Tagarchief: appen

HERKENBAAR: “Sorry dat ik niet reageer”

Door Chrisje VIP Blogger Rosan van der Zee

Ik wil graag sorry zeggen. Ik wil sorry zeggen tegen alle mensen die ik lang heb laten wachten. Mensen die steeds niks meer van me hebben gehoord. Zij die zich door mij verlaten hebben gevoeld. Zij die eindeloos hebben gewacht tot de vinkjes eindelijk blauw werden, maar niet wisten dat ik dit heb uitgezet. Zij die verdronken in verdriet omdat de trilling van hun telefoon bijna nooit eens mijn reactie bleek te zijn. Kortom: Ik bied mijn oprechte excuses aan jegens de slachtoffers van mijn gebrekkige reactievermogen op Whatsapp.

In deze moderne tijd, waarin we allen constant overspoeld worden met berichtjes en nieuwtjes, probeer ik dit wanhopig bij te benen. Helaas blijkt me dit vaak niet te lukken. Dus geloof me als ik zeg dat ik niet boos ben en dat het niet betekent dat ik je niet belangrijk vind. Het is alleen dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Of eigenlijk: door alle berichtjes en nieuwtjes die binnenstromen lukt het me niet altijd om alles te beantwoorden.

Ben ik dan zo populair? Nee, dat valt wel mee. Het is wel zo dat ik een antwoord wil geven dat klopt. Dit houdt in dat ik er tijd in wil steken en erover wil kunnen nadenken in plaats van klakkeloos een antwoord te sturen. Daarom heb ik de blauwe vinkjes ook uitgezet. Niet om jou te pesten, maar omdat ik het berichtje wil kunnen lezen zonder gelijk te hoeven reageren. Voordat ik dit deed ontstond er vaak onrust bij de persoon die na het zien van de heilige blauwe vinkjes op mijn antwoord wachtte. Al snel werd geconcludeerd dat ik diegene negeerde.

Vervolgens moest ik bijna op mijn knieën gaan om voor mijn zonden om vergeving te vragen. Ik kreeg dan te horen dat het geen moeite kost om te reageren.

Als ik iets om ze zou geven zou ik dat wel even doen.

Ik zit alleen met iets opgescheept wat het mij soms lastig maakt om direct te reageren. Naast het feit dat ik een inhoudelijk kloppend antwoord wil sturen, is het ook nog eens zo dat ik een ‘leven’ heb en dus niet 24/7 met mijn telefoonscherm voor mijn neus kan zitten. Ook kan het zelfs zo zijn dat ik denk dat ik er al op heb gereageerd omdat ik het antwoord aan het bedenken was. Hierdoor lijkt het alsof ik nooit meer wil reageren, maar eigenlijk wacht ik vervolgens zelf op een reactie op een bericht dat ik nooit heb verstuurd. Op deze manier raken we samen verwikkeld in een eindeloos wachten. Zo zijn er denk ik vele vriendschappen gesneuveld.

Dus het spijt me. Het spijt me dat je even moet wachten omdat mijn telefoon niet aan mijn hand zit vastgeplakt. Het spijt me dat ik graag nadenk over mijn antwoord. Het spijt me dat ik niet ben opgewassen tegen de eindeloze stroom aan berichten.

Misschien kunnen we ook wel gewoon een keer afspreken en elkaar face to face spreken. Ik weet dat het best eng klinkt, maar als het oude niet lukt kunnen we altijd nog iets nieuws proberen. Misschien wordt het zelfs een trend en kijken we niet meer allemaal naar onze schermpjes, maar naar elkaar. Dat zou nog eens raar zijn. Toch is het denk ik wel het proberen waard.
Kun je volgende week? Top, spreek je dan!

Liefs,

Rosan

Advertenties

WhatsApp-ruzie: praten is beter

We kennen het allemaal wel: je bent met iemand aan het appen en belandt in een soort van beginnende discussie. Deze discussie loopt via WhatsApp sneller uit de hand dan in het echt. Voordat je het doorhebt ben je beland in een verhitte discussie of zelfs in een ruzie! Hoe kan dat?

