Tagarchief: bed

Snoozers Unite!

Er zijn twee soorten mensen in deze wereld;
1) mensen die snoozen en
2) mensen die de mensen die snoozen dood willen maken 

De definitie van snoozen is: langzaam wakker worden, de wekker met tussenpozen laten afgaan. Ik doe dat dus. En vaak. Als ik mijn wekker zet voor een doordeweekse werkdag, dan gaat dat zo:

06.35 uur – Melissa Etheridge met Come to my Window
06.40 uur – Een ringtone met een of ander hels kabaal
06.45 uur – Melissa Etheridge met Come to my Window
06.50 uur – Best I ever had van Gavin DeGraw
06.55 uur – Nog eens Best I ever had van Gavin DeGraw
07.00 uur – Melissa brult nog één keer
07.05 uur – Gavin DeGraw haalt ook nog eens goed hard uit

En die wekkers, die staan ieder op ‘herhalen’, wat betekent dat iedere afzonderlijke wekker nog eens tien keer om de vijf minuten herhaald wordt. Uiteindelijk is het dus een soort herrie mix van helse ringtones, Gavin en Melissa.

Ik weet dat het raar is. En zonde van mijn slaap, want ik kan natuurlijk ook om zeven uur opstaan en dan heb ik dat hele halve uur gewonnen. Maar zo werkt het dus niet. Mijn hersens hebben even nodig om op gang te komen.
Ik vind het dan ook heerlijk om nog even (om precies te zijn vijfendertig seconden) terug in mijn bed te springen en mezelf als een rolmops op te rollen in de dekens totdat de volgende wekker gaat.

“Ik hou heel veel van je, maar als jouw wekkers gaan dan wil ik je altijd een beetje killen.” zei een goede vriendin van me, nadat ik bij haar was blijven slapen na een avond doorzakken in de stad.
“En dan kijk ik naar je,” zei ze, “..en dan lig je zó vredig te slapen, met dat godvergeten klotekabaal in je oor toeterend, en dan draai je je gewoon nog eens om.”
“Maar! Maar! Vroeger was ik nog erger. Als puber versliep ik me regelmatig. Nu ik het zo zeg, ik werd vroeger altijd pas echt wakker als mijn vader heeeeeeeel hard riep dat het nu echt afgelopen moest zijn met de flauwekul en dat ik NU uit mijn bed moest komen. Omdat ik het de eerste tien keer niet gehoord had toen men me wakker riep. Ja, ik denk dat de gewoonte toen ontstaan is in mijn hersenen: Geen aanhoudend hard kabaal? Geen nood om wakker te worden!” 
“Gelukkig ben je verder wel heel lief.” verzuchtte de vriendin, hoofdschuddend.
Daar had ze gelijk in.
Als ik eenmaal wakker ben althans.

Advertenties

Wanhopig, angstig en alleen, in je bed….

Stel je voor, je ligt alleen in een bed. Je voelt je niet goed, hebt behoorlijke buikpijn, of je voelt je erg alleen en angstig. Of je hebt jezelf onder gespuugd, of onder gepoept in je slaap!
Probleem is alleen: je kunt niet uit bed komen. Het is donker, de spijlen om je bed heen zijn te hoog om er uit te klimmen. Bovendien lig je stevig ingepakt in bed en heb je niet de kracht om jezelf los te wurmen. Je begint te huilen; eerst zacht, maar daarna steeds harder.
Je voelt je opgesloten in je eigen bed, helemaal alleen met je pijn of angst. Iemand moet je toch horen? Er zijn toch nog andere mensen in huis? Ondertussen wordt de pijn alleen maar erger, door de stress die je voelt. Je wordt wanhopig; een gevoel van eenzaamheid maakt zich meester van jou. Je kunt niet praten, niet opstaan uit bed, niets.

Zo – stel ik me voor – voelt een baby zich, die men door laat huilen. En bovenop al die gevoelens van angst, stress en pijn, is die baby dan ook nog eens niet in staat te praten, niet in staat om om hulp te roepen. Het enige wat hij kan, is huilen.
Dankzij allerlei “opvoedingsadviezen” zit beneden, een verdieping lager, een moeder die het huilen van haar baby door merg en been voelt gaan, maar er niet op af durft te gaan, omdat ze bang is dat ze haar baby daarmee zou verwennen. Terwijl verwennen bij kleine baby’s helemaal niet mogelijk is. En het wetenschappelijk is aangetoond dat baby’s door het (lang) huilen te veel stresshormonen aanmaken.

Bron foto: lekker slapen zonder huilen: http://www.bol.com/nl/p/lekker-slapen-zonder-huilen/1001004002604885/
Bron foto: lekker slapen zonder huilen: http://www.bol.com/nl/p/lekker-slapen-zonder-huilen/1001004002604885/

Uiteraard is het niet aan te raden om je baby bij ieder geluidje uit bed te pakken. Je mag je baby best eens een paar minuten laten huilen. Maar voor de gevoelens van geborgenheid, troost en veiligheid is het voor je baby nu eenmaal beter als je wel iedere vijf minuten even naar hem of haar toe gaat, al is het maar om te zien of ze geen volle luier hebben of bijvoorbeeld klem zitten, gespuugd hebben, of niet fijn liggen.

Er zijn overigens talloze tussenoplossingen die uitgeprobeerd kunnen worden, zoals de “Lekker slapen zonder huilen” methode, waarbij je je baby in elk geval geen uur aan een stuk door hoeft te laten huilen in zijn uppie. Je baby huilt immers niet om jou te pesten. En laten we eerlijk zijn, hoe zou jij je voelen, als je geen kant op kon?