Tagarchief: ervaring

Hoe het is om model te zijn: door Rosan

Door Chrisje VIP blogger Rosan

Hoe is het om model te zijn? Een vraag die ik soms krijg. Eigenlijk heb ik er niet direct een antwoord op. Ik ben namelijk gewoon ‘ik’. Ik ben niet ‘model’, ik ben Rosan. Daarbij ben ik ook geen ‘Doutzen Kroes’ die elke dag voor de camera’s staat en met lange elegante benen over de catwalk paradeert. Het is voor mij meer een bijbaantje. Ik pas verder niet echt in het beeld van een ‘model’ met mijn net iets te kleine postuur en te brede benen.

Om toch met een antwoord te komen zal ik vertellen over mijn ervaring in het modellenwerk. Het is namelijk niet zo glamorous als sommige mensen denken…

Pas geleden mocht ik een show lopen voor Schwarzkopf tijdens de Coiffure Award. Dat was erg leuk, maar mijn haar moest kort. Ik vond dat zelf uiteindelijk wel prima. Mijn omgeving was echter in diepe rouw omdat ze blijkbaar toch wel gehecht waren aan de keratine die zich op mijn hoofd bevond. Ondanks het leed dat ik eventueel bij mijn omgeving veroorzaakte besloot ik toch door te zetten.

Voor de dag van de show werkelijk was gearriveerd was er ook nog een prep-dag. Tijdens deze dag werd mijn haar geverfd, maar nog niet geknipt. Ik moest nog een paar dagen met een kapsel lopen dat voorop porno-blond was en achterop bijna zwart (donker koper). Toen ik mij dus tijdens de dagen voor de show weer tussen mijn medemensen voegde, was voor veel mensen het rouwproces al begonnen. Ik kon zelf op dat moment echter niet meer wachten tot het geknipt was. Zeker zodat alle andere mensen om me heen dan niet meer zo zenuwachtig zouden doen. Dat werd voor mij namelijk onbewust een rede om te gaan twijfelen. Uiteindelijk was het gelukkig maar haar en werd er niet een been geamputeerd om in het modebeeld te passen. Dus hop, op naar de bewuste dag des oordeels: De Coiffure Award.

Hoewel de show zelf pas om half negen ’s avonds begon, was ik al om half negen ’s ochtends in Hilversum bij Studio 21 te vinden. Hilversum ligt voor mij echter niet om de hoek dus dat was voor mij een vroege rit. Maar goed, ik was op tijd en ik had er zin in.

Toen ik daar aankwam zag ik al wat mensen bij de deur staan waar ik me dan ook snel bij voegde. We mochten echter nog niet naar binnen want dat kon pas om negen uur. Op zich was dat niet zo erg geweest als de temperatuur niet probeerde om Antarctica na te bootsen. De wind maakte het ook niet veel beter. Gelukkig ging om negen uur de deur naar onze salon open en konden we onszelf klappertandend en ietwat blauw aangelopen gereedmaken voor een lange dag.

Eenmaal binnen mochten de meeste andere modellen gelijk door naar de zaal waar de repetitie zou zijn. Ik moest echter in de salon blijven om mijn nieuwe kapsel te verwelkomen. Ik moest wel nog even wachten op de man die mijn haar zou gaan knippen. Tijdens de prep-dag had ik de andere kappers al over hem horen praten. Hij was blijkbaar best een belangrijk iemand. Toch moest je bij hem wel duidelijk aangeven wanneer je het kapsel te kort vindt worden omdat hij anders ongestoord door blijft knippen tot je het zelfde kapsel als hem hebt: kaal. Hoewel ik niet denk dat dat letterlijk zo is, nam ik me wel voor dat ik hiervoor moest waken.

Na een tijdje kwam de man ietwat gehaast binnen. Hij begon direct iedereen twee kussen op de wang te geven. Ook de modellen die hij al kende van een eerdere show werden op deze wijze begroet. Aan de gezichten van de modellen te zien waren ze ietwat overweldigd door deze begroeting, maar ze leken er aan de andere kant ook wel weer trots op. Want hé, deze man is best wel belangrijk.

Intussen zit ik al ietwat zenuwachtig op mijn stoel te draaien en de man lijkt al snel zijn weg naar mij gevonden te hebben. Hij is netjes gekleed in de werkkleding van Schwarzkopf en heeft een strak geschoren stoppeltjesbaard dat zijn kale schedel mooi accentueert. We schudden elkaars hand en stellen ons voor waarna ik al gelijk zijn naam vergeten ben. Ik kan mezelf dan ook wel voor mijn kop slaan omdat zijn naam waarschijnlijk best belangrijk is om te onthouden.  

