Tagarchief: geluk

“Zolang je maar gelukkig wordt!” – door Chrisje’s VIP blogger Rosan van der Zee

pexels-photo-1282169“Zolang je maar gelukkig wordt.” Dat was wat mijn moeder vroeger altijd tegen me zei. Er lag een hele wereld voor me open. Duizenden of zelfs miljoenen mogelijkheden. Zolang ik maar hard werk, kan ik alles bereiken. The American Dream, maar dan op zijn Nederlands.

Met deze gedachtegang in mijn achterhoofd ging ik vol goede moed de grote wereld tegemoet. Echter kwam ik er al snel achter dat geluk nog niet zo makkelijk te bereiken is als ik dacht. Ik kwam erachter dat ik ondanks hard werken echt niet alles zou kunnen bereiken wat ik als doel stelde.

Daarbij liep ik ook nog eens tegen een andere muur op: psychische kwetsbaarheid.

Want ik heb last van depressies, paniekaanvallen PTSS (in remissie) en autisme. Een mooie cocktail aan labels die ik altijd met me meedraag. Dat klinkt als het perfecte recept voor een leuk feestje, maar van cocktails moet je niet te veel drinken want dan wordt het één groot zooitje. Een beetje is namelijk wel gezellig, maar voor je het weet ben je heel de boel aan het onderkotsen. Nou, dat is dus ongeveer mijn dagelijkse hoeveelheid aan cocktails.

Hoe ga ik echter samen met mijn cocktail aan labels – mijn psychische kwetsbaarheid – zoiets als geluk vinden? De wereld ligt voor me open en ik lijk maar niet bij dat stukje ‘geluk’ te kunnen komen. Alsof het zich constant in alle hoekjes en gaatjes voor me verbergt en me bij voorbaat al heeft afgewezen. Kan ik wel aan mijn moeders wens voldoen om ‘gelukkig’ te worden? Want hoe meer ik ervoor vecht om gelukkig te worden hoe verder het van mij weg lijkt te vluchten. Moet ik misschien stoppen met zoeken naar iets wat zich niet laat vinden? Moet ik accepteren dat ik niet gelukkig word? Is het beter als ik ook het ‘ongeluk’ een plekje geef? Dan hoef ik het niet meer weg te duwen en dat scheelt heel veel energie.

Geluk bestaat immers eerder uit het beleven van momenten in plaats van een constante aanwezigheid te zijn. Het leven is nu eenmaal best wel lelijk af en toe, maar in de aller lelijkste lelijkheid is ook schoonheid te vinden. Misschien is mijn cocktail aan labels ook niet alleen maar slecht. Wellicht kan ik er zelfs van genieten als ik het leer te doseren en het om vorm tot een aanwezigheid die ook iets positiefs kan brengen. Misschien dat ik wel leer te leven met de kunst van het (on)gelukkig zijn.

Dus sorry mam, ‘gelukkig’ zal ik waarschijnlijk niet worden. Laat ik dan maar gewoon mezelf zijn en het leven nemen zoals het is. Misschien kunnen we met mijn cocktail toch soms wel een leuk feestje bouwen? Ik schenk alvast een glaasje voor je in. Proost op het (on)geluk!

Liefs,

Rosan van der Zee

pf

Advertenties

Het gaat niet zo goed met mij – en waarom je dat niet mag zeggen in deze maatschappij

De moderne maatschappij blinkt, heeft een zonnig filter, glanst. Iedereen streeft naar mooier, slanker, knapper, strakker, gelukkiger. Maar zijn we dat ook wel – gelukkiger?

pexels-photo-1236678Waarom moeten we altijd doen alsof alles goed gaat? Leggen we de lat niet veel te hoog, voor onszelf en anderen? Mensen met psychische problemen durven – mede door dit perfecte voorkomen van iedereen – uit schaamte haast niet meer toe te geven dat het even niet zo goed met ze gaat. Naar schatting doen jaarlijks 94 duizend mensen een zelfmoordpoging: – jongeren én volwassenen. Lange wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg helpen niet mee: de stap richting hulp is vaak al moeilijk te zetten: maanden lang moeten wachten is dan soms simpelweg té lang.

Maar niet alleen in de zorg schieten we te kort. Ik durf te stellen dat ook wij als medemens er voor kunnen kiezen elkaar meer te helpen. Al is het maar door niet alleen maar de perfecte dingen te delen, maar ook de minder leuke dingen. Dit begint met hele kleine stappen. We hoeven echt niet ons hele levensverhaal op Facebook te zetten. Dat is niet eens nodig.

Als iemand je vraagt hoe het met je gaat, kun je ook simpelweg eerlijk antwoorden, in plaats van automatisch “goed” te zeggen.

img_4418

Alles goed?

Sinds mijn burn-out heb ik me aangewend om altijd eerlijk te antwoorden op die vraag, met “Niet alles.”, zeg ik op slechte dagen, en “Bijna alles.” zeg ik op goede dagen, als iemand het me vraagt. “Bijna alles?” is dan vaak het lachende antwoord. “Ja. Bij mij is niet alles goed. Bij jou wel dan?” Dan krijg je vaak het antwoord “Nou, inderdaad, nu je het zegt, bij mij gaat ook niet álles goed. Zo zit ik bijvoorbeeld met…” en dan volgt er vaak een probleem. Waar ik naar luister. Ik deel mijn eigen problemen. Mensen lijken te ontdooien als je zo’n gesprek voert. Alsof ze opeens hun perfecte masker durven te laten vallen en opgelucht ademhalen; wat fijn, zij geeft toe dat haar leven ook niet perfect verloopt, dan hoef ik het ook even niet te doen.