Geschreven tekst
Via geschreven tekst komt alles harder binnen. Je ziet geen lichaamstaal, hoort geen intonatie; kortom: er is veel ruimte voor misverstanden. De woorden “Oké dan.” kunnen bijvoorbeeld op verschillende manieren gelezen worden: “Oke dan. Doen we  het zo!” Of als: “Oké dan. Beetje jammer dit.” Zo zijn er talloze voorbeelden waarbij geschreven woorden veel botter of zakelijker over kunnen komen dan gesproken woorden.

pexels-photo-377909

Je laat je sneller gaan
Via WhatsApp spreek je iemand niet rechtstreeks. Er zitten twee schermen tussen jullie. Je kunt niet alleen niet horen hoe iemand bedoelt wat hij zegt, je kunt ook nog eens niet direct reageren. Door de afwezigheid van de ander in persoon, kun je feller gaan reageren dan je eigenlijk bedoeld had. Als je heel fel iets wil gaan schrijven, vraag je je lang niet altijd af of je dit ook face to face zou zeggen. Toch is het goed om jezelf die vraag af en toe te stellen: zou ik dit in het echt ook zeggen, of durf ik dit nu alleen omdat er twee schermen tussen ons in zitten?

facebook-logo-thumbs-upBellen of afspreken is beter
Als een gesprek via WhatsApp uit de hand dreigt te lopen, is het beter om even een time-out in te lassen en elkaar te bellen of op te zoeken. Lukt dat om een of andere reden niet, dan is een spraakbericht sturen altijd nog een beter alternatief dan geschreven tekst. Bij een spraakbericht hoort de ander jouw stem in ieder geval nog – en kan die daar meer context uit halen dan wanneer je het zwart op wit zet. Bovendien kun je hiermee je emoties beter kenbaar maken, wat weer kan zorgen voor meer begrip bij de ander.

WhatsApp is een super handig medium, maar niet voor discussies. Die voer je toch het best face to face – of in elk geval ear to ear!

80% minder appen en mailen: je lost veel op!

Ga eens na bij jezelf: hoe vaak kom je in een conflict terecht door geschreven gespreksvormen zoals Whatsapp en e-mail, en hoe vaak gebeurt dat via een live gesprek (tijdens een telefoongesprek of persoonlijke ontmoeting)?

Hoe handig de moderne technologieën ook zijn en hoe efficiënt en kostenbesparend ze ook lijken, e-mails en whatsapp worden helaas ook steeds vaker gebruikt als een middel om je achter te verschuilen.

Ik durf het niet zo goed live te zeggen, dus app ik het maar. Dat is vaak de reden achter dit gedrag. Conflict vermijding is dan vaak onbewust de bedoeling, maar de methode werkt vaak averechts.

Ik heb dat zelf ook geleerd uit eigen ervaring: Als ik iets moeilijk vind om “live” te zeggen, mail of app ik het. Dat is niet goed. Het is menselijk, en ook wel begrijpelijk, maar niet goed. Want als je het niet rechtstreeks zou durven zeggen, waarom dan wel via een tekstbericht?

Bij een tekstbericht dat binnenkomt zie je geen gezicht. Je hoort geen intonatie. Je hoort geen humor. Je kunt niet direct reageren. Een tekstbericht – in welke vorm dan ook – komt vaak hard en onpersoonlijk binnen; harder dan de afzender eigenlijk bedoelt.

Maar ook in positieve zin krijg je veel meer voor elkaar door live contact. Als je op je werk iets wil regelen en je stuurt een e-mail, kan het makkelijk een week duren eer je collega jouw verzoek leest. En dan is er ook nog de vraag of hij er iets mee doet. Zoek je hem op, of bel je, dan heb je direct een menselijker contact. Dan maak je het persoonlijk, hoor je elkaars stem, kun je een leuk ongepast grapje maken over, of vragen hoe het gaat met – ik noem maar wat – zijn vrouw. Doe je dat via mail, nou, dan komt dat heel anders over.