In ieder geval begint hij al snel met knippen waarbij ik af en toe met mijn hand onder het schort de haren die er op zijn gevallen in verschillende etappes naar de grond begeleid. Hij vraagt nog of ik het spannend vind omdat het zo kort wordt. Daarop antwoord ik dat ik het wel mee vind vallen en dat ik niet zo gehecht ben aan mijn lange haar. Shit… Dat had ik wat voorzichtiger moeten zeggen. Nu krijg ik vast een kaal hoofd. Denk ik angstig. Echter durf ik nu niet meer te zeggen dat ik toch wel enige lengte over wil houden dus ik zwijg vervolgens en wacht gespannen mijn vonnis af. We maken nog wel wat grapjes over mijn kleine flapoortjes (waar ik zelf over begon) en het is vooral ook heel gezellig.

Uiteindelijk lijkt de schade van de knipbeurt mee te vallen. Wel zegt hij erbij dat dit slechts een beginnetje was en dat ik eerst nog geverfd ga worden. Prima, dan word ik straks kaal. Ik verplaats naar een andere stoel waar uiteindelijk drie mensen met mijn haar bezig zijn. Er worden steeds meer folies op mijn hoofd geplaatst met koperkleurige verf ertussen die de overgang van donker naar licht meer moet schakeren. Uiteindelijk hebben de folies mij volledig het zicht ontnomen en kan ik slechts nog naar de reflectie van mijn eigen ogen kijken. Folie is overigens ook niet het meest verkoelende materiaal ter wereld. Waar ik het in het begin van de ochtend dan ook ijskoud had, voelde ik nu hoe mijn hoofd steeds meer voelde alsof het in een oven was geplaatst. Omdat ik niks kon zien kon ik ook niet echt iets doen zoals op mijn telefoon kijken. Het folie zorgde er ook voor dat ik niks kon horen dus een wezenlijk gesprek zat er ook niet in. Dit hele proces heeft ruim anderhalf uur in beslag genomen.

Toen kwam eindelijk de bevrijding: het wassen. Ik werd naar de wastafel begeleid omdat ik niks zag. Vervolgens moest ik op een stoel zitten die ervoor stond en mijn nek achterover leggen in die altijd weer oncomfortabele positie. Terwijl mijn hals steeds meer verkrampte en ik voelde hoe er waarachtig een sixpack op mijn nek werd gekweekt, werden de folies een voor een van mijn hoofd gehaald en mijn haar uitgespoeld. Na een tijdje stopte de persoon die mijn haar aan het uitspoelen was echter plots. Hij riep er iemand bij om mee te kijken. “Hoe kan ik dit oplossen!?” Zei hij ietwat gespannen. Ik voelde op dat moment ook een spanning in mij opkruipen en verwachtte zo in de spiegel dan ook een monster tegen te komen met haar dat paars was met gele stippels. Echter bleek al snel dat het ging om vlekjes op de hoofdhuid van de verf. Gelukkig, dat valt wel mee.

De man kreeg vervolgens een soort subtiel schuursponsje aangereikt waarmee hij mijn hoofd begon te boenen. Hij vroeg nog of dit pijn deed en ik zei dat dit niet het geval was. Nadat ik dat had gezegd begon hij opeens als een bezetene op één punt te boenen wat dus wel heel erg pijn deed. Nu durfde ik er echter niks meer over te zeggen (wat niet heel slim was). Later bleek dat de hoofdhuid dusdanig was kapot geschuurd dat ik de halve dag een doekje tegen mijn hoofd aan moest houden om te voorkomen dat de vuurrode kapotte plek niet allemaal vocht over mijn gezicht deed sijpelen.

Enfin, ik had het eerste kleine debacle overleeft. Met mijn haren nog drijfnat werd ik plots met haastige spoed naar het podium gestuurd omdat mijn repetitie al begon. Ik rende ietwat overvallen en struikelend achter iemand aan die mij naar het podium begeleide. Vervolgens rende ik een donkere zaal in en ik had geen flauw idee waar ik heen moest. Uiteindelijk vond ik nog wat mede lotgenoten die in de zaal stonden en niet zo goed wisten wat ze moesten doen. Ik ging bij ze staan en deed alvast mijn hakken aan voor het oefenen. Vervolgens werden we snel het toneel op geroepen en kregen we soort van half uitgelegd wat we moesten doen.

