Tagarchief: discriminatie

De Regenboogverklaring: het antwoord op de Nashville verklaring

Naar aanleiding van de Nashville verklaring die ondertekend werd door een paar honderd othodox-protestante voorgangers, vond ik dat het tijd werd voor een Regenboog verklaring.

Wie het eens is met deze verklaring mag hem ondertekenen in een reactie hieronder en delen.

Wij zijn ervan overtuigd dat onze generatie een generatie is die verder kijkt dan gender, geaardheid, religie of afkomst.

Wij leven in acceptatie van het bestaan van een diversiteit op het gebied van identiteit en geaardheid, met toewijding aan het oprecht behandelen van onze medemens, zonder die op welke manier dan ook te discrimineren.

Dit is volgens ons de manier om ieder mens rechtvaardig te behandelen, ongeacht van wie hij of zij houdt – en of hij of zij zich als man, vrouw, of genderfluid identificeert.

We zouden niet open minded en liefdevol zijn als wij niet zouden houden van mensen zoals ze zijn: homo, lesbisch, transgender, biseksueel, drag, hetero, fluent, monogaam, polygaam en alles daar tussenin. Wij hebben onszelf niet gemaakt. Maar we zijn wel van onszelf.

Wij geloven dat de bedoeling van ons bestaan liefde is. Het is om die reden dat wij er voor kiezen deze verklaring af te leggen.

WIJ BEVESTIGEN dat wij het huwelijk zien als een verbond tussen een man en een vrouw, een man en een man, of een vrouw en een vrouw waarbinnen seksualiteit een plaats heeft en waaruit kinderen kunnen voortkomen. Het doel van het huwelijk is de oprechte liefde tussen deze twee volwassenen die van elkaar houden zichtbaar te maken.

WIJ ONTKENNEN dat het huwelijk alleen bedoeld is voor heteroseksuele mensen.

WIJ BEVESTIGEN dat wij onze niet-hetero huwelijken net zo liefdevol aangaan als heteroseksuele koppels, waarbij we heldere afspraken maken binnen het huwelijk over wederzijds toegestaan gedrag buiten het huwelijk en trouw binnen het huwelijk.  

Lees verder onder de afbeelding

WIJ BEVESTIGEN dat uit de eerste mensen – ook al waren zij heteroseksueel (of homoseksueel maar nog niet uit de kast) ook duizenden mensen zijn geboren die homoseksueel, lesbisch, biseksueel of transseksueel zijn. Zij zijn allen gelijkwaardig, liefde waard en uniek.

WIJ ONTKENNEN dat de verschillen tussen man en vrouw hen ongelijk maken in waardigheid.

WIJ BEVESTIGEN de natuurlijke verschillen tussen man en vrouw en tevens dat het voorkomt dat mensen in het verkeerde lichaam geboren worden, waarna zij het recht hebben hun leven te gaan leiden zoals zij zich in hun hart voelen, ongeacht hun geslacht bij geboorte. 

WIJ ONTKENNEN dat deze verschillen het gevolg zijn van de zonde. Homoseksualiteit en transgender zijn is geen zonde of ziekte: wij hoeven niet beter gemaakt te worden.

WIJ BEVESTIGEN dat mensen die seksuele aantrekkingskracht ervaren tot mensen van hetzelfde geslacht een rijk en vruchtbaar leven moeten kunnen leiden zonder gediscrimineerd te worden. Wij gunnen hen dat zij omringd worden door mensen met een goed hart en de juiste normen en waarden.

Het is belangrijk dat vooral ook deze mensen veel liefde ontvangen, omdat zij op straat maar ook vanuit de politiek en het geloof veel haat, stupiditeit, bekrompenheid en onbegrip over zich heen krijgen.

WIJ BEVESTIGEN dat het menselijk en goed is om homoseksuele of transgender mensen goed te keuren, vriendschap er mee te sluiten en van ze te houden.

WIJ ONTKENNEN dat het discrimineren van, en het gebruiken van geweld tegen homoseksuele mensen of transgenders op wat voor manier dan ook goed te praten is.

WIJ BEVESTIGEN onze plicht om altijd de waarheid in liefde te spreken.

Namens iedereen die liefdevol is,

Chrisje.

Advertenties

It’s okay to be gay? Nederland is nog lang niet zo tolerant

Nederland is nog lang geen tolerant land

Als ik mensen vertel dat ik lesbisch ben, is de eerste reactie vaak: ongeloof. Met mijn lange blonde haren, rokken en hakken, kan het schijnbaar niet zo zijn dat ik echt lesbisch ben: ik heb naar verluidt een “hetero hoofd”. Er werd zelfs hardop gezegd dat ik vast “gewoon de mannen beu ben” of biseksueel, want voor een lesbienne ben ik veel te vrouwelijk.

Schijnbaar hoor ik voor de buitenwereld pas echt “bij de lesbiennes”, als ik mijn rok verruil voor een baggy broek, mijn hakken verruil voor Timberlands, met een zwaardere stem zou spreken en mijn haren minstens aan één kant weg laat scheren.

Ik heb het even overwogen hoor: hup, mijn hakken aan de wilgen hangen. Een paar keer heb ik vertwijfeld staan kijken naar de tondeuse. Schijnbaar moest ik daar immers iets mee van de maatschappij, omdat ik er niet lesbisch genoeg uit zie. Whatever that may be.

Dat ongeloof uit zich overigens op de vreemdste manieren. Dan kom ik bijvoorbeeld uit de kast bij een kennis, wat best spannend is om te doen, en dan reageert men in eerste instantie heel relaxed. Om me vervolgens drie weken later te wijzen op die ene “leuke vrijgezelle kerel”, voor “als je toch terug gaat naar de mannen”.

Wait, what? 

Ongeloof overheerst. Vooroordelen doen dat ook.

Nederland is nog lang niet zo tolerant en open minded als we zeggen – of hopen – te zijn. 

De realiteit maken we dagelijks mee. Helaas blijkt die tolerantie in de praktijk vaak te gelden, totdat het ongemakkelijk wordt of te dichtbij komt. Van ver af en in theorie blinken Nederlanders er in uit. Als het dichterbij komt, verandert dat vaak de zaak.

Dus nee, ik verruil mijn hakken niet. En nee, ik scheer mijn haren niet van mijn hoofd. Ik vind het prachtig bij andere vrouwen, die stoere look, (ook bij hetero vrouwen!) maar het hoort niet bij mij. Ik blijf mezelf: een vrouwelijke, lesbische vrouw. Ik ga niet mee in de vooroordelen, ik laat mensen net zo lang ongelovig reageren tot ze het normaal gaan vinden dat ook een zich minder stoer kledende vrouw net zo lesbisch kan zijn. En dat blijf ik doen.

Want nee, zolang homo’s en lesbiennes die hand in hand lopen nog nageroepen of in elkaar geslagen worden en zolang men nog voor jou denkt te kunnen bepalen wat jouw geaardheid is aan de hand van stereotypes, zijn we in dit land nog niet tolerant genoeg.