekje geef? Dan hoef ik het niet meer weg te duwen en dat scheelt heel veel energie.

Geluk bestaat immers eerder uit het beleven van momenten in plaats van een constante aanwezigheid te zijn. Het leven is nu eenmaal best wel lelijk af en toe, maar in de aller lelijkste lelijkheid is ook schoonheid te vinden. Misschien is mijn cocktail aan labels ook niet alleen maar slecht. Wellicht kan ik er zelfs van genieten als ik het leer te doseren en het om vorm tot een aanwezigheid die ook iets positiefs kan brengen. Misschien dat ik wel leer te leven met de kunst van het (on)gelukkig zijn.

Dus sorry mam, ‘gelukkig’ zal ik waarschijnlijk niet worden. Laat ik dan maar gewoon mezelf zijn en het leven nemen zoals het is. Misschien kunnen we met mijn cocktail toch soms wel een leuk feestje bouwen? Ik schenk alvast een glaasje voor je in. Proost op het (on)geluk!

Liefs,

Rosan van der Zee

pf

Oud en nieuw

Oud en nieuw. Echt zo’n avond waarop je denkt: wat is het jaar voorbij gevlogen. Dat je terugkijkt en denkt: had ik dat maar anders gedaan, of hetzelfde, of nog beter, of niet. Maar, denk je dan, het is tijd voor een nieuw jaar. 2015, daar in gaat het gebeuren. Dat wordt mijn jaar. Al die mislukte pogingen? Ach, die zijn zó 2014. En dat is al bijna voorbij, dus zo zie je maar weer. Een schone lei, een nieuw begin, een frisse start, en zo verder. Dat idee geeft je op dat moment even een goed gevoel, want hee, er staat een nieuw jaar voor de deur, je weet wel, zo een waarin alles anders kan worden. Als je goed luistert hóór je de belofte van succes, geld, gezondheid of een slanke lijn tussen de vuurpijlen door weerklinken op straat. Toch?

Nee. Helaas is 1 januari net als 31 december. Er is behalve het jaartal niets veranderd. Jij bent nog steeds jij, en laten we eerlijk zijn, na een paar dagen is het nieuwe ook wel weer van 2015 af. En wordt de hometrainer al gauw omgedoopt tot wasdroogrek, worden de sigaretten opgevist uit de vuilnisbak, de chips weer gekocht. Want ja, nu zit je weer in die sleur van alle dag. Nu is er niets schoons of fris of nieuws meer aan, en zit je met je oude vertrouwde gebakken peren op de bank. Niet zo succesvol te wezen. Of niet zo gezond, of niet zo rijk, of niet zo slank of gelukkig. Wat een pech!

Toch kunnen nieuwe beginnen ook goed uitpakken. Eens in de zoveel tijd kom je daar een wandelend voorbeeld exemplaar van tegen. Zo iemand die het wel lukte. Zo’n heel gezond, succesvol en rijk exemplaar. En dan mompelen we – een beetje groen van jaloezie – dat die gene ook alles komt aanwaaien. Maar weet je, dat is niet waar. Niet alles komt aanwaaien. Net zo min gaat alles vanzelf, als je het je eenmaal voorgenomen hebt. Het voornemen maken is nog maar het begin. Daarna begint pas het echte werk. Je kunt van niets iets maken. Dat kan werkelijk iedereen. Met de juiste motivatie en wilskracht kun je bergen verzetten en doelen behalen die je ooit niet voor mogelijk hield.

Geloof je dat niet? Dat is dan ook meteen de reden dat het je niet lukte. Want om te bereiken wat je wilt, moet je meer laten zien dan alleen de wens of de hoop. Je moet je tanden er in zetten en niet meer loslaten. Je moet weer opstaan als je neergeslagen wordt, feedback leren incasseren, fouten herstellen, terugslag accepteren en dan toch doorgaan. Blijven geloven in je doel en in jezelf. Dat heeft met een datum niets te maken.

Neem nou bijvoorbeeld (ik ben toch toevallig in de buurt) mijzelf: ik schrijf al 24 jaar. Ik ben tig keer afgewezen in al die jaren. Maar ik heb nooit opgegeven. Toen er niemand was die mijn werk wilde publiceren (want ik was geen BN’er), besloot ik mezelf te gaan publiceren. Zelf columns schrijven, quotes bedenken, netwerk opbouwen, uit het niets een publiek opbouwen. Mensen aanspreken, blijven doorgaan, niet opgeven. En dan nu, een jaar later, aan het einde van het jaar, heb ik 7.500 volgers en een bericht bereik van 1,6 miljoen mensen op mijn Facebook pagina, 190.000 views vandaag op mijn website en mag ik steeds meer bekende mensen interviewen. Geluk? Nee. Komen aanwaaien? Helemaal niet. Het heeft alles er mee te maken dat ik geloofde in mezelf, zelfs als niemand anders dat deed. De aanhouder wint. In 2014, en ook in 2015.