Nu denk je waarschijnlijk: Maar je hoeft toch alleen maar even heen en weer te lopen op zo’n catwalk? Nou, nee dus. We kregen een ware choreografie. We hadden ongeveer zes punten waar we rekening mee moesten houden en momenten waar we moesten gaan dansen. Jazeker: dansen. Persoonlijk vond ik dat super tof, maar ik was ietwat overrompeld aangezien het binnen tien seconden werd uitgelegd en ik door mijn natte haar dat over mijn lichaam uitdruppelde langzaam onderkoelde. We werden snel naar onze plek begeleid, de muziek startte en de repetitie begon gelijk. Ietwat verdwaald acteerde ik maar alsof ik wist wat ik aan het doen was, maar eigenlijk had ik geen flauw idee waar we precies mee bezig waren. Bij de tweede keer begreep ik dat het de bedoeling was dat we tijdens het lopen gingen dansen en we met de dansers moesten samenwerken in plaats van erbij te lopen als een eendje dat was verdwaald in de grote oceaan. Ik dacht dat ik het de derde keer wellicht echt goed zou gaan doen. Echter was na de tweede keer de repetitie al afgelopen en moesten we door naar boven waar onze make-up en haar zou worden gedaan.

Ik mocht als een van de eerste mijn haar laten doen door de belangrijke man waarvan ik de naam niet meer wist. Hij was uiteindelijk helemaal blij met het kunstwerk dat hij had gecreëerd en ik vond het ook erg leuk. Echter was er nog een man in de ruimte: ‘de über-belangrijke man’. Deze man was zo belangrijk dat hij Engels sprak en maar gewoon een kloffie droeg omdat zijn imago geen dure kleding behoefte. Deze man vertelde dat mijn haar geheel overeind moest. “Put it up! Put it all up!” Dit betekende dat ik daar noch ongeveer een uur zat terwijl er aan mijn haar werd getrokken, geföhnd en gedaan om het maar overeind te krijgen.

Eindresultaat: ‘Jimmy Neutron’. Door een van de dansers werd ik ook vergeleken met zo’n speelgoedtrolletje van vroeger. Later werd het meer in de vorm van een hanenkam geboetseerd wat ik erg tof vond. Eindelijk kon ik er ook eens als een punker bijlopen. Toen de ‘über-belangrijke man’ mij vertelde de ik niet voorover mocht buigen omdat anders mijn haar zou afbreken, kreeg ik het wel een beetje benauwd. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Bij de make-up werd mijn wilde look nog extra ‘alien-achtig’ gemaakt door mijn wenkbrauwen heel licht te maken zodat je ze bijna niet meer zag en mijn oogschaduw juist heel erg donker.

Tussendoor kon ik nog heel even een maaltijd naar binnenwerken, maar al snel moesten we de kleding voor de show aan gaan doen. Het punt is alleen dat je echt niks meer mag doen als je deze kleding aan hebt. Je mag niet meer zomaar zitten. Je mag niet meer zomaar bewegingen maken. Je mag niet meer eten. Je mag niet meer naar het toilet. Je mag alleen nog maar ademen en netjes blijven staan terwijl je langzaam verdrinkt in je eigen angstzweet. Toch mag dat angstzweet ook weer niet te veel zijn omdat je dan de kleding bevuilt. Vervolgens stond ik doodstil in een ruimte met vijftien andere modellen die geen enkel spiertje zomaar durfden te bewegen. Ondanks de verkrampingen in mijn lichaam was het nog best gezellig zo.

Om half negen was dan eindelijk de show. Na een dag lang voorbereiden konden we eindelijk de dertien minuten pakken waarvoor we dit allemaal deden. Van die dertien minuten stond ik ongeveer drie á vier minuten op het podium. Maar wat was het tof en wat heb ik onwijs genoten. Het was het allemaal waard om eerst in de kou te staan, vervolgens urenlang in de verf te zitten, mijn hoofd kapot te laten schuren, mogelijk mijn haar af te breken als ik vooroverboog en urenlang stil te moeten staan.

Eenmaal klaar waren we allemaal super tevreden en enthousiast, maar ook bekaf. We waren allemaal uitgenodigd voor de afterparty, maar we gingen allemaal na de show naar huis. Dat werd dus een feestje zonder modellen. Mijn haar werd nog even met grote spelden platgemaakt omdat ik anders niet in de auto paste. Daarna kon ook ik – moe maar voldoen – naar huis.

Eenmaal thuis haalde ik de make-up van mijn gezicht en stapte ik onder de douche. Ik liet het warme water de hairspray uit mijn haar spoelen waarna het langs mijn lichaam richting het doucheputje gleed. Ik stapte toen ik klaar was de douche uit en de zelfverzekerde punker was weer verandert in het meisje dat zich soms afvraagt waarom ze haar als model willen inzetten. Ik ben eigenlijk te klein. Mijn benen te breed. Mijn voorkomen ietwat klunzig. Ik ben maar gewoon een meisje. Ik ben maar gewoon Rosan. Toch ben ik blijkbaar ook model. Terwijl ik me zo totaal niet voel. Zou Doutzen Kroes dit soms ook van zichzelf denken?