We verschuilen ons met zijn allen letterlijk achter ons scherm. Of dat nu een telefoonscherm is of een pc scherm. Verschuilen is nooit goed. En natuurlijk is het soms noodzakelijk. Maar voor de relatie die je met mensen onderhoudt, is het altijd beter om menselijk contact te verkiezen boven techniek.

Maar het is ook een gewoonte. En we hebben het ook zo druk!

Dat klopt. Maar je kunt je wel aanwennen om jezelf bij contact momenten af te vragen:

– kan ik naar hem of haar toe gaan?

– zo niet, kan ik hem of haar dan bellen?

– als je echt niet anders kunt dan een tekstbericht via telefoon sturen, is een spraakbericht nog altijd een beter alternatief. De ander kan dan misschien niet meteen reageren, maar hoort wel je stem.

Deze vragen probeer ik mezelf te stellen de laatste tijd, en de resultaten hiervan zijn ongelofelijk. Ik heb betere contacten, zowel zakelijk als privé. Ik krijg meer dingen geregeld en door het menselijk contact heb ik meer plezier. Ik zet me over mijn angst voor conflicten heen en verschuil me niet meer achter mijn scherm. Maar daardoor word ik voor anderen ook letterlijk zichtbaar; mijn persoon, mijn kwaliteiten en mijn humor. Dat helpt vervolgens als je weer eens iets moet afhandelen samen.

Een heleboel misverstanden ontstaan simpelweg door geschreven tekst. Dingen die je schrijft kunnen verkeerd worden geïnterpreteerd. Dat kan ook gebeuren in een live gesprek, maar dan kun je dat zien gebeuren bij de ander en ingrijpen, uitleg geven of context.

Helemaal zonder de techniek leven is waarschijnlijk onmogelijk. Maar dat de techniek bestaat, wil niet zeggen dat we deze altijd moeten gebruiken. Dat is als een brief schrijven aan je buurvrouw: het kan, maar het is beter, sneller en handiger om er gewoon naar toe te lopen.

Ik ben hier zo van overtuigd dat ik het jullie liefst allemaal persoonlijk zou vertellen!

Maar aangezien dat niet kan, hieronder een filmpje dat het heel treffend weergeeft:

https://youtu.be/XZtD4p5p7ec

Aan het typen…

downloadfile-34.jpegAan het typen…
Aan het typen…
Aan het typen…

Al zeker drie minuten zag ik dat ze aan het typen was, maar er kwam nog steeds niks. Ik verwachtte inmiddels minstens een heel lang en smeuïg verhaal. Wat ik kreeg, na ruim vier minuten wachten?
“Ik ben de was aan het doen.”
Oh. Thanks, moeder. Ik dacht ondertussen dat er iets spectaculairs onderweg was, dus dat viel ietwat tegen.

Mijn oma (zaliger) had eens een computer cursus gedaan, samen met opa (zaliger). Opeens kreeg ik regelmatig een email van oma. Oma had echter haar scherm instellingen op slechtzienden staan, waardoor ze typte in Arial 400. Best lastig lezen zo, een letter per A4 pagina.Toch las ik haar e-mails heel graag.

Opa belde na die cursus wel eens, over computer problemen. Of ik wist hoe Powerpaint werkte. PowerPoint? Vroeg ik. Nee, Powerpaint. Maar opa, het is of PowerPoint, of Paint…Er bestaat helemaal geen Power… oké. Goed.
Ga naar de rechter bovenhoek en zoek het kruisje.
Te lief.

Enfin.
Er is natuurlijk in korte tijd ook veel veranderd.

Soms moeten we ook accepteren dat er nu eenmaal mensen zijn die niet zo mee gaan met de nieuwste en snelste technieken, want ooit zijn we zelf ouder en houden we het ook allemaal niet meer bij. In het vervolg ga ik gewoon even de was vouwen als ik “Aan het typen…” zie. Doe ik ook iets nuttigs met mijn tijd.