Wilde dieren zien zichzelf voor het eerst in de spiegel!

Ik moet eerlijk bekennen: sommige reacties komen me erg bekend voor. 😂

Bron: YouTube, Jungle project via Cater News

Die aller schattigste dieren op onze aarde.

Dieren veroordelen niet.
Dieren roddelen niet.
Dieren hebben onvoorwaardelijk lief.
Dieren zijn altijd zichzelf.
Er zijn zo veel redenen om van dieren te houden, en van zo veel dingen die ze doen kunnen wij als mensen leren.

Waarom het goed is dat Caitlyn Jenner bestaat

Bruce Jenner is op 65-jarige leeftijd Caitlyn Jenner geworden. Twitter ontplofte. Het internet brak in tweeën. Beroemde mensen, de president en nog een triljoen mensen hadden er iets over te zeggen. Voornamelijk positief, gelukkig.

image

Caitlyn Jenner. Foto door Annie Leibovitz

Ik vind het bijzonder knap van haar, en een bijzonder bemoedigend statement aan de wereld: Het is nooit te laat om jezelf te zijn. Om aan de wereld te laten zien wie je bent. Ik bedoel, probeer het maar eens: vijfenzestig jaar lang zo’n groot geheim mee zeulen. Vijfenzestig jaar lang niet jezelf zijn. Een innerlijk hebben dat je uiterlijk niet weerspiegelt. Hoe houd je dat vol, zo lang?

De transgender gemeenschap heeft het niet gemakkelijk. Er heerst wereldwijd nog steeds veel onbegrip, woede en zelfs walging rondom het transgender zijn. Terwijl mensen er niet voor kiezen om in het verkeerde lichaam geboren te worden.

Ik hoop dat ze nu rust krijgt, Caitlyn. Ik hoop dat ze na vijfenzestig jaar eindelijk gelukkig zal zijn met haar spiegelbeeld. Ik hoop dat haar uiterlijk nu wel klopt met haar innerlijk. Ik hoop dat al die mensen die in stilte lijden, kracht putten uit haar voorbeeld. Ik hoop dat de mensen die al in transitie zijn zich gesterkt zullen voelen door de moed die Caitlyn heeft opgebracht, om zo in de spotlight haar verhaal te doen en haar ware zelf te tonen. Want moedig, dat is ze. Na al die jaren mag ze nu eindelijk zijn wie ze is.

En dat is maar goed ook, want ze is al binnen 48 uur een Power Woman; een taboe doorbrekend rolmodel.

Dogs Terrified Of Walking Past Cats, A Dramatic Compilation

Dramatisch! Weet je wel hoe eng het is om langs een kat te lopen? Nee? Nou, zo eng dus:

Huisdieren die je Yogales verstoren

Ontspanning is in elk geval gegarandeerd! 🙂

#elevatemyself: Traplopen: super gezond en fit!

Traplopen. Het is gezond, sneller dan de lift, goed voor de verbranding, je hart, bloedvaten, bloeddruk en cholesterol. Bovendien hoef je er niet voor naar de sportschool: traplopen kun je overal! Regelmatig dagelijks traplopen vermindert de kans op overlijden zelfs met 15%.

Het klinkt allemaal heel simpel; traplopen. Vaker de trap nemen in plaats van de lift lijkt misschien een kleine aanpassing, maar het heeft een vrijwel direct voordeel voor je gezondheid. Sinds een aantal weken klim ik iedere dag zeven verdiepingen omhoog om op mijn kantoor aan te komen (140 treden omhoog, ik heb ze geteld). Er ís wel een lift, maar ik heb afgesproken met mezelf dat ik die niet ga nemen.

De eerste week dacht ik echt dat mijn hart het zou begeven. En dan was ik nog niet eens halverwege! Mijn benen leken in brand te staan, mijn hartslag schoot omhoog en het voelde alsof de zwaartekracht me letterlijk terug naar beneden wilde trekken. Het zweet stond dik op mijn voorhoofd en ik was er bang voor dat dit nooit zou gaan wennen.

Nu, al na een paar weken, is het echt al minder zwaar. Het lukt me beter om mijn ademhaling onder controle te houden, mijn hart gaat niet meer zo enorm te keer en het zweten begint ook wat minder te worden. Ik ben ook al veel sneller weer op adem als ik boven ben aangekomen. Uiteindelijk is het mijn doel om die trappen fluitend in plaats van hijgend op te kunnen lopen! Maar dat zal nog wel even duren.

De lift in de ban: zou jij het kunnen? Niet meer de lift nemen, maar altijd de trap?

Traplopen is echt zo’n ogenschijnlijk kleine aanpassing die je kunt doen aan je levensstijl, die op den duur hele goede effecten heeft op je spieren, conditie, gewicht en algehele conditie!
Met traplopen verbrand je bovendien  560 kcal per uur. Wil je dagelijks meer calorieën verbranden, dan is het antwoord: neem de trap!

Doe jij mee? Durf je de uitdaging aan om net als mij nooit meer die lift te nemen maar altijd de trap?
Reageer dan hieronder of in de facebook groep. Nodig je vrienden ook uit om mee te doen! Hoe meer zielen hoe meer vreugd!
Laten we #elevatemyself trending maken! Stuur je trap loop selfie :), deel je ervaringen of vraag om advies. Hoe meer mensen mee doen, hoe gezonder! 💪

Wat mannen stiekem denken…

Klopt het een beetje, heren?

Grappig: Hoe mensen elkaar irriteren in een relatie!

Ehhh… ik herkende er wel een stuk of allemaal. 😂

Waarom pitbulls super honden zijn

Er gaan genoeg negatieve verhalen rond over pitbulls. Meestal zijn het echte maatjes: geduldig, lief, trouw, lief met kinderen en grappig.
Kijk zelf maar:

Ali B barst in tranen uit tijdens ode aan zijn kinderen bij DWDD

Ali B bracht in DWDD een muzikale ode aan zijn kinderen. Hij hield het daarbij niet droog. De mensen bij DWDD trouwens ook niet.  En ik ook niet. Wat een mooie beschrijving van het proces dat ieder ouder doorloopt in het zien opgroeien en daarmee loslaten van zijn kinderen. Hulde aan Ali!

Spelregels voor Facebook gebruik

– Dat je ergens heel veel uitroeptekens achter zet, betekent niet dat het daardoor belangrijker wordt wat je te zeggen hebt!!!!!!!!!!!!! Eén uitroepteken volstaat, indien nodig.

– De spuitluier van je baby wil niemand zien. Nee, niemand. Gewoon niet doen. Je weet nooit wiens ontbijt of lunch je er mee ruïneert.

– Dat je graag een veranda wil winnen, prima. Dat je die status deelt met je vrienden, oké. Maar je hele vrienden lijst taggen in een reactie in de hoop op een grotere winkans, dat is ronduit vervelend. Niet doen dus. Bovendien wint haast nooit iemand zoiets, simpelweg omdat een triljoen mensen mee doen. Koop dan liever een lot.

– Dat dierenleed bestaat weet iedereen. En dat is verschrikkelijk. Maar door foto’s van die gruwelijkheden te delen maak je die dieren niet beter. Doneer liever een bedrag aan een goed doel tegen dierenmishandeling. Daar help je die dieren waarschijnlijk meer mee.

– Kettingbrieven waren vroeger al irritant. Nu nog steeds. Als je goed om je heen kijkt, weet je zelf heus wel wie je echte vrienden zijn en wie niet. Daar hoef je geen kettingstatus voor te delen.

– Als iemand na vierhonderd verzoeken nog niet begint aan een potje Candy Crush of aan een boerderij spel, is dat waarschijnlijk omdat diegene dat niet wil. Respecteer dat. Of nodig ze uit voor een potje monopoly bij jou thuis: veel gezelliger.

– Geheimzinnige doorgeefstatussen van vrouwen tijdens de maand van borstkanker: doneer gewoon geld aan Pink Ribbon. Veel effectiever.

Wat vind jij irritant op Facebook?

Chrisje interviewt Mariska Bauer!

IMG_8198 KL

Chrisje op de bank bij Mariska Bauer              Foto door: TwinFlame Photography

Voor mijn blog mocht ik Mariska Bauer, echtgenote van de bekende zanger Frans Bauer, interviewen in hun huis in Noord-Brabant. What you see is what you get, dat is wat me het meest bij is gebleven van de ontmoeting met deze hartelijke, spontane vrouw. Naast vrouw van een van de meest geliefde zangers van Nederland is ze vooral ook trotse vrouw en moeder met een grote liefde voor haar gezin.

Mariska leer ik kennen als een vrouw die midden in het leven staat en met veel liefde zorgt voor haar gezin; nuchter, met een grote dosis humor en gastvrijheid. Geen sterallures hoor, al helemaal geen kapsones: gewoon een hele leuke vrouw met een net zo leuk gezin. 

Vier kinderen hebben, een druk bezette echtgenoot: hoe krijg je dat allemaal geregeld?
Dat gaat eigenlijk vanzelf! Mijn motto is: gewoon doorgaan. Ik heb ook een flexibele instelling. Ik rijd met de kinderen 35.000 kilometer per jaar. Ik vind het eigenlijk helemaal niet erg dat het druk is; ik ben dat zo gewend! Als moeder ben je politieagent, chauffeur, huiswerkbegeleider, Wikipedia, verpleegster… haha! Dat hoort er bij, en ik geniet er van.

Lukt het jullie om met al die drukke schema’s nog quality time te hebben als gezin en als koppel?
Ja hoor. Dat hoeven we overigens niet te plannen; dat doen we gewoon. Frans en ik gaan graag winkelen; in Rotterdam, Antwerpen of Eindhoven.. heerlijk vinden we dat! We gaan ook heel graag samen uit eten. We zijn gewend aan veel reizen, dus dat vinden we niet erg. Als we thuis zijn eten we elke dag om vijf uur gewoon samen. Dat vind ik belangrijk. We maken ook graag regelmatig uitstapjes naar het strand, of naar Alphen aan de Rijn voor de sushi! Heerlijk.

Is er binnen zo’n druk gezin ook tijd voor jezelf? Wat doe je om te ontspannen?
Een goede vriendin van me heeft een kapsalon. Daar ga ik graag naar toe, alleen heb ik niet altijd even veel geduld. Vroeger speelde ik het zelfs wel eens klaar om met de haren nog in de verf naar huis te rijden. Alleen, als er dan toevallig net een camera ploeg voor je deur staat, rijd je vanzelf een blokje om, haha! Dat doe ik dus maar niet meer. Ik heb eigenlijk niet echt specifieke hobby’s. Die heb ik ook niet echt nodig, want ik vind eigenlijk alles leuk wat ik doe. Ik kan gerust een tijdje fanatiek gaan hardlopen bijvoorbeeld, om het vervolgens weer weken niet te doen. Maar dat vind ik ook prima.

Als jij Frans in vijf woorden moest omschrijven, welke vijf woorden zou je dan kiezen?
Geweldig, lief, romantisch, humoristisch, maatje! En als ik het in één woord moest doen: Alles!

Foto door: TwinFlame Photography (www.twinflame.nl) En als Frans jou in vijf woorden moest omschrijven, welke vijf woorden denk je dat hij zou kiezen?
Dezelfde! Frans en ik zijn al samen sinds ik 16 jaar was. We zijn echt samen volwassen geworden. We zijn beste vrienden, en echt met elkaar vergroeid. We hebben aan één blik genoeg.

Wat is jouw beauty geheim?
Ik kan niet echt één geheim noemen. Ik zorg graag goed voor mezelf. Maar ik loop er heel graag casual bij hoor! Ik loop echt niet altijd perfect gekapt rond. Ik ben ook gewoon een moeder en ik heb er geen problemen mee om zonder make-up de boodschappen te gaan doen bij de Jumbo in het dorp. Het is niet allemaal zo glitter en glamour als mensen verwachten. Althans, niet bij ons!

Wat is je grootste angst?
Dat er iets met mijn kinderen gebeurt. Ik heb mijn broertje op zeventienjarige leeftijd verloren, de pijn die daarbij komt kijken hoop ik nooit meer mee te maken. Ik heb enorm respect voor mijn moeder, dat ze ondanks dat grote verlies toch de kracht vond om door te gaan, iedere dag weer opnieuw. Het maakt niet uit hoe oud je kind is; je hoort je kind niet te overleven. Dat is gewoon niet natuurlijk.

Foto door: TwinFlame Photography (www.twinflame.nl)

Hoe ervaar je het om BN’er te zijn?
Ik weet niet beter. Ik ben daar samen met Frans in meegegroeid. Ik vind het ook helemaal niet erg als mensen me herkennen of aanspreken. Sommige fans van Frans, de fans van het eerste uur, zijn zelfs vrienden van ons geworden. Ik vind het helemaal geen probleem, ben er helemaal aan gewend! Wel houd ik rekening met de privacy van de kinderen. Zij hebben recht er op om op te groeien in een zo normaal mogelijke gezinssituatie. Daarom zal ik niet meer zoals vroeger iedereen zomaar verwelkomen. Zij hebben ook recht op hun rust. Dat moet je respecteren als ouders zijnde.

Waar gaan jouw nekharen van overeind staan?
Mensen die hun kinderen of dieren in de auto achterlaten op een warme dag. Vréselijk! Je vergeet je autosleutels niet, maar je kind of dier wel? Daar kan ik met mijn verstand niet bij. Je weet toch dat die auto een oven wordt op warme dagen?
Of mensen die hun hond in het bos aan een boom binden. Daar kan ik écht niet tegen! Als je dan zo graag van je hond af wilt, breng hem dan op zijn minst naar het asiel, dan heeft het beestje nog kans op een nieuw leven. Ik begrijp dat gewoon echt niet.

MariskaMariska’s Favorieten

Favoriete kleding: Jeans.
Favoriete eten: Vietnamese loempia’s. Héérlijk!
Favoriete merk: Heb ik niet. Ik koop wat ik leuk vind.
Favoriete film: The Hobbit!
Favoriete boek: Alles van Saskia Noort. Fantastische boeken!

Waarop ben je het meest trots als je naar jullie kinderen kijkt?
Op alles eigenlijk, alle vier, alles wat ze doen! Ik vind ook alle leeftijdsfasen leuk! Toen mijn oudste zoons nog zo klein waren dacht ik vaak, bleven ze maar zo klein! Maar nu ze ouder worden denk ik: ook die fase is weer zo ontzettend leuk!

Waarop ben je het meest trots van jezelf?
Ik zeg altijd: als je niet van jezelf houdt, kun je ook niet van een ander houden. Ik ben er trots op dat alles hier thuis goed loopt .Ik ben wel een perfectionist, dat geef ik eerlijk toe. Als Frans kookt moet ik eigenlijk maken dat ik de keuken uit kom, anders ga ik me overal mee staan bemoeien, ha ha! Ik ben gewoon heel blij met ons leven en hoe alles loopt. Ik ben zelf opgegroeid in een groot gezin waarin iedereen zijn steentje bij moest dragen. Dat probeer ik onze kinderen ook bij te brengen.

Heb je een gouden tip voor andere moeders?
Adem in, adem uit! Ha ha! Dat zeg ik wel eens tegen mezelf als alles in het honderd loopt. Je moet gewoon doorgaan. Klagen helpt toch niet, ha ha!

Wat zijn jouw persoonlijke ambities?
Als de kinderen groot zijn, wil ik misschien ooit wel weer iets voor mezelf gaan doen. Wellicht iets in de kleding, daar heb ik veel affiniteit mee.

Als je een dag voor jezelf hebt, wat doe je dan?
Als de kinderen op school zitten, ga ik graag boodschappen doen, lunchen met een vriendin of ergens koffie drinken. Maar ik ben ook gewoon heel graag thuis; je zou mij wel een echte huismus kunnen noemen! There’s no place like home.

Als je als dier terug mocht komen in een volgen leven, welk dier zou je dan kiezen en waarom?
Een hond! Heerlijk lijkt me dat. Lekker wat rennen, languit liggen, af en toe een aai over mijn bol krijgen, zalig, haha!

Foto’s door: TwinFlame Photography

Droom jezelf succesvol

Ik vind dromen altijd zoiets wonderbaarlijks. Ze zeggen dat ieder mens elke nacht droomt, maar slechts af en toe de dromen mee neemt de dag in. Ik herinner me zelden mijn dromen. Slapen voelt voor mij doorgaans alsof ik mijn ogen sluit en drie minuten later weer wakker word.

Overdag dromen, daar ben ik beter in. Dromen van wat er kan zijn, wat er nog kan komen en wat ik graag nog zou willen bereiken. Ik geloof er in dat je dingen voor jezelf mogelijk kunt maken door er allereerst over te fantaseren. Het voor je te zien. Het in gedachten mogelijk te maken. Ondanks alles wat misschien een obstakel zou kunnen zijn.

Maar het verschil tussen ergens over kunnen dromen en het waarmaken, zit hem altijd in de acties die je er voor neemt. Het voor je zien is slechts de eerste in een keten van onmisbare acties. Er zijn mensen die hun hele leven blijven dromen, maar hun droom nooit waarmaken. Dat komt misschien omdat ze niet tot actie over gaan. Maar misschien komt het ook doordat een droom mooi is om te hebben, maar de realiteit mensen uiteindelijk toch afschrikt. Stel je voor dat het lukt! Wat dan?

Brainstormen is overigens grotendeels ook hardop dromen. Het gebeurt in talloze bedrijven, organisaties en stichtingen. Alleen klinkt brainstorm sessie wat professioneler dan droomsessie.

Maar hoe je het ook noemt: Het verschil tussen een bedrijf dat heel goed is in brainstormen en een bedrijf dat daarnaast goede resultaten neerzet, zit hem altijd in de acties die plaatsvinden na afloop van de sessie.

Wat voor acties zou jij kunnen nemen om jouw droom waar te maken?

Leuk filmpje om te delen met je moeder voor moederdag…

Dit filmpje is leuk om te delen met je moeder, om haar eens extra in het zonnetje te zetten!

Why Men Don’t Understand Women

Sorry, ladies, but I tend to understand why men don’t understand women.
Nowadays we thrive in being emancipated: we make our own living, pay our own bills and we try not to depend on anyone else but ourselves. But, when it comes to dating, we raise our eyebrows when he offers to go Dutch when the check arrives.

Normally, We Women are very balanced, organized and happy. Except for a couple of days a month. Those days are referred to by my friends as “Normally I am happy, but for two days a month, I just want to die.” or as “The Dark Days.” Those special days of the month, we tend to send many signals and mixed messages to our loved ones. But as most men don’t get hints or signals, that’s where everything goes wrong. Normally we adore him, but during those special days he gets under our skin, just for being himself, or for breathing. We sit on the couch, next to them, and then it happens.

We start breathing really loud. “Hm,” he thinks, “..she’s kind of breathing loud.”
“Is there something wrong, honey?” he innocently asks us.
But of course, we say “No.”
“Okay. Good.” he thinks, while he launches another angry bird on his tablet.

But his very own angry bird is sitting right there, next to him, fueling up on arguments. Because of course we are mad. We are furious. And the way we said no, should have been his cue. It’s just that most men don’t get that signal. They hear no, so that’s no. No is no, right? At least, that’s what we normally preach them to understand. Except for these moments.

When the Husband – completely unaware of his wrong doing – keeps playing Angry Birds on his tablet, we walk towards the kitchen, drilling our heals into the floor. When that doesn’t help, we start doing the dishes in a very loud manner. So loud, the Husband looks up from his birdies and thinks “Why is she throwing dishes around the kitchen? They’re going to break.”
If he dares to step in to the kitchen, asking if we’re sure there’s nothing wrong, that’s the moment our anger volcano erupts.

BECAUSE EVERYTHING IS WRONG. Of course everything is wrong! We lose our patience and blurt out all of the things we are annoyed by, the things we think he should do without us having to ask for it, and most of all, we drag a few very old mistakes from the past right into the present, just because we can, because we’re women, and we REMEMBER EVERYTHING.

When the Husband has endured our eruption of anger, he stands there wondering whether he will keep anything in the divorce, while we run off to the bathroom to cool off. After which we feel guilty and bad for yelling at him that way, cause after all, he isn’t nearly as bad as the neighbor’s husband. And we do love him, still. If only he would help out a little more around the house, and if only he would breathe normally.

It’s not always easy being an independent modern woman. Actually, it can be pretty exhausting. Sometimes we just need to be very unreasonable, for absolutely no reason at all. That’s why it’s not easy being a modern man. Sorry, men.

Zonder vrijheid geen toekomst; zonder ons verleden geen vrijheid.

Vrijheid hebben om te werken, stemmen, geld te verdienen en een mening te hebben. Vrijheid om te kiezen met wie je trouwt, wie je liefhebt en wie je liever niet wil zien. De vrijheid om voedsel te kopen waar je dat maar wil.
De vrijheid om jezelf te onderwijzen, te lezen en een mening te vormen. De vrijheid om hand in hand te lopen over straat, ongeacht afkomst, kleur of seksuele voorkeur. Vrijheid om nee te zeggen, vrijheid om ja te zeggen en vrijheid om voor het zwijgen te kiezen.

Die vrijheden die velen van ons vaak zo vanzelfsprekend vinden. Ja, ook ik.
Vrijheid om te kiezen voor anticonceptie, of juist andersom. Vrijheid om te kiezen voor het leven, of juist voor het einde, als het leven lijden wordt. Vrijheid om zorg te verlenen en om zorg te krijgen, wanneer je deze nodig hebt. Vrijheid om te schrijven en te lezen wat je wilt. Zelfs als dat wat je leest nóg zo tegen je eigen overtuigingen in gaat. Dan nog ben je vrij om te reageren. Vrijheid van pers. Vrijheid in artsen keuze. Vrijheid om naar school te gaan.

Zonder vrijheid is er geen toekomst.

Zonder ons verleden was er nu geen vrijheid.

Daarom zijn we er vrij in om te kiezen voor twee minuten stilte per jaar.

En wie zich van al die vrijheden goed laat doordringen, staat twee minuten stil ter nagedachtenis, uit respect voor de mensen die hun laatste adem uit bliezen voor onze generaties en uit liefde voor die vrijheid die zo bijzonder is, ook al vinden wij het soms zo vanzelfsprekend.

Drukdrukdrukdrukdruk? Vijf GOUDEN tips voor werkende moeders

Veel moeders werken tegenwoordig buitenshuis. Dat is leuk, maar het zijn vaak wel erg veel ballen die je tegelijkertijd in de lucht moet houden. Weet je af en toe niet meer hoe je het moet regelen allemaal? Groeit het werk je boven het hoofd? In deze blog vind je vijf tips die je leven als werkende moeder wat gemakkelijker maken. Heb je aanvullingen op deze tips? Laat hieronder een reactie achter!

1. Bestel je boodschappen!

Bestel online je boodschappen; dat scheelt je een hoop tijd.  Bron foto: www.ah.nl

Bestel online je boodschappen; dat scheelt je een hoop tijd.
Bron foto: http://www.ah.nl

Ik begin meteen met dé gouden tip voor iedereen die zijn tijd efficiënter wil indelen. Want natuurlijk is het niet je hobby om iedere dag weer die supermarkt in en uit te zeulen met tassen vol spullen. Al helemaal niet met een vermoeid, hongerig en te pas en te onpas weg rennend kind bij je.
Wat je kunt delegeren, is het halen van boodschappen. De meeste supermarkten bezorgen tegen een kleine vergoeding je boodschappen gewoon aan de voordeur. Vul online je boodschappenbestelling in, of stuur een e-mail naar je buurtsuper met je bestelling, en je hebt in één keer al je weekboodschappen in huis. It’s so simple!

2. Verdeel de taken goed (en eerlijk)
Als je een partner hebt, is het goed om vaste afspraken te maken over wie wat doet. Klinkt misschien kinderachtig, maar aan het eind van de dag wil jij niet degene zijn die alles doet, terwijl je partner lekker onderuit ligt op de bank. Eerlijk verdelen dus, die taken. Zorg er voor dat je beiden doet waar je goed in bent, en ben ook niet te beroerd om wat water bij de wijn te doen.

3. Je kids kunnen ook iets
Ook al doen ze misschien zeer vakkundig alsof dit niet zo is, toch kunnen kinderen (vanaf een bepaalde leeftijd) ook echt wel een handje helpen in het huishouden. Wijs een vaste tafeldekker aan, een vaste woonkamertafelopruimer, en spreek een dag in de week af waarop de kinderen zelf hun eigen kamer op moeten ruimen. Want laten we eerlijk zijn; als ze zich nog net niet verwaardigen om hun voeten op te tillen als jij langs komt met de stofzuiger, terwijl zij bezig zijn met hun spelletje op de i-pad, weet je dat het tijd wordt voor wat meer samenwerking binnen je gezin. Desnoods zet je een beloningssysteem op: wie zijn taken goed uitvoert, verdient het zakgeld van die week bij elkaar.

4. Poetsen
Als je je een huishoudelijke hulp kunt veroorloven, is het absoluut aan te bevelen om hulp van buitenaf in te schakelen. Zeker als je jezelf er op betrapt dat je om half twaalf ’s avonds nog de badkamer aan het poetsen bent. Bespreek het met je partner en bekijk of een hulp in de huishouding budgettair te doen is. Is dat niet zo? Spreek dan een vaste dag in de week af waarop jij en je partner het huis onder handen nemen. Teamwerk zorgt voor een stuk minder frustraties en een geëmancipeerde relatie, wat anno 2015 gewoon zo hoort natuurlijk.

5. Telefoon uit
Eh… wat zegt u? Telefoon uit?
We kunnen het ons bijna niet meer voorstellen: een mobiel die uit staat. Want hoe moeten we in vredesnaam een paar uur zonder Facebook, Twitter, Instagram, Pinterest, Snapchat, etcetera? Nou, gewoon, die knop in duwen en uit zetten. Je zult er van versteld staan hoe creatief je wordt, als je eens even niet aangekoppeld bent aan de rest van de wereld via je telefoon. Plotseling heb je weer tijd voor dat ene project dat je al zo lang wilde starten, zit je opeens toch dat fotoalbum in te plakken dat al vijf jaar lag te wachten, of haal je je hometrainer opeens toch van zolder. Telefoon UIT; leven AAN. Enjoy!

ALS je vader ziek is… Kim rent voor onderzoek naar de ongeneeslijke ziekte ALS.

image

Kim met haar vader

Ontmoet Kim. Moeder van twee zoontjes, getrouwd met Ruud. Een gelukkig gezin met alles er op en er aan. Hun leven werd vorig jaar op zijn kop gezet door het nieuws dat de vader Kim lijdt aan de ongeneeslijke ziekte ALS. Een enorme klap.

Kim: “De zoektocht naar wat er aan de hand was, duurde op dat moment al heel lang. Het is geen gemakkelijk proces om de ziekte vast te stellen. Daar gaan allerlei onderzoeken aan vooraf, en het uitsluiten van andere ziektes. Toch kwam de definitieve diagnose als een mokerslag.”

De ziekte maakt zich sluipend steeds meer zichtbaar. Aanpassingen aan de ouderlijke woning, fysieke symptomen, vermoeidheid en lage weerbaarheid tegen virussen.

“Het gaat met ups en downs. Mijn ouders zijn heel realistisch en houden zich tegelijkertijd enorm sterk. Het is een proces als gezin: iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om. We lachen ook veel, op de een of andere manier krijg je soms het gevoel, laten we ook maar lachen,  want alleen maar huilen, daar schiet niemand iets mee op.”

In het afgelopen jaar ging Kim hard aan haar eigen gezondheid werken en viel 18 kilo af.

image

Kim met haar vader

“Het was niet gemakkelijk om mijn nieuwe levenswijze te blijven doorzetten, zeker niet na het nieuws over mijn vader. Je hebt toch de neiging om over te gaan op het oude vertrouwde emo-eten. Toch heb ik dat niet gedaan, daar ben ik best trots op. Ter ondersteuning van het afvallen begon ik ook onder begeleiding met hardlopen. In het begin dacht ik: waar begin ik aan? Ik had amper conditie. Maar inmiddels heb ik de smaak te pakken en biedt het hardlopen zelfs een uitlaatklep. Wie had dat gedacht!”

Langzaam ontstond het idee om het hardlopen in te zetten voor de stichting ALS. Op 7 juni gaat Kim meedoen aan de 5 kilometer ronde van Maastrichts Mooiste. Inmiddels hebben al meer dan 50 mensen haar gesponsord.
image

“Ik kan op mijn eigen manier helpen om geld in te zamelen voor onderzoek naar deze ziekte. Zodat deze vreselijke ziekte hopelijk ooit de wereld uit geholpen wordt. Mijn vader heeft me beloofd dat hij me op zal wachten aan de finish. Ik heb hem beloofd dit voor hem te doen. Een betere motivatie is er niet. Het zal emotioneel worden, maar ik vind het ook mooi dat ik dit mag doen. Inmiddels hebben mensen al meer dan €900,- gesponsord. Die steun uit allerlei onverwachte hoeken doet me enorm goed.”

Wil jij Kim ook steunen in haar strijd tegen ALS?

Hier kun je haar sponsoren: https://www.alsacties.nl/actie/kim

Postnatale Depressie: het Taboe van de Grijze Wolk

Ik kan er nu over schrijven. Dat heeft wel heel lang geduurd. Om er over te kunnen praten heeft drie jaar geduurd. Als je bevalt van je kind, verwachten jij en je omgeving een roze wolk. Beschuit met muisjes, een gelukkige, stralende, blije moeder. Toen ik beviel van onze dochter, hield ik meteen van haar. Maar de wolk was verre van roze.

Vaak heb ik er over nagedacht om mijn ervaring met anderen te delen; ik ben immers schrijfster, ik blog, ik deel, dus waarom dit niet? Omdat het te zwaar op de hand is? Misschien. Te persoonlijk? Ook wel een beetje. Taboe? Ja, dat ook wel vrees ik. Toch deel ik het.

Omdat ik denk dat er nog steeds een te groot taboe rust op postnatale ellende. Omdat ik denk dat er veel vrouwen zullen zijn, die zich kunnen herkennen in mijn verhaal. Om die vrouwen te helpen, die helemaal geen roze wolk hebben en denken dat ze daar misschien wel helemaal alleen in zijn: dat zijn ze dus niet.

Voor mij begon het allemaal al tijdens de zwangerschap. Ik was erg blij om in verwachting te zijn, maar voelde me onder invloed van de zwangerschapshormonen al vaak verre van mezelf. Toen er tijdens de zwangerschap ook nog een medische complicatie werd ontdekt bij ons kindje, waarvan niet direct bekend was of het ernstig was of niet, werd het een stuk erger. Ik sliep steeds slechter, maakte me ontzettend veel zorgen. De bevalling kwam twee weken na de uitgerekende datum op gang en was zwaar. Na de bevalling moesten er testen gedaan worden, echo’s, MRI scans. Daar lag mijn baby’tje dan, in zo’n groot MRI apparaat. Het ging allemaal niet zo als het in de boekjes stond; althans niet die boekjes die ik gelezen had. Daar boven op kon ik de enorme hormoon wisseling die bij de bevalling kwam kijken niet aan. Ik heb een aantal weken lang elke dag gehuild. Waarom wist ik ook niet precies. Normaal gesproken ben ik een optimistisch mens en huil ik zelden! Ik durfde pas na een week of zes naar buiten met de kinderwagen. Overal maakte ik me zorgen over; de risico’s, de verantwoordelijkheid, de angst, het greep me naar de strot. Hoewel ik verstandelijk ook wel wist, dat dat niet nodig was. Tijdens de babyborrel die we gaven ter viering van de geboorte, zat ik als een moeder leeuwin naast de kinderwagen waar ons kindje in sliep: de Mexicaanse griep heerste op dat moment en niemand mocht te dicht in de buurt komen. Ik weet alleen nog dat ik dankbaar was toen het weer voorbij was. Ik was zo overbezorgd, dat genieten, zelfs op die mooie dag, voor mij niet mogelijk was.

Ik kan me nog goed herinneren dat iemand van het consultatiebureau op bezoek kwam. Mijn man en ik vroegen haar of het kon dat ik een postnatale depressie had, omdat ik zo veel moest huilen. Ze vroeg of ik liefde voelde voor mijn kind. Ja, was daarop mijn eerlijke antwoord. “Dan heb je geen postnatale depressie. Want als je dat zou hebben dan voel je helemaal niets.” was de conclusie. Ruim twee jaar later leerde ik pas dat die conclusie volkomen onterecht was. Postnatale depressie heeft vele symptomen, maar het is niet per definitie zo dat je bij een postnatale depressie niets voelt voor je kind. Dat kán een symptoom zijn, maar sommige moeders met een postnatale depressie zijn juist enorm overbezorgd. Ze voelen zich zo overweldigd door de zorgen, dat dat gaat overheersen. Dat was dus bij mij het geval.

Het was alsof iemand een grijze deken over mijn bestaan had gegooid. Ik probeerde naar de buitenwereld toe de blije, nieuwe moeder te zijn. Speelde de rol waarvan ik dacht dat die van me verwacht werd. Thuis was ik overbezorgd, gespannen en bang. Ik zorgde uitstekend voor ons kind, maar dat was dan ook het enige dat ik kon doen. Meer energie had ik niet. Omstaanders blijken zich achteraf toch zorgen te hebben gemaakt, maar net niet genoeg om aan de bel te trekken. Pas na twee jaar kwam ik er achter dat ik een postnatale depressie had gehad, en begon ik langzaam weer een beetje mezelf te worden. Er kwam een einde aan de tranen, langzaam voelde ik mijn vertrouwen in mijn eigen kunnen weer groeien. De storm was voorbij; sindsdien zit ik gelukkig op mijn – verlate – roze wolk. Ik geniet nu al bijna vier jaar met volle teugen van alles wat het moederschap te bieden heeft.

De invloed die hormonale veranderingen op een vrouw kunnen hebben, worden nog veel te vaak onderschat. Mensen die een zwangere en pas bevallen vrouw begeleiden, moeten het verschil herkennen en erkennen tussen een paar dagen babyblues en een postnatale depressie.
De symptomen moeten bekend zijn, want het is voor moeders al moeilijk genoeg om zich kwetsbaar op te stellen. Ik had zelf nooit verwacht dat ik – een van nature positief, optimistisch en doorgaans vrolijk mens – me ooit zo diep ellendig zou kunnen voelen.

Vijf misverstanden over het ouderschap (vooral ook delen met mensen zonder kinderen)

1. Als we een kind krijgen, blijven we dezelfde persoon. Onze karakters veranderen niet, we stellen hooguit iets andere prioriteiten omdat Kind nu het belangrijkste is. Wat niet betekent dat jullie niet meer belangrijk zijn.

2. We praten heus niet alleen nog maar over luiers, spuitluiers, kolven en sprongetjes. Ja, misschien de eerste paar weken, maar gun ons dat; we moeten even wennen. Daarna kan het gesprek heus ook weer over het nieuws of andere feiten gaan.

3. Wij hebben de binnenspeeltuin ook niet uitgevonden. Het is echt niet opeens ons levensdoel om de hele middag in een loods vol schreeuwende kinderen te zitten met Kabouter Plop op de achtergrond. Maar onze kinderen vinden dit leuk op een regenachtige dag, en dus doen we dat. Of hebben jullie liever dat we ze loslaten in jullie café of museum? Kan ook hoor.

4. Jawel, we zijn nog telefonisch bereikbaar. Heus. Alleen even niet rond zeven uur, want dan is ons huis het Centrum van Chaos. Dan moeten kinderen gebadderd, worden verhaaltjes voorgelezen en worden ze  en in bed gelegd. Allemaal zodat we na acht / negen uur weer rust hebben en dus bereikbaar zijn voor de rest van de wereld. Bel je ons toch rond spitsuur, verwacht dan niet dat we ook maar iets onthouden van wat je zegt en erger je niet aan geroep / gekrijs of gehuil op de achtergrond. Kies je moment.

5. Ja, we vinden het nog steeds leuk om dingen te doen met vrienden, zoals een sauna bezoek, op stap gaan (we zijn nu toch getraind in nachten op blijven), of een terras pikken en een biertje drinken. Sterker nog: nu we ouders zijn geworden hebben we daar juist regelmatig hoge nood aan. Bel ons gerust voor een afspraak buiten het in punt 4 gemelde spitsuur.

Hoe het zou zijn als we niet zouden kunnen liegen

Iedereen is het er over eens: liegen is niet oké. Toch? Als je mensen vraagt naar hun eerlijkheid, zeggen de meesten dat ze heel eerlijk zijn. Maar is dat wel echt zo? En hoe zou het zijn als we niet zouden kunnen liegen?

Kinderen kunnen tot een bepaalde leeftijd nog niet liegen; een enkel talent daargelaten. Daar krijg je soms hilarische, maar soms ook regelrecht gênante momenten door.
“Mama, die mevrouw heeft een snor!”
Nooit grappig als dat in de rij voor de kassa wordt geroepen, ook al is je kind nog zo snoezig en ook al heeft de vrouw in de rij inderdaad een stevige begroeiing op haar bovenlip. Wegkijken en negeren heeft vaak een averechts effect: “Kijk dan! Daar!”
Plotseling kijkt de hele rij bij de Albert Heijn naar de bovenlip van de mevrouw.
Enfin.

Wat als volwassenen niet konden liegen?
Ik stel me dan direct een commercieel telefoontje naar mijn huistelefoon voor.  Je weet wel, zo’n irritant verkoop gesprek, als je net aan tafel zit.
“Goedenavond mevrouw, u spreekt met huppeldepup, ik bel u om u te vragen of u even een momentje tijd heeft om onze aanbieding te beluisteren? Mooi. Wij bellen u namelijk omdat wij een zeer geringe korting verschaffen bij het afsluiten van een wurgcontract, waar u de komende vijf jaar grondig spijt van zult krijgen als u ja zegt!”

Verjaar-dahag!
Of dat je de verjaardag van een kennis wil gaan afbellen.
“Sorry, wij kunnen helaas niet komen, maar eigenlijk kunnen we dat wel, we willen het gewoon niet omdat we je stiekem een enorme sufmuts vinden en omdat je hond altijd direct mijn kruis besnuffelt bij binnenkomst. Toch een fijne verjaardag gewenst, wij gaan de hele avond opgelucht zijn dat we er niet bij hoeven zijn. Nou, dag he?”

Brulpeuter
Of dat je vriendin belt, of je een avond op haar kindje kunt passen, want ze zit met de handen in het haar.
“Dat kan wel, maar nee, want we vragen ons af of het hart van mijn man het zou overleven om drie uur lang het ongecontroleerde gekrijs van je kind aan te horen. We vragen ons sowieso al langere tijd af wanneer jullie naast voeden ook aan ópvoeden gaan doen. Sterkte er mee!”

Het ligt niet aan mij, het ligt aan jou
Of dat je je date na lang moed verzamelen opbelt, nadat hij een week  niets heeft laten horen.
“Ik vond het ook best gezellig. Het ligt echter niet aan mij, maar aan jou. Je praat net iets te luidruchtig naar mijn smaak en je had een uur nodig om eten te bestellen. Als je daar al zo lang over doet… maar bedankt voor je telefoontje!”

Je kont lijkt niet dik door die broek
Hoeveel huwelijken zouden er nog bestaan, als mannen op de beroemde maaktdezebroekmijnkontdik-vraag zouden antwoorden: “Dat komt niet door de broek, schat.”

Kortom, ookal roepen we nog zo hard dat we nooit liegen, we doen het allemaal. Ookal ontkennen we het soms nóg zo hard, we maken ons er allemaal wel eens schuldig aan, al is het maar met een leugentje om bestwil of om de lieve vrede de te bewaren of iemands gevoelens te sparen.

Want ook al is de leugen nog zo snel, de waarheid zeggen is ook niet altijd ideaal.

Waarom je je vriendinnen nooit moet laten vallen

Vriendinnen. Ze zijn zo kostbaar, of je er nu één hebt of een elftal. Goede vriendinnen gaan voor je door het vuur, leven met je mee en zeggen je ook ongezouten de waarheid. Ik heb een vriendin uit de crèche, die ken ik al sinds we leerden praten. Ook heb ik een vriendin vanaf de middelbare school; dus sinds we leerden puberen. Ook heb ik een aantal vriendinnen uit mijn twintiger tijd; sinds we leerden doen alsof we volwassen waren dus. Kortom: ik ben gezegend.

Waar je als vrouw voor op moet passen, is het VDBNR syndroom (vriendinnen dumpen bij nieuwe relatie syndroom). Want alhoewel zo’n nieuwe relatie je natuurlijk in het begin volkomen opslokt (een beetje vriendin begrijpt dit en heeft geduld), moet je nooit de fout maken om te denken dat je geen vriendinnen meer nodig hebt nu je prins(es) op de witte Shetlander is komen aanhobbelen. En al helemaal fout is het, om te denken dat je na maanden of jaren weer met de staart tussen de poten terug mag komen bij je vriendinnen, nadat je ze eerst tijden lang met een app “Druk druk druk, sorry!!” hebt afgescheept. Misschien kom je daar nog wel één keer mee weg, maar zelfs de beste vriendin zal je dit geen tweede keer vergeven.

Je hebt je vriendinnen nodig. En zij jou. Ze zijn de rode draad door je leven, of je nu single bent, of samen woont, of kinderen hebt. Ze lachen met je, huilen met je, houden je een spiegel voor. Je hoeft elkaar echt niet elke week te zien: een goede vriendschap overleeft ook wel eens een tijdje minder contact.

Mijn beste vriendin vanaf de crèche tijd woont in Amsterdam. Ik woon helemaal in het Zuiden. We hebben nooit contact verloren. Doordat we ver uit elkaar wonen, zien we elkaar soms maar twee keer per jaar. Maar als ik haar zie, is het als thuiskomen; zij kent het kind dat ik was, de puber die ik was en de volwassene die ik ben geworden. Met haar speelde ik met barbies, dronk ik stiekem mijn eerste alcohol en huilde ik om liefdesverdrieten.

Het is altijd binnen drie seconden weer zoals het vroeger was.
Daar kan geen nieuwe relatie tegenop.

Hond aan de LIJN, dat vindt iedereen FIJN.

Ik ben een enorme hondenliefhebber. Ik ben dan ook gek op onze eigen viervoeter. Honden zijn fantastisch: ze zijn trouwer dan de meeste mensen, altijd blij om je te zien en bovendien een geweldige reden om iedere dag minstens een uur frisse lucht op te snuiven. 

Wat mij enorm irriteert aan sommige honden eigenaren, is dat ze hun (vaak) slecht tot helemaal niet luisterende hond, niet aanlijnen. Ik kan van een afstand niet inschatten of een hond vriendelijk van aard is, of niet. En als zo´n hond dan ook nog eens in volle galop op me af komt gestormd, krijg ik het toch benauwd, ondanks mijn liefde voor honden. 

Die niet aangelijnde hond zou trouwens niet de eerste zijn die zich blindelings onder een auto of vrachtwagen in rent, ook al luisterde hij of zij tot aan dat moment perfect. Dat doet-ie anders nooit… Het hoeft maar één keer mis te gaan. Zielig voor het beest. Honden horen – in de eerste plaats voor hun eigen veiligheid! – niet los te lopen in een woonwijk, waar kinderen spelen en waar volop auto’s langs komen rijden.

Tenzij je in een losloop gebied bent: Lijn. Die. Hond. Aan! Niemand weet ooit precies wat een hond gaat doen. Er kan een onverwacht hard geluid zijn, een schrikreactie, een reflex van de hond. Doe jezelf en je buurtgenoten een lol, en lijn gewoon je hond aan. Ben je bang dat hij dan te weinig beweging krijgt? Dan wees gewoon niet lui en loop zelf wat verder met hem, of koop een flex riem waarmee je hem wat meer ruimte geeft. Als je toch aan het lopen bent, loop dan naar het losloop gebied en laat hem daar lekker rennen: veilig en wel. Dan hoef je nooit de legendarische woorden te zeggen, die iedereen zo haat: “Dat doet hij anders nooit…”

Oh, en nu we het toch over honden hebben: ruim die keutels gewoon op. Als je dat niet wilt, had je niet aan een hond moeten beginnen.

Waarom vrouwen andere vrouwen niet begrijpen

Na mijn blog over waarom mannen vrouwen niet begrijpen, wordt het nu hoog tijd voor een blog over een ander bekend fenomeen: haat en nijd onder vrouwen.

Want ook vrouwen begrijpen hun eigen geslacht niet altijd even fantastisch.
Zoals de bekende spreuk luidt: als mannen de wereld leiden, is er oorlog. Als vrouwen de wereld zouden leiden, zouden er alleen een heleboel landen vuil naar elkaar kijken. Wat is dat toch, met vrouwen onder elkaar? Waarom is het vaak zo ingewikkeld? Waarom gunnen we elkaar niet zo veel?

Om te beginnen kijken vrouwen naar andere vrouwen om zich met dat exemplaar te vergelijken. Is ze mooier? Is ze slanker? Is ze grappiger? Waarom kan ik niet zo op hoge pumps lopen zonder om de meter een enkel te verstuiken? Waarom kan zij wel bevallig lachen en waarom kan ik niet lachen zonder te knorren? Waarom staat dat jurkje haar zo goed? En waarom staat dat zelfde jurkje mij als een vuilniszak? Waarom kan zij wel kroketten bunkeren zonder een gram bij te komen en word ik van die zelfde kroket de dag er na een kilo zwaarder wakker? Waarom heeft zij haar huis altijd zo netjes en is het bij mij maar een keer per week, namelijk de eerste drie minuten na het poetsen, alweer alsof er een tornado door ons huis heeft geraasd? Waarom Waarom Waarom? En zo verder.

Vrouwen zijn vaak (niet allemaal, maar dat begrijpt u wel) naar mijn mening veel te perfectionistisch. We willen graag de perfecte vrouw zijn, de uitmuntende werknemer, de goede vriendin en de perfecte moeder. We zijn soms zo diep onzeker over ons zelf, dat we het altijd wel op één vlak verliezen van welke andere vrouw dan ook. 
En dat vergelijken, daar zouden we eens mee moeten stoppen. Want we maken het elkaar niet makkelijk er mee. En ons zelf ook niet.

Die ene slanke vrouw wil misschien juist graag wat bijkomen. Of heeft een mega complex over haar neus. Die vrouw met die prachtige krullen droomt misschien al haar hele leven van steil, glad haar. Die vrouw met de super carrière en veel geld, huilt zichzelf misschien wel in slaap vanwege de druk die op haar schouders rust. Die vrouw die dat jurkje zo mooi draagt heeft misschien wel een enorm slecht huwelijk. Je kunt de mensen immers niet in het hoofd kijken.

In plaats van te misgunnen, zouden we elkaar juist eens wat meer de hemel in moeten prijzen. In plaats van vuil kijken vanwege jaloezie, zouden we ons wat vaker kunnen concentreren op onze eigen pluspunten.

Dat gaat ongeveer zo: Ja, ik ben dan misschien geen perfecte moeder, en ik heb geen maat 34, maar ik doe wel mijn stinkende best. En ja, mijn huis is vaak tornado waardig, maar er wordt wel geleefd. En ja, zij lacht bevallig, maar die vervloekte knor aan het einde van mijn lach, maakt andere mensen wel altijd aan het lachen. En ja, zij lijkt perfecter, maar zij heeft vast weer andere problemen.

Kortom: een beetje liever voor jezelf = een beetje liever voor anderen. We doen immers allemaal maar ons best. Toch?

19 april – Dag tegen Pesten: zet de middenmoot in!

Morgen is het de landelijke Dag tegen Pesten. Dat is belangrijk, want pesten verwoest levens.
Is die stelling niet iets te dramatisch? Nee.

Als voormalig lijdend voorwerp van pesterijen kan ik beamen dat het nogal wat met je doet. Het ondermijnt je zelfvertrouwen en maakt dat je continu in een staat van angst verkeert. Het thuis vertellen, aan mijn ouders, was niet denkbaar. Dat lag niet aan mijn ouders, maar wel aan de diepgewortelde angst dat het pesten daarna alleen erger zou worden. Dus zweeg ik. Ik kan me de buikpijn op zondag nog herinneren, als ik er aan dacht dat ik de dag er na weer moest gaan. En het jezelf continu afvragen wat je verkeerd doet. Ik kon het me niet bedenken. En dat was niet bepaald goed, want daardoor ging ik er dus in geloven dat ik verkeerd was.

Toen ik naar de middelbare school ging, was ik erg bang. Ik nam me voor om de meest stoere jongen of meid uit te zoeken en daar naast te gaan zitten. Als ik maar blufte, leek ik misschien niet zo kwetsbaar. Het werkte: De middelbare schooltijd was fantastisch. Ik had vriendinnen en vrienden en zelfs vriendjes. Ik blufte mezelf gelukkig.

Uiteindelijk is alles goed gekomen met mij. De middelbare school tijd was fijn en gaf me vertrouwen. Maar het diep gewortelde, eenzame gevoel van onveiligheid in een groep kan me tot op de dag van vandaag nog wel eens overvallen. Dan zet ik mijn bluf weer in, want daar ben ik goed in. Terug pesten of zelf pesten zal ik nooit doen. Ik heb ook nooit mee gepest. Als ik het zag gebeuren, nam ik het op voor de gepeste persoon. Niet omdat mij dat bepaald populairder maakte, maar omdat ik het simpelweg niet kon aanzien (en nog steeds niet, want het stopt niet op de middelbare school; ook veel volwassenen hebben er last van).

In plaats van voornamelijk te focussen op de twee meest in het oog springende groepen, de gepeste en de pestende  kinderen, moet naar mijn mening ook veel meer gelet worden op de middenmoot; de kinderen die niet gepest worden maar ook niet pesten. De kinderen die aan de zijlijn staan en toekijken. Als die zich inzetten om de gepeste persoon te beschermen en verdedigen, wordt de pester vanzelf meer geïsoleerd. En dat maakt dat de pester juist niet bereikt wat hij wil: macht over de groep.

Misschien iets om over na te denken.

Feelgood filmpje: When you can’t stay awake in class / a meeting…

Heb me echt hélemaal neer gelachen om dit simpele filmpje. Moest het even met jullie delen lieve mensen!

Afkeurmeester: Jouw Vrouw Mijn Vrouw VIPS

Er was nogal wat te doen over het optreden van Rob Geus in Jouw Vrouw Mijn Vrouw VIPS gisteravond. Met name over het tot in den treuren herhalen van zijn goedbedoeld advies kritiek op het voorkomen van de vrouw van Meneer Cactus Peter Jan Rens.

Vandaag reageerde hij dat zijn opmerkingen ongelukkig gemonteerd waren; hij werd verkeerd neergezet door RTL. De uitzending was niet door zijn keuring gekomen. Nu kan het zo zijn dat ze slim geknipt hebben, zoals TV programma’s dat wel eens doen, want Kijkcijfers. Maar toch kan ik me niet herinneren dat ze zijn opmerkingen herhaald hebben en per ongeluk met de plak knop zijn blijven hangen. Volgens mij hebben sommige mensen, zoals meneer Geus bijvoorbeeld (tenzij RTL te vaak copy paste heeft gedaan), een totale plank voor de kop.

Mensen die (wat) te zwaar zijn, weten dat zelf meestal heus wel. Sterker nog: Ze leveren vaak een strijd van jewelste. Die je niet aan de buitenkant ziet. (En dit komt trouwens ook voor bij mensen die te licht zijn en continu ongevraagd te horen krijgen dat ze eens iets moeten eten!)

Er liggen aan overgewicht vaak redenen ten grondslag, die veel dieper gaan dan alleen voeding en beweging. Jeugd trauma’s bijvoorbeeld, overwerkt verdriet, laag zelfbeeld en zo verder. De opmerkingen die mensen zoals Rob Geus keer op keer menen te moeten maken, helpen daar niet bij.

Als het één keer gezegd wordt, op een opbouwende manier, prima. Dat mag. Maar het eindeloos herhalen zegt volgens mij meer over de weg te poetsen onzekerheid van de zender dan over de ontvanger. Waarom heeft iemand het nodig om telkens te wijzen op een “tekortkoming” van de ander? Wil hij zich superieur voelen?

De vrouw van meneer Cactus reageerde nog best netjes. Ze stelde zich zelfs kwetsbaar op en vertelde dat ze er verdriet van heeft, dat ze wacht met trouwen tot ze haar streefgewicht bereikt heeft. Je zou verwachten dat er daarna wat meer begrip zou komen, maar integendeel: het gaspedaal leek (misschien door RTL hoor!) alleen nog harder te worden ingedrukt.

De opmerking die voor mij bewees dat Rob Geus echt een droevig probleem heeft, (maar dat zal dan ook wel slim knip en plak werk zijn geweest) was die tijdens de evaluatie aan het einde van de week, toen hij haar toe beet dat ze vooral nog een broodje worst er in moest duwen. Als u iets hoorde op dat moment: dat waren de nekharen van vrouwen door het hele land, die massaal overeind gingen staan.

Rob Geus mag dan misschien (af)keurmeester zijn, maar dit heeft hij meesterlijk fout aangepakt. Want wat leek te beginnen als een oprechte vraag uit goede bedoelingen, resulteerde in het blijven hameren op iets wat niet nodig was. Terwijl de vrouw van meneer Cactus me een hartstikke lief en gezellig mens leek.
En als zijn laatste sneer een foute reactie op kritiek was, suggereer ik dat de afkeurmeester ook eens leert, dat het leven geven en nemen is.

Wanneer mannen NIET moeten doen wat hun vrouw hen vraagt

De titel van deze blog gaat eigenlijk compleet tegen mijn natuur in. Normaal gesproken ben ik er helemaal vóór, dat mannen gehoor geven aan wat hun vrouw vraagt.

Er zijn echter een paar gevaarlijke strikvragen, waarbij ik dat juist ten strengste afraad.

Om een voorbeeld te noemen van zo’n strikvraag moment, put ik nu ik er toch ben maar even uit eigen ervaring: ik ben al een tijdje een beetje bezig met afvallen. En met een tijdje bedoel ik al sinds mijn puberteit. En met een beetje bedoel ik dag en nacht, continu, onophoudelijk. Enfin.

Ik vroeg mijn man op een helder moment, om mij in het vervolg tegen te houden, als ik wilde gaan snoepen. Argwanend keek hij me aan: “Dat lijkt me niet zo’n goed idee schat.” Maar, zoals het een echte vrouw betaamd, haalde ik hem al snel over dankzij ontzettend overtuigende argumenten (“Ik eet vaak onbewust, ik wil me er bewust van worden, maar ik heb het vaak te laat pas in de gaten, dus jij kunt me daar perfect bij helpen”, et cetera.)

Drie dagen later liep ik toevallig ’s avonds laat door de keuken. Ik had een ontzettende rotdag gehad, voelde me moe, hormonaal en gestrest, ik had al twee weken geen snoep aangeraakt en voelde me op dat moment zo slap als een vaatdoek.

Om even snel mijn energie weer op te vijzelen, pakte ik een klein handje chips uit de open zak. Het zullen hooguit drie chipjes geweest zijn, echt waar. Terwijl ik het eerste chipje in mijn mond stopte, hoorde ik achter me voorzichtig klinken: “Ehhh… moet je dat nu wel doen?”

En alhoewel ik me ergens achter in mijn door honger en hormonen vervulde hoofd nog heel vaag herinnerde dat ik hem gevraagd had dit te doen, werd ik overmeesterd door een intens gevoel van afkeuring, bekritiseerd worden en een vleugje betraptheid.

Mijn reactie op zijn goed bedoelde actie zal ik u besparen; dat staat niet zo netjes, zwart op wit. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat mijn man mij daarna heeft medegedeeld, niet meer mee te doen aan deze landmijn van een grap van mij. Waarin ik hem overigens schoorvoetend gelijk heb gegeven.

Zo zijn er nog een aantal valkuilen waar mannen in kunnen trappen. Ik kan ze wel allemaal gaan toelichten hier, maar zeg nou zelf: het is veel leuker om ze samen te ontdekken. Toch?

WAT ZULLEN DE MENSEN WEL NIET DENKEN?

Wat zullen de mensen wel niet denken?
Je kent de uitdrukking vast wel. De inhoud van die uitdrukking staat me steeds meer tegen. Al mijn hele leven ben ik getraind en zeer vaardig geworden in wat de mensen wel niet zullen denken. Dat wordt al jong aangeleerd, want sociaal onwenselijk gedrag vertonen staat garant voor een correctie inclusief een herinnering aan wat de mensen wel niet zullen denken. Ik ben de genoemde mensen zelf overigens nog nooit persoonlijk tegen gekomen; in mijn fantasie zijn het een soort afkeurend blikkende zombies geworden, die van een afstandje alles bekijken wat ik doe, “Kijk nouuuu wat ze doettt…” fluisterend, gepaard met vermanende vingertjes en een hoop afkeurend gemompel.

Buiten de box denken
Wat de mensen wel niet zouden denken kan je afremmen op allerlei gebieden. Als je bij alles wat je doet gaat nadenken over wat de mensen er van gaan denken, durf je amper nog je veters te strikken. En toch heeft het me jaren gekost om te komen tot het besef dat ik nu heb.

Al van kinds af aan wordt ons geleerd om rekening te houden met. We passen ons aan, doen wat van ons gevraagd wordt en willen zo weinig mogelijk opvallen, om vervolgens, als we dertig of veertig zijn, trainingen te moeten volgen waarin ons geleerd wordt om `outside the box´ te denken. Dat voelt dan weer heel onnatuurlijk, want ja, je hebt net dertig of veertig jaar gespendeerd aan het afleren van exact dat.

Natuurlijk is het niet de bedoeling dat mensen als volwassene in de metro trots hun neus-inhoud-vangst aan omstanders tonen, maar bepaalde dingen die kinderen van nature doen, zijn bijzonder creatief en zouden naar mijn mening niet afgeremd moeten worden om wat een vreemde groep buitenstaanders er misschien wel niet van zou kunnen denken. Bovendien is het een te vaag begrip, en is ook niet duidelijk wíe dan bedoeld wordt, wát ze dan zouden kunnen denken, en bovendien wordt zelden de vraag gesteld of dat dan erg is, als mensen van buitenaf een mening hebben. Néé, we moeten dat vóór zijn, we moeten zorgen dat ons gedrag zo gewoon is en zo normaal en netjes binnen de lijntjes, dat men met een vergrootglas zou moeten gaan zoeken naar iets dat abnormaal of incorrect is volgens de maatstaven van ´de mensen´.

Eén, twee, uit de maat
Volgens mij zijn de beste inventies gedaan juist door diegenen die zich weinig aantrokken van wat de mensen zouden kunnen denken. Want iets nieuws bedenken vergt juist datgene doen wat nog nooit iemand eerder heeft gedaan of gedurfd. En verandering, goed of fout, dat wekt vaak in eerste instantie verzet op bij mensen. Dat is gewoon een natuurlijke reactie, omdat mensen in eerste instantie graag bij het oude vertrouwde blijven. Maar als alles bij het oude was gebleven, tja, dan had ik nu met een vulpen deze blog moeten schrijven en honderd keer moeten overschrijven om deze dan bij mensen in de brievenbus te gooien, of gewoon voor de deur, want de brievenbus was dan nog niet uitgevonden, of eigenlijk had ik het dan dus iedereen moeten vertéllen, of moeten omzetten in een grottekening, want als niemand ooit iets uitgevonden had waren er ook geen pennen geweest en geen papier. Dus. Ik wil maar zeggen.

Tegendraads
Om heel eerlijk te zijn, hoe hard ik ook geprobeerd heb om altijd rekening te houden met wat de mensen wel niet zouden denken, is het me nooit helemaal gelukt. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. En dus blijf ik toch doen wat ik van nature altijd al wilde: creëren, fantaseren, ook al betekent dit dat dit soms misschien als tegendraads en eigenwijs word ervaren. En wat de mensen daar wel niet van zouden denken? Weet ik veel. Misschien denken ze er wel niet van, dat het een goed idee van me is. Wat ze ook denken, ik laat me er niet meer door tegenhouden. Zonde van al mijn ideeën en creatieve oprispingen. Ik raad het echt iedereen aan, vooral ook die mensen, die er wel niet iets van zouden denken.

Reacties op Win acties: de prullenbak voor persoonlijk leed?

Daar heb je het weer; zo’n leuke win actie op Facebook. “Like en Share” staat er dan bij, je kent het wel.

Maar naast het liken en sharen denken mensen tegenwoordig schijnbaar goed na over hoe ze hun kansen nóg verder kunnen vergroten, om die prachtige prijs maar te winnen. Dus voegen ze nog een persoonlijke noot toe aan hun bijdrage. Soms in de vorm van een grappige opmerking, of gewoon “dat zou leuk zijn voor ons kindje / gezin / hondje / dwerg papegaaitje”. Dat snap ik wel, en toegegeven: dat doe ik zelf ook wel eens.

Maar sommige mensen gaan nog een paar stappen verder.
En sómmigen, die gaan gewoon een kilometer té ver, als je het mij vraagt. Want wil je echt dat heel Nederland kan lezen in zo’n win actie, dat jij nét van je ex gescheiden bent, hoe hij je vreselijk behandelde en je miserabel achter heeft gelaten? Is dat niet een gevalletje nét iets te veel vuile was buiten hangen in een openbare reactie? En wat als je ex het leest? Of je werkgever? Of je kinderen? Wat als een ander die netjes meedoet zónder zielig verhaal er bij, net zijn ouders heeft verloren? Maar nu niet wint omdat jij jouw misère tentoonstelt? En werkt het bovendien wel zo? Verdient het zieligste verhaal te winnen? En wie beoordeelt dan hoe zielig iemand is?

Sommige mensen gaan nog iets verder. Die schudden met gemak een complete opsomming van hun ellende uit hun mouw. Dat ze vinden dat ze het verdienen om te winnen, omdat vijf jaar geleden hun caravan uitbrandde, het afgelopen jaar hun oma is gestorven, of hun huisparkiet, dat ze hun baan verloren zijn én dat ze een ingegroeide teennagel hebben moeten laten opereren. Als je ze niet tegenhoudt, zouden ze liefst nog een foto van de teennagel er bij doen ter illustratie. En tegenhouden, dat zou wel moeten in zo’n geval. Het lijkt wel alsof het niet zielig genoeg kan, niet dramatisch genoeg en niet aangedikt genoeg. Hopend op die mooie prijs buitelen de reacties over elkaar heen, opbiedend tegen de ander zijn ellende.

May the saddest (wo)man win.

Is dit nu normaal? Als het op ellende aankomt, zijn er geen winnaars, en moet je gewoon niet baas boven baas willen zijn.

En om iets te winnen, moet je net als bij de loterij gewoon leuk mee doen en hopen dat je geluk hebt.
Niet je hele hebben en houden op de digitale straat gooien en hopen dat je de sneuste bent van ze allemaal. Want laten we eerlijk zijn, dat is toch wel een beetje sneu.

Super: de S Health Stappenteller op je mobiel

Het is écht een uitkomst voor me: de S Health Stappenteller op de Samsung.

Vanaf de versie Samsung Galaxy S4 staat hij er standaard op tussen je apps. Het fijne van deze app is dat hij de hele dag door op de achtergrond je stappen registreert, zolang je mobiel in je zak zit of in de tas die je bij je draagt 😉

image

Je kunt zelf je dagelijks doel instellen en krijgt vanzelf een melding als je halverwege je doel bent én  als je je dagelijks doel behaald hebt.

Ook kun je je eigen aantal stappen gemiddelde vergelijken met de gemiddeldes van geregistreerde  leeftijdsgenoten. 

image

Daarnaast kun je in de S Health app ook andere zaken registreren, zoals stress, slaap, trainingen en je voeding. Daarvoor heb ik de app nog niet gebruikt. Maar aan de stappenteller ben ik absoluut verslaafd! Het motiveert enorm om net wat vaker een stuk door te lopen, de trap te nemen of nog een stukje te gaan wandelen als je je doel nog wilt halen.

image

Alle mogelijkheden van de S Health App

Natuurlijk zijn er vele andere apps te vinden voor iphone en Samsung gebruikers: je hoeft er doorgaans je app store maar voor te openen en een simpele zoekopdracht te geven. Toch heb ik veel stappentellers  uitgeprobeerd die niet zo goed functioneerden als de S Health App.

Ik ben benieuwd of jullie andere stappentellers gebruiken en zo ja, welke vinden jullie fijn?

Pasen komt er aan…

Pasen. Het is zo gezellig, maar overal staan en liggen ze weer: die chocolade eitjes! Moeilijk om er van af te blijven!

Maar hoe zit het met échte  eieren? Hoe veel mag je er daar eigenlijk van per week? Dat ligt er nog al aan, bijvoorbeeld aan hoe veel vlees en dergelijke je voor de rest eet: Dit is wat het voedingwcentrum er over zegt: maximaal 3 eieren per week en voor mensen die vegetarisch eten, maximaal 5 eieren per week.

Hoe vaak eet jij een ei?
En hoe weersta jij die lekkere chocolade eitjes met Pasen?

Overigens misschien goed om te weten dat in elk (klein!) chocolade paaseitje al rond de 45 calorieën zitten! 😉

Vrolijk Pasen alvast!

HILARISCH: Dit hondje is er van OVERTUIGD dat de deur gesloten is. Kijk maar! :-)

Soms is de overtuiging sterker dan de realiteit. Zo ook bij dit hondje, die er van overtuigd is dat de deur gesloten is. Kijk maar.

Vooral tegen het einde rolde ik naast mijn stoel van het lachen, als de eigenaar de denkbeeldige deur opent.

Hoera! Zomertijd. Maar die klok….

Vannacht gaat de klok een uur vooruit. De zomertijd wordt ingeluid.
Ik weet niet of er velen zijn zoals ik, maar ik ben één van die mensen die structureel lichtelijk in de war blijft raken van het vooruit of terug zetten van de klok. Allereerst raak ik in paniek, want: moest-ie nou vóóruit, of achteruit?
En als ik dat dan weet, dan ben ik de dag er na onrustig totdat ik álle klokken in huis weer gelijk heb staan. Dus ook die van de magnetron, de oven, mijn horloge, de wandklok waar normaal niemand naar kijkt.

Ook weet ik twee keer per jaar niet of ik mijn telefoon kan vertrouwen. Want: Springt hij nou automatisch terug of vooruit? En hoe weet ik dat nu absoluut zeker? En IMG_7651als ik nu mijn wekker zet voor morgenvroeg, gaat hij dan een uur te vroeg of te laat af? En hoe laat is het nu echt? Hoe laat was het nu gisteren? En hoe veel uur heb ik nu geslapen? Waarom vind ik dit zo ingewikkeld? Als een persoon die nog steeds omrekent in guldens, denk ik nog een aantal dagen dwangmatig “vorige week was het nu nog zo laat.”. Waarom ik dat doe weet niemand.

Zoals ik al zei; ik hoor niet bij de mensen die het allemaal heel logisch vinden. Ik vind het eerlijk gezegd maar vervelend. Maar dit keer hoor je me niet klagen, want: De zomertijd gaat in. En dat is natuurlijk alleen maar toe te juichen, behalve voor mensen met zomerdepressies dan. Aangezien ik bij de mensen hoor die juist meer last hebben van een winterdipje, sta ik te trappelen om deze tijd in te luiden.
Terrasjes, tuindeuren open, bacillen die de open ramen en deuren uit vliegen na een veel te lang griep seizoen, met open jas lopen, of nog beter: zonder jas. Lekker lang buiten zitten. Buiten eten. Mensen die vrolijker worden. Heerlijk: Kom maar op met die zomertijd.
Dus hoe verwarrend ik het ook allemaal vind: mijn uitgebreide beklag over het veranderen van de klok, dat bewaar ik wel voor de wintertijd. Ik wens jullie een heerlijke zomertijd, en tot morgen vroeg, of tot morgen laat, het ligt er maar helemaal aan wat die klok gaat doen.

In Memoriam

de verloren zielen
gevallen, van hoog
hoe groot was de leugen
wie was het, die loog

het onrecht, de woede
de bittere pijn
de mee lijdende gevoelens
die bij de nabestaanden zijn

de onmacht, het verdriet
waarom doet iemand zoiets
waarom zo’n plots einde
zo maar, in het niets

de vragen die branden
tot lang na het antwoord
zo veel, zo onzinnig,
zo bruut verstoord

het enige antwoord
dat we nooit zullen krijgen
is van de ziel die voor altijd
zal blijven zwijgen

een broer, een zus
een ouder of een kind
er is niemand, maar dan ook niemand
die hier vrede in vindt

– Chrisje

Je bent een moeder als… (geef de lijst door en vul zelf maar verder aan!)

werkende moeder… je opgeruimd hebt, en een uur later weer tot aan je knieën in de troep staat.

… je regelmatig je voet / kleine teen verstuikt door rond slingerend speelgoed, waar je op een onbewaakt moment over struikelt.

… je in één uur kunt switchen tussen trots, ontroerd, geïrriteerd, wanhopig en blij.

… je wel eens nét te laat de luier dicht klapte op de verschoningstafel.

… je wel eens bijna in je pyjama de deur uit liep wegens te druk om aan te kleden.

… je je heel stoer voelt in je auto, totdat opeens K3 of Kabouter Plop uit de boxen schalt.

… je een lamme arm hebt van het fenomeen Maxicosislepen. Wat overigens een officieel werkwoord zou moeten worden in de Van Dalen.

… je eerst drie verkeerde namen roept, voordat je de juiste naam roept.

… je drieënveertig exact dezelfde tekeningen hebt van een huis, maar te melancholisch bent om er een aantal van bij het oud papier te doen.

… je wel eens “omdat ik dat zeg!” roept, uit pure vermoeidheid.

… je wel eens je kind “vijf minuten” voor de televisie hebt geplant, om er na een uur achter te komen dat het nog steeds zit te kijken.

…  je je daar vervolgens schuldig om voelt, maar ook weer niet, want de rust was zo zalig.

… je de favoriete knuffel van je kind wel eens in de was hebt gegooid, en dan bang was dat het minus één oor er uit zou komen, omdat het beestje bijna uit elkaar valt wegens dood geknuffeld worden.

… je je wel eens afvraagt, of het zorgen maken ooit minder wordt.

… het je soms even te veel wordt, dat zorgen maken.

… je zit te glunderen bij het consultatiebureau omdat je kleintje al zo’n mooie pincet greep heeft. Of omdat hij al drie tandjes heeft zo vroeg, terwijl je kleine noch jij daar ook maar iets aan konden doen.

… je de theme song van Dora niet meer kunt horen.

… je nachtmerries krijgt van Bumba-met-de-draaiende-ogen.

… je wel eens klem hebt gezeten in een binnenspeeltuin.

… je wel eens iets te blij werd in de ballenbak met je kleintje.

… je wel eens expres langs de gele M bent gereden.
En nog eens.
En nog eens.
Totdat je kleintje “Mc Donalds!!!” riep.

… je wel eens vergeet waar je ALLES hebt gelaten.

… je wel eens je tas open maakt op het werk, om daar een leeg appelsap pakje in aan te treffen.

… je wel eens hormonaal in de supermarkt hebt staan huilen, omdat je de eieren niet kon vinden.

En …. vult u verder maar aan!

Waarom gevoelige mensen niet zwak zijn

Als kind kreeg ik vaak te horen, dat ik een “erg gevoelig” kind was. Voor mij kreeg dat woord al snel een nogal nare nasmaak. Ik trok me dingen nog al aan, het interesseerde me wat anderen van me dachten. Maar het woord “gevoelig” werd altijd op een wat denigrerende manier gezegd. “Je moet gewoon wat harder worden.” werd dan gezegd.
Met beide voetjes op de grond.
Wat minder druk maken.
Niet zo dromen. Bij de les blijven.
Dat soort dingen.

Inmiddels ben ik vierendertig jaar en nog steeds een gevoelig persoon. Inmiddels erger ik me er aan, dat het ook bij volwassenen nog te vaak als zwakte wordt gezien, als iemand gevoelig is. Ik durf namens alle gevoelige mensen te spreken als ik zeg: laat ons toch. Jullie hebben ons namelijk ook nodig.

Natuurlijk bestaat er iets als té  gevoelig. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je een begrafenis gaat regelen voor elke mug die je kapot slaat. Een laagje eelt op de ziel is helemaal niet verkeerd.

Maar gevoelige mensen hebben ook ontzéttend veel kwaliteiten.
– We voelen vaak al aan hoe de ander zich voelt, nog voordat die één woord gezegd heeft. 
– We zijn gevoelig voor sfeer en kunnen daar gemakkelijk op in spelen.
– We kunnen goed luisteren, en ook goed begrijpen.
– We veroordelen niet snel iemand die emotioneel wordt, want we snappen dat.

Daardoor zijn gevoelige mensen vaak hele prettige vrienden, collega’s, werknemers en partners om te hebben: – We zorgen vaak voor een gezellige sfeer en proberen de harmonie te bewaken.
– Je hoeft ons niet veel uit te leggen: we zagen het al aan hoe je ademde, of hoe je keek toen je binnen kwam.
– We vliegen niet snel uit ons vel, want we weten hoe hard plotselinge boosheid aan kan komen.
– We leven ons in in de ander, zelfs nog tijdens discussies of ruzies, die je overigens niet vaak met ons zult krijgen.

Gevoelige mensen dromen ook graag. Dat klopt. Dat kun je zien als iets slechts, of als zweverig. Maar terwijl wij dagdromen, komen wij met creatieve ideeën en oplossingen. Want terwijl het lijkt alsof we afwezig zijn, zijn we in onze eigen wereld bezig met van alles en nog wat. Iedereen denkt op zijn eigen manier. Iedereen komt tot oplossingen op zijn eigen manier. Wij vertrouwen vaak (terecht) op ons onderbewustzijn: onze intuïtie wijst ons meestal feilloos de weg.

Ik ben een gevoelig mens. Dat zal ik altijd blijven. Ik heb het inmiddels geaccepteerd van mezelf en ben het gaan waarderen. Want hoewel het me als kind niet altijd hielp, heeft het me in mijn volwassen leven al heel vaak geholpen.

Ik maak gemakkelijk vrienden, ben sociaal, leef me in in anderen. En dat dagdromen? Dankzij dat dagdromen heb ik nu een eigen blog met meer dan tienduizend volgers. Toch niet slecht, gevoelig zijn. Ik ben er inmiddels trots op.

Life is a song TAG

Ik werd getagd door Sytse van the S Files om mee te doen aan Life Is A Song Tag. Nou, wij zijn natuurlijk de beroerdste niet! 🙂 Dus hier komt ie:


Wie is je favoriete artiest? 

Moeilijk! Er zijn er zo veel! Ik ben dol op het geluid van The Stones, maar ook op de rauwe klanken van Beth Hart. Ik ben wel een festival liefhebber, en afgelopen jaar was ik zwaar onder de indruk van Dotan bij Paaspop. Wat een mooi geluid! Het jaar daarvoor was ik erg onder de indruk van Racoon. Wat een power vanaf dat podium!

Zing je onder de douche? 

Nee. Wel in de auto. Hard, vals en ongegeneerd.

Wat was de eerste cd in je bezit?  

Dat moet er een van Nirvana of Pearl Jam zijn geweest.

Als er nog geen internet bestond (dus ook geen Spotify, YouTube, Downloaden), welke cd zou je dan kopen?

Beth Hart, Tracey Chapman, Racoon….

Welke artiest of welk nummer, is een “guilty pleasure” van jou?

Ik kan stiekem enorm genieten van Sean Paul, Missy Elliot, liedjes zoals “I’m sexy and I know it”, en heel hard mee blèren op Beyoncé en Rihanna. Ach, als dat het ergste is!

Welke artiesten heb je live gezien? 

Racoon, Dotan, Nielson, Mr. Probz, Beth Hart, Miss Montreal, Niels Geusebroek, Triggerfinger, Will and the People, Kensington, et cetera.

Van wat voor muziek (of welk nummer) word je emotioneel? 

Racoon, met Oceaan. Dat lied kan ik niet horen zonder kippenvel. Ik wil dat dat lied op mijn begrafenis wordt gespeeld. Waarom weet ik eigenlijk niet precies, maar ik vind het gevoelsmatig één van de eerlijkste en meest kwetsbare nummers die bestaan.

En ook Beyoncé, met het nummer Halo, maar dan de akoestische versie die op YouTube rond gaat. Prachtig.

Aan welk nummer heb je een speciale herinnering en welke herinnering brengt dit nummer naar boven als je het luistert?

Halleluja, en dan de versie van Lisa Lois. Ik weet niet waarom, maar dat zong ik altijd voor ons kind toen ik zwanger was. Werd ik rustig van.
En I’m out of tears door The Rolling Stones, die is heel speciaal voor me, maar ik zeg niet waarom 🙂

Tenslotte:

Tags zijn gemaakt om door te geven. Daarom tag ik bij deze Jeanet Bathoorn, Marcel van Driel en Femmetje de Wind. Ik ben zeer benieuwd naar jullie antwoorden!

Gastblog door Sytse: Ik ging op dieet en werd dik

Gastblog door blogger Sytse:

image

19 en slank
Trots ben ik op mezelf. Dat klinkt misschien een beetje arrogant. Maar zo is het absoluut niet bedoeld hoor. Ik vind dat ik het deze keer best mag uitspreken omdat ik lange tijd niet zo trots op mezelf was. Verslonzen noem ik dat. Dat is natuurlijk niet goed voor je lichaam maar ook niet voor je gemoedstoestand. Daar ben ik inmiddels wel achter.

Sinds een aantal dagen ben ik weer onwijs bewust van wat ik nou eigenlijk mijn “pie-hole” in duw. Tot voor kort haalde ik mijn (ahum) voedingswaarden uit chips, koek, snoepjes, redbull en koffie. Ik at wel eens een hapje groente of per ongeluk een stuk fruit tussendoor maar dat was het dan. Lekker ongezond hè? Sinds ik dat heb omgedraaid, meer groente en fruit, minder snoep, koek, chips en andere lekkere crap, merk ik dat ik direct wat vitaler word. En dat na 4 dagen al!

Pubertijd

Toen ik 18 was deed ik wel eens een fotoshootje. Op een dag had ik een fotoshoot in Zwolle en daar was ik eigenlijk best behoorlijk nerveus voor. Alsof ik wist dat er een belangrijk moment aan zat te komen. Eerder had ik er alleen maar zin in, nu was ik een beetje bang. Mijn angst was terecht. De fotograaf, vriendelijke vent zo ik mij herinner, vond dat ik er goed uit zag maar dat er toch minimaal een kilootje of 5 af moest. Leuk is dat, voordat de foto’s gemaakt werden. En met die uitspraak begon de ellende.

Onzeker

Ik was in de bloei van mijn puberjaren, net uit de kast (dat was me toch ook een happening) en dus erg vatbaar voor kritiek. Ik kreeg iets in mijn hoofd waardoor ik alleen maar bezig wat met (niet) eten. Ik ging op dieet en werd dikker. In paniek greep ik naar alle mogelijke opties. Herbalife, Weightcare, Stackers (dieetpillen die eigenlijk illegaal zijn), niet eten, pro-ana websites ter inspiratie, speed, ga zo maar door. Het werd (en is) een obsessie. Ik at 250 ckal per dag en viel al gauw 10 kilo af, toen ik weer normaal ging eten kwam ik al gauw 20 kilo aan. Het jojoën was een feit. Die tijd is voorbij.

Zeker

Dat ben ik nu. Zeker van mezelf, zeker van mijn omgeving en ik weet zeker dat ik alles aan kan wat op mijn pad komt. Ik ben nu sterker dan ooit. Ik heb de liefste vriend van de wereld, een leuke baan, een knappe auto én ik zie er nog best aardig uit (mag ik dat over mezelf zeggen?). Eindelijk is het tijd voor mij. Tijd om te stralen. En dat, dat ga ik bereiken dankzij al het fruit en de groente dat moeder natuur me maar schenkt.

Zijn artikel vind je ook op de website van Sytse.

KIPPENVEL: “Thank You Mom” – Inspirerend én ontroerend voor alle moeders!

Een ontzettend mooi, inspirerend en ontroerend filmpje: hoe moeders hun kinderen, mét vallen en opstaan, leren om te gaan met het leven:

Racoon wordt goed voor de gek gehouden in interview. #3fmawards

Lachen: Racoon wordt geïnterviewd voor het Jeugdjournaal. Althans, dat dénken ze:

Puppy kleiner dan bal, maar bal zal overmeesterd worden!

Onze pup was al groot in zijn daden, toen hij nog kleiner was dan de target: BAL.

Super grappig: onze pup, die dacht dat ik een vlieg was geworden.

Het blijft een grappig filmpje: onze hond die dacht dat ik een vlieg was geworden. Zijn hoofd viel  er bijna van af van verbazing 😉

Chrisje – Het congres ADHD Vrouw

Afgelopen zaterdag mocht ik aanwezig zijn en workshops geven op het congres ADHD Vrouw. Ik voelde me vereerd gevraagd te worden en aanwezig te mogen zijn op zo’n vernieuwend evenement.

Want dat er veel vraag was naar informatie voor volwassen vrouwen met ADHD, dat bleek wel uit de grote opkomst.

Nadat ik -na een paar omzwervingen- eindelijk samen met een vriendin aankwam bij de Jaarbeurs in Utrecht, waren we al snel onder de indruk van hoe dit evenement op poten was gezet, let wel: alles door vrijwilligers. Onderweg parkeerde ik nog even bijna bij de personeelsingang van de Rabobank, wat op het nippertje niet gebeurde, door de behulpzame meneer die klonk uit het toegangspoortje: “Mevrouw, u staat nu voor de Rabobank, niet voor de jaarbeurs.” Terwijl ik omhoog keek en plots een levensgroot bord “Rabobank” voor me zag opdoemen en mijn vriendin me hartelijk uit zat te lachen, besefte ik direct weer hoe veel affiniteit ik heb met de doelgroep van deze bijeenkomst. Als professioneel chaoot is elke dag namelijk weer een avontuur.

Een vreemd fenomeen voor mij was wel, dat een aantal mensen op dit congres aan mij kwamen vragen of ik “dé Chrisje” was. En dat sommigen mij gewoon even wilden ontmoeten, omdat ze mijn pagina al zo lang volgden. Wat een vreemde gewaarwording! Maar wel heel erg leuk.

De workshops die ik gaf, Creatief Schrijven, weerspiegelden ook de doelgroep. De tijdstippen op het schema werden totaal niet aangehouden. De workshop participanten meldden zich druppelsgewijs aan, liepen weer weg, kwamen weer terug, moesten even weg omdat ze hun handtas in een zaal hadden laten staan en kwamen weer terug, of waren erg geconcentreerd, totdat er een omroep melding werd gedaan en ik de concentratie in 2 seconden zag weg ebben. En dat vond ik helemaal niet erg, want: Wat een lieve vrouwen, wat een openheid, herkenning, wat een humor bij de deelnemers, en wat een leuke dag!

Dus hoewel alles anders liep dan gepland, liep het toch allemaal zoals het moest.

En hoewel iedere vrouw weer een ander verhaal had, hadden ze ook allemaal een aantal zelfde eigenschappen gemeen: veel mee gemaakt, humoristisch, met voldoende zelfspot en vooral heel hartelijk en spontaan. Als dit vrouwen met ADHD zijn, bestaan er geen leukere vrouwen.

PS: Complimenten ook aan de dames die deze mooie dag mogelijk hebben gemaakt, want het is me nogal een werk!

Waarom iedereen Chrisje zou moeten volgen :-) (promo filmpje)

Vind jij de Chrisje quotes, blogs en win acties leuk? Dan maak je me heel blij! Nog blijer maak je me, als je dit promo filmpje deelt met je vrienden! ☆☆☆ lief ☆☆☆

GASTBLOG + Creatieve Wedstrijd oproep voor tekenaars! Gastblogger Jessica vraagt zich af waarom er zo weinig “roze” kleurplaten zijn

Gastblogger Jessica Maes vraagt zich af, waarom er nog zo weinig “roze” kleurplaten zijn, waar kinderen die uit een roze gezin komen zich mee kunnen identificeren. Want anno 2015 moet dat toch eigenlijk heel vanzelfsprekend zijn?

Een gastblog door Jessica Maes: Buiten de Lijntjes.

Gastblogger Jessica Maes

Afgelopen week was voor mij een week van verwondering. Een eerste verwondering was dat ik gevraagd werd voor dit gastblog (dank je wel, Chrisje!) en een tweede was toen ik het fenomeen `kleurboek voor volwassenen` ontdekte.

Bij kleurplaten voor volwassenen dacht ik direct aan niet-zo-kindvriendelijke, beetje vadsige prentjes, die je enkele kwartslagen moet draaien voordat je precies ziet wat het is… Dat mijn fantasie op hol was geslagen werd duidelijk toen ik de mandala´s en de bloemenpatronen in handen kreeg. Nu ik moet zeggen dat al het kleuren best meditatief werkte. Je gedachten dwalen af. Wel moet ik erbij vertellen dat ik er ook licht gefrustreerd van raakte. Ja, Ik kreeg het namelijk niet precies zoals ik het wilde en zo af en toe kleurde ik per ongeluk buiten de lijntjes… en kleurplaten die horen nu eenmaal binnen de lijntjes gekleurd te worden. Dat het maken van een kleurplaat helemaal hot and happening is, hoef ik hier niet meer te vertellen. Wie had dat ooit kunnen bedenken? Heel apart, zeker in een tijd met I-pads en andere nieuwe vrije tijdsbestedingen. Toch keren we terug naar het oude vertrouwde. De kleurplaat.

Kleurplaten de tand des tijds flink hebben doorstaan. Momenteel kleuren kinderen nog steeds dezelfde exemplaren in, die ruim 20 jaar geleden in zat te kleuren. Eigenlijk wel een gewaarwording! Er worden nog steeds heel standaard zaken afgebeeld. Neem nu bijvoorbeeld een kleurplaat met trouwen als onderwerp. Ik vond (via google) enkel trouwplaten waarbij een man en een vrouw trouwde. Geen enkele kleurplaat waar twee vrouwen elkaar het ja woord geven. En we zitten 2015… in Nederland… Kijk als we nu in 1902 in Oeganda zaten dan zou ik het begrijpelijk vinden. Maar hier en nu? Persoonlijk voelde deze ontdekking best wrang. Momenteel heb ik nog geen kindjes, wel heb ik een heel erge kinderwens. Ook val ik op vrouwen. Een combinatie die in 2015 best mogelijk en beginnend maatschappelijk aanvaard wordt. Echter; dit vind je dit niet terug in kleurplaten. Na enig zoek werk kwam ik wel bij een leuke website uit. Gayandschool. Daar zijn wel leuke kleurplaten terug te vinden. Met twee mama´s / papa´s… Lekker divers. Wel spijtig dat het er maar zo weinig zijn…

Vandaar dat ik samen met COC Limburg de stoute schoenen heb aangetrokken en hierin verandering wil zien. We besloten dat we op 20 juni een heel kleurboek gaan uitbrengen, met als hoofdthema gezinsdiversiteit. Dit doen we aan de hand van een wedstrijd. Mensen mogen dan een kleurplaat ontwerpen en inzenden. De 10 leukste halen het kleurboek. Meer weten? Surf dan naar http://www.veiligeschoollimburg.nl/component/content/article/18.html of mail je creatieve inzending naar: veiligeschoollimburg@coclimburg.nl. Zo worden ook kleurplaten weer helemaal actueel!

Alle kinderen een “etiket”?

Tegenwoordig lijkt het alsof veel meer kinderen dan vroeger een diagnose krijgen (in de volksmond vaak stempel of etiketje genoemd): hoogbegaafd, ADHD, autisme, ADD, noem maar op. 

Vroeger werd een kind met ADHD gewoon “dat drukke kind” genoemd, dat altijd in bomen klom. En het kind met autisme werd misschien verlegen genoemd, of apart, terug getrokken, of juist overgevoelig.

Er worden tegenwoordig ongetwijfeld meer diagnoses gesteld, maar dat is ook logisch; er is tegenwoordig veel meer kennis van het autistisch spectrum en aanverwanten. Daarbij zijn er nu meer mogelijkheden om een kind te laten testen.

De ondertoon in opmerkingen zoals “Ach, elk kind krijgt tegenwoordig wel een etiketje.”, die zo vervelend en soms zelfs ronduit pijnlijk is voor ouders met een kind met diagnose: het veronderstelt dat die etiketten allemaal onzin zijn. 

En dat terwijl ouders die terecht komen bij hulpinstanties meestal al een hele zoektocht afgelegd hebben en de beste bedoelingen hebben. Sterker nog: aan zo’n hulpvraag of onderzoek gaan vaak jaren van worstelen, vertwijfeling en onbegrip vooraf.

En daarbij – vaak onterecht – de twijfels aan de eigen manier van opvoeden, de radeloosheid als een kind niet gelukkig is, niet kan slapen, niet eet, angstig is, niet kan genieten of leren zoals te verwachten zou zijn.

Dus voordat je roept dat “alle kinderen tegenwoordig zomaar een etiket krijgen!” is het goed om je af te vragen hoe veel generaties mensen met autisme en AD(H)D ongelofelijk hebben geworsteld met het leven, vaak zonder te weten waarom.

Hoe veel kinderen met autisme werden vroeger gepest of niet begrepen, zonder dat ze begrepen hoe het kon dat zij zich telkens zo anders voelden?

Hoe veel mensen behaalden vroeger lagere resultaten op school door hun leerproblemen die te maken hadden met autisme of AD(H)D?

Hoe veel relaties zijn erdoor stuk gelopen? Hoe veel banen zijn er verloren?

Dan valt zo’n diagnose toch nog wel mee. Die diagnose is er niet voor niets, en wordt ook zeker niet zomaar gesteld.

Misschien helpt het juist om een kind te leren dat het niet “dat drukke kind” wordt genoemd, maar dat erkend wordt dat er zo veel meer in zit dan alleen de drukke buitenkant. Misschien helpt een diagnose juist het hoogbegaafde kind om zijn of haar talenten in te zetten en creatief om te gaan met uitdagingen.

Misschien redden die diagnoses waar vaak zo negatief, kortzichtig of onwetend maar wat over wordt geroepen, wel hele gezinnen en huwelijken, omdat eindelijk herkend en erkend wordt wat er speelt. De wetenschap dat er geen sprake is van onwil, maar van onmacht, bijvoorbeeld:

Dat verschil in twee kleine woorden, maakt een wereld van verschil in beleving.

Laten we tenslotte vooral niet vergeten dat een kind geen autisme, AD(H)D of hoogbegaafdheid IS. Ieder kind met een diagnose is een uniek individu, met zijn of haar eigen talent, wat de diagnose ook is.

Kinderen zullen bijvoorbeeld nooit roepen dat “elke volwassene tegenwoordig maar een diagnose krijgt”. Daar kunnen sommige volwassenen een voorbeeld aan nemen. 

RED een leven, deel & leer dit uit je hoofd: F.A.S.T.!

Een beroerte, het kan iedereen overkomen. Sterker nog; per dag krijgen in Nederland 126 mensen een beroerte. Snelle hulp is van groot belang. Maar hoe herken je of iemand een beroerte heeft gehad?

Wanneer je de volgende informatie uit het hoofd leert, kun je hiermee mogelijk ooit een leven redden: Kleine moeite, gigantische impact indien nodig!

F.A.S.T.

Face: Abnormale houding van de mond. Vraag de persoon om te lachen en de tanden te laten zien. Hangt de mond scheef, dus een mondhoek duidelijk naar beneden?

Arm: Betreft een abnormale houding van de arm. Vraag de persoon om de ogen te sluiten en de beide armen recht vooruit te strekken, de handpalmen naar boven en dat 30 seconden zo vast te houden. Bij een beroerte zal een van de armen naar beneden zakken of gaan zwalken. Het is belangrijk dat de ogen 30 seconden gesloten blijven.

Speech: Spraakvermogen. Stel een simpele specifieke vraag, zoals: welke dag van de week is het vandaag? Of waar zijn we nu? Let op verward en onduidelijk spreken.

Time: Dit heeft betrekking op het tijdstip van de beroerte. In het ziekenhuis willen ze het tijdstip erg graag weten, omdat de behandeling van een zeer recente beroerte verschilt van de behandeling van een oudere beroerte. Noteer daarom het tijdstip waarop u de beroerte constateert.

Bel bij vermoeden van een beroerte altijd 112!

Bron informatie: Hartwijzer.nl 

Bron afbeelding: Nederlandse Hartstichting

Kippenvel, ontroering en tranen bij dit filmpje… te mooi om niet te delen!

Dit filmpje raakte me. Het toont perfect aan dat LIEFDE geen verschillen kent in ras, geloof, geslacht, leeftijd, beperkingen of wat dan ook.

Te mooi om niet te delen…. Zeker in de huidige tijden blijft het belangrijk om te laten zien, dat echte liefde en vriendschap blind zijn voor uiterlijke verschillen. Dat mensen juist die verschillen in elkaar kunnen waarderen en koesteren. Dat een roze gezin net zo echt en liefdevol is als een hetero gezin. Dat een mens met een verstandelijke of lichamelijke beperking, net zo zeer in staat is om lief te hebben als een mens zonder.  Dat mensen met een verschillend geloof vreedzaam naast elkaar kunnen leven. Dat liefde verschil in huidskleur niet belangrijk vindt. Daarom: te mooi om niet te delen.

Chrisje Kookt | Gezond, Lekker en Simpel: Gevulde Courgettes

Dit recept heb ik, toen ik pas op mezelf woonde, geleerd van mijn moeder.
Waar zij het weer vandaan had, dat weet ik niet. Maar dat het lekker is, dat weet ik wel!

bron foto: voedzaamensnel.nl

Onderstaand recept is berekend op 4 personen.

  • Je koopt twee redelijk grote, rechte courgettes
  • Je snijdt deze in de lengte door midden
  • Verwarm de oven voor (op plm 200 graden)
  • Hol de courgette helften van binnen uit met een lepel
  • Rul bak in de pan ondertussen rundergehakt en laat het vet weg lopen als het gehakt gaar is
  • Voeg hier eventueel nog klein gehakte stukjes knoflook, maïs of (heel) klein gesneden stukjes champignon aan toe
  • Als de vulling klaar is, leg je de courgette helften in een ingevette ovenschaal en vul je de courgettes met de vulling
  • Strooi ten slotte over de vier gevulde helften 30+ strooikaas
  • Zet de schotel ongeveer 30 minuten in de oven
  • Serveer de courgettes bij voorkeur met gekookte rijst.

Smakelijk eten!

Chrisje Kookt: Lekker, Simpel & Gezond Recept: Gevulde paprika uit de oven

bron foto: allegrow.be

 

Voor dit recept gebruikte ik een basis recept voor gevulde paprika’s als uitgangspunt en heb ik het een klein beetje naar mijn eigen idee aangepast.

  • Je koopt 1 rode paprika per persoon. Hier snij je de bovenkant (“dekseltje”) van af en je holt de paprika uit.
  • In een grote kom doe je gehakt, één ei, peper en zout, en een paar eetlepels paneermeel. Dit kneed je goed tot één geheel.
  • Je kunt ook nog een teentje knoflook fijn hakken en hier door heen doen als je dat lekker vindt, maar dat hoeft niet.
  • Als je het mengsel klaar hebt, zet je de holle paprika’s naast elkaar in een ovenschaal (de oven verwarm je voor) en vul je de paprika’s met het mengsel tot aan de rand.
  • Dan strooi je over de gevulde paprika’s wat 30+ strooikaas en zet je het geheel in de oven.
  • 40 tot 45 minuten in de oven (plm. 200 graden) en tadaaa! Je hebt héérlijke paprika’s.
  • Serveertip: serveer de paprika’s met rijst.

Smakelijk eten!

Bijzonder: meisje van 0 tot 14 jaar in 4 minuten

De vader van Lotte maakte wel een heel bijzondere time lapse van zijn dochter. In 4 minuten tijd zie je haar van 0 tot 14 jaar.

Er zijn twee soorten mensen op de wereld: bij welke soort hoor jij?

Je hebt op deze wereld grofweg twee soorten mensen: de aardige en onaardige. De aardige doen zo van “Mevrouw, u vergeet uw portemonnee!”. De onaardige doen zo van eerst eens kijken wat in die portemonnee zit, en er dan mee van door gaan.
De aardige soort zegt sorry tegen de onaardige soort, zelfs als zij hen rammen met een winkelwagen, ondanks dat het hun schuld helemaal niet was. De onaardige soort interesseert dat geen mallemoer.

De aardige soort geeft mensen voorrang die daar recht op hebben. De onaardige soort gast gewoon met 79 kilometer per uur door de dertig kilometer zone, want wat zal hen dat interesseren, als ze een vogel/kat/kleuter onder hun wielen krijgen: het is veel belangrijker dat zij op tijd op hun afspraak komen.

De aardige soort staat in de bus op voor bejaarden als de bus vol is, want ze beschikken over een wonderbaarlijke eigenschap genaamd  empatisch vermogen. De onaardige soort kijkt niet eens op van hun telefoon. Laat die steunzolen maar staan, is goed tegen trombose benen, of zoiets, denken ze. Of ze doen wat ze meestal doen: ze denken helemaal nergens aan. Oh ja, behalve aan zichzelf natuurlijk.

Je zou denken dat de aardige soort er niet al te gunstig van af komt in het leven. De brutalen lijken de hele wereld te veroveren. Wie het hardst schreeuwt. Wie het minst bang is. Wie het hardst kan vloeken. Wie het minst ergens om geeft. Ikke Ikke Ikke, en de rest weet u wel.

Toch is het uiteindelijk de aardige soort die het laatst lacht. Dat heeft te maken met een paar cruciale zaken, die onaardige mensen wel eens willen vergeten, zoals onze grote, geduldige vriendin Karma, zoals wie goed doet, goed ontmoet, en zoals het lange termijn effect van mensen met respect behandelen.

Zoals ik al zei: de aardige soort lacht het laatst.  Al is het alleen al, omdat lachen veel aardiger is dan niet lachen.

Hier met die tong!

Deze kitten is gefascineerd door de tong van zijn grote vriend:

Deze pup probeert wakker te blijven. Dat mislukt jammerlijk.

Het ís ook lastig hoor. Wakker blijven.
Kijk en smelt:

Dringende oproep: Help Jasper Valentijn (3 jaar)


Dit is Jasper Valentijn. Hij is bijna vier jaar oud. Jasper woont
met zijn oudere broertjes en ouders in het Brabantse Willemstad. Jasper heeft een zeer zeldzame stofwisselings-ziekte, genaamd Infantiele Neuroaxonale Dystrofie (INAD), ofwel de ziekte van Seitelberger.

Dinsdag avond, 25 februari. Ik krijg een bericht van Mariska Bauer, of ik dit artikel al gelezen heb. En of ik er misschien een blog aan wil wijden. Ik lees het artikel en schiet direct vol. Als moeder en als mens grijpt het verhaal van Jasper me enorm aan. Ik besluit direct: hier ga ik iets mee doen.

Er is amper iets bekend over de stofwisselingsziekte die Jasper heeft. Omdat de ziekte zo zeldzaam is (1 op de miljoen), is er weinig geld voor onderzoek. Ondertussen betekent dat voor Jasper en zijn familie dat zijn levensverwachting tussen de vier en tien jaar oud is. Zijn gezondheid gaat hard achteruit, maar Jasper blijft vrolijk en lief. Zijn ouders hebben de stichting Jasper Valentijn Foundation opgericht om geld in te zamelen voor onderzoek.

jasper-valentijn-foundation-ziekte-inad-medicijn-onderzoek-730x350

Als je de foto’s van Jasper ziet op de vandaag opgerichte website van de stichting, word je op slag verliefd. Dan zie je dat vrolijke gezichtje, dat deze sombere vooruitzichten niet verdient. Dan gun je hem en zijn familie vooral hoop: hoop op behandelingen, hoop op meer kennis over de ziekte, en hoop op een veel langere toekomst voor Jasper.

Er is kennis en geld nodig om te zorgen voor een toekomst voor Jasper. 

Daarom ook dat ik jullie dringend oproep om zo veel mogelijk deze blog te delen, de pagina van de stichting massaal te volgen op Facebook en vooral ook (net als ik) geld te doneren voor onderzoek naar de ziekte van Jasper. Iedere donatie is welkom, hoe klein of groot ook. 

jasper-valentijn-inad-foundation

Hond voelt zich ENORM schuldig naar baby toe

Deze hond voelt zich wel heel, heel, héél schuldig:

Hahahahahaha! Pup Pacino probeert te vangen! #LOL

Het filmpje duurt maar 9 seconden.
Maar langer heb je ook niet nodig om verliefd te worden op deze grappige pup!

HILARISCH: puppy versus citroen! #LOL

Ik lag hélemaal dubbel om deze pup, die de oorlog verklaart aan een citroen.

Wanhopig, angstig en alleen, in je bed….

Stel je voor, je ligt alleen in een bed. Je voelt je niet goed, hebt behoorlijke buikpijn, of je voelt je erg alleen en angstig. Of je hebt jezelf onder gespuugd, of onder gepoept in je slaap!
Probleem is alleen: je kunt niet uit bed komen. Het is donker, de spijlen om je bed heen zijn te hoog om er uit te klimmen. Bovendien lig je stevig ingepakt in bed en heb je niet de kracht om jezelf los te wurmen. Je begint te huilen; eerst zacht, maar daarna steeds harder.
Je voelt je opgesloten in je eigen bed, helemaal alleen met je pijn of angst. Iemand moet je toch horen? Er zijn toch nog andere mensen in huis? Ondertussen wordt de pijn alleen maar erger, door de stress die je voelt. Je wordt wanhopig; een gevoel van eenzaamheid maakt zich meester van jou. Je kunt niet praten, niet opstaan uit bed, niets.

Zo – stel ik me voor – voelt een baby zich, die men door laat huilen. En bovenop al die gevoelens van angst, stress en pijn, is die baby dan ook nog eens niet in staat te praten, niet in staat om om hulp te roepen. Het enige wat hij kan, is huilen.
Dankzij allerlei “opvoedingsadviezen” zit beneden, een verdieping lager, een moeder die het huilen van haar baby door merg en been voelt gaan, maar er niet op af durft te gaan, omdat ze bang is dat ze haar baby daarmee zou verwennen. Terwijl verwennen bij kleine baby’s helemaal niet mogelijk is. En het wetenschappelijk is aangetoond dat baby’s door het (lang) huilen te veel stresshormonen aanmaken.

Uiteraard is het niet aan te raden om je baby bij ieder geluidje uit bed te pakken. Je mag je baby best eens een paar minuten laten huilen. Maar voor de gevoelens van geborgenheid, troost en veiligheid is het voor je baby nu eenmaal beter als je wel iedere vijf minuten even naar hem of haar toe gaat, al is het maar om te zien of ze geen volle luier hebben of bijvoorbeeld klem zitten, gespuugd hebben, of niet fijn liggen.

Er zijn overigens talloze tussenoplossingen die uitgeprobeerd kunnen worden, zoals de “Lekker slapen zonder huilen” methode, waarbij je je baby in elk geval geen uur aan een stuk door hoeft te laten huilen in zijn uppie. Je baby huilt immers niet om jou te pesten. En laten we eerlijk zijn, hoe zou jij je voelen, als je geen kant op kon?

Chrisje interviewt: Emile Ratelband

Een tijd geleden interviewde ik Emile Ratelband over zijn werk, zijn kinderen, positief blijven en nog veel meer. 

Na Sterren Springen in het Water heb je  onlangs meegedaan aan Sterren Springen van de Schans. Hoe was die ervaring voor jou?

“Het was leuk, maar ook grensverleggend! Sterren Springen in het water vond ik hartstikke leuk om te doen. Voor Sterren Springen van de Schans heb ik hard getraind. Ik heb 3 weken lang elke dag 7 uur getraind. Je kunt namelijk achterwaarts vallen en je nek of rug breken. Een paar dagen voor de eerste opnames was ik er klaar voor! Ik had me kapot getraind en voelde me in staat om het te doen. Helaas zei de coach, Hans Paul, vlak voor de sprong, dat ik het niet moest doen. Wat een teleurstelling! Ik had alles er voor gegeven. Voelde me er ook echt klaar voor. Maar je moet luisteren naar de coach die je begeleidt. Die heeft er verstand van. Ik vond het wel echt jammer!”

Je werd bekend met NLP en met name TJAKKA. Hoe heb jij je verder ontwikkeld sinds die tijd?

“In 1986 bracht ik NLP naar Nederland. Ik heb twee jaar er over gedaan om de vertaalslag te maken van wat ik geleerd heb in Amerika. Al datgene wat ik sindsdien gedaan heb is eigenlijk een herhaling van mijn eerste werk. Ik heb in de loop der jaren wel mijn eigen ik ontdekt door NLP. Eerder was ik altijd bezig met het materiële, geld, spullen. Door NLP heb ik gemerkt dat ik meer op het sociale gericht ben. Er zijn groepen NLP’ers in Nederland die mij vijandig benaderen, omdat ik NLP niet ingewikkelder maak dan het is. Een methode die in feite zo simpel is, hoeft niet moeilijker gemaakt te worden dan nodig. Het wordt te theoretisch gemaakt. Ik houd het liever simpel en efficiënt.  De trend is tegenwoordig om alles ingewikkeld te maken. Niet alleen in NLP maar ook bij de overheid en in het zakenleven. Ik vind dat je zaken juist zo simpel mogelijk moet houden. Zo kom je sneller tot de kern.” 

Je bent een positiviteitsgoeroe. Vind je het nooit vermoeiend om altijd positief te zijn?

“Nee! Echt niet. Ik ben gewoon zo. Ik heb in mijn leven al zo veel ellende meegemaakt, als kind al, dat ik heb geleerd hoe positief zijn je kan helpen. Door positief te blijven, kom je overal doorheen. Toen ik nog een kind was, stierf mijn vader, met kerstmis. Kerstmis is dan ook een beladen tijd voor mij. Mijn moeder had totaal geen geld, we hadden dus ook geen geld voor een kerstboom. Dus hebben we een boom uit het bos gehaald. Die heb ik zelf versierd, met wasknijpers en stukjes gevouwen krant. Het was de mooiste kerstboom die ik ooit tot nu toe gezien heb. Ik weet uit ervaring hoe het is om arm te zijn en in de ellende te zitten. Ik weet ook uit ervaring hoe je er sterker uit kunt komen door positief te zijn!

Een van jouw lijfspreuken is “Zet je masker af, wees gewoon wie je bent.” wat bedoel je daar precies mee?

“Tegenwoordig lijkt het alsof het alleen maar draait om de buitenkant! Extensions, nepnagels, tattoo’s, piercings, botox, borstvergrotingen, noem maar op. Daar is niets mis mee, iedereen moet natuurlijk doen wat hij of zij zelf wil met z’n lijf! Maar vaak verwachten mensen volgens mij dat hun persoonlijkheid dan ook zal veranderen. Dat gebeurt niet. Je blijft wie je bent, van binnen. Mensen moeten hun innerlijk durven te laten zien. De buitenkant is niet zo belangrijk. Uiteindelijk gaat het er om wie je van binnen bent. Dat vind ik veel interessanter.”

Hoe ervaar jij het om bekende Nederlander te zijn?

“Het heeft voordelen, maar je betaalt er ook een prijs voor. Dat hoort er bij. Als jouw gezin morgen onterecht door het OM van het bed gelicht wordt, hoort niemand er iets van. Bij mij is het meteen voorpagina nieuws. Dat is de prijs die je betaalt voor het BN’er schap. Maar het heeft ook veel voordelen. Ik maak ook gebruik van mijn bekendheid om me hard te maken en in te zetten voor minderheden. De armen worden armer en de rijken worden rijker. Ik kan slecht tegen onrechtvaardigheid, daar zal ik altijd tegen in actie komen!”

Als je jezelf in drie woorden moet omschrijven, welke drie woorden zou je dan kiezen?

“Een lieve, zorgzame man.”

Je bent vader van 7 kinderen en echtgenoot van een supervrouw. Wat vind je de beste eigenschap van je vrouw?

“Dat ze me tegenspreekt. Dat is voor mij heel belangrijk. Ik heb overal wel een mening over, en onderbouw die dan ook. Maar ik kan – in tegenstelling tot wat veel mensen denken – ook goed luisteren en een debat voeren. Ik sta open voor tegengas. Sterker nog, dat heb ik ook wel nodig!”

Wat wil jij jouw kinderen meegeven?

“Dat ze zichzelf kunnen zijn en worden, dat ze zichzelf kunnen ontwikkelen binnen de kaders die ik voor ze mag creëren.  Mijn dochtertje van 5 en mijn zoontje van 3 gaan bijvoorbeeld naar twee verschillende basisscholen. We hebben bewust voor scholen gekozen die bij hun verschillende karakters passen. Het is wel wat lastiger met naar school brengen, maar het werkt perfect. Ze voelen zich beiden thuis op hun school en floreren. Daar doe je het uiteindelijk voor! Een van mijn zoons wilde bijvoorbeeld naar het gymnasium. Uit de CITO toets uitslag kwam het advies MAVO. Toch wilde hij naar het gymnasium. Ik dacht ook dat hij dat kon. Dus heb ik er voor gezorgd dat hij naar het gymnasium kon. En hij ging over! Maar in het tweede jaar zei hij, pap, ik heb er geen zin meer in. Toen wilde hij terug naar het VWO. Hij heeft het VWO met twee vingers in zijn neus afgemaakt, en kwam daarna voor mij werken. Nu runt hij een bedrijf met 20 man personeel in Frankrijk en is hij zeer succesvol. Hij doet het super! Ieder kind is weer anders; de kunst is om te kijken naar wat het kind goed kan en hem daar in te steunen.”

Je was de eerste public speaker in Nederland. Je bent veel gevraagd spreker in Duitsland, Turkije, Dubai, Rusland en sinds kort ook in Thailand en China. Hoe ervaar je het vele reizen? En hoe combineer je dit met je gezin?

“Mijn werk is mijn leven. Dat gaat voor. Het gezin komt op de tweede plaats. Dat is niet zo populair. Tegenwoordig draait alles om balans vinden. Ik zeg: balans vind je pas als je in de kist ligt. Ik zoek geen harmonie of balans. Mijn werk is daar te druk en te belangrijk voor. Mijn vrouw moet haar eigen leven leiden. Dat doet ze ook. Het is misschien heel traditioneel, maar het werkt voor ons. En dat is het belangrijkste!”

Is er iets in je carrière waar je achteraf gezien spijt van hebt? Zo ja, waarom?

“Nee. Ik heb nergens spijt van. Ik leef namelijk van dag tot dag. Aan het eind van de dag sluit ik af, en ga ik verder. Ik ben echt zo iemand die vandaag niet meer weet wat hij vorige week gedaan heeft. Ik leef met het moment. Ik leef nu. Spijt hebben is zo zonde van je energie. Ik heb heel veel gedaan, en dus ook heel veel fouten gemaakt. Maar al die fouten waren ook nodig voor mij om te komen waar ik vandaag ben!”

Welke van de NLP technieken vind jij de sterkste methode?

“Het veranderen van submodaliteiten. Die staat met stip op nummer één. Het helpt bij psychische klachten, bij angsten, depressies en in crisis. Het kan je weer overeind helpen!”

Je hebt ook veel boeken geschreven… zit er nog een boek in de pijpleiding?

“Ik heb inderdaad veel boeken geschreven, 18 stuks in totaal tot nu toe. Momenteel ben ik bezig met een boek voor de Chinese markt, “My Chinese Dream”.  Ik verwacht dat het deze zomer klaar zal zijn. Doordat ik in zo veel landen werk, maak ik veel mee. Maar ik pas me altijd aan aan de cultuur van het land waar ik werk. Zo mag je in Saoudi Arabië niemand zomaar aanraken of strak aankijken. Dat doe ik dan ook niet. Je moet respect hebben voor de cultuur van het land waar je verblijft. Rekening houden met culturele verschillen.”

Er zijn momenteel veel werkelozen in Nederland. Welke tip wil je aan deze mensen meegeven?

“Allereerst klopt het niet wat men zegt, er zijn geen 600.000 maar 1,5 miljoen werklozen in Nederland. Er zitten 600.000 mensen in de WW, 800.000/900.000 mensen zullen ongeveer in de bijstand zitten, althans dat is een schatting, daar geven ze geen cijfers van prijs. Dan zijn er nog 80.000/90.000 mensen die in de deeltijd WW zitten. En dan heb ik het nog niet over de ZZP’ers die geen volledige werkweek rond krijgen of de huisvrouwen die wel willen werken, maar er niet eens aan durven te beginnen om te solliciteren, omdat ze toch weten dat er geen werk is. De overheid faalt, the system sucks. Mijn tip: Zelf aanpakken! Mensen moeten meer op zichzelf en hun landgenoten gaan vertrouwen. Er moeten collectieve systemen komen, om op grotere schaal werk te zoeken. Mensen moeten niet schromen om zich hierbij aan te sluiten. De VVD zou zoiets moeten promoten. Socialisten staan niet meer voor socialisme, liberalen staan niet meer voor liberalisme. Ik predik een revolutie, maar het volk is daar nog niet klaar voor.”

Er is momenteel veel te doen in de media over pesten. Wat is jouw mening daar over?

“Pesten heeft een functie. Het is er om kinderen te leren om te gaan met het leven. Het leert je assertief te worden, voor je zelf op te komen. Het is een leerschool voor kinderen. Later in je leven krijg je er vaak ook mee te maken; of het nu als tiener is of als volwassene, door je baas bijvoorbeeld. De sterkste mensen nu werden vroeger als kind gepest. Je kunt er heel sterk uit komen. Het is net als met klimrekken. Vroeger had je klimrekken, en als je daar uit viel, liep je wat schaafwonden en een buil op. Toen werd gezegd; dat is te gevaarlijk! Nu ligt onder elk klimrek een mat. Zodat je je geen pijn doet als je valt. Maar misschien is dat juist niet goed, begrijp je? Misschien is juist het doel van een klimrek dat je leert hoe je goed moet klimmen, omdat je ervaart dat het pijn doet als je valt. Natuurlijk is het vreselijk wat sommige jongeren meemaken. Daar ben ik ook geen voorstander van. Maar het normale plagen en pesten hoort bij het proces dat jongeren doormaken om op te groeien tot assertieve volwassenen. Van tegenslag word je sterker.”

Ten slotte: Zijn er nog misverstanden over jou die je de wereld uit wilt helpen?

“Iemands werkelijkheid is altijd een tweede interpretatie van de werkelijkheid. Een oordeel vellen is erg gemakkelijk. Vaak is het onwetendheid van mensen. Als iets vragen oproept, zeggen die vragen vaak iets over jezelf. Het enige wat ik doe is challengen, uitdagen.”

Meer informatie over Emile vind je op zijn website: http://www.ratelband.com.

Je kunt Emile ook volgen op Twitter: @EmileRatelband

BLIJFT GRAPPIG: If it fits, I sits!

Het blijft grappig om te zien: dieren (en soms ook kinderen) die zichzelf in allerlei rare bochten wurmen om toch in die doos te passen. Of die vissenkom. Instant feelgood!

Look Up – een eye-opener!

Je gaat wel nadenken door dit filmpje. “Smart phones and dumb people”: in deze video “Look Up” wordt getoond hoe anti-sociaal we zijn geworden door social media. Hoe sociaal ben jij nog?

Te schattig! Puppies versus trappen

Waarschuwing: schattigheidsalert!
Deze ongelofelijk schattige puppies gaan voor het eerst van de trap af.

Leuk op YouTube: de bloemetjes, de bijtjes, en de grappige reactie van dit jongetje!

Dit jongetje krijgt uitleg over de bloemetjes en de bijtjes. Zijn reactie is wel erg schattig!

Leuk op YouTube: deze mannen krijgen een onverwachte SPEED date

Deze heren zien echt niet aankomen dat hun onschuldig ogende date zo’n zware rechtervoet heeft!

Nieuws: Humberto Tan woest op racistische voetbalfans

Humberto Tan reageerde gisteravond woedend op een incident waarbij racistische fans van Chelsea een gekleurde man beletten om op de metro te stappen.

Hij vond dat deze racistische fans voor altijd een stadion verbod moeten krijgen.
Ik zeg: Hear, Hear, Humberto!

Vrouwendingetjes: gênant of juist leuk?

Een tijd geleden begon ik met het maken van quotes onder de noemer “Vrouwendingetjes”. Ik had niet kunnen voorspellen hoe herkenbaar ze blijkbaar zijn: maar dat ze herkenbaar zijn, dat heb ik wel gemerkt aan het aantal likes en shares op mijn facebook pagina.

Vrouwendingetjes zijn van die dingen, waarvan ik dan denk ik ze alleen doe, totdat ik ze deel en merk dat nog 743 vrouwen zich er in herkennen. Hieronder een kort overzicht van typische vrouwendingetjes. Je zult je vast niet in allemaal herkennen, maar misschien stiekem toch wel.

Desalniettemin een goed overzicht om in te lijsten in je woonkamer, zodat mensen weten waar ze aan beginnen. Toch? 

  • Naar de Ikea, voor een hoofdkussen…
    Naar de Ikea gaan voor één hoofdkussen, en thuis komen met een nieuwe kamerplant, een leuk decoratief plankje, twee nieuwe sets servies en zónder hoofdkussen.
  • Even mijn pincet zoeken!
    Naar boven gaan om je pincet te zoeken, en twee uur later pas weer beneden komen, zonder pincet, omdat je ondertussen de badkamer maar even snel gepoetst hebt, een oud truitje van de H&M weer terug vond en de bedden nog even hebt verschoond.
  • Say Cheeeese……
    Op de bedrijfsborrel stond je drie uur lang je meest zelfverzekerde lach te tonen aan iedereen die hem wilde zien, om er vervolgens op het toilet achter te komen dat je nog een halve kilo lippenstift op je tanden hebt hangen.
  • Sleutels kwijt!
    Dat je je sleutelbos kwijt bent, waarna je in blinde paniek door je handtas gaat graaien. En dat je je deodorant, portemonnee, spiegeltje, make-up tasje, maandverband, haarborstel, parfum en bioscoopkaartjes van vorig jaar mei uit gooit, voordat je er achter komt dat de sleutelbos jou al die tijd al vanaf het aanrecht lag uit te lachen.
  • Gezellig, zo´n groeps-app met de meiden.
    Als je wordt toegevoegd aan een groeps-app op WhatsApp, en je denkt eerst nog `Gezellig!´. Totdat je terug komt van een uur sporten en ziet dat je batterij bijna leeg is gelopen, doordat je 358 berichten hebt gemist in de groeps-app in een uur tijd.
  • Opgedroogd straaltje kwijl
    Dat je je afvraagt hoe vrouwen op televisie dat doen: wakker worden met perfect haar, mooi opgemaakte ogen en een stralende huid, terwijl jij wakker wordt met coupe `leeggeroofd vogelnest´, kreukels in je gezicht en een incidenteel opgedroogd straaltje kwijl.
  • Bijna vriendje gevild. Reden: Te luid ademen.
    Dat maandelijkse moment, waarop je zo hormonaal bent, dat je in één dag tijd een bord vol eten op de grond smijt, je vriendje de huid vol scheldt en een vriendschap bijna uitmaakt, waarna je je vriend bijna vilde omdat hij véél te hard ademt, vlak voordat je er achter komt wat de oorzaak is van die maandelijkse tsunami van geweld die jou telkens weer overvalt.

Het zijn van die mooie, gênante momenten, die je het liefst niet deelt met je vrienden. Maar waarom eigenlijk niet? Zijn het niet juist de chaotische, gênante en lachwekkende situaties waar we in verzeild raken, de mooiste of leukste momenten om op terug te kijken?

Welke gênante of lachwekkende situatie durf jij te delen?

Boer zoekt Vrouw samenvatting – 15 februari

Heb je de aflevering van Boer zoekt vrouw op 15 februari gemist, of wil je nog eens de hoogte- en dieptepunten op een rij zien? Lees dan onderstaande samenvatting van Boer Zoekt Vrouw.

Boer Geert. Bron foto: dvhn.nl

BOER GEERT
Bij Boer Geert geniet iedereen met volle teugen, en dan met name Boer Geert zelf. Hetty voelt zich een overjarige puber zodra Geert haar aankijkt. Ze vindt het heel normaal en goed, dat Boer Geert ook flirt met andere vrouwen.
Mary vindt dat Geert en zij goed bij elkaar passen. Hij is wel wennen en een beetje erg druk, dus daar moet ze wel even aan wennen. Ze ziet dat hij vooral alles met iedereen wil delen. Daar wordt Mary gelukkig van. Ada vindt dat Boer Geert totaal zichzelf is en iedereen een prettig gevoel bezorgt. Ook Ada vindt Geert erg druk. Hij is immers net een kleine jongen. Ze vindt dat wel bij haar passen, maar ze vindt het wel prettig als hij ook eens naar haar luistert. Het is echter nog niet gebleken of hij dat wel kan.
Boer Geert zelf wentelt zich in het teveel aandacht, na zes jaar radiostilte. Hij wordt er nog vrolijker van, dan hij al was. De aandacht en het goede gevoel is waar hij het allemaal voor doet. Hij vindt het vooral belangrijk dat er geen stiltes vallen, want als er continu geluid is voelt iedereen zich thuis. Op het moment van afscheid nemen van één van de vrouwen, stuurt hij Mary de laan uit. Hij is bang dat hij niet genoeg aandacht aan haar kan besteden. Want uiteraard vergt hij zelf veel aandacht. En dan is het moeilijk om nog aandacht voor anderen over te houden. Mary heeft er vrede mee. Dat vindt Geert leuk om te horen.
Ondertussen evalueert Geert met de dames dat hij gehoord heeft, dat hij meer naar ze moet luisteren. Terwijl de vrouwen hem net willen gaan uitleggen wat hij kan veranderen, onderbreekt hij ze spontaan. Uiteraard heeft hij niet door, dat dit precies is wat hij moet afleren. Want stilte, dat is ongezellig. En als Geert niet aan het woord is, krijgt hij geen aandacht, dus wat is daar nou de lol van?

Boer Geert gaat met zijn dames het land op om kool te snijden. Hij dreigt even met de tractor over ze heen te rijden, maar verder gaat alles gelukkig goed. Ook zijn er geen ongemakkelijke stiltes. Er is wel ongemakkelijk geluid, zoals wanneer Boer Geert voorstelt dat hij in de tractor blijft zitten, aangezien ze hun werk zo goed doen. Gelukkig voegt hij de daad niet bij het woord. Ada en Boer Geert bespreken hoe het is om zo lang alleen te zijn geweest. Boer Geert vuurt een paar veel te intieme vragen af op Hetty: miste ze nooit een lekkere vrijpartij? Vond ze niet dat zij en haar ex man wat weinig seks hadden? Gelukkig zit Hetty goed in haar vel en laat ze zich niet letterlijk uit het veld slaan. Boer Geert vindt ze super. Van hem mogen ze het hele jaar blijven.

BOER TOM
Boer Tom heeft nog twee dames over. Leonie is ontzettend blij dat ze mocht blijven. Maar er moet wel gewerkt worden natuurlijk. Boer Tom is er van onder de indruk dat Leonie gewoon weg rijdt met een groot ding achter de wagen, met nota bene een platte band. Op het land moeten de bollen er in. Boer Tom vindt het leuk om te laten zien hoe dat moet. Hij geeft Leonie en Rimke een uitgebreide uitleg, waar ze geïnteresseerd naar lijken te kijken. Kleine bolletjes moeten minder diep dan grote bollen, is de grote Les van de Dag. Terwijl de bollen de grond in gaan, wordt hij aan de tand gevoeld door zijn dames. Is het de bedoeling dat de gekozen dame dit later ook gaat doen? Uiteraard hoeven ze niet het land op met de bollen, zegt boer Tom, maar het is wel handig als ze hem af en toe koffie of een plak cake brengen.

Boer Tom blaast bijna de boerderij op als hij eitjes wil gaan bakken. Hij geeft zijn bestelling door aan de dames, want ze moeten natuurlijk wel weten hoe hij zijn eitjes het liefst eet. Ze bakken eieren voor de hele schaftkeet. Boer Tom spreekt de hoop uit dat ze elke dag zijn eitjes bakken. Hij droomt hardop over de dames, die aan komen lopen om een zoen of een kan koffie te brengen.
Aan de keukentafel bespreken de dames dat leuke mannen schaars zijn. Ze boffen maar met boer Tom: niet getrouwd, geen kinderen, een jonge god die toe is aan een relatie. Samen verkneukelen ze zich over hun lot uit de loterij. Als boer Tom klaar is met werken, ziet hij dat de aardappels al geschild worden. Hij schilt mee. Het onderwerp van verlegenheid wordt besproken. Verlegen geeft hij aan, dat hij niet echt verlegen is. Hij heeft wat moeite met zich open stellen naar de dames toe. Hij stelt zich niet graag kwetsbaar op. Nu doet hij dat wel, omdat dit op een hele andere manier gaat. Hij had dit duwtje in de rug nodig. Ondertussen begint jaloezie op te laaien tussen de dames. Ze willen allebei boer Tom voor zichzelf.

BOERIN BERTIE
Boerin Bertie moet haar keuze nog maken. Dat is niet gemakkelijk. Darth Vader is een pony die in de wei staat te verregenen. Esther laat boerin Bertie weten dat ze niet alleen een modepopje is, maar dat er ook een stoere vrouw achter haar onschuldige uiterlijk haar schuil gaat. Boerin Bertie spreekt, nu het keuzemoment uitgesteld is, met alle dames apart. Ze wil graag weten of er een klik is. De passie voor paarden is gemakkelijk over te praten met Ciska. Maar als het gesprek wat meer de diepgang in gaat, verloopt het allemaal wat stroever. De stilte tussen Boerin Bertie en Ciska is ongemakkelijk en duurt lang. De hond van Boerin Bertie zegt het meest in dit gesprek. Ciska geeft uiteindelijk aan, dat Boerin Bertie haar pijlen beter op de andere twee dames kan richten. Dit vinden ze beiden een goede conclusie. De hond slaakt een zucht van opluchting. Ciska gaat naar huis. De andere dames vinden dit wel heftig, maar Boerin Bertie en Ciska vindt het goed zo. Ciska neemt afscheid van Boerin Bertie. Toen waren er nog twee dames over. Om de ongemakkelijkheid te overschaduwen, klagen ze samen over het miezel weer, terwijl Ciska weg rijdt.

BOER JAN
Bij boer Jan moeten Rianne en Marieke op de weegschaal, om de lammetjes te wegen. Boer Jan trekt zich er niet veel van aan dat vrouwen hun gewicht meestal liever niet delen. Marieke maakt dat niet zo veel uit; zij gaat zonder problemen op de weegschaal staan met de lammeren. Ze voelt zich een stuk meer op haar gemak. Rianne gaat daarna ook op de weegschaal staan, want het is volgens haar belangrijk om toe te geven. Wel is het moeilijk, want er is nog steeds een concurrente. Rianne zit per ongeluk aan het pielemuisje van een lammetje. Boer Jan constateert dat het lammetje daar helemaal wild van wordt. Boer Jan weegt de verschillen af. Zijn zorgvuldige, diepgaande afweging: Ze zijn allebei lachen, en leuk.
Boer Jan maakt worst van het lamsvlees, en dat laat hij trots aan de dames zien. Gelukkig weten de lammetjes in de schuur niet welke horror zich afspeelt in de slagerij van Jan. Rianne heeft eigenlijk niet meer door dat dat lammetje uiteindelijk worst wordt. Als je het in de winkel koopt, zie je het immers ook niet meer. Vrolijk draaien ze samen de lamsworsten. Boer Jan vraagt of ze het leuk vinden om met worst te werken. Dit is natuurlijk een spitsvondig woordgrapje van Boer Jan.
Boer Jan evalueert ondertussen met zijn collega Robin. Een vrouw is natuurlijk niet zo maar een occasion die je kiest, zo van doe mij die maar. Morgen wil hij ergens naar toe met ze. Niet de hele dag natuurlijk, maar gewoon even er tussen uit. Hij wil met ze gaan praten over serieuzere dingen, zoals kinderen. De dames willen ondertussen liefst niets meer met worsten te maken hebben. Boer Jan zegt tegen zijn collega dat hij bij de gevoelige snaar wil komen. Het puntje begint bij het paaltje te komen; hij heeft er zin in.
Hij geniet er van dat er eten op tafel staat als hij binnen komt. In record tempo werkt hij zijn eten naar binnen, zonder tussen door gebruik te maken van de mogelijkheid om te ademen of te praten. Ondertussen geeft hij een voorbeeld van een oprisping à la lammeren, waarna hij weer verder eet. Rianne vindt het niet erg, als hij dit maar niet in een restaurant doet.

BOER THEO
Boer Theo jaagt samen met zijn vrouwen de koeien op in de wei. Hij wil nog meer te weten komen over de dames. Hij heeft daar echter vertrouwen in, want ze hebben nog een paar dagen de tijd. Hij denkt dat het beter is als hij ze ieder nog even apart spreekt. Terwijl de koeien op stal staan, heeft boer Theo een gesprek met Ria. Ria weet niet of het wat wordt. Theo vindt het fijn dat ze eerlijk is. Ria voelt nog geen vlinders voor boer Theo. Theo is een beetje teleurgesteld. Hij had niet verwacht dat ze nog geen vlinders voelde. Ria is teleurgesteld dat ze niet verliefd is geworden op boer Theo, want dat was wel haar doel.
Yvonne bespreekt met Ria haar mededeling. Ria is nog steeds emotioneel. Ze vindt het moeilijk, maar staat wel achter haar beslissing. Ze vindt boer Theo te lief. Boer Theo heeft het er ook moeilijk mee. In het donker nemen ze afscheid.

De volledige aflevering kun je hier terugkijken:
http://www.npo.nl/boer-zoekt-vrouw/15-02-2015/KN_1665588

Workshop Creatief Schrijven

Heb jij altijd al een boek willen schrijven? Of wil je graag een blog starten, maar weet je niet goed waar te beginnen? Heb jij jouw schrijftalent nodig in je werk, maar ontbreekt het je aan inspiratie?

Dan is de workshop Creatief Schrijven iets voor jou!logo blauw_zonderrand copy
Op zaterdag 7 maart geef ik workshops Creatief Schrijven op het congres ADHD-vrouw in de Jaarbeurs te Utrecht. Tickets kopen kan via deze website.

Kun je op 7 maart niet, maar lijkt het je toch leuk?
Daarnaast verzorg ik ook Workshops Creatief Schrijven op maat. Dit kan bijvoorbeeld met een groep vriendinnen / vrienden of collega’s samen. Neem gerust contact op voor meer informatie of vraag vrijblijvend een offerte aan!

What Mothers Want

Als ik in de bladen kijk, dan lijkt het alsof moeders alleen maar een nog grotere buggy willen. Of een betere verzorgingstas. Of een betere buikcrème. De bladen hebben het mis.
Als je de reclames moet geloven, willen moeders alleen wasmiddelen die alle vlekken van hun kroost doen verdwijnen als sneeuw voor de zon, althans, zo krampachtig geforceerd lachen ze er wel bij.
De reclames hebben het mis.

Ook willen we geen braadzak, geen stoommaaltijden en geen afwasmiddel dat drie eeuwen langer mee gaat dan andere afwasmiddelen. We worden ook al niet gelukkiger van een betere tandenborstel met Sponge Bob er op. Zelfs de stofzuiger die zichzelf door ons huis rijdt om stofjes te vangen, laat ons niet jubelen van geluk.

Nee. Het echte, onvervalste geluk van een moeder (naast gezonde, gelukkige kinderen hebben die elkaar – of anderen – niet afmaken),  ligt in iets wat zeer delicaat is, uiterst zeldzaam en behoorlijk ongrijpbaar. Wie een moeder gelukkig wil maken, zorgt voor het ondenkbare: stilte.

En nee, niet de onheilspellende soort stilte, die klinkt wanneer kinderen iets gevaarlijks uithalen. Niet de stilte voor de storm, vlak voordat het gegil begint. Niet de boze stilte aan tafel, voordat de verwijten samen met het peper en zout vaatje over tafel vliegen.

Nee: pure, ongerepte stilte. Tijd om in stilte een half uur in bad te liggen. Tijd om in stilte naar het toilet te gaan, zonder open vliegende deuren en onmogelijk vanaf het toilet beantwoordbare vragen.

Stilte dus. Om even na te denken. Om te ademen. Om die lieve stemmetjes te kunnen missen. Om te voelen hoe het ook alweer was, om heel even alleen te zijn met je gedachten.
Wie dat regelmatig voor een moeder geregeld krijgt, mag zich klaar maken voor een zee van liefde.

SNEL AFVALLEN!

Wil jij snel een paar kilo afvallen?
Heb je alles al geprobeerd, maar lukt het telkens niet?
Probeer dan het ASMD: het Anti Social Media Dieet. Dit dieet is baanbrekend, vernieuwend, nog nooit eerder prijs gegeven. Het staat garant voor kilo’s weg smeltend vet.

image

Bron: gezond-afslanken.info

Als je je aan onderstaande 8 gouden tips houdt, zeg je in no time byebye tegen die overtollige kilo’s!

De belangrijkste regel
1. Dit is de belangrijkste regel. Gebruik om de dag geen social media. Dus geen Twitter, geen Facebook, geen pinterest, geen Instagram. De tijd die je overhoudt, ga je gebruiken om te wandelen, rennen, sporten, poetsen of touwtje springen. Last van afkick verschijnselen? Ren nog een extra rondje, sleur je lover met toestemming richting slaapkamer, of neem een uitgebreid bad, met boek. Je slaapt gegarandeerd ook beter!

Nobody cares!
2. De tijd die je normaal gesproken kwijt bent aan het delen van je ren tracks op facebook gebruik je om nog wat langer te rennen. Want laten we eerlijk zijn: nobody cares!

Je eigen filter
3. Die mooie gloed die je op Instagram op je gezicht tovert met een filter? Ga een rondje wandelen en creëer je eigen natuurlijke filter.

Scoor verse groenten
4. De tijd die je normaal gesproken op YouTube, internet en Twitter spendeerde aan het zoeken naar afslank methodes, gebruik je nu door verse groenten te gaan scoren bij de groenteboer. En nee, een selfie met de groenteboer is niet nodig. Inchecken “fresh vedgetables halen bij mijn homie de groenteboer!” is verboden.

Gewichtselfie
5. Als je toch de grote neiging voelt om een selfie te maken, is het verplicht om een gewicht van 10 kilo aan je telefoon te hangen en met beide armen 25 selfies te maken. Je mag links en rechts afwisselen.

Een, twee, drie… eh…
6. Een sterke geest is een sterk lichaam. Laat je online stappenteller liggen en tel je stappen zelf. De tel kwijt? Ga terug naar start en begin opnieuw. Elke dag minstens 5000 stappen is een mooi doel om mee te beginnen.

“Naakt” op stap!
7. Als je op stap gaat, laat je telefoon dan thuis. De tijd die je normaal spendeert met het maken van selfies en het delen daar van, ga je gewoon door met dansen. Winst: minstens een paar honderd calorieën.

#Boomboomboom
8. Als je per se muziek wilt tijdens het rennen, neem dan een draagbare radio mee. Kun je ondertussen meteen gewicht heffen.

Ben je je eerste ASMD kilo’s kwijt? Meld het dan hieronder in een reactie en vind lotgenoten! (Uiteraard alleen op de dagen waarop het mag.)

Zo, en nu ga ik even offline. Tot overmorgen! 😉

Carnavanalles

Carnaval. Je houdt er van, of je haat het.
Ik hou er van. Dat is me met de paplepel ingegoten, want ik kom uit het zuiden. Carnaval was iets magisch. Als kind kon je alles worden wat je maar wou; tenzij het niet te krijgen was bij de carnavalswinkel. Dan had je pech en moest je toch maar weer roodkapje worden. Ik ben ook eens smurf geweest. En toen ik wat ouder was, een geëlektrocuteerd lijk. Daar heb ik best veel mensen de stuipen mee op het lijf gejaagd.

Carnaval is druk, zweterig, een beetje vies, en dronken. Carnaval is plakkerige vloeren, mooie optochten, mooie pakken, met een biertje langs de weg toe kijken.

Een paar jaar leed ik aan carnavalsmoeheid. Ik zag er de lol niet meer van in. Ik werd het zat dat mensen zo zat waren. En dat mensen zo spontaan deden met carnaval, maar in de supermarkt niet. Ik dacht dat de carnavals magie was uitgewerkt. Totdat ik een kind kreeg. En dat kind, dat zag er wel erg schattig uit in die pakjes. Toch maar weer eens gaan dan, maar dan nu in de middag. En weer opnieuw kreeg het carnavalsvirus me in zijn greep. Vroeger ging ik met mijn ouders, broer en beste vriendin altijd carnaval vieren in een dorpscentrum. Zo’n centrum, waar alleen kinderen in de zaal mochten. De ouders moesten zich maar amuseren in het café dat er aan grensde. Onder duidelijk ouderlijk toezicht voelden we ons totaal niet bekeken en ontzettend vrij. Op de laatste dag ging ik met mijn beste vriendin huilen in de garderobe rekken, gewoon, omdat het voorbij was.
Gisteren stond ik in exact hetzelfde centrum, maar nu in het café. Terwijl ons kind zich totaal vrij voelde in de zaal.

Het blijft toch een mooie traditie.
Ik denk dat ik dit jaar weer ga huilen tussen de jassen als het voorbij is.

Waarom zaterdag de veertiende veel gevaarlijker is

Hè hè, denkt Nederland morgen opgelucht. Het is weer voorbij, die vervloekte vrijdag de dertiende. Ladders zijn zorgvuldig vermeden, zwarte katten mogen weer naar buiten, sollicitatie brieven kunnen weer verstuurd worden.
Op vrijdag de dertiende verwacht je natuurlijk dat dingen mis gaan. Let je extra op als je de weg over steekt. Kijk je wel drie keer of je vlees gaar is, en houd je de kaarsen voor de zekerheid nog een minuut onder de kraan, na het uitblazen.

Wat veel mensen echter niet weten: het venijn zit in de staart. En de staart, dat is de dag na  vrijdag de dertiende. Zaterdag de veertiende is véél gevaarlijker. Na een dag vol bijgelovige angst die nergens op slaat, haalt iedereen die het overleefd heeft opgelucht adem. En dan slaat het noodlot juist toe. Want we worden overmoedig. We laten de kaars zichzelf wel doven en gaan vol vertrouwen slapen, kip mag opeens best een beetje roze, want hee, we hebben wel mooi vrijdag de dertiende overleefd. En daar gaat het mis.

Nee, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik haal pas opgelucht adem op zondag de vijftiende.

Brief aan alle vaders van Nederland

Beste vaders van Nederland,

Er wordt zo ontzettend veel gezegd over het moederschap, zo veel geschreven, zo veel geroepen, dat jullie misschien bijna zouden vergeten hoe belangrijk jullie zijn. Maar vergis jullie niet: vaders zijn net zo belangrijk voor hun kinderen als moeders. Natuurlijk, lichamelijk heeft de vrouw een paar dingen die jullie nu eenmaal van de natuur niet hebben gekregen, zoals de mogelijkheid om te baren of borstvoeding te geven. Maar laat jullie daar niet door ontmoedigen: jullie zijn essentieel voor jullie kinderen.

Vaders zijn vaak net zo hard in shock als dat kleine wonder zich aan doet; leven mee met de echo’s en de bevalling, kijken net zo hard mee uit naar de komst van de kleine als moeder. Ze veren mee met hormonale schommelingen die hen totaal onbekend zijn. De goede exemplaren staan net zo vaak mee op in het holst van de nacht om te troosten, te sussen of te voeden. Vaders troosten moeders als zij het niet meer zien zitten, maken zich net zo veel zorgen. Al lijkt dat misschien niet altijd zo, omdat ze er niet altijd even veel over praten als moeders. Vaders nemen ook ouderschapsverlof en papadagen, ze ondernemen veel met hun kinderen.

Maar los van alle praktische zaken kan ik jullie vertellen, hoe belangrijk een vader is in emotioneel opzicht. Een vader is iemand tegen wie je opkijkt, die je trots wil maken, waar je naar toe gaat als je het niet meer weet. Mijn vader is geen man van heel veel woorden, maar ik weet dat hij trots op mij is en van me houdt. De wetenschap, dat je vader er altijd voor je is, is onbetaalbaar. En ook al zijn vaders niet altijd de grootste praters, toch zie je steeds meer dat zij een grotere rol vervullen in het leven van hun kind. En dat is iets om toe te juichen. Jullie worden steeds meer “de man die elke dag het vlees snijdt”, in plaats van alleen op zondag.

Helaas staan jullie er ook wel eens alleen voor. Zo krijgen jullie weinig verlof als een kind geboren is, is een papadag in sommige bedrijven nog taboe en staan jullie soms machteloos toe te kijken wanneer er een echtscheiding plaats vindt en de omgangsregeling beperkt wordt tot de weekenden. Alsof de vader minder belangrijk is dan de moeder. Zonde, want de invloed van vaders is zo groot en belangrijk.

Deze brief is dan ook speciaal voor jullie: jullie zijn nodig. Jullie kleine prinsen en prinsessen kunnen niet zonder jullie. Ook niet als ze al ouder zijn. Ook niet als ze jullie te streng vinden. Jullie zoons en dochters leren van jullie, hoe een man met een vrouw hoort om te gaan: ze zullen precies dat ook verwachten in hun relatie. Jullie tellen mee en maken een verschil. Jullie worden geliefd en aanbeden.

En ook al wordt van jullie misschien niet verwacht dat jullie dingen over gevoelens en emoties delen: misschien is het juist een goed idee om deze blog toch met andere vaders te delen. Helpen jullie weer een vooroordeel de wereld uit.

De wensen van een moeder

Ik hoef geen liposuctie, ik ga wel meer bewegen voor mijn gezondheid.

Ik hoef geen grotere borsten, ik ben al dankbaar als ze gezond blijven.

Ik wil geen MILF zijn, ik wil een goede moeder zijn voor mijn kind.

Ik hoef geen fillers of botox, ik wil veel lachrimpels; de naam zegt waarom.

Ik hoef geen nep haar, ik wil het haar dat ik heb houden en koesteren: er zijn al zo veel vrouwen die daar een moord voor zouden doen.

Ik hoef geen torenhoge hakken: ik ben gewoon klein en dat is ook best fijn.

Ik hoef niet per se vijftig kilo te wegen: ik wil reserves hebben voor als ik eens ziek word.

Ik wil geen honger hoeven lijden voor een schoonheidsideaal of size zero. Marilyn Monroe was prachtig en had maat 42/44.

Ik wil niet super populair zijn: ik ben dankbaar voor en blij met de lieve vriendinnen die ik heb. Zij zijn mijn heldinnen, met wie ik lach en huil, en die ik zo bewonder. Liever vier goede vrienden dan duizend kennissen.

Ik hoef geen super spannend, avontuurlijk leven: ik wil dat mijn gezin, familie en vrienden gezond zijn en dat we samen gezellige dingen kunnen doen.

Ik hoef geen loterij te winnen (maar het zou wel leuk zijn 🙂 ), ik ben al blij als ik werk heb, houd en een boterham kan verdienen.

Ik hoef geen perfect kind, ik wil een gelukkig kind opvoeden, dat zich geaccepteerd voelt, inclusief de fouten die het zal maken.

Ik hoef geen dikke auto, ik ben blij met mijn veilige auto, die me heelhuids van A naar B brengt.

Natuurlijk zijn alle dingen hierboven (misschien) wel eens leuk, maar als je gaat kijken naar wat je nodig hebt, wordt je inventarisatie van geluk veel positiever.
Wie het kleine niet eert…

ONGEMAKKELIJK: ALS MENSEN ZICH IN HET ECHT ZOUDEN GEDRAGEN ZOALS OP SOCIAL MEDIA

Mensen doen gekke dingen op social media. Stel je toch eens voor, dat we die dingen in het echte leven ook gingen doen.

Ik ben er helemaal klaar mee!
Dat je op straat zou gaan staan, en zou roepen: “Ik ben er helemaal klaar mee!”, en dat mensen om je heen dan vragen wat er is. Maar jij geeft verder geen antwoord. Nee, je houdt je lippen stijf op elkaar gedrukt, want waarmee je helemaal klaar bent, dat wil je geheim houden. Stel je toch eens voor, hoe ongemakkelijk dat zou zijn, en hoe snel je vrienden je dramatische gedrag zat zouden worden.

Retweet
Stel je voor dat je een goede mop vertelt in het café. En dat je vrienden om je heen acuut beginnen te herhalen wat jij net zei. Awkward!

Ont-vrienden
Hoe bizar zou het zijn, als je op een feestje een discussie krijgt met iemand, die toevallig over een bepaald onderwerp lijnrecht tegenover je staat qua mening. En dat je dan meteen zou zeggen “De vriendschap is voorbij.”, om die persoon vervolgens voor iedere verdere reactie te blokkeren door hem of haar letterlijk te barricaderen.  Ongelofelijk, zeg je? Op Facebook gebeurt het dagelijks.

Of dat je in de kroeg zou staan, gezellig met je vrienden, en je plotseling zou zeggen: “Wie hier morgenavond nog staat, heeft geluk! Want ik ga morgen mijn vriendenlijst bijwerken, dus!”

Porretje
Over porren hoef je ook niet lang te denken. Stel je voor hoe irritant het zou zijn als je buurman elke dag opnieuw op je af zou komen om je in je zij te porren, terwijl je net de boodschappen in laadt of net even rustig in je tuin zit. Naast vervelend is dit ook zeer ongemakkelijk. Nou ja, afhankelijk van hoe aantrekkelijk je je buurman vindt dan.

Vriendschapsverzoek
Stel, je bent heimelijk verliefd op een leuke man of vrouw. En dat je dan, terwijl je ze nog nooit gesproken hebt, verlegen op ze af loopt in de supermarkt met de vraag: “Mag ik je uitnodigen om vrienden te worden?” Het is óf creepy, óf de beste nieuwe openingszin ooit.

Spelletjes
Iedereen doet wel eens graag een spelletje. Maar vervelend wordt het wel, als je elke dag bij je nicht langs gaat om te vragen of ze je een nieuw leven wil schenken. Je nicht is natuurlijk geen draagmoeder, en het zou vast niet in goede aarde vallen.

Sneeuw
Stel je voor, je staat buiten met je vrienden. Het heeft gesneeuwd en er ligt een dik pak. Jij maakt enthousiast een foto en laat die aan al je vrienden zien. “Kijk, er ligt sneeuw!!!!!”

Muziek
Laten we als voorbeeld nemen, dat je op een buurt barbecue zit, en dat je terloops je MP3 speler dopjes in je oren duwt, om vervolgens om de drie minuten te roepen “IK LUISTER NUMMER HUPPELDEPUP VAN DE ARTIEST ZUS EN ZO!”. Zullen we wedden of je volgend jaar weer uitgenodigd wordt? Nobody cares!

Spuit-luier
Zelfs online kan ik amper geloven dat mensen zoiets met anderen delen, maar laten we voor de gein eens even doen alsof je dat in het echte leven zou doen: Met je baby in zijn romper de straat over rennen om de buurvrouw de spuitluier te laten zien.

Verrukkelijk
Op Facebook snap ik het al niet, maar hoe raar zou het in het echte leven zijn als je met je bord over straat rent om bij iedereen aan te bellen; “Kijk eens wat ik zo ga opwarmen?” Ziet het er niet verrukkelijk uit? Wil je het recept? Nee? Oké, ik heb drie aardappels gekookt, vier winterpenen geraspt…”

Rare wereld
Het is maar een rare wereld, die online wereld. We delen meer dan anderen willen weten, we delen minder dan anderen willen weten, en als je niet op let, ben je morgen een vriend kwijt. Gelukkig is het allemaal zo vluchtig, dat je het snel weer vergeet.

BREAKING NEWS: Mindfulness leren hoeft geen geld te kosten: Leer het van mannen!

Schokkend nieuws! Vrouwen hoeven niet langer grof geld te betalen voor mindfulness trainingen en workshops. Als je goed op de mannen om je heen let, leer je het gratis en voor niks.

Vrouwen zijn meestal vaak in de weer. We piekeren terwijl we stof afnemen, we bedenken recepten tijdens het rijden naar het werk, we maken een weekplanning in ons hoofd terwijl we onze tanden poetsen. En omdat we constant bezig zijn, denken we wel eens, dat mannen dat ook maar moeten doen. Maar mannen willen dat meestal niet. Mannen zijn namelijk extreem goed in het doen van één ding tegelijk. En dat ene ding is bij voorkeur niks. Maar het mag ook best iets anders zijn.

Dan maar niet aardig gevonden worden
Als je een hele smak geld wilde gaan uitgeven aan een mindfulness cursus is mijn advies: doe eens een week je man na. Of je vriend, of je broer, of welke man in je leven dan ook.
Een groot deel van de oorzaak dat vrouwen continu in de weer zijn, is volgens mij te vinden in het verlangen om aardig gevonden te worden. Mannen geven daar niet zo veel om. Vind je hen aardig, dan geven ze je groot gelijk. Vind je hen niet aardig, nou, dan niet. Dan niet: dat lijkt me zo’n verrukkelijke gedachte!
Dus terwijl wij vrouwen ons een potje druk lopen te maken, over of de lerares van zoonlief ons wel aardig vindt, en zo niet of dat dan invloed heeft op zijn school scores, lopen mannen te denken aan he-le-maal niets. Hoe zalig is dat?

Nergens aan denken
“Waar denk je aan?” vraag ik mijn man wel eens.
“Oh, nergens aan eigenlijk.”
Jaloersmakend is het! Mannen kunnen mindful zijn, zonder daar een training voor gevolgd te hebben. Als ze televisie kijken, kijken ze dat zonder te denken dat de was nog ligt te wachten op de strijkplank, zonder te denken aan het briefje voor school.

De kunst van het mindful leven is, dat je helemaal met je aandacht bij het hier en nu kunt zijn. Dat je kunt leven in het moment. Duizenden vrouwen bestuderen dit fenomeen de laatste jaren, terwijl mister Mindfulness Himself zalig over helemaal niets nadenkend op de bank zit. Misschien moeten we hem dat maar eens wat minder vaak kwalijk nemen, en wat vaker er naast gaan zitten.

Poll: Hoe winkel jij het liefst?

Winkel jij het liefst uitgebreid, online, of snel tussen de terrasjes door?

Waarom mannen niet van winkelen houden

Ik begrijp echt heel goed, waarom het gros van de mannen niet van winkelen houdt. Ik houd er zelf ook niet van, althans, niet van de manier waarop de meeste vrouwen die ik ken winkelen. (sorry, meeste vrouwen die ik ken)
Als ik ga winkelen, doe ik dat zoals de meeste mannen dat doen: ik loop een winkel binnen, kijk door de rekken (twee minuten in plaats van twee uur) en als ik iets zie dat me bevalt, pas ik het. Staat het niet, dan loop ik niet nog drie rondjes door de winkel, maar ga ik naar de volgende. Of beter nog: naar een bruin café. Of een terras. Ik twijfel ook geen uur of ik iets wel of niet moet kopen: als het goed zit, zit het goed. Zo niet, dan niet. Bij twijfel doe ik het niet. Want laten we eerlijk zijn: als je in de winkel al zo twijfelt, wordt dat thuis echt niet minder.

Slimme winkels hebben in de loop der jaren handig ingespeeld op de verveling die optreedt bij mannen tijdens het wachten: ze plaatsen bankjes en koffie corners in hun winkels om het wacht leed te verzachten. Dat scheelt een hoop ongeduld en bovendien gemiddeld twintig voor de deur wachtende mannen per dag. Toch zie je ze nog wel eens staan, buiten de winkel deur, meestal met een paar tassen in hun handen, want “als je toch buiten wacht dan houd dit maar even vast”. Arme kerels.

Ik ben wel eens vaker naast ze gaan staan, als ik met een vrouw aan het winkelen was die er langer over deed dan ik mentaal aan kon. Verbaasd werd ik dan terloops bekeken, vanuit hun ooghoeken. Ik kan er niets aan doen: ik heb na een tijdje gewoon niets meer te zoeken in zo’n winkel. Met de seconde groeit dan mijn verlangen stilte en frisse lucht. Veel vrouwen praten namelijk ook oeverloos over of dit wel past bij dat, of dit nog ingenomen of verkort kan worden, en het aller ergste: of dit misschien even achter de toonbank bewaard kan worden bij wijze van reservering, totdat ze zeker weet dat die broek die er bij leek te passen in die winkel aan de andere kant van de stad, er nog is.

Nee, dan sta ik liever buiten, op straat, tussen mijn lotgenoten, de zwijgende mannen. Ze begrijpen misschien niet waarom ik daar naast ze sta, maar dat is het fijne aan mannen: het interesseert ze ook niet echt. Zo lang ik maar mijn mond houd, word ik stilzwijgend geaccepteerd.

Corrigerend getikt

De Paus heeft het weer eens bont gemaakt. Zo heeft hij gezegd dat vaders hun kind corrigerende tikken mogen geven, maar niet in het gezicht, want dát zou vernederend zijn.

Mijn overtuiging is dat fysiek ingrijpen begint, precies daar waar de verbale ouderschapskwaliteiten ophouden. Een zwaktebod in mijn ogen: je leert je kind, dat het oké is om een tik uit te delen als je het met je stem niet meer opgelost krijgt.

Ik ben geen perfecte ouder, en evenmin is mijn kind perfect, maar ik heb het in die jaren nooit nodig gehad om mijn handen te gebruiken.
En ik ben ook niet van plan om ze nodig te gaan hebben. Bovendien is het zo dat kinderen er nou niet bepaald beter van groot worden, met de corrigerende tik.

Geengodzijdank ben ik overtuigd atheïst, en hoef ik dus sowieso niets te doen met zijn “adviezen”. Behalve mensen ontraden om het op te volgen dan. Waarvan akte!

Als het mis gaat, zie je me bij de overlijdensberichten

Ze staat voor me bij de drogist. Ze heeft hakken aan, een rok, krullen in haar korte grijze haren. Ze heeft zelfs nog best hippe oorbellen. Aan het beven van haar handen en de rimpels in haar fijne gezicht, zie ik dat ze behoorlijk op leeftijd is. Maar aan hoe ze zich door de drukke winkel beweegt, is dat niet te merken.

“U moet van deze dan twee iedere ochtend nemen, en twee iedere avond.” roept de eigenaresse van de drogist op standje hardhorenden.
“Ik hoor je prima hoor. En ik neem er ’s ochtends maar één. Als het mis gaat, lees je het volgende week in de krant bij de overlijdensberichten.” grinnikt ze.
“Toedeloe!” roept ze, terwijl ze vlotjes de winkel uit loopt.
De mensen achter me in de rij lachen om haar bijdehand gedrag.
“Ze is vijfennegentig, geloof je dat?” zegt de eigenaresse tegen me, terwijl ik mijn spullen neer leg op de toonbank.
“Wow!”
“Ja, en ze rijdt nog auto, woont zelfstandig, doet alles nog zelf, is op de hoogte van actualiteiten, ongelofelijk.”
“Nou, zo wil ik ook wel oud worden.” antwoord ik.
“En dan die humor hè. Vorige week waren we wat zaken aan het omgooien in de winkel, stond ze er opeens bij, helpen met dozen verplaatsen. Ze bukt zich soepeler dan ik!”

Terwijl ik de winkel uit loop, denk ik aan al die mensen, die die leeftijd niet (hebben) mogen halen. Als ik ooit vijfennegentig word, ga ik ook helpen dozen sjouwen. En neem ik ook precies zo veel tabletten, maak ik ook zulke grappen en draag ik net zo’n hakken en oorbellen. Want geef haar eens ongelijk: als je zo oud mag worden op zo’n manier, moet je dat elke dag vieren.

Instant Happiness: Katten in Dozen, met honden, en zo verder.

Katten zijn een apart diersoort. Ze hebben het formaat niet van een leeuw of een tijger, maar wel het karakter. Ze zien dan ook niet in waarom hen niet alles zou moeten komen aanwaaien, ze kunnen behoorlijk arrogant zijn en bovendien zijn ze zeer selectief in het aangaan van vriendschappen.

Dozen hebben een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de meeste katten. Ik weet niet precies waarom. Misschien is het de geborgenheid om tussen de kartonnen planken te zitten, misschien zijn het die kleine hoekjes onder in de doos, waar het donker is en waar katten áltijd iets in lijken te zien zitten.

Misschien is het gewoon leuk, om te kijken of ze er in passen. En zo niet, waarom niet. En zo nog niet, waarom dan niet op een andere manier. Of nog een andere manier. Katten laten zich toch zeker niet door zo’n dóós tegenhouden om er in te passen? Niet alleen dozen, ook vissenkommen en andere kleine ruimtes nodigen katten uit om te kijken hoe lenig lenig nou precies kan zijn.

Honden: Noodzakelijk kwaad, de huisgenoot die nooit snapt wie de baas is.
Honden hebben een iets andere uitwerking op de meeste katten. In 99,999% van de huishoudens zijn de katten de baas over de hond. En dat vergt regelmatig op de plaats zetten van die vrolijke, kwispelende, nietsvermoedende viervoeter.

Mensen: Leuk om te irriteren.
Mensen zijn voor katten ideaal om te irriteren. De keuze is reuze: zo kun je als kat zijnde lampen om gooien, glazen van de tafel af wippen en op toetsenborden gaan liggen snurken terwijl je Onderdaan nog een belangrijke presentatie moet afmaken voor zijn werk. Het enige dat noodzakelijk is, is dat je het met een vanzelfsprekende nonchalance doet, waardoor het bijna niet opvalt.

Afpoeieren van vermeende vriendschap, of, god forbid, méér.
Om nog even terug te komen op honden: die willen natuurlijk altijd maar al te graag vriendjes zijn met katten. Want honden willen meestal wel met iedereen vriendjes zijn. Katten zien dat vaak niet zo zitten. Een beetje kat van kwaliteit laat zich natuurlijk niet overhalen door al dat achtervolgen, schattige kwispelstaarten en uitnodigende likjes.

Ware Wonder Crème: CC cream van Sans Soucis

image

CC Cream van Sans Soucis

Ik heb onlangs een crème ontdekt, waar ik dus nooit meer van af ga stappen. Ik noem het zelf de “heilige crème”: CC CREAM van Sans Soucis. Niet alleen doet de crème wat hij belooft (huid corrigerend), er zit ook nog eens beschermingsfactor 20 in, dus ideaal.
Wat de crème vooral doet, is het camoufleren van rode vlekjes en oneffenheden in de huid.

Als je de crème op de kwast doet (of op je hand), lijkt hij een beetje groen te kleuren. Dit hoort zo. Wanneer je hem op je gezicht aan brengt, neemt hij jouw natuurlijke huidskleur over. Het “groenige” tintje is om eventuele rode vlekjes op te heffen. Van het tintje zie je niets meer als je hem hebt aangebracht!

De CC cream is niet super goedkoop (hij kost rond de €25,- en is verkrijgbaar bij bijvoorbeeld de Etos), maar je doet erg lang met zo’n tube, simpelweg omdat je er niet zo veel van nodig hebt per applicatie, om je huid te egaliseren.
Kortom: een ideale, neutrale en huidvriendelijke crème, die wonderen doet voor je uitstraling.
Een must-have voor het make up tasje van iedere vrouw!

image

Op deze foto heb ik de CC cream gebruikt, met een klein beetje blush.

Baas in eigen Borst

kinderkamer-2Vandaag was het weer zo ver. De discussie over borstvoeding laaide weer op, naar aanleiding van een nieuws item over het st. Antoniusziekenhuis in Nieuwegein, waar een rel was ontstaan na een voorlichtingsavond. In dat ziekenhuis zou tijdens die voorlichtingsavond onder andere gezegd zijn, dat je kind niet de nodige liefde krijgt als het geen borstvoeding krijgt, en dat het een plat hoofd kan ontwikkelen. Het ziekenhuis distantieert zich van de uitspraken en gaat onderzoek doen naar deze uitspraken. Maar als dit inderdaad waar blijkt te zijn, dan vraag ik me af waar het naar toe moet met de moeders van Nederland. Als dit de informatie is die we in ziekenhuizen krijgen voorgeschoteld, waar eindigt het dan? Het is natuurlijk klinkklare onzin, dat je je kind niet de nodige liefde kunt geven, als je het met de fles voedt. Dit soort uitspraken (als ze echt zo gezegd zijn) strijken in tegen de haren van alle moeders, die geen borstvoeding hebben gegeven, om welke reden dan ook.

Wordt er dan geen rekening gehouden met vrouwen waarbij borstvoeding geven medisch gezien niet mogelijk is? Of met vrouwen waarbij de borstvoeding niet op gang komt? Of met vrouwen, die wegens oververmoeidheid en uitputting de borstvoeding staken? Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen: Mijn eigen ervaring met de zogeheten `borstvoedingsmaffia´ was ook niet al te positief. Dat begon al in mijn eigen ziekenhuis, waar ik te horen kreeg dat ik beter geen bijvoeding kon geven aan mijn hongerig brullende baby, vanwege tepel/speen verwarring. Daar sta je dan: postnataal, hormonaal, zwak, al drie dagen aan een stuk door wakker, uitgeput, doodmoe, met een baby die niets binnen krijgt omdat je simpelweg niets produceert, te luisteren naar een vrouw die je vertelt dat het niet goed is voor de baby.

Het moet wat mij betreft nu maar eens snel afgelopen zijn met die pro borstvoeding propaganda. Natuurlijk is het mooi, als je je kind op natuurlijke wijze kunt voeden. Prachtig! Als het lukt, is het een hele mooie manier om je kind te voorzien van voedingsstoffen, en zo verder. Maar laat het aan de individuele vrouw zelf over om te beslissen hier over, zonder daar een waardeoordeel aan te verbinden. Sommige vrouwen vinden het heel verdrietig als borstvoeding geven niet lukt; die zitten echt niet er op te wachten dat iemand hen vertelt hoe veel liefde hun kindje tekort zou komen door het staken van poging vierhonderdzevenendertig. Sommige vrouwen kunnen geen borstvoeding geven: die vinden dat misschien ook al jammer genoeg. En dan zijn er ook talloze vrouwen die geen borstvoeding willen geven, en ook dat moet mogen.

Want gelukkig zijn we al heel lang baas over eigen lichaam. Toch? Als je dit soort uitspraken hoort, zou je denken van niet. Als er zo wordt ingehamerd op het schuldgevoel van de nieuwe moeder, is dat op zijn zachtst gezegd zeer kwalijk. Ik hoop dat het bericht niet waar blijkt te zijn. Maar als het wel waar blijkt te zijn: Hoe veel vrouwen zijn dan al op die manier voorgelicht? Hoe veel vrouwen zouden die voorlichtingsbijeenkomst uitgelopen zijn, met een gevoel tekort te zullen schieten, als borstvoeding niet lukt?

Gelukkig zijn er ook aan de pro-borstvoedingskant genoeg geluiden van verontwaardiging te horen, naar aanleiding van deze “rel”. Gelukkig ook van moeders die pro borstvoeding zijn, maar vooral ook pro eigen keuze. Zo zou het moeten zijn: iedere vrouw doet wat voor haar goed voelt, laat zich op neutrale wijze informeren over de voors en tegens van borst- én flesvoeding, en maakt dan op basis van haar eigen ervaringen en omstandigheden een keuze. Vrij van enig schuldgevoel dat haar aangepraat wordt, als ze nietsvermoedend naar een voorlichtingsavond gaat.

Baas in eigen borst!

Bron: http://www.gooieneemlander.nl/regionaal/gooivechtstreek/article27302547.ece/Borstvoedingsmaffia?lref=SL_1

De sleutel tot een rijker leven: Een Nieuw Motto

Ik heb een aantal jaren geleden een nieuw motto ingebracht in mijn leven. En eerlijk is eerlijk: Het heeft me meer gebracht dan ik ooit had durven denken. Het is best moeilijk soms, maar toch ook weer verrassend simpel.

Ben je er klaar voor? Oké. Hier komt ie:

Wat je eng vindt, moet je doen.

Ik weet niet meer precies wanneer ik besloot dat dit mijn nieuwe levensmotto was, maar het zal een jaar of vijf geleden zijn geweest dat ik het implementeerde. Ik ben nogal beschermd opgegroeid. Ik ben er van nature zo een van de veiligste weg. Niet te veel risico’s nemen, niet te avontuurlijk doen, doe maar normaal, dan doe je gek genoeg. Dit nieuwe motto heb ik geïmplementeerd om mezelf wakker te schudden en wakker te houden. Om mezelf uit te dagen. Om minder angstig door het leven te gaan, want ook ik heb er maar één. Nu zou je denken dat zo’n simpel zinnetje niet zo veel teweeg kan brengen. Maar dan denk je verkeerd.

Iedere keer als ik in een situatie belandde waarin ik voelde dat ik iets stiekem wel wilde doen, maar het normaal gesproken zou overslaan wegens te angstig, hoorde ik mezelf zeggen: “Wat je eng vindt, moet je doen.”
En dus reed ik zelf van Nederland, door België, door Frankrijk, naar Spanje. Solliciteerde ik op die baan, waarvan ik dacht dat die te hoog gegrepen was voor mij. Startte ik mijn eigen pagina op Facebook, met mijn eigen quotes en blogs. En groeide die uit tot een aantal volgers van 10.000+. Volgde ik die training, voor mezelf, of ging ik toch die uitdaging aan.
En dus ging ik die confrontatie aan die ik al zo lang vermeed, met knikkende knieën en bevende vingers. Stapte ik naar voren tijdens een presentatie, om als vrijwilliger voor de groep te staan. Zei ik ja, op het last minute verzoek om als verslaggever naar een groot festival te gaan en een bekende band te interviewen, waar ik niet op voorbereid was. En zo verder, en zo verder.

Je staat er van versteld, wat je kunt bereiken, als je je angsten en onzekerheden besluit te negeren, om er toch voor te gaan. Je zult zien dat je veel meer kunt bereiken, dan je zelf ooit had gedacht. En weet je wat het meest frappante is? Achteraf werden juist die momenten de mooiste gebeurtenissen. De beste herinneringen. De momenten waar ik het meest trots op mezelf werd, juist omdat het zich ver buiten mijn comfort zone begaf. En ja, het was soms eng. En nee, ik doe niet alles waar ik bang voor ben. Ook ik heb grenzen. Maar mijn motto, dat houd ik vast.

En via deze blog geef ik mijn motto weer door aan jou. Wat vind jij eng, en wil je toch stiekem wel doen? Wat durf je niet, maar zou je eigenlijk toch moeten proberen? 

Moraal van het verhaal: Als je het eng vindt om dit motto over te nemen, moet je het juist doen.

Echte mooie vrouwen!

Ik word soms zo moe, zo ontzettend moe, van al die reclames, tijdschriften, series en advertenties, waarin ons haarfijn wordt uitgelegd hoe we het perfecte haar krijgen, het perfecte lijf, de perfecte lippen, wimpers, benen, buik, wangen, nagels, tenen, noem maar op. Ik word doodmoe van de “super”modellen die me aanstaren vanaf het papier; graatmager, met een lege blik in hun ogen, botten links en rechts uitstekend. Moe van crash diëten in mijn spam email, moe van advertenties over hoe je zo snel mogelijk het perfecte lijf kunt bereiken. Moe van botox, fillers en liposucties op televisie, moe van het idee dat je aan dat ideaalbeeld moet voldoen om een mooie vrouw te zijn.

Ik krijg er echt steeds meer een hekel aan, hoe oppervlakkig het allemaal is. Ziet dan niemand meer, dat het leven gewoon wat meer een feest moet zijn? Is er geen oog meer voor echte schoonheid? Waarom moeten lachrimpels opgevuld worden? Ziet dan niemand, wat we onze dochters aandoen, met al die modellen, die foto’s in de bladen en op reclame borden, die crash diëten? Is dat wat we jonge meiden (en zeker ook jongens!) willen leren: het maakt niet uit hoe slim of grappig je bent, als je er maar “perfect” uitziet?

Ik heb niets tegen op afvallen, als je het doet voor je gezondheid of om je lekkerder in je vel te voelen. Ik heb niks tegen op een gezond gewicht willen bereiken of houden. Ik heb ook niks tegen op “blingbling”, want ik versier mezelf graag als ik me feestelijk voel. Maar kunnen we met zijn allen even normaal blijven doen?

Laten we eerlijk zijn: Die graatmagere modellen, die waarschijnlijk 40 kilo wegen, zijn meestal niet gezond. Die modellen die je in de bladen ziet zijn bovendien geretoucheerd, uitgehongerd en hebben waarschijnlijk al in geen jaar meer een volledige, gezonde maaltijd gegeten. En dat moet dan rolmodellen voorstellen? Onze dochters hongeren zichzelf uit. Veel meisjes (en een groeiend aantal jongens) gaan veel te vroeg al op dieet terwijl ze niet te zwaar zijn. Er wordt een onrealistisch beeld geschetst van hoe ze er uit zouden moeten zien. En kinderen trappen er in.

Mooie vrouwen, dat zijn echte vrouwen. Vrouwen met een kont, met heupen. Vrouwen met een decolleté. Vrouwen met vormen. Vrouwen met striae, of met schoonheidsfoutjes. Marilyn Monroe had maat 42. Ze was geen uitgemergeld skelet met een toefje haar er op. Haar ogen lagen niet diep in de kassen en ze had geen uitstekende botten. Ze had billen, en borsten, en een echt figuur. Ze was een van de mooiste vrouwen ooit.
Toch zie je nog te weinig realistische modellen, “plus size modellen” zoals ze die noemen, een modellen wedstrijd winnen. Te weinig realistische modellen in bladen, in reclames, op televisie. Te weinig echt, te veel nep. En daar word ik niet alleen moe van, maar onderhand ook een beetje boos. Vrouwen kunnen prachtig zijn, of ze nu maat 36 hebben, of maat 48.

Tot de tijd dat de media eindelijk eens echte vrouwen, in alle maten en vormen gaan laten zien, zit er niets anders op dan in ieder geval aan onze kinderen te laten zien, dat echte vrouwen, ongeacht de kledingmaat, wel rolmodellen zijn. Dat we genieten van het leven, zelfverzekerd zijn, ons niet meten aan verkeerde maatstaven, maar juist gezond met ons lichaam om springen zonder het uit te hongeren. Dat we juist mooie vrouwen zijn, mede door onze imperfecties. Dat we af en toe zeker onzeker zijn, maar ook vaak wel zeker van onszelf. Dat een vrouw voor zichzelf op mag komen, en zich mooi mag voelen, ongeacht de maat die ze draagt. Hopelijk biedt dat genoeg voorbeeld en tegenwicht, tegen wat de media blijft portretteren als de perfecte vrouw.

Knip zegt de Schaar

Naar de kapper gaan is best een enerverende bezigheid. Als je haar maar goed zit, toch? Laten we wel wezen: zo’n kapper of kapster (ik noem het vanaf hier even kapper) heeft toch de macht om je uiterlijk met één wel(of juist slecht)gemikte knip te veranderen.

Ik geef het eerlijk toe: ik ben een vreselijke klant voor kappers. Ik ben er zo een met een uitgebreide gebruiksaanwijzing. Ik geef heel veel uitleg omtrent wat ik graag wil, omdat ik zo bang ben dat ik verkeerd begrepen word. Ik ben er zo een, die een foto mee neemt, van het internet af geplukt natuurlijk, en die dan laat zien. “Kun je dit ongeveer doen, maar dan met iets meer laagjes, een langere pony en een klein beetje donkerder?” En dan moet de kapper maar begrijpen wat ik bedoel. Ik begrijp dat dat niet gemakkelijk is, maar ik heb nogal een controle issue met naar de kapper gaan. Dat komt uit mijn jeugd, vermoed ik. Maar daar kom ik later nog op terug. Een vriendin van mij ging vroeger eens naar een kapper in de stad, en vroeg om een halflang donkerbruin kapsel, eigenlijk een simpele bob dus, en kwam, uitziend als een overrijpe aubergine, naar buiten. Een kennis ging eens voor blonde plukjes, en kwam thuis met een appelsien oranje coupe. Er zijn zo veel voorbeelden van hoe het mis kan gaan.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik tegenwoordig niet één, maar twee vaste kappers heb waar ik naar toe ga. De ene is een man, de ander een vrouw. Allebei erg goed en kundig. Daarnaast ben ik met allebei bevriend, dus dat is al helemaal fijn, want A) dan is het gezelliger om voor je haar te gaan en B) zij pikken meer van mijn gezever dan de gemiddelde kapper. Ik wissel wat af tussen die twee, vanwege de gezelligheid, maar ook om het voor hen draaglijk te houden. Want, zoals ik al zei, ik ben niet de gemakkelijkste klant.

Zoals ik al zei: Als kind was ik niet zo’n fan van de kapper. Maar toen ging ik ook nog bij vreemde kappers, die ik niet persoonlijk kende, en betaalde mijn moeder. En mijn moeder vond kort haar leuk bij mij. Ik zelf niet, maar ik was nog niet in de financiële gelegenheid om zelf te betalen en dus te bepalen, dus moest ik het er maar mee doen.
“Doe maar een leuk fris kapsel.”  zei ze moeder dan, “Lekker fris.”
Vervolgens knikte de kapper, en knipte hij gevoelsmatig een halve meter van mijn zuur gegroeide haar af, schoor ook nog mijn nek op, wat net zo vreselijk aanvoelde als het er uit zag.

Voordat ik mijn twee vertrouwde kappers had, hopte ik een aantal jaren tussen diverse kappers, vanaf het moment dat ik op mezelf woonde. Het was de ene teleurstelling na de andere.
“Echt alleen de puntjes. Má-xi-maal één centimeter.” zei ik dan. Met de klemtoon op ongeveer iedere lettergreep.
“Is goed.” zei de kapper dan, heel betrouwbaar klinkend. Om er vervolgens minstens vier à vijf centimeter van af te knippen.
“Ik wil graag mijn haar terug.” zei ik eens tegen zo’n knipgeile knippert, na de zoveelste ontgoocheling.
“Hoe bedoelt u?” knipperde hij met zijn ogen.
“U heeft er te veel van af geknipt, en ik wil het terug.”
“Dat gaat helaas niet mevrouw. Maar zo veel is er niet van af, heus niet.”
“Dat is het wel. En die laagjes aan de voorkant, die wilde ik al helemaal niet. Ik lijk wel een badmuts. Of een helm.”
Weer een illusie armer stapte ik naar buiten. Er uitziend als een bloempot.

Mijn lieve, vertrouwde kapper en kapster, die begrijpen mij. Als ik puntjes zeg, dan weten ze echt wat ik daarmee bedoel. Als ik een impulsieve bui heb, en vraag of ze mijn haar eens zwart willen verven, zeggen ze gewoon nee, want ze kennen me goed genoeg om te weten dat ik daar dezelfde dag nog spijt van krijg. Ze weten wat ik bedoel als ik een plaatje laat zien met honderd opmerkingen er bij van hoe het toch net anders moet, en ze scheren nooit mijn nek op. En daarom houd ik van ze.

Door het vertrouwen in hen van mijn kant uit en het begrip voor mijn neurotische gedrag van hun kant uit, begint mijn controle issue langzaam te verdwijnen. Ik ben er zelfs al bijna aan toe, om geen internet kapsels meer mee te nemen. Bijna.

Waarom mannen vrouwen niet begrijpen

Chrisje

bron foto: hln.be bron foto: hln.be

Sorry dames, maar ik snap wel een beetje waarom mannen vrouwen niet begrijpen. We zijn zo tegenstrijdig, vaak.
We willen geëmancipeerd zijn, werken, ons eigen geld verdienen, ons mannetje staan.
Maar als een man ook een geëmancipeerde, vrouwelijke bijdrage aan de restaurantrekening verwacht, kijken we hem vanonder onze geëpileerde wenkbrauwen hoogst beledigd aan. Dan knipperen we een paar keer verbaasd met onze Maybelline wimpers en trekken met de portemonnee ook een zuur mondje.
We willen serieus genomen worden, gerespecteerd en voor vol aangezien worden. Alle dagen van het jaar, liefst. Maar twee dagen in de maand, meestal rond dezelfde tijd, zijn we labiel, huilerig, zitten we met snottebellen op de bank te blèren als een driejarige, roepen we dat het hele leven K is, en zoeken we ruzie om ruzie te kunnen maken. Compleet met verwijten als “Zie je wel, je hóudt niet eens van me, anders…

View original post 1.248 woorden meer

Tromgeroffel…… and the WINNERS are…..

10.000 likes! Wat een getal! Het duizelt me een beetje er van! Wat ben ik ongelofelijk blij dat deze pagina, die ooit startte met een grap, uitmondde in een experiment, en nu inmiddels in een gezellige community waarop ik mijn blogs en quotes kan delen.

Maar het aller aller gelukkigst ben ik met jullie: de mensen die mij volgen! Jullie spontane, eerlijke en vaak hartverwarmende reacties: die maken het voor mij de moeite waard. En om te vieren dat ik 10.000 volgers heb op Facebook, deel ik vandaag dan ook uit!

De winnaar van de DKNY Ring…wpid-img_29187122122364.jpeg

De winnaar van die prachtige DKNY ring is geworden… Christa van Zuuk! Gefeliciteerd, Christa! Stuur een e-mail naar redactiechrisje@gmail.com met je thuisadres, dan wordt de ring naar je toegestuurd! Veel plezier met je gewonnen prijs!

170111_143414085712365_2187192_oDe winnaar van de prachtige Juuuls armband t.w.v. €100,- is….. 

Lieve Karin Behrendt, van harte gefeliciteerd met je prijs!! Stuur s.v.p. een e-mail met daarin je thuis adres naar redactiechrisje@gmail.com, dan wordt de armband z.s.m. naar je toegestuurd! Proficiat en veel plezier gewenst met die mooie armband!

PS: Kijk voor meer mooie sierraden op deze link

Niet gewonnen…. niet getreurd!
Niet gewonnen? Niet getreurd! Er komen vast en zeker binnenkort weer leuke win acties aan, dus houd de pagina en deze website goed in de gaten! Ook geldt nog steeds de winactie van de dinercheque van Down Under!

Niets missen? 
Abonneer je dan op deze website op de e-mail service en ontvang direct alle leuke blogs, quotes én win acties in je inbox!

Groot Geheim!

Geheimen. Iedereen heeft ze. Diegenen die zeggen dat ze geen geheimen hebben, hebben vaak de ergste geheimen. Het is niet gemakkelijk om met geheimen om te gaan. Wil je het weten? Of toch liever niet? En: als je het eenmaal weet, kun je het dan voor je houden? Kun je een geheim met je mee dragen? Als je het eenmaal weet, kun je het namelijk niet meer ont-weten, tenzij je toevallig door een hoofdtrauma je geheugen verliest. Maar meestal zit je dus, eenmaal geïnformeerd, aan een geheim vast. Ik wil meestal geen geheimen weten. Als ik het niet mag door vertellen, dan vertel het me maar niet. Dat is niet omdat ik niet kan zwijgen, want dat kan ik best wel goed. Ik vind het alleen uiterst vervelend. Zeker als het iemand anders raakt.

Onze dochter heeft het fenomeen Geheim onlangs ook ontdekt. “Ik heb een gehéim…!” fluistert ze dan in mijn oor. “En het is heel erg geheim en heel spiekem!” Ik heb er overigens wel over nagedacht om haar te vertellen dat het stiekem is en niet spiekem, maar ik vind spiekem stiekem veel leuker klinken, dus daar wacht ik nog even mee. Dat blijft dus nog even mijn geheim. Haar geheimen omvatten meestal overigens ergens ver weg verstopte knuffels die papa niet mag vinden, een boterhamkorst die in de prullenbak is beland, of een geheim voor de kat of de hond. Ik vind het prachtig dat ze nog mag oefenen met dit soort onschuldige geheimen.

Geheimen kunnen ook erg verraderlijk zijn. Stel je voor, iemand die je redelijk goed kent, zegt tegen jou “Ik wil je iets vertellen, maar het is wel geheim.”. Aangezien je die persoon redelijk goed kent, stem je daarmee in, waarna diegene jou opbiecht dat hij zijn aardige vrouw al twintig jaar besodemieterd met haar enige zus, ik noem maar wat. Of hij biecht op dat die man die jaren geleden plotseling verdween uit het dorp en nooit meer terug kwam, door hem begraven is onder de appelboom. Dat soort geheimen, waarmee je helemaal niet belast wilt worden. Waardoor je je moreel niet meer lekker voelt, als je het niet doorvertelt.

Geheimen zijn in de ernstigere variant extra verraderlijk. Soms hebben ze ook wel een houdbaarheidsdatum. Bijvoorbeeld een leuk en onschuldig geheim: dat je weet dat een vriendin zwanger is, maar pas over een maand mag de rest van de wereld het weten. Tenzij ze zwanger is van haar minnaar, een getrouwde man met kinderen, dan is het weer minder leuk en onschuldig. Maar soms zijn geheimen ook voor het leven. Bedenk je dus altijd eerst goed, als iemand je vraagt of je een geheim kunt bewaren, niet alleen of je dat kunt, maar vooral ook of je dat wel wilt. Bij sommige mensen is het beter om die vraag volmondig met nee te beantwoorden.

Men vraagt mij ook wel eens, of ik een geheim kan bewaren. Dan zeg ik ja, maar dan voeg ik er wel aan toe, dat ik de afspraak met mijn man heb dat hij en ik alles met elkaar delen. Maar, zo stel ik ze dan gerust: maak je geen zorgen: mijn man kan vele malen beter geheimen bewaren dan ik.

En voor diegenen die zich afvragen wat nu het grote geheim is waar de titel naar verwijst: dat is uiteraard geheim.

Hoe het echt is om een moeder te zijn!

moedeMoeder zijn is in het begin vooral pijnlijk, maar dat fysieke deel houdt gelukkig meestal op, (een tijdje) na de bevalling. Daarna is het vooral mooi, prachtig, zwaar en grappig, onzeker makend, verwarrend, angstaanjagend en tegelijkertijd het mooiste ooit, uitdagend maar ook vervullend. Moeders zijn nooit zonder zorgen. Of het nu kleine zorgen zijn, of grote. Moeders dragen hun kind, letterlijk en figuurlijk. Moeders stoppen pas met zich zorgen maken om hun kind(eren), op het moment dat ze hun laatste adem uitblazen, en gaan waarschijnlijk zelfs daarna nog door, vanuit het hiernamaals.

Vragen
Moeders stellen vooral veel vragen: Hoe was je dag? wil je een kusje er op? Waar heb je dat kraaltje precies ingeduwd? Waarom heb je op de muur getekend? Wil je dat ik je help met je huiswerk? Waarom zou mama nou haar telefoon in de koelkast hebben gelegd? Zal ik de juf dan vragen of dat kan? Waarom heb je de rol toiletpapier helemaal uitgerold en om je bed heen gespannen? Sta je op? Sta je nu dan op? Kom je nu echt uit bed? Je weet dat ik van je hou, toch?
Maar meer nog, beantwoorden moeders dagelijks honderden vragen. Over de gekste dingen. Van waarom de aarde draait, of rond is, tot waarom een pleister nodig is, of niet, waarom iets niet mag (een keer of dertig per dag) waarom de verf nog niet droog is, waarom die jongen haar plaagt, waarom de juf hem niet begrijpt, waar kinderen vandaan komen, waarom in je neus peuteren in het openbaar niet netjes is, waarom je goed moet eten, en zo verder (en verder, en verder, en verder…)

Moeders. Het zijn net echte mensen.
Moeders slapen vaak licht. Worden wakker zodra het alarmerende MAMAAAA uit de naastgelegen kamer klinkt. Moeders offeren zich op, gaan mee in het ritme, zouden hun leven in een seconde geven voor hun kind. Moeders lachen, huilen, kunnen leugens ruiken en boze dromen verjagen. Moeders pakken aan, nemen uit handen, vangen op, rapen op, verlenen eerste hulp, leren schrijven, leren lezen, leren rekenen, en proberen te leren los te laten. Moeders proberen de andere kant op te kijken en hun kind zelf fouten te laten maken. Moeders vergoelijken, vergeten, vergeven en verwijten bij momenten ook. Het zijn net echte mensen.

Strenge moeder
En het strengst zijn moeders niet voor hun kinderen, maar voor zichzelf. Doe ik het goed? Help ik mijn kind goed genoeg? Help ik mijn kind niet te veel? Geef ik hem of haar genoeg aandacht, of te veel? Stimuleer ik hem of haar genoeg, of moet ik hem of haar wat meer loslaten? Praat ik genoeg met de juf en de moeders op het schoolplein? Moet ik nu wel of niet ondersteunen bij de voorbereiding voor de Cito toets? Moet ik nu wel of niet iets zeggen tegen dat kind dat mijn kind pest? Moet ik wel of niet zorgen voor extra begeleiding? Geef ik nu te veel of te weinig cadeau’s, zakgeld, kleding, eten? Moet ik mijn kind nu al inschrijven voor die school, of ben ik dan beschamend vroeg? Maar als ik wacht, ben ik dan niet asociaal laat? Hoe pakken andere moeders dit aan? Vragen andere moeders wel eens om hulp? Ben ik een slechte moeder, nu ik na zeven nachten met amper slaap mijn kind een nachtje naar oma breng? Gaat mijn kind te veel naar de opvang? Of houd ik het te veel thuis? Knuffel ik mijn kind te weinig, of knuffel ik het te veel? Geef ik mijn kind genoeg complimenten of te weinig?

Snikken boven de babykleertjes
Het is het zwaarste wat er is, en het mooist. Het verschuiven van je eigen belang voor het belang van je kind gaat vanzelf, vanaf de eerste dag. Vanaf het moment dat je een kind hebt ga je shoppen voor jezelf en kom je terug met een zak vol kleren voor je kind, ga je een dagje weg voor jezelf en denk je de hele dag aan je kind, ga je werken met plezier, maar ga je met nog meer plezier daarna je kind weer ophalen. Ruik je aan babyhaartjes, gewoon, omdat ze zo lekker ruiken. Mis je de babytijd als die voorbij is, hoe zwaar die ook was. Sta je te slikken en te snikken bij het weg doen van babykleertjes, huil je bijna mee als de lievelingsknuffel kwijt is geraakt, loop je met een brok in je keel weg als je je kind voor de eerste keer naar de opvang, peuterspeelzaal of school brengt. Waar je vroeger nog met droge ogen kon kijken naar geboortes op televisie, schiet je nu vol. Het moederschap verandert je leven compleet, en het houdt je constant een spiegel voor. Ook als wat je in die spiegel ziet, confronterend of niet fijn is. Het maakt je zwakke plekken zwakker en je sterke punten krachtiger. Wie aan je kind komt, maakt de leeuwin in je los, waarvan je vroeger het bestaan misschien niet eens kende.

Achtbaan
Het is nooit voorspelbaar, geen dag hetzelfde, en hoe zeer je ook probeert alles te plannen, het loopt altijd net iets anders dan je had gedacht. Je hebt de rest van je leven vierentwintiguursdienst, zelfs als ze de deur uit zijn. Alsof het moederschap een achtbaan is: beangstigend, en net als je denkt “Waar ben ik aan begonnen?” wordt het weer zo leuk dat je zelf weer zo blij wordt als een kind. Je wordt aanbeden, op handen gedragen, weggeduwd en terug geroepen. En hoe vermoeiend en verwarrend het ook allemaal lijkt te zijn; het gaat precies zoals het moet.

PS: De naam moeder kan overal vervangen worden door vader, behalve dan wat betreft de bevalling.

Lachen is het nieuwe Huilen – deel 1

Naar aanleiding van de veelvuldige reacties die binnen kwamen op mijn artikel over depressie en burnout, ging ik steeds meer nadenken over hoe veel depressieve mensen er rondlopen in Nederland. Het is bedroevend! Onderzoek wijst uit dat Nederland tot de meest depressieve landen behoort van Europa. Kinderen lachen nog zo’n driehonderd keer per dag; volwassenen soms nog maar 3 of 4 keer per dag.

Wat is er gebeurd met die andere tweehonderd zes- of zevenennegentig keren, dat we als kind lachten?

In de jaren vijftig lachten wij volwassenen schijnbaar nog veel meer met zijn allen, maar in de loop der jaren is het lachen Nederland schijnbaar ergens vergaan. Hoe komt dat? Waarom lachen we zo weinig? Als het zo gezond voor je is en een natuurlijk antidepressivum, waarom lachen we dan niet gewoon meer?

LachCoach
Als je wat onderzoek doet over lachen, kom je ook achter de gekste feiten, zoals bijvoorbeeld dat er zelfs mensen zijn geweest die zich letterlijk dood hebben gelachen. Dat is dan weer minder lachwekkend. Het schijnt dat (afgezien van voor die paar mensen die zich dood lachten) lachen zelfs zo goed voor je is, dat er zelfs cursussen in te volgen zijn: Lachworkshops en Lachcursussen. Ik zelf trek daar niet zo aan, persoonlijk: Volgens mij haal ik het aantal gezonde lachbuien met gemak, althans op de meeste dagen. Bovendien geloof ik zo’n LachCoach niet meer, als die betaald wordt om zijn mondhoeken continu op te krullen. Als zo iemand voor mijn neus zou staan, en geheel zonder aanleiding keihard (en ook nog best nep) zou beginnen te lachen, zou ik “Oké. Nou, doei.” zeggen, me omdraaien en naar huis gaan. Hoe goedlachs ik normaal gesproken ook ben. Want laten we eerlijk zijn; als je weet dat zo’n lachworkshop gemiddeld van €25,- tot €150,- per particulier kost, nou, dan weet je in elk geval zeker wie het laatst lacht.
Lachen vind ik bovendien iets, dat echt vanuit jezelf moet komen, vanuit je tenen, omdat je iets echt grappig vindt. Als we van lachen ook nog een verplichting gaan maken, dan vergaat ons pas echt het lachen.

Recept
Enfin, laat ik voor het gemak stellen dat we het er over eens zijn dat wij Nederlanders eens heel snel moeten beginnen met meer lachen. Het wordt wel steeds moeilijker gemaakt. Zeker de sociale media helpen niet bepaald mee; al die negatieve berichten overal! Natuurlijk is het goed om op de hoogte te blijven van wereldnieuws, maar tegelijkertijd bestaat er ook een steeds groter wordende behoefte aan positiviteit en humor.

Om tegemoet te komen aan die grote behoefte aan positiviteit en humor, ga ik dus vanaf nu regelmatig, onder de vaste rubriek “LACHEN IS HET NIEUWE HUILEN”, een aantal leuke zaken combineren in één blog, en deze online gooien om jullie aan het lachen te maken.

Zie mij maar als je gratis online LachCoach, maar dan met een echte lach en zonder dat het geld kost.

  • Bekijk dit filmpje, van de starwars kid, die zijn grote idool nadoet.
  • Of dit filmpje, van de Comedian die de evolutie van dans op hilarische wijze uitbeeldt in een paar minuten tijd:
  • Of deze baby panda, die zijn moeder enorm laat schrikken, terwijl ze net zo relaxt zat te kauwen:
  • Of deze lachende mensenbaby’s. Moet je vanzelf mee lachen.
  • Bekijk deze ingepakte kat:
  • Of deze:
  • Of deze kat:
  • Of dit plaatje, van deze geheimzinnige online gast. Zo zie je maar weer, je weet echt nooit wie achter het andere beeldscherm zit.
    10552399_10102046112870425_6319316095507258346_n
  • Of deze leuke muis.
  • 1959935_769979309756441_1633186310_n
  • Of deze Justin Bieber fan, die net iets te ver gaat.

    IMG_62990367779090

  • Of deze “vermiste” kat, die stiekem helemaal niet vermist is.

    1399318669737

  • En wat dacht je van deze:

    ba0a75053a7848dea24d07878a9ed445

  • Of dit hondje, dat er nogal beklemd bij zit:

f6020848ab1d7d54ab8dfb65d2ab40c9

  • En ten slotte, als je wel eens naar die overdreven Amerikaanse home makeover show kijkt:
    38f94536ed4ffbafdeb66b8b6627de9f

OP DATE: Hoe weet je of iemand bij je past, en wanneer moet je gillend wegrennen?

Zo veel mensen zijn op zoek naar die ene. Die ene man, die ene vrouw, die beter bij hen past dan een pepervaatje bij een zoutvaatje. Die zoektocht is echter niet altijd gemakkelijk. Want: Hoe groot is nu de kans dat je die ene tegenkomt, zomaar, op straat of in de kroeg? En dan, nog moeilijker, hoe weet je of die persoon dé persoon is? Hoe weet je zeker dat hij of zij zich niet heel anders voordoet? Of dat hij of zij stiekem een groot altaar op de slaapkamer heeft staan, met kaarsen en foto’s, waarop iedere dag, ik noem maar wat, Dries Roelvink wordt geëerd?

Hoe kom je er achter of iemand niet stiekem zwaar drugs verslaafd is, of drank verslaafd, of niet helemaal jofel? Hoe weet je of die mooie auto met wit geld betaald werd of van bloedgeld? Het simpele antwoord: dat weet je nooit zeker. Een vriendin van me ging eens op een eerste afspraak met een jongeman die haar bij hem thuis uitnodigde, zichzelf vervolgens lam zoop en ook nog moest overgeven. Dan weet je als het goed is wel zo’n beetje, dat je geen tweede keer moet afspreken. Maar niet in alle gevallen zijn de wegrensignalen (zoals ik ze noem) zo duidelijk.
Soms moet je het met veel subtielere signalen doen. Hieronder in elk geval al vijf dingen waar je op kunt letten tijdens die eerste dates, zodat je jezelf hopelijk toekomstig leed kunt voorkomen.

1. Als iemand vreselijk opschept, vraag je dan af of die persoon dat nu alleen doet om indruk te maken, of omdat die persoon gewoon narcistisch is. Geniet deze persoon er met volle teugen van hoe fantastisch hij of zij wel is, en wordt er tegenlijkertijd nu al erg weinig interesse in jou of jouw leven getoond: reken af en zeg vaarwel.

2. Als iemand je een onbehaaglijk gevoel bezorgt. Wanneer de rillingen al meerdere keren over je rug lopen tijdens de eerste afspraken, dan reken er maar niet op dat dat minder gaat worden.

3. Als iemand de serveerster finaal de grond in boort, beledigend is of neerbuigend doet tegen bedienend personeel, vraag je dan af hoe ze jou gaan behandelen in de toekomst. Het getuigt immers niet van veel stijl, maar wel van veel arrogantie, als jouw date zo doet tegen het personeel. Check, please!

4. Als iemand al ongezond veel over jou weet op de eerste date. Natuurlijk is het niet erg als je date al eens op je Facebook profiel heeft gekeken. Maar als hij of zij al weet wat je favoriete eten is, hoe laat je opstaat, wat je favoriete kleur is en de route kent die je naar je werk rijdt: alarm code 3!

5. Als je date onderweg naar het restaurant al drie keer op andere automobilisten heeft gescholden en zelfs al een keer is uitgestapt om iemand op agressieve toon terecht te wijzen, duidt dat op een zeer kort lontje. Als je je onbehaaglijk voelt daarbij is dat terecht. Meestal laten mensen zich nog van hun beste kant zien tijdens de eerste dates. Dus als dit al het beste is… vul zelf maar in.

Het blijft altijd belangrijk om te luisteren naar je eigen intuïtie en onderbuik gevoel. Meestal klopt het! Als je de signalen die je intuïtie jou geeft negeert, kan het wel eens zo zijn dat je in een heel ongezonde relatie terecht komt. Zie er dan maar weer eens uit los te raken!

Voorkomen is dus altijd beter dan genezen. Je kunt immers altijd nog beter lekker alleen zijn, dan samen met iemand waar je niet jezelf bij kunt zijn.

Het Mysterie van de Handtas

Veel vrouwen kunnen niet zonder: de handtas.
De tas, waarvan mannen meestal denken dat ze enkel bedoeld zijn voor het dragen van een portemonnee en sleutels, is voor vrouwen echter veel meer dan dat: de handtas is absoluut van levensbelang. Ik heb altijd een grote handtas. Zo lijkt het alsof er niet veel in zit.

Maar ik heb een vriendin, die heeft doorgaans kleine handtasjes. Vaak zijn ze gehaakt, in vrolijke kleuren, met allerlei leuke tierlantijntjes er aan hangen. Deze keer had ze ook zo’n leuk tasje. Ook dit keer zag het er op het eerste gezicht heel opgeruimd en netjes uit. Schattig ook.

Totdat ze hem open deed, om naar haar sleutels te zoeken. Met stijgende verbazing zag ik hoe uit dat ogenschijnlijk kleine, beschaafde tasje haar portemonnee, deodorant roller, Labello, make-up mapje, pakje zakdoekjes, een haarborstel, pluizenroller, reserve panty, verdwaalde sokken, een liga, een pakje kauwgum, drie elastieken, een pakje snoetenpoetsers, een flesje parfum, haarklem, nagelknipper en EHBO koffertje haalde, om vervolgens eindelijk van de bodem haar sleutelbos op te vissen.

“Heb je je boormachine niet ook bij je, toevallig?” vroeg ik, verbaasd over de verrassende inhoud uit dat compacte tasje. Verbaasd keek ze me aan. Ik wees op haar tasje en zei dat ik nooit had kunnen raden dat daar net zo veel in zou zitten als in een gemiddelde reiskoffer. Ze begon te lachen, terwijl ze alles weer terug stopte: gestructureerd, want anders paste het niet. Met een elleboog en een pijnlijk gezicht leunde ze op het tasje, om de rits nog dicht te krijgen.

Vrouwen zijn mysterieuze wezens. Net zo mysterieus als hun handtassen: Van buiten ziet het er misschien schattig en netjes uit, maar je weet nooit precies wat er allemaal in zit.

Het GEHEIM van Lichaamstaal: Hoe je een paar boze klanten temt met je tanden en schouders

Veel mensen denken, dat communicatie vooral gaat om wat je zegt. Dat is absoluut niet waar. Het gaat vooral om wat je niet zegt. Je weet nooit precies hoe veel macht je bezit, totdat je de macht van de lichaamstaal beheerst.

bron foto: wildsmilesbydrkapus.blogspot.com

bron foto: wildsmilesbydrkapus.blogspot.com

Een voorbeeld. Ik sta in de winkel. In de rij voor de kassa, welteverstaan. Het meisje achter de kassa heeft licht rood gekleurde blosjes op haar wangen. Ik zie haar blik nerveus van links naar rechts schieten. We staan al best een tijdje in de rij, want de klant die aan de beurt is, heeft twee gewone broden gekocht. Nu is daar niets mis mee, maar zij dacht dat die in de aanbieding waren. En dat waren ze niet; dat waren alleen de vloerbroden. “De aanbieding geldt alleen voor de vloerbroden.” mompelt het meisje voorzichtig. “Dat was niet echt duidelijk aangegeven.” zegt de klant, zichtbaar niet op haar gemak. Er wordt wat gemompeld in het microfoontje van het oortje van de caissiere, zo’n apparaatje dat vroeger alleen uitsmijters in discotheken hadden, en er wordt druk heen en weer gemompeld.

“Geeft niks, ik haal de goede wel even.” zegt de klant. Het meisje kijkt maar zegt niets. Ze is nog niet zo goed in problemen oplossen, vermoed ik. Maar daar heeft ze de leeftijd ook nog niet voor. De klant baant zich een weg door de kassa’s, terug de winkel in. Ondertussen worden de klanten die voor mij staan plotseling steeds onrustiger. Je ziet het gebeuren: wiebelen van het ene been op het andere, zuchten, verontwaardigd om zich heen kijken. Wat dan gebeurt, is belangrijk. Het kan het verschil maken tussen een rustige zondagmiddag in de supermarkt, en een uit de hand gelopen discussie die verhit eindigt met als slot act waarschijnlijk biggelende caissière tranen. De wachtende klanten in de rij beginnen elkaar aan te kijken. Ze zeggen (nog) niets, maar hun blikken doen het werk. “Godsamme.” zie je ze tegen elkaar kijken. Ik word als derde in de rij ook gretig aangekeken. Men wacht op antwoord. Op mijn rollende ogen, of mijn zucht, of mijn geïrriteerde blik. Ik besluit mijn tanden bloot te lachen en eens mijn schouders op te  halen. Heel subtiel, zo van “Ach, het is zondag.” De – zojuist nog zo geïrriteerde – klant die mij mijn schouders ziet ophalen knippert even met zijn ogen, maar lacht dan terug en haalt ook zijn schouders op. “Ach ja, het is toch lekker weekend hè.” zegt hij. Ik knik. De caissiere glimlacht opgelucht, ja, zelfs bijna van blijdschap. De klant komt terug met haar vloerbroden, rekent af, en iedereen is blij.

En dat alleen maar door mijn tanden en schouders.

Vijf vragen die mannen beter niet aan een vrouw kunnen stellen

1. Ben je zwanger?
Voorop gesteld: als een vrouw daadwerkelijk zwanger is, dan kiest zij zelf het moment om het nieuws te vertellen. Er kunnen talloze redenen zijn waarom ze het nog even voor zich houdt. En als het niet zo is, dan heb je haar zojuist indirect dik genoemd. En dat is pas echt gevaarlijk. Dus tenzij een vrouw letterlijk met een Clear Blue zwangerschapstest voor je neus staat te wachten: niet vragen.

2. Ben je bijgekomen?
Dit is een vraag waarmee beide partijen altijd verliezen. Als het antwoord ja is, dan voelt ze zich daar al slecht genoeg over waarschijnlijk en strooit jouw vraag zout in de wond. Als het niet waar is, heb je alsnog een beledigde vrouw omdat jij dacht ze bijgekomen was. En dat maakt jou dan sowieso de root of all evil. Gewoon niet doen.

3. Is het soms de tijd van de maand?
Als je gelijk hebt, en het inderdaad de tijd van de maand is, dan begin maar vast te rennen. Als het niet de tijd van de maand is, dan begin uit voorzorg toch ook maar vast te rennen.

4. Met hoeveel mannen ben je geweest?
Laten we eerlijk zijn: hierover eerlijk zijn, is dan wel eerlijk, maar niet altijd leuk. Je moet je als man zijnde ook af vragen of je voorbereid bent op een eerlijk antwoord, denk ik.

5. Waarom maak je je daar nu druk over?
Hele logische vraag misschien, heren. Maar feit is, dat ze zich er al druk om maakt. En als dat zo is, gaat dat niet voorbij door deze vraag. Hooguit gaat ze zich nog drukker maken, omdat ze nu ook nog voelt dat jij haar een aansteller vindt.

Hoe je gek kunt worden, simpelweg van het bellen naar de klantenservice van bedrijven.

Beste bedrijven van Nederland. Er moet me toch iets van het hart.

Irritatielevel 20%
Als ik jullie opbel om door te geven dat mijn internet het niet doet, dan kunt u er van uit gaan dat ik op voorhand al licht geïrriteerd ben. Laten we zeggen, 20% geïrriteerd. Want, zoals u weet, behoort internet tot één van de basisbehoeften van de mens. Enfin. Als ik jullie dan opbel, krijg ik eerst te horen dat mijn telefoontje opgenomen kan worden. Daar houd ik al niet van, want ik hoef niet opgenomen te worden. Geen behoefte aan. Vervolgens krijg ik te horen dat dit telefoontje – dat in feite veroorzaakt wordt door jullie schuld, door in gebreke te blijven met het aanbieden van stabiel internet – mij 0,70 eurocent per minuut gaat kosten, plus de kosten voor mijn mobiele telefoon. Op dat moment stijgt mijn irritatielevel al naar 40%: Waarom moet ik nu per minuut betalen voor iets waar ik al maandelijks een vast bedrag voor betaal? Waarom moet ik nu, naarmate jullie wachttijd, méér betalen als jullie de lijnen lang bezet houden? Hoe weet ik nu, of terwijl ik zit te wachten tot ik geholpen wordt à 70 cent per minuut, er aan de andere kant niet een luie medewerker op zijn dooie gemak een boterham met pindakaas zit op te eten, starend naar mij, het knipperende lampje op zijn scherm?

Klant is koning
Dus als jullie slecht jullie werk doen, heb ik 1) eerst geen werkend internet, dan 2) betaal ik per minuut vanwege jullie onkunde om direct een medewerker aan de lijn te geven en 3) zadelen jullie me ook nog eens op met het meest ongelofelijk ingewikkelde keuzemenu dat er ooit bestaan heeft. Wie denken jullie eigenlijk dat jullie zijn? Ik ben jullie klánt, en volgens jullie brochures, reclames en praatjes in de winkel, is die KONING bij jullie. Waarom moet ik dan nu met een computermevrouwenstem ruziën? Mijn irritatielevel is ondertussen gestegen van 20% naar 60%, en dat nog voordat ik iemand gesproken heb. Dan heb ik ook nog eens te horen gekregen dat voor opleidingsdoeleinden de gesprekken opgenomen worden. Daar houd ik al helemaal niet van. Als ik dan eindelijk iemand aan de lijn krijg, ben ik al in veel minder goede doen dan op het moment dat ik belde. Dat is weer heel vervelend voor uw callcenter personeel, want al dat gescheld en gemopper van klanten is niet goed voor hun stress level.

Aansmeren – 80%
Als dan mijn klacht aangehoord en hopelijk opgelost is, krijg ik ongevraagd de vraag of ik soms interesse heb in het uitbreiden van mijn pakket. Het wordt bovendien opgelezen alsof de medewerker onder dwang moet zeggen wat op zijn papiertje staat. Waarom zou ik mijn pakket willen uitbreiden, WAAROM? Ik bel jullie nét op om te zeggen dat dit oorspronkelijke pakket niet naar behoren werkt, waarom zou ik dan in vredesnaam nog willen uitbreiden? 80 procent.

Klanttevredenheidsonderzoek
En dan, als ik wil gaan ophangen, komt de genadeklap. Zonder mij er nog een speld tussen te laten krijgen, zegt de medewerker dat ik nog een klanttevredenheidsonderzoek te horen krijg nadat hij heeft opgehangen. Ik begrijp niet waarom bedrijven dit doen, want ik heb inmiddels een irritatielevel van 90% bereikt door al die poespas om een simpel gesprek heen, waardoor ik nu absoluut niet mee ga werken aan zo´n klanttevredenheidsonderzoek. En als ik dat wel doe, nou, dan reken maar op het genadeloos dalen van jullie scores.

Lieve bedrijven, hoe zeer jullie ook automatiseren, vergeet niet dat wij – jullie dagelijks brood – mensen blijven. Wij willen geen computerstem, wij willen echte mensen, met namen, die ons aanhoren en helpen. Wij willen geen opnames van Big Brother, wij willen geen klanttevredenheidsonderzoek en we willen al helemaal niet elke keer naar het belmenietregister. We willen gewoon geholpen worden, en niet door een computer, maar door een mens. Wij willen geen keuzemenu met 743 opties, wij willen een mens. Als jullie daar nu eens in zouden investeren, zouden die klanttevredenheidsonderzoeken helemaal niet meer nodig zijn.

Liever een gebroken been: Wat niemand zegt over depressies en burnout

Bijna vier op de tien Nederlanders heeft wel eens psychische problemen (gehad). Bijna vier op de tien, dat is bijna 40 procent. U leest het goed, bijna de helft van de Nederlanders. Laat u dat even doordringen? 

Zeventien procent van de Nederlanders heeft een depressie. Er wordt gesteld dat veel mensen niet naar de huisarts (durven te) gaan uit schaamte. Er rust dus anno 2015 nog steeds een taboe op depressie, angst en burn out. Terwijl het dus zo velen van ons overkomt. Als er zo veel mensen met psychische klachten zijn, waarom zijn zo veel mensen dan zo bang om toe te geven dat ze een psychisch probleem hebben? Waarom wacht men vaak tot de nood echt te hoog is, met de stap naar de huisarts? En: waarom wordt een depressie, angsten of een burn-out gezien als persoonlijk falen, terwijl het zo veel mensen overkomt?

foto door:  TwinFlame Photography

foto door: TwinFlame Photography

Liever een gebroken been
Allereerst denk ik dat je beter een gebroken been kunt hebben dan een depressie (of welke andere psychische aandoening dan ook). Als je been gebroken is, zit het in het gips, en dat kan iedereen duidelijk zien. Mensen houden vanzelf rekening met je, want ze kunnen niet om het gips en de krukken heen. Iedereen weet wat het is, het is niet ‘eng’ of ‘te persoonlijk’, dus zijn ze ook niet bang om je te vragen wat er is gebeurd en hoe je daar nu aan komt, dat gebroken been. Bij een depressie, wat net zo goed een officiële ziekte is, durven mensen dat opeens een stuk minder goed te vragen. Er wordt zelden gevraagd hoe je aan je depressie komt. Mensen lopen op hun tenen om je heen en gedragen zich soms uiterst ongemakkelijk. Ze zien het ook niet aan je, je ziet er immers “gewoon” uit als jezelf; misschien wat bleker of vermoeider, maar verder zien ze niets aan je.

Bij een gebroken been zullen er ook geen mensen zijn die tegen je zeggen: “Bekijk het leven positief, joh!” of “Ga toch eens met vakantie! Dat doet je goed!” Iedereen weet immers dat een gebroken been een bepaalde hersteltijd heeft, waar je verder niet echt veel invloed op hebt. Je botbreuk zal er niet sneller van helen. Maar je depressie ook niet.

Bekijk het leven van de positieve kant…. en meer desastreuze adviezen
Een depressie is een serieuze aandoening, geen blauwe maandag. Het is ook geen winterdipje en al zeker geen baaldag. Een depressie is een donkere sluier die over je leven heen gegooid lijkt te worden, waardoor je steeds minder in staat bent met de dag te leven of zaken positief te benaderen. Je weet nog wel dat je ooit een optimistisch mens was, maar je bent volledig kwijt hoe dat ook al weer moest. En al die goedbedoelde maar desastreuze adviezen als “Ga eens op yoga!” helpen daar zeker niet aan mee. Sterker nog: het werkt averechts. Het geeft iemand die ziek is het gevoel dat hij er niet genoeg aan doet om beter te worden, terwijl hij of zij op dat moment misschien amper de energie voor een wekelijkse therapie sessie kan opbrengen. En op vakantie gaan met een depressie is zeker mogelijk, (dat is het ook met een gebroken been), maar dan zit je daar: in de zon, op je lounge bedje, nog steeds depressief te wezen.

Veel onbegrip
Er heerst veel onbegrip rondom psychische aandoeningen. Mensen weten zich er geen raad mee, of zijn bang dat ze ‘aangestoken’ c.q. meegesleurd worden. Sommige mensen kunnen zich oprecht niet inleven in hoe het is om depressief te zijn. Als je dat zelf nog nooit hebt meegemaakt, ís het ook best lastig om te begrijpen.

Maar je kunt het allicht proberen. En als je het niet begrijpt, kun je er naar vragen. Je kunt uitleggen dat je het niet begrijpt. Vragen naar de gedachten en gevoelens van degene met een depressie (of burn-out, of angsten, etc.). Je kunt aangeven dat je niet goed weet wat je moet zeggen, als je merkt dat je zoekt naar troostende woorden en alleen maar cliché’s kunt bedenken.

Iemand met een depressie krijgt zijn dag heus wel om, ook zonder vooroordelen.
Vaak is iemand met een depressie of andere psychische klachten namelijk gewoon al heel dankbaar voor een luisterend oor, dankbaar als je niet veroordeelt, blij met jouw poging tot begrip. Er ligt al genoeg druk op mensen om beter te worden, in de eerste plaats vanuit hen zelf. Maar net als het gebroken been, kan een psychische aandoening veel tijd kosten om te herstellen. Als iemand te snel weer allerlei dingen van zichzelf gaat vergen, is de kans op terugval groot. Als je beseft dat mensen met een burn-out of depressie soms al de grootste problemen hebben om zich te douchen, aan te kleden en te beginnen met hun dag, dan oordeel je misschien niet meer zo snel.

“Maar wat doe je dan eigenlijk, de hele dag maar thuis?” is een veel gestelde, maar helaas ook zeer veroordelende vraag.

Iemand die in een depressie of burn-out zit, heeft vaak last van concentratieproblemen, geheugenproblemen, slaapproblemen, ernstige vermoeidheid, angst- of paniekaanvallen, ernstige neerslachtigheid, besluiteloosheid en black-outs. Geloof me, daar krijg je je dag wel mee om.

Het taboe ligt bij ons zelf
Als bijna de helft van de Nederlanders wel eens psychische problemen heeft (gehad), is er altijd wel iemand in je buurt, of treft het jou zelf misschien zelfs eens. Misschien ligt het taboe niet bij de huisartsen, de gezondheidszorg en ook niet bij de psycholoog, maar moeten we het meer zoeken bij de directe omgeving van de zieke persoon én in hem of haar zelf. Want zolang we ons er voor blijven schamen, er voor weg blijven lopen of elkaar indirect verwijtende adviezen blijven geven, zeggen we eigenlijk met zijn allen: Een depressie kan niet, je moet je er voor schamen en zorgen dat je er zo snel mogelijk van af komt, anders vinden we er niets meer aan.
Door een andere houding richting de mensen met psychische klachten in je omgeving, kun je voor hen misschien net dat verschil maken, net dat lichtpuntje zijn op hun dag. Wie weet, misschien ben jij er zelf ooit ook erg blij mee als een ander dat voor jou doet. Want dat is dan wél net als met een gebroken been: je weet nooit wanneer het jou een keer overkomt.

Wat ouders (meestal) niet vertellen, maar wel (vaak) doen

Natuurlijk zouden we graag zeggen, dat we als ouders altijd en overal super consequent zijn, ons kind al vanaf vijf maanden uitsluitend ‘raw food‘ laten knabbelen, het kind nooit voor de televisie laten zitten en dat er louter biologische maaltijden zonder E-nummers of conserveringsmiddelen op tafel worden gezet. In een perfecte wereld, met perfecte ouders, zou dat inderdaad zo zijn.


Suikervrij, E-nummervrij en Rotzooivrij

Maar daar heb je meteen het probleem: geen enkel mens is perfect, en ouders dus ook niet. Toch wordt er nogal krampachtig omgegaan met opvoeden, want: iedereen weet hoe het beter kan, zou kunnen of moet. De artikelen over opvoeding vliegen je als ouder om de oren. De adviezen die we krijgen zijn veelal tegenstrijdig: we moeten complimenten geven, maar liefst toch niet te veel, want dan creëer je een narcistisch monstertje. We moeten ons kind liefst suikervrij, glutenvrij, E-nummer vrij en rotzooivrij te eten geven, maar de schappen staan vol met juist die troep. We zouden ons kind het liefst niet te veel op de I-pad of telefoon laten spelen, maar toch barst het van de online kinderspelletjes.

Negeren is het nieuwe foeteren
We zouden het kind een paar uur per dag buiten moeten laten spelen, maar sommige mensen hebben nu eenmaal geen geld voor een huis met een tuin of in een rustige wijk, waar kinderen veilig buiten kunnen spelen. Zijn dat dan meteen slechte ouders? Lijkt me toch van niet. We willen graag opvoeden zonder te straffen, maar in de praktijk blijkt dat toch vaak lastig. Waar we eerder dachten dat de ‘naughty chair’ (stoute stoel) van de Nanny dé oplossing was, blijkt nu weer uit onderzoeken dat in de hoek of op de stoel gestuurd worden net zo veel pijn doet als schelden. Negeren schijnt volgens experts een even grote straf te zijn als foeteren. We kunnen het eigenlijk ook niet meer goed doen!
Oh, en het is niet goed om je kind bij ieder huiltje op te tillen, wisten jullie dat al? Nee, het is beter om het met een gezonde methode te laten wennen aan het zelf in slaap vallen en doorslapen. Dus.
Wat veel ouders niet toegeven, maar wel doen
Ik zal het dan maar toegeven namens de (meeste) ouders van nu: JA! Ja, we laten ons kind wel eens langer dan een kwartier televisie fotokijken. En ja, soms ook gewoon om eens heel even rustig de krant te kunnen lezen of gewoon, om even op adem te komen na de zevenhonderdste waarom vraag. En oh ja: JA, we geven ons kind wel eens de i-pad in de wachtkamer bij de dokter of tandarts, zodat ze de andere bezoekers niet helemaal wild maken. En ja, we koken ook wel eens een snelle hap mét conserveringsmiddelen, we zetten ons kind wel eens in de hoek om af te koelen of om na te denken, en we vergeten wel eens consequent te zijn. En last but not least: ondanks alle adviezen breken wij ouders ook wel eens, en lopen we toch midden in de nacht met ons kleine minimens door de woonkamer, slaapliedjes te neuriën. Gewoon, omdat onze ouderlijke ziel het gehuil niet meer aan kon horen en omdat dat verdrietige stemmetje gewoonweg door merg en been gaat.

Zo erg is af en toe in de hoek zetten niet, tenzij je structureel vergeet je kind er weer uit te halen
Vroeger was dat misschien allemaal anders, maar vroeger is niet nu. De tijden zijn veranderd. Dus veranderen de ouders en kinderen mee. Maar ik geloof niet dat kinderen er zo veel slechter van worden, zolang je ze niet als een zombie uren lang voor de televisie plant. Zo erg zal het in de hoek zetten niet zijn, tenzij je ze structureel vergeet er ook weer uit te halen. En als je je kind je telefoon geeft in de wachtkamer is dat ook niet zo´n ramp, zolang je het niet vergeet mee naar de dokter te nemen als jullie naam geroepen wordt.

Ouders: het zijn net echte mensenfoto2
Oh, en nog iets: zo erg is het niet om eens een keer boos te worden op je kind. (uiteraard zonder geweld! maar dat spreekt voor zich, hoop ik.) Niet iedere ouder heeft immers een ongelimiteerd geduld. Slaapgebrek en stress creëren nu eenmaal iets kortere lontjes. Zolang het niet al te vaak voorkomt, je het daarna ook weer uitpraat en ook niet te koppig bent om sorry te zeggen, is het echt niet zo´n ramp. Want weet je, ouders, dat zijn net echte mensen.
Zo vreselijk slecht is televisie kijken of spelen op de I-pad niet, zolang je zorgt dat ze ook regelmatig in beweging zijn, op wat voor manier dan ook.

Wie denkt dat het wel perfect kan…
Zolang we als ouders onze kinderen regelmatig laten merken dat we van ze houden, trouw blijven aan onze eigen principes en onze kinderen voldoende aanmoedigen om zich te ontwikkelen op zijn of haar eigen manier, is het allemaal zo slecht nog niet met ons gesteld. En wie denkt dat het wel perfect kan allemaal, nou, die heeft waarschijnlijk zelf geen kinderen. Ha!

Online Remedie voor Blue Monday

Vandaag is het Blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar.

Vandaar dus ter compensatie hieronder een compilatie van diverse video’s die jouw Blue Monday hopelijk een stukje minder blue zullen maken.

Zoals deze agent bijvoorbeeld, die even vergeet dat hij gefilmd wordt in zijn dienstauto, terwijl hij een bijzonder hilarische playbackshow weg geeft op Shake It Off van Taylor Swift.

Of deze Kat, die uitlegt geeft over de Humans aan zijn nieuwe huisgenoot, Baby Kat.

Of deze Pup, die heel stoer probeert zijn speeltje te vangen. Wat niet lukt.

En als dat je nog niet aan het lachen maakte, probeer dan deze: een HaaiKat die er allemaal niet van onder de indruk is.

Chrisje bij Q-Music!

Zo leuk! Vrijdag mocht ik in de uitzending bij Marieke Elsinga in de uitzending van Q-music iets vertellen over communicatie tussen mannen en vrouwen. Hieronder kun je het fragment beluisteren:

Zo word je aantrekkelijk! En het kost niets.

Mooi, mooier, mooist
Als je de bladen doorleest, struikel je over de tips om aantrekkelijk(er) te worden. Honderden diëten om slank en fit te worden, pillen, poedertjes, crèmes, corrigerende kleding, camouflage gedoe, noem maar op. Overal wordt aandacht aan besteed: waar je je haren het beste mee kunt wassen, stylen en föhnen, welke kleding je het beste kunt dragen, welke schoenen, welke soort jas. Het ene na het andere modeblad komt met kapsel suggesties voor jouw gezichtssoort, diverse manieren waarop je je het beste kunt scheren, welke geurtjes het beste ruiken.

Om doodmoe van te worden, en ik vind persoonlijk dat een essentieel onderdeel van aantrekkelijkheid telkens onvoldoende belicht wordt.

Stoeptegel-Uitstraling
De reden waarom dit onderdeel onvoldoende belicht wordt, is omdat je er geen crème voor nodig hebt, geen kledingstuk, geen merk jas. Het onderdeel heet charisma, oftewel uitstraling. Want laten we eerlijk zijn: ook al heb je nog zo de perfecte outfit aan en de beste make-up op je gezicht, ook al paradeer je nog zo mooi op je pumps of danst je haar nog zo mooi, als je daarbij dan de uitstraling hebt van een stoeptegel, kom je niet ver.

Hier rust Zusenzo, ze had altijd dure kleding en prachtig haar
Als je je weer eens te druk maakt om je uiterlijk, vraag je dan eens af wat er echt toe doet. Denk je dat het mensen later op jouw begrafenis iets interesseert welke merken kleding je droeg? Of zouden ze het hebben over je lach, je innemendheid, je optimisme of je inlevingsvermogen? Natuurlijk hoef je niet elke dag over je eigen begrafenis na te denken, maar je begrijpt vast wat ik bedoel: het plaatst alles in perspectief en helpt te relativeren.

Wat als je ‘naakt’ de straat op moest?
Veel mensen doen te veel moeite voor de buitenkant. Ik begrijp dat wel. Het lijkt immers alsof je meer controle hebt over je uiterlijk, dan je innerlijk. Maar wat als je daar een dag helemaal niets aan zou mogen doen (dus geen make-up op, geen hippe kleren aan, geen haar producten en geen geurtje op)? Wat als je zo, zonder make-up, in je joggingpak bijvoorbeeld, de straat op zou moeten? Waar zou jij het dan van moeten hebben? Als alle hulpstukken wegvallen kun je je behoorlijk ‘naakt’ voelen. Kwetsbaar misschien zelfs. Maar stel het je eens voor, en vraag je af wat jouw kwaliteiten zijn. Is het je humor? Zijn het je gevatte opmerkingen? Of je empathisch vermogen? Ben je positief, geïnteresseerd en oprecht?

Plastic (not so) Fantastic
Je ziet het vaak bij mensen die plastische chirurgie ondergaan. Er zijn van die televisie programma’s over ook, tegenwoordig. Als ze gaan snijden zap ik weg, maar het verhaal er om heen vind ik meestal fascinerend om te beluisteren. Veel vrouwen geven aan dat ze bijvoorbeeld grotere borsten willen of een facelift, omdat ze zich dan zelfverzekerder zullen gaan voelen. Al hun onzekerheden richten zich op één onderdeel van hun lichaam. Dus betalen ze grof geld om er iets aan te laten doen.
Jammere is alleen, dat het zelfvertrouwen maar al te vaak ook na de operatie uitblijft. Omdat het léék te gaan om de buitenkant, en dan toch om een probleem aan de binnenkant blijkt te gaan. Zo kun je in je laten snijden totdat je uiterlijk haast onherkenbaar bent geworden; als je onzeker bent zul je dat blijven, tenzij je (ook) aan de binnenkant gaat werken.

Onbetaalbaar
Een goede uitstraling is vaak toch veel belangrijker dan looks. Daarom vinden vrouwen vaak een man die helemaal niet knap is, toch ongelofelijk sexy. Zelfvertrouwen is ook erg belangrijk. Zelfspot ook.
Natuurlijk is het prettig om er verzorgd bij te lopen. Je kunt absoluut zekerder in je vel zitten als je er mooi opgemaakt bij loopt of die nieuwe outfit aan hebt.
Maar toch is het goed om je de volgende keer af te vragen of je beter zou kunnen investeren in je looks, of in het vaakst vergeten onderdeel: je innerlijke ontwikkeling.

We weten immers allemaal wel, welke van de twee doorgaans het langst mee gaat.

 

WIN ACTIE: Prachtige Juuuls Armband

Alsof die mooie DKNY ring nog niet genoeg was….

….mogen we bij 10.000 likes op de Facebook pagina van Chrisje nog 170111_143414085712365_2187192_oeen prachtige prijs weg geven: Deze beeldige armband van het merk Juuuls!

Meer sieraden zijn overigens te bewonderen en te bestellen via deze link

Win deze mooie LeJu ring bij 10.000 likes op de facebook pagina Chrisje!

Win deze mooie LeJu ring bij 10.000 likes op de facebook pagina Chrisje!

De Eeuwige Student

Ze doen er misschien wat langer over, maar ze slagen vaak wel met vlag en rimpel.

image

Alleen kijken als je durft: De gevaarlijkste kitten van Nederland!

Wij hebben een kater, Jos heet hij. Jos is niet helemaal helemaal normaal, vermoeden we. Maar dat fluisteren we alleen; we zijn veel te bang dat hij het zou kunnen horen. 

Zo bekijkt Jos de wereld bijvoorbeeld graag op zijn kop.

image

Jos is ook fan van de playstation controller. Hij is bijna klaar met GTA 4.

image

Balanceren. Jos doet dat graag. Soms gaat dat goed. Zoals op deze foto. Hij schrok er zelf een beetje van.

image

Alle vreemde objecten in huis ondergaan een grondige inspectie. Met name om te kijken of het kapot kan. De huisraad wordt aardig uitgedund.

image

Jos slaapt graag ingenesteld. Liefst in menselijk haar.

image

Ook speelt hij graag (en GOED) verstoppertje. Hij is dan amper vindbaar.

image

Als je dacht dat mensen eng kunnen zijn als ze boos worden, nou, dan ken je Jos nog niet:

image

Tussendoor doet hij regelmatig dutjes, maar altijd met oog voor zijn omgeving.

image

Zijn moed en durf zijn ongekend. Zo is hij zelfs niet bang voor de nummer 1 aartsvijand van katten wereldwijd: Stofzuiger.

image

En of je nu een echte muis bent, of een stoffen muis: Jos will find you.

image

Zelfs met special effects.

image

Slechts één levend wezen ter wereld hoeft niet bang te zijn voor Jos: zijn beste vriend Hond. Hond blaft en waakt, maar uiteraard is dat alleen voor de show. Het echte gevaar schuilt in Jos.

image

Vrouwendingetje: Het Hormonster!

Hormonen. Ze hebben de eigenschap om gedurende een paar dagen per maand van de meest vredelievende vrouw een tikkende tijdbom te maken. Schuilt er ook een hormonster in jou? Of heb je daar geen last van?

image

Let op! De Jaargetijden kalender is vernieuwd!

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik snap er niets meer van. Vroeger hadden we rond deze tijd van het jaar toch winter? Enfin. Tijden veranderen, en blijkbaar dus ook de Jaargetijden Kalender:

image

Vrouwendingetje… lippenstift

Niets zo lullig als wanneer je er achteraf achter komt, dat je de afgelopen drie uur hebt staan lachen met een halve kilo lippenstift op je tanden.

image

Vrouwendingetje… sleutelbos kwijt!

Je kent het misschien wel. Vlak voordat je de deur uit moet, ben je je sleutelbos kwijt. Je haalt alles uit je tas, raakt al lichtelijk in paniek en dan, als je al lichtelijk in overspannen toestand raakt…

image

WIN ACTIE | DINER voor TWEE

downunder6Chrisje komt weer met een hele leuke win actie, dit keer met een Australisch tintje!

Bij 12.500 likes op de Facebook pagina mogen we een diner cheque t.w.v. €50,- weg geven van Australisch restaurant Down Under in het Zuid-Limburgse Sittard!
Daar kun je in een gezellige ambiance genieten van de zalige hoofdgerechten, hemelse toetjes en nog veel meer!
Ook je kroost kun je met een gerust hart meenemen; er is zelfs een speelruimte waar de kinderen onder toezicht naar hartenlust kunnen spelen terwijl jullie genieten van het lekkere eten!

In slechts drie stappen maak je kans op deze mooie prijs:

1. Like de Chrisje pagina op Facebook

2. Like de pagina van Restaurant Down Under

3. Meld je aan voor het gratis e-mail abonnement op deze website. Hoe dat moet, zie je hieronder:

De volg knop staat op de homepage van chrisje.info rechts boven in. Meld je aan, vul je e-mail adres in, dan word je altijd via e-mail op de hoogte gehouden bij nieuwe blogs, quotes en leuke win acties!

volg

Kinderen mee? Geen probleem! Restaurant Down Under in Sittard heeft haar eigen speelruimte met toezicht. Zo kunt u heerlijk rustig dineren en hebben de kinderen ook plezier!

Kinderen mee? Geen probleem! Restaurant Down Under in Sittard heeft haar eigen speelruimte met toezicht. Zo kunt u heerlijk rustig dineren en hebben de kinderen ook plezier!

Restaurant Down Under in Sittard

Restaurant Down Under in Sittard

10 Zeer Irritante Dingen Die Mensen Doen

Irritante dingen. De keuze is reuze. Hieronder een lijstje van 10 irritante dingen die mensen doen. Voel je vrij om aan te vullen!

1. Voorkruipen
Je staat netjes op je beurt te wachten, en dan gebeurt het: die ene man of vrouw die voor kruipt. Meestal doen ze het heel subtiel, alsof ze het zelf totaal niet door hebben. Laat je niet misleiden: dat doen ze echt alleen maar zodat ze kunnen doen alsof ze het niet door hadden, als je er iets van zegt.

2. Krakende knokkels en knarsende kiezen
Er is weinig dat zo vreselijk is als het geluid van nagels op een schoolbord, maar krakende, knakkende knokkels en knarsende tanden komen daar dicht in de buurt. Als je jezelf weer even recht wil zetten zonder manueel therapeut, prima, maar moeten wij dat per se aanhoren? En wat betreft de knarsende tanden: als je je kiezen te scherp vindt, ga dan langs de tandarts alsjeblieft. 

3. Bumperkleven
Rijd je netjes, dus niet te hard en niet te langzaam, naar huis toe, word je opeens verblind door twee koplampen in je achteruitkijkspiegel. Ja hoor, een bumperklever. Erg vervelend, want naast het feit dat je de neusharen van je achterligger kunt tellen, brengt hij je ook nog eens in gevaar. Zeer irritant. En ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ga er absoluut niet sneller door rijden, ik weiger me te laten opjagen.

4. Mensen die het gangpad in de supermarkt blokkeren.
Heel gezellig, zo’n rendez-vous in de supermarkt. Fantastisch dat ze hun oude vrienden weer tegen zijn gekomen na twintig jaar, en dat nog wel in de Aldi. Maar kan het gesprek ook iets minder de rest van het winkelend publiek ophouden? Zo’n gesprek is net zo leuk aan de kant, als midden in het gangpad. Voor het overige winkelende publiek wel zo prettig.

5. “Nou moet je eens goed luisteren..”
Zeg maar niets meer. Zodra iemand dit zegt, haak ik acuut af.

6. Krantverkoop op straat.
“Wilt u een gratis krant?”
“Oh, wat aardig, ja hoor.”
“Mag ik dan meteen uw naam, adres, email, telefoonnummer, sofinummer en pincode noteren, zodat wij u tot in de lengte van dagen kunnen blijven lastig vallen? Ja? Mooi, dan smeer ik u nu eerst een abonnement aan wat gemakkelijk te beëindigen lijkt, maar het zeker niet is, ha!”

7. Commerciële telefoontjes rond etenstijd
Prinnggg, pringgg…
“Hallo mevrouw -spreekt achternaam helemaal verkeerd uit- een hele goede avond u spreekt met -spreekt eigen naam zo snel uit dat je het niet kunt onthouden- van commercieel bedrijf X, ik bel u vanuit een callcenter terwijl ik er zelf ook geen zin in heb, om u iets aan te smeren wat u niet nodig heeft, en dat verkoop ik dan als zijnde een klanttevredenheidsonderzoek zodat u niet direct in de gaten heeft dat u iets aangesmeerd wordt.”
Lang leve het Belmenietregister.

8. Als het niet in het rek hangt, hebben we het niet.
Die verkoopster stond er vroeger om je te helpen met zoeken. Naar een passende outfit, naar de beste maat, noem maar op. Tegenwoordig is dat helaas vaak niet meer zo. Nog voordat je hebt kunnen vragen of die broek er ook in maat 40 is, snoeren ze je de mond met “alshetnietinhetrekhangthebbenwehetniet.” op de minst mogelijk geïnteresseerde toon.
“Wat doet u hier dan eigenlijk?” vroeg ik eens. Maar dat wist ze zelf ook niet, dat zag ik aan hoe ze haar kauwgum in haar mond liet knappen, terwijl ze met haar pluk extensions speelde.

9. Instappen, nog voor het uitstappen.
Als je met de trein ergens ooit aan bent gekomen, heb je het vast wel al eens meegemaakt. Iedereen staat klaar in de trein, om uit te stappen op het station. Mensen die een opvoeding gehad hebben, wachten buiten de trein totdat iedereen uitgestapt is. Helaas worden steeds minder mensen fatsoenlijk opgevoed en moet je je regelmatig tussen de lijven door wurmen om nog op tijd uit de trein te springen, voordat deze weer verder rijdt.

En, last but not least:
20. Mensen die online Lijstjes maken van irritante dingen.
Zó irritant.

Waar gaan jouw nekharen van overeind staan? Deel het met je medemensen en verbeter de wereld… of maak de wereld in ieder geval een beetje minder irritant.

WIN ACTIE: DKNY damesring

Wil je in de toekomst ook op de hoogte blijven van win acties van chrisje? Meld je dan aan op http://www.chrisje.info voor het gratis email abonnement!

Op de Facebook pagina hebben we momenteel deze leuke win actie lopen; bij 10.000 likes geven we deze prachtige ring weg!

image

Wil je in de toekomst ook op de hoogte blijven van win acties van chrisje? Meld je dan hier op de website aan voor het gratis email abonnement, dan word je niet alleen op de hoogte gehouden bij nieuwe blogs en quotes, maar ook bij de volgende win actie word je dan goed geïnformeerd!

Ik maak niet vaak ruzie…. maar….

Ik maak niet vaak ruzie. Echt niet. Sporádisch. Maar als ik ruzie maak, dan doe ik het ook goed. En goed betekent in mijn geval (wie zich erin herkent mag zich melden): met heel wat oude koeien, gesnotter, voldoende stemverheffing en een argumentenstroom die zo onontkoombaar en snel langs dendert dat iemand erg knap is als hij die nog feitelijk op waarheden kan controleren.

image

Waar ze vandaan komen, die argumenten, verwijten en oude koeien? Al sla je me dood. Fysiek voel ik ze ergens vanuit mijn tenen omhoog kruipen. En het probleem is: als ik eenmaal een keer echt boos word, raak je nog niet zo makkelijk van me af. Dan bijt ik me vast als een valse poedel en ga ik door totdat alles er uit is.

Oh, en totdat ik gelijk heb gekregen. Want uiteraard word ik alleen boos als me Groot Onrecht is aangedaan, of als ik zeker weet dat ik gelijk heb en verdien, maar het niet krijg. Wat dan weer gelijk staat aan Groot Onrecht natuurlijk.
Maar afgezien van die paar Valse Poedel incidenten per jaar ben ik heel gemakkelijk om mee samen te leven.

Vraag het maar aan mijn echtgenoot: hij zal me gegarandeerd gelijk geven.

Socialmediapathie: het gebrek aan oogcontact door social media

De moderne technieken hebben veel voordelen. Je weet altijd wat, waar, wanneer, wie, hoe. Inclusief foto´s en filmpjes. Heel leuk allemaal. (of nou ja, allemaal…) Maar er kleeft ook een irritant nadeel aan de huidige mobiele samenleving. Het schijnt voor sommige mensen zo belangrijk te zijn wat er zich afspeelt in de wereld van sociale media, dat men de echte wereld om zich heen prompt vergeet. Alsof je een doekje over een kanariekooi gooit. Poef, aandacht weg, in zombie modus. 

Zit je midden in een gesprek met iemand, hoor je plots een telefoon trillen. Direct verschuift de aandacht van het gesprek met jou, naar de telefoon. Voordat je het in de gaten hebt zit je tegen iemand aan te praten die alle oogcontact verbroken heeft, het hoofd gebogen, blik op het scherm en volledig afgeleid van het gesprek. Ik vind dat, naast ongelofelijk asociaal, ook een teken van gebrek aan respect voor de gesprekspartner. Als je op een zeer urgent telefoontje zit te wachten, bijvoorbeeld van het ziekenhuis of van een potentiële werkgever terwijl je op het randje van je WW uitkering balanceert, dan kan ik me voorstellen dat je zegt “Sorry, maar dit telefoontje is erg urgent.” voordat je opneemt. Daar zou ik dan zeker begrip voor hebben.

Maar als je iedere willekeurige e-mail, WhatsApp bericht of Facebook melding al belangrijker vindt dan het gesprek dat je voert, dan klopt er iets niet met je, qua fatsoen dan.

Een kennis van me deed dat erg vaak; het gesprek opeens onderbreken voor haar mobiel. Ik had al van alles geprobeerd; kuchen, hoesten, faken dat ik stikte. Niets werkte. Zodra ze afgeleid werd door haar mobiel, maakte het niet meer uit welk onaards geluid ik produceerde; haar aandacht lag dan geheel bij haar telefoon.
Op een dag ben ik gewoon opgestaan toen het weer gebeurde. Ik zat wederom al drie minuten te wachten op antwoord (en dat is lang als je wacht), en er kwam maar niets terug.
Ze ging helemaal op in een aantal reacties op een Facebook status, maakte ik op uit wat ik kon zien. Pas toen ik de ruimte bijna uit liep riep ze me na: “Waar ga je naar toe?” “Naar iemand die wél een gesprek kan voeren.” zei ik, en ik liep door.

Kon ze daar mooi een status over plaatsen op Facebook.

WhatsApp Man versus Vrouw

Ik WhatsApp graag. En veel. Ik ben tevens een fanatiek gebruiker van de bijbehorende smileys. Uit nader onderzoek (van mijn eigen telefoon) is gebleken dat ik bijna bij elke zin die ik typ wel een smiley er aan toe voeg om, tja, extra weer te geven wat ik voel, vermoed ik.
Ik typ ook geen korte zinnen. Nee, het zijn hele epistels. Ik ben niet voor niets schrijfster natuurlijk. Eerst tikte ik heel veel zinnen achter elkaar, en verstuurde ze allemaal apart, totdat ik van mijn echtgenoot te horen kreeg dat zijn telefoon van al die losse berichten letterlijk van zijn bureau af was getrild. Sindsdien combineer ik alles wat ik wil zeggen in één appje.

image

Probleem is dan alleen, als je meerdere vragen stuurt, en je krijgt een “Oké.” terug, je nog niet weet waarop hij oké zegt. Dus dan moet je wel weer een appje sturen, om te vragen wat hij bedoelde met oké.

Sommige vrouwen die ik ken worden er gek van. Stuur je een prachtig verhaal met veel gevoel en hartjes en zo, krijg je “dank, tot straks” terug. Niets zo teleurstellend als zo’n kort, efficiënt mannen antwoord. Zonder smileys.

Maar in plaats van je daar aan te gaan lopen ergeren, kun je het ook in je voordeel gebruiken, bijvoorbeeld door er stiekem en zeer terloops een vraag zoals “Jij kookt vanavond toch?” tussen alle andere vragen in te zetten. Kun je meteen testen of hij wel echt leest wat je geschreven hebt.

Ik heb dit overigens uiteraard van een kennis gehoord, en zal in het geval van een confrontatie met mijn echtgenoot altijd ontkennen dat ik dit zelf bedacht heb en regelmatig probeer.

Ouder worden we allemaal: Volwassen is een heel ander verhaal.

Gisteren werd mijn echtgenoot veertig. We vierden dat zoals we bijna alles vieren in het leven: met onze vrienden en familie.
Tijdens dat feest kwam het onderwerp leeftijd natuurlijk nog al eens voorbij. Een aantal uit de groep waren de veertig al gepasseerd, een aantal nog niet. “Weet je nog, vroeger?” verzuchtte ik tegen een vriendin. “Toen vonden we iemand van dertig al OUD.” Ze knikte.  “Stokoud.”

image

Ik ging er over na denken. Ik ben nu zelf vierendertig, maar ik voel me niet veel anders dan toen ik twintig was. Wat zelfverzekerder wel, meer levenservaring ook, maar volwassener? Mwah. Niet echt. Ik geef nog steeds graag feestjes, ga graag naar feestjes, plan graag feestjes, en zo verder. Ik kan nog net zo hard en onbedaarlijk de slappe lach krijgen als toen ik vijftien was, ik kan me ergens op verheugen als een klein kind, kan genieten van een goed gesprek maar ook heerlijk oppervlakkig doen, als het zo uitkomt.

Ik moet nog steeds lachen om Elmo, de muppets, en als ik met ons kind een animatie film kijk zoals Madagascar, lig ik soms nog harder in een deuk dan Kind. En als u denkt dat ik alleen paardje en vliegtuigje met Kind speel wegens goed ouderschap, dan moet ik u teleurstellen: daar zit ook een aanzienlijk deel eigenbelang bij.

Wanneer word je volwassen? Wanneer ben je officieel oud? Misschien ben ik in ontkenning, maar ik vind mensen er tegenwoordig ook veel jonger uitzien. Mijn moeder ziet er nu, jaren later, nog altijd jonger uit dan hoe ze er uit zag op mijn communie foto’s. Toen was de kledingstijl veel ouwelijker: degelijke rok, schoudervullingen tot naast de oren. Vroeger zag iemand van zeventig er al uit als een bejaarde (qua kledingstijl en permanentje dan), tegenwoordig kan ik vaak het verschil niet meer zien tussen iemand van vijftig of vijfenzestig. Iedereen wordt steeds moderner oud. Worden wij de instagrandma’s van de toekomst?

Ik peins er nog even over door. Is leeftijd dan echt niet meer dan een nummer? Blijf je je van binnen echt altijd zo jong voelen? De tijd gaat al zo snel… Ik kan me nu niet voorstellen dat ik me over tien jaar veel anders of ouder zal voelen dan nu.

Ik ga er over nadenken. Althans, nog even. Niet te lang, want voor je het weet ben ik ook veertig. Of zeventig.

Vrouwendingetje

Je kent het misschien wel: je bent op zoek naar een pincet. Die zoektocht leidt je naar de slaapkamer, waar je bij het zoeken in kasten twintig andere dingen tegenkomt. De was die nog gevouwen moest worden: oh, die kan ik ook snel nog even doen. Voor je het weet ben je je kledingkast aan het uit sorteren, heb je de badkamer tussendoor gepoetst, en kom je beneden met alles behalve die pincet.
“Wat ging ik nou eigenlijk boven doen?” vraag ik dan wel eens hardop aan mijn spiegelbeeld, maar zij weet het meestal ook niet.

image

En iedere keer weer denk ik: nu is het afgelopen! Vanaf nu ga ik het niet meer doen. Vanaf vandaag ben ik een zeer gestructureerd en goed georganiseerd mens die zich niet laat afleiden door ieder klein dingetje. Vanaf nu ga ik mindful zijn, en zen, en relaxt. Ik ga goed plannen, dingen bijhouden, de kasten op orde houden.

Meestal lukt dat ook wel.

Totdat ik een onafgemaakt fotoalbum tegen kom en de zoektocht naar de resterende foto’s begint, waardoor ik er via diverse omwegen achter kom wat voor fascinerende zaken er nog op zolder liggen. Of totdat ik het weer vergeten ben.

Controle freak

Niemand mag me optillen. Ik ben daar heel raar in. Zodra iemand me ook maar enigszins dreigt op te gaan tillen, om wat voor reden dan ook, schreeuw ik moord en brand. Tenzij ik buiten bewustzijn ben, dan mag het, maar alleen als het absoluut noodzakelijk is. Mijn ergste nachtmerrie als tiener was dat ik in het zwembad gegooid zou worden. Niet omdat ik bang was voor