Mijn lichaam verplaatst zich naar bed. Ik ga liggen en trek de dekens over me heen. Waar ik daarnet nog op een groot podium stond lig ik nu weer kwetsbaar in bed, omringt door mijn teddyberen. Ik sluit mijn ogen en verwelkom de slaap die mij de ongelooflijke dag van vandaag helpt verwerken. Vannacht kan ik nog even nagenieten, morgen ben ik weer het gewone meisje. Morgen ben ik weer gewoon Rosan.

 

Advertenties

“Ik begrijp haar keuze. Ook ik ben misbruikt.” – door VIP blogger Rosan

door Chrisje VIP blogger Rosan van der Zee

pfIk voel me niet goed. Waarom? Er is een meisje overleden; Noa. Ze was pas 17 jaar. Ik ken haar niet. Ik wist pas dat ze bestond toen ik las dat ze was overleden. Een zelfgekozen dood. Op de ene pagina stond dat het kwam door euthanasie en ergens anders werd dit gerectificeerd: er was geen sprake van euthanasie.

Volgens de teksten wilde ze niet meer leven door haar trauma’s. Ze mocht geen euthanasie, want daarvoor was ze te jong. Eerst nog traumabehandeling. Was er ook nog een andere optie? Nee. Uiteindelijk besloot ze te stoppen met eten en drinken, begeleid door haar artsen. Blijkbaar kon dat wel.
Jezelf uit moeten hongeren om zo uiteindelijk te sterven. Na een leven lang vechten.

Voor haar was de weg die er nog werd uitgezet niet te bewandelen, maar er was geen andere weg meer om te bewandelen. Die weg bestond immers niet. Ze was losgelaten en spartelend achtergelaten in een wereld die zei niets anders meer te kunnen bieden dan die ene weg.

Ze was zeventien jaar. Ze was een strijder. Nu is ze dood. Maar dat deed ze natuurlijk zelf. Het was haar keuze. Niemand die daar meer iets aan kon doen. Vogelvrij verklaard.
Iets in mij voelt zich schuldig om dit allemaal te lezen. Alsof ik inbreek in iemand anders leven. In iemands anders gevecht waar ik niet zomaar een oordeel over kan vellen. Echter: de hele wereld lijkt hier opeens over te kunnen oordelen. Er wordt van alles geschreeuwd en iedereen lijkt de enige waarheid te kennen.

En ik?

Ik zit op de bank. In stilte.

Eigenlijk wilde ik er niks over schrijven. Wilde ik het voorbij laten gaan en de pijn er dan maar laten zijn. Maar ik kan mijn ogen hier niet voor sluiten.

Ik herken mezelf in dit meisje. Ook ik ben zwaar misbruikt. Ik heb dingen meegemaakt die niemand mee zou moeten maken. Ook mijn lichaam heeft altijd als mijn vijand gevoeld. Ook ik wilde op mijn zeventiende dood. Soms wil ik dat nog. Maar ik leef nog. Ik ben er nog.

Toch kan ik niet zeggen dat zij dan ook maar door had moeten leven. Dat ze niet op had moeten geven. Want ik kan nooit weten wat zij allemaal heeft gevoeld en hoezeer ze heeft geleden. Hoeveel ik ook in haar verhaal herken. Ik geloof haar als ze zegt dat haar lijden ondraaglijk was. Als er dan slechts nog één weg wordt aangeboden om verder te kunnen gaan – een weg die niet door haarzelf kon worden bepaald – dan begrijp ik dat dat als een onmogelijk obstakel voelt.

Wel heb ik het er moeilijk mee. Want ik had het fijn gevonden als dit nieuws nooit de wereld had bereikt. Als het nooit was gebeurd. Als ze op haar manier haar leven weer had kunnen leiden in plaats van lijden.

Maar wie ben ik, om daar over te oordelen. Ik ben slechts iemand die een tekst leest op een pagina waarvan ik weet dat het nooit het verhaal volledig kan vertellen zoals het is. Waarvan ik niet eens weet of het wel de volledige waarheid vertelt. Ik ben slechts een toeschouwer van iemand anders verhaal. Een verhaal dat op mijn verhaal lijkt weliswaar, maar het is niet mijn verhaal. Ik lees het en ik neem het met me mee zonder een definitief oordeel te vellen. Ik heb dus slechts een beleving zonder duidelijk kader. Dat is oké. Want ook dat telt mee.

Daar zit ik dan. Op de bank. Een hoofd gevuld met zorgen, maar toch nog denkend aan morgen. Ik leef nog. Ik ben er nog. Maar dat is mijn verhaal. Van niemand anders. Dat weet iedereen, toch?

Ik hoop dat je je rust hebt gevonden, Noa.

Rosan van der Zee 
Chrisje VIP Blogger

Heb jij hulp nodig? Dan kun je contact opnemen met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113 (24 uur per dag, zeven dagen per week bereikbaar) en 113.nl.