Laten we ophouden met doen alsof altijd alles perfect gaat.

stress

Geluk is geen doel dat je kunt bereiken door slanker, knapper, filters of materiële zaken. Het hoeft niet altijd goed met je te gaan. Geluk is er immers ook niet constant; het is een utopie om te denken dat als je dat ene ding maar bereikt hebt, je voor altijd gelukkig zult zijn. Geluk zit in kleine dingen, momenten. En soms is het er ook een tijd niet. Geluk ervaar je vaak juist intenser als je je ook een tijd ongelukkig hebt gevoeld.

Er hoort geen schaamte nodig te zijn als het even niet zo goed met je gaat. Want iedereen kent wel het gevoel dat het gewoon even (of wat langer!) allemaal niet zo lekker loopt. Maar zolang we dat niet aan elkaar toegeven, blijven onnodig veel mensen met schaamte, schuldgevoelens en stil verdriet rondlopen. Doodzonde. 

 

Oud en nieuw

Oud en nieuw. Echt zo’n avond waarop je denkt: wat is het jaar voorbij gevlogen. Dat je terugkijkt en denkt: had ik dat maar anders gedaan, of hetzelfde, of nog beter, of niet. Maar, denk je dan, het is tijd voor een nieuw jaar. 2015, daar in gaat het gebeuren. Dat wordt mijn jaar. Al die mislukte pogingen? Ach, die zijn zó 2014. En dat is al bijna voorbij, dus zo zie je maar weer. Een schone lei, een nieuw begin, een frisse start, en zo verder. Dat idee geeft je op dat moment even een goed gevoel, want hee, er staat een nieuw jaar voor de deur, je weet wel, zo een waarin alles anders kan worden. Als je goed luistert hóór je de belofte van succes, geld, gezondheid of een slanke lijn tussen de vuurpijlen door weerklinken op straat. Toch?

Nee. Helaas is 1 januari net als 31 december. Er is behalve het jaartal niets veranderd. Jij bent nog steeds jij, en laten we eerlijk zijn, na een paar dagen is het nieuwe ook wel weer van 2015 af. En wordt de hometrainer al gauw omgedoopt tot wasdroogrek, worden de sigaretten opgevist uit de vuilnisbak, de chips weer gekocht. Want ja, nu zit je weer in die sleur van alle dag. Nu is er niets schoons of fris of nieuws meer aan, en zit je met je oude vertrouwde gebakken peren op de bank. Niet zo succesvol te wezen. Of niet zo gezond, of niet zo rijk, of niet zo slank of gelukkig. Wat een pech!

Toch kunnen nieuwe beginnen ook goed uitpakken. Eens in de zoveel tijd kom je daar een wandelend voorbeeld exemplaar van tegen. Zo iemand die het wel lukte. Zo’n heel gezond, succesvol en rijk exemplaar. En dan mompelen we – een beetje groen van jaloezie – dat die gene ook alles komt aanwaaien. Maar weet je, dat is niet waar. Niet alles komt aanwaaien. Net zo min gaat alles vanzelf, als je het je eenmaal voorgenomen hebt. Het voornemen maken is nog maar het begin. Daarna begint pas het echte werk. Je kunt van niets iets maken. Dat kan werkelijk iedereen. Met de juiste motivatie en wilskracht kun je bergen verzetten en doelen behalen die je ooit niet voor mogelijk hield.

Geloof je dat niet? Dat is dan ook meteen de reden dat het je niet lukte. Want om te bereiken wat je wilt, moet je meer laten zien dan alleen de wens of de hoop. Je moet je tanden er in zetten en niet meer loslaten. Je moet weer opstaan als je neergeslagen wordt, feedback leren incasseren, fouten herstellen, terugslag accepteren en dan toch doorgaan. Blijven geloven in je doel en in jezelf. Dat heeft met een datum niets te maken.

Neem nou bijvoorbeeld (ik ben toch toevallig in de buurt) mijzelf: ik schrijf al 24 jaar. Ik ben tig keer afgewezen in al die jaren. Maar ik heb nooit opgegeven. Toen er niemand was die mijn werk wilde publiceren (want ik was geen BN’er), besloot ik mezelf te gaan publiceren. Zelf columns schrijven, quotes bedenken, netwerk opbouwen, uit het niets een publiek opbouwen. Mensen aanspreken, blijven doorgaan, niet opgeven. En dan nu, een jaar later, aan het einde van het jaar, heb ik 7.500 volgers en een bericht bereik van 1,6 miljoen mensen op mijn Facebook pagina, 190.000 views vandaag op mijn website en mag ik steeds meer bekende mensen interviewen. Geluk? Nee. Komen aanwaaien? Helemaal niet. Het heeft alles er mee te maken dat ik geloofde in mezelf, zelfs als niemand anders dat deed. De aanhouder wint. In 2014, en ook in 2015.