Tagarchief: dag

Hoe pesten mijn leven veranderde

Op de basisschool werd ik gedurende langere tijd gepest. Wat ik me het meest levendig herinner uit die tijd is het benauwende, beklemmende gevoel. Afgewezen, buitengesloten, belachelijk gemaakt, zonder dat je precies weet (of kunt begrijpen) waarom. Gepest worden maakt dat je ontwikkeling als kind gaat wankelen. Voor volwassenen is pesten overigens net zo erg. Alleen is je wereld als kind nog erg klein en zijn oplossingen in jouw belevingswereld vaak ver buiten bereik.

Ik begrijp heel goed waarom kinderen er niet met hun ouders over praten (ook al zou dat nog zo opluchten). De angst om het probleem nog erger te maken, de angst voor consequenties als je ouders gaan praten met school; het zorgt ervoor dat je denkt, ik zwijg liever. Ook al is dit niet het beste om te doen.

Maar als je kind niets vertelt, wat kun je dan doen?

Signalen dat je kind gepest wordt kunnen zijn:

  • Gedragsveranderingen bij je kind.
  • Telkens toevallig weer buikpijn, vlak voor school.
  • Stiller worden, angstiger gedrag
  • Minder praten over / willen denken aan school
  • Een omslag in humeur als de vakantie eindigt / het weekend eindigt.
  • Vertelt je kind je dat het gepest wordt, onderschat dat dan niet. Er gaat vaak jaren lang geïsoleerd verdriet vooraf aan zo’n gesprek.

Wat mij hielp in de periode waarin ik gepest werd, was schrijven. Papier is veilig en bovendien geduldig. Ik schreef dagboeken vol. Hele verhalen, zelfs boeken. Van daaruit ontstonden uiteindelijk mijn blogs, quotes en een pagina op Facebook met 27.000 volgers. Er kan dus uit die ellende ook moois ontstaan, als je het doorleefd hebt en er uit bent gekomen. Schrijven was voor mij een uitlaatklep, een plek om veilig te verdwijnen. Het hielp me om mijn emoties te verwerken, ook al had ik dat zelf toen nog niet in de gaten.

Toch gun ik het geen enkel kind om gepest te worden. Ook geen enkele volwassene. Er ligt nog veel werk; bij diverse groepen. Bij ouders, die moeten ingrijpen als ze merken dat hun kind andere kinderen pest. Wat klein begint kan snel uit de hand lopen. Maar het ligt ook bij de scholen; snel signaleren, snel schakelen, vertrouwenspersonen inschakelen voor de kinderen, waar ze desnoods anoniem hun verhaal bij kwijt kunnen.

pexels-photo-2048434Wie roept dat pesten er nu eenmaal bij hoort, is vast nog nooit door een groep buitengesloten, verrot gescholden, uitgelachen of afgewezen. Als je niet weet hoe dat is, oordeel dan ook niet. Je gunt het niemand. Gepest worden kruipt onder je huid. Het kan je kapot maken. Als je geen hulp inschakelt kan het je zelfvertrouwen levenslang schaden.

Het is niet het probleem van de ouders alleen. Ook niet alleen van de scholen. Ook niet alleen van werkgevers. Het is wel een probleem van ons allemaal.

Word jij gepest op school? Praat er over met een volwassene die je vertrouwt: bijvoorbeeld met je ouders, een leerkracht, een vriend of vriendin van je ouders…. Dat is altijd beter dan er alleen mee blijven lopen! Kijk ook eens bij de volgende links voor hulp: 

https://www.stoppestennu.nl/pesten

https://www.pestweb.nl/bij-wie-kan-ik-terecht/

Voor ouders:

In deze video krijg je tips wat je het beste kunt doen als je kind gepest wordt: https://www.stoppestennu.nl/eerste-hulp-bij-pesten-3-tips 

 

Advertenties

Sorry voor je rotdag

fileStel, je hebt een rotdag. Je kent ze wel: iedereen heeft er wel eens eentje.
Zo’n dag waarop alles tegen zit. Niks loopt zoals je wilde, alles valt uit je handen. De hele dag door lijkt dan ook werkelijk alles mis te gaan: 

Je reed ´s ochtends al vol ergernis naar het werk, stapvoets, omdat er een behoorlijke file stond. Heb ik weer, dacht je. Je was bovendien al aan de late kant, doordat voor school een moeder haar auto heel asociaal scheef geparkeerd had, waardoor jij niet soepel door de kiss and ride zone kon rijden. Je was al wat kribbig opgestaan en de kinderen waren lastig, dus van ergernis foeterde je op hen. Op je werk goot je jouw kop koffie half over je nieuwe blouse, omdat jouw collega heel onhandig langs jou rende, zonder even uit zijn doppen te kijken.

Daarna startte je laptop niet op, waarop je ook nog eens een zeer onvriendelijke helpdeskmedewerker te woord moest staan om op gang geholpen te worden. Aan het eind van de dag, nadat je gehaast door de supermarkt rende voor een paar boodschappen, stond je je weer te ergeren in de rij, omdat het maar niet opschoot. Waarom zijn mensen toch altijd extra langzaam als ik net mijn dag niet hebt? dacht je, terwijl je ongeduldig van de ene voet op de andere voet wipte.

“Bah, alles zat vandaag tegen,” zei je ’s avonds tegen je partner, terwijl je het eten opschepte en iedereen aanschoof aan tafel.

Een echte typische rotdag, ja.

Alleen was je niet de enige.

De file waar jij in stond was veroorzaakt door een ongeval waarbij een moeder en een kind ernstig gewond raakten. De rest van jouw rotdag lagen zij in het ziekenhuis te vechten voor hun leven.

De “asociale” moeder die de kiss and ride zone blokkeerde was finaal de weg kwijt, omdat haar man haar de avond ervoor plots had verteld dat hij van haar ging scheiden.

Je kinderen waren lastig, omdat jij al kribbig op was gestaan ’s ochtends en zij jou probeerden op te vrolijken door een beetje onhandig de clown uit te gaan hangen.

koffievlekDe collega die jou de kop koffie over je blouse deed gooien, was overspannen en had een zieke vrouw thuis zitten, waar hij zo snel mogelijk weer naar terug moest, omdat hij mantelzorger voor haar is.

De onvriendelijke helpdesk collega had net vóór jouw telefoontje te horen gekregen dat zijn contract niet verlengd zou worden.

En aan het eind van de dag, toen jij je stond te ergeren aan die extra langzame mensen in de rij van de supermarkt, werd deze rij veroorzaakt door een vrouw met de ziekte van Parkinson, die aan de kassa met veel moeite het kleingeld uit haar portemonnee te voorschijn probeerde te halen.

Jij had een rotdag. Klopt. Zij ook.

Snoozers Unite!

Er zijn twee soorten mensen in deze wereld;
1) mensen die snoozen en
2) mensen die de mensen die snoozen dood willen maken 

De definitie van snoozen is: langzaam wakker worden, de wekker met tussenpozen laten afgaan. Ik doe dat dus. En vaak. Als ik mijn wekker zet voor een doordeweekse werkdag, dan gaat dat zo:

06.35 uur – Melissa Etheridge met Come to my Window
06.40 uur – Een ringtone met een of ander hels kabaal
06.45 uur – Melissa Etheridge met Come to my Window
06.50 uur – Best I ever had van Gavin DeGraw
06.55 uur – Nog eens Best I ever had van Gavin DeGraw
07.00 uur – Melissa brult nog één keer
07.05 uur – Gavin DeGraw haalt ook nog eens goed hard uit

En die wekkers, die staan ieder op ‘herhalen’, wat betekent dat iedere afzonderlijke wekker nog eens tien keer om de vijf minuten herhaald wordt. Uiteindelijk is het dus een soort herrie mix van helse ringtones, Gavin en Melissa.

Ik weet dat het raar is. En zonde van mijn slaap, want ik kan natuurlijk ook om zeven uur opstaan en dan heb ik dat hele halve uur gewonnen. Maar zo werkt het dus niet. Mijn hersens hebben even nodig om op gang te komen.
Ik vind het dan ook heerlijk om nog even (om precies te zijn vijfendertig seconden) terug in mijn bed te springen en mezelf als een rolmops op te rollen in de dekens totdat de volgende wekker gaat.

“Ik hou heel veel van je, maar als jouw wekkers gaan dan wil ik je altijd een beetje killen.” zei een goede vriendin van me, nadat ik bij haar was blijven slapen na een avond doorzakken in de stad.
“En dan kijk ik naar je,” zei ze, “..en dan lig je zó vredig te slapen, met dat godvergeten klotekabaal in je oor toeterend, en dan draai je je gewoon nog eens om.”
“Maar! Maar! Vroeger was ik nog erger. Als puber versliep ik me regelmatig. Nu ik het zo zeg, ik werd vroeger altijd pas echt wakker als mijn vader heeeeeeeel hard riep dat het nu echt afgelopen moest zijn met de flauwekul en dat ik NU uit mijn bed moest komen. Omdat ik het de eerste tien keer niet gehoord had toen men me wakker riep. Ja, ik denk dat de gewoonte toen ontstaan is in mijn hersenen: Geen aanhoudend hard kabaal? Geen nood om wakker te worden!” 
“Gelukkig ben je verder wel heel lief.” verzuchtte de vriendin, hoofdschuddend.
Daar had ze gelijk in.
Als ik eenmaal wakker ben althans.

Second Love: Waarom ook veel mannen NIET voor een affaire kiezen

pexels-photo-12628-largeVrouwen zijn vaak in hun hoofd bezig met allerlei projecten. In het weekend, als er niet gewerkt hoeft te worden, komen er heel vaak allerlei leuke Projecten op in het hoofd van de vrouw.
Zoals bijvoorbeeld project Nieuwe Meubels, project Ruimere kast, of project Tuin Winterklaar maken. Project Kledingkast uitmesten en Oude Kleding Vervangen Door Nieuwe komt ook regelmatig voor.

Mannen zetten vaak in het weekend hun hoofd het liefst in rust stand. Na een week werken zijn ze blij als ze gewoon, Al Bundy style, een beetje kunnen chillen op de bank. Balletje trappen, beetje lezen of spelletjes spelen op de smartphone, dat soort dingen. Na een week waarin hun baas al met drie projecten aan hun bureau / werkplek stond, is het laatste waar mannen zin in hebben in het weekend: nog meer projecten.

Toch hebben vrouwen daar vaak wel zin in. Want laten we eerlijk zijn, zonder projecten is het leven niet leuk. Wij vrouwen willen ons graag nuttig voelen, willen resultaten zien. En daar hebben we soms ook onze mannen bij nodig. En dat hij na een week werken geen zin heeft in een twee uur durend slagveld in de plaatselijke Hornbach of Meubelzaak, nou, daar hebben we niet zo’n boodschap aan. Wij hebben ook gewerkt deze week, achter de kinderen aan gerend, het huis gepoetst en een ratrace gedaan van het zwembad naar de voetbalclub, dus: niet zeuren.

Dus mokt hij achter zijn Vrolijke Vrouw en kinderen aan door de Hornbach, waar hij zich in tegenstelling tot de reclame verre van Kamijajaajippiejippiejeej voelt, terwijl zijn vrouw de oren van zijn hoofd vraagt over soorten laminaat / behang / verf soort die al dan niet schadelijk is voor de luchtwegen. Hij loopt achteraan door de Ikea, waar hij gebroederlijk naar andere vaders met zijn ogen rolt, en kijkt om zich heen of er nog lekkere mokkels door de Ikea lopen. Als verzachting voor de pijn zeg maar, van die onverbiddelijke vrouw met een snor, die net haar winkelkar op zijn voet parkeerde.

En als ze dan terug rijden naar huis, hun auto volgeladen met praktische rotdingen waar hij straks weer iets mee moet, mogen ze ook nog eens niet stoppen bij de Kentucky, want e-nummers en suikers. Of zoiets. Langzaam begint hij uit te kijken naar maandag: misschien kan hij stiekem wel ergens een dutje doen, op het werk. Mijmerend denkt hij terug aan de tijd dat ze nog kinderloos waren; de tijd dat ze nog drie keer per week seks hadden in plaats van drie keer per jaar, de tijd dat hij nog meer haar / minder grijs haar had en meer testosteron, meer vrije tijd, minder projecten. Om de dag compleet te maken, werd hij vandaag getagd op Facebook als  geschikte deelnemer van Nationale Kale Koppendag, en al zijn Facebook vrienden lachten er om. Hij ook hoor. Maar dan wel als een kalende boer met kiespijn.

Veel tijd om daar over verdrietig te zijn krijgt hij echter niet. Want thuis gekomen moet hij aan de bak. Projecten uitvoeren, ondertussen poepluiers ontwijkend (“Ik kan dit nu niet uit mijn handen laten vallen schat!”), Ikea kasten met veel te veel schroefjes in elkaar schroeven, de hele dag een vloekbui onderdrukkend.

Aan het eind van de dag, als de kinderen in bed liggen, zijn vrouw tevreden zit te kijken naar het eindresultaat van het project van deze week, verwijdert hij de Kale Koppen tag van zijn Facebook tijdlijn en nestelt hij zich voor de televisie. Hij zoekt nog eens mijmerend op Schoolbank naar oud klasgenotes, uit een ver, minder grijs verleden, en kijkt geïnteresseerd op bij de reclame van “Second Love”, waarbij zijn vrouw altijd een zuur mondje trekt. “Ben jij gelukkig getrouwd? Ik ook.” zegt de zwoele vrouwenstem vanaf de televisie.

Vermoeid krabt hij aan zijn hoofd.
Second Love. Een tweede vrouw. Klinkt te mooi om waar te zijn. Nog meer projecten: veel te vermoeiend. Zacht valt hij weg in een fijn, rustig dutje; het eind van de dag kan hij wel afsluiten zoals hij hem had willen beginnen: Al Bundy style op de bank.

Instant feelgood filmpje: Lief Uiltje

Je hebt wel eens zo’n dag, waarop alles mis gaat. Je stapt met het verkeerde been uit bed, stoot meteen je dikke teen rampzalig hard tegen een verwarmingsbuis. Je besluit een sluiproute richting je werk te nemen, waarop je achter drie tractors komt te rijden die niet in te halen zijn, om vervolgens een ongebruikelijke file in te rijden.

Zo’n dag ook bijvoorbeeld, waarop de kassa nét kapot gaat, vlak voordat je eindelijk aan de beurt was met afrekenen, na een half uur wachten met uitzicht op een zeer ontstemde peuter, die in de winkelkar van zijn moeder zit, driftig met een vingertje zijn weg omhoog borend in Mount Neusje.

Of zo’n dag waarop je vlak voor het stoplicht van rechts ingehaald wordt door een antisociale persoonlijkheidsstoornis op wielen, waardoor jij nog maar net op tijd tot stilstand kunt komen voor het – inmiddels rode – stoplicht, achterblijvend in de uitlaatgassen van de gestoorde idioot die je onterecht inhaalde.

Zo’n dag waarop je de ketchup over je nieuwe jurk spuit, omdat je eindelijk eens zo’n ‘handige knijpfles’ durfde te proberen. Voor bij je tosti, om te voorkomen dat je met een rammelende maag op je date zou verschijnen, nu je eindelijk weer eens met iemand uit durfde te gaan na een eindeloze reeks teleurstellende liefdespogingen. Waarop je hoofd de kleur van de ketchup op je jurk overneemt, vlak voordat je date aanbelt, met 0 seconden tijd om je nog even snel om te kleden.

Enfin. Op zo´n dagen moet je eigenlijk gewoon even dit filmpje opzoeken. Niet dat je dag er minder desastreus van wordt. Maar gewoon, omdat dit Lieve Uiltje acuut je stress level zal verlagen. Hoe? Nou, gewoon, door een Lief Uiltje te zijn. Kijk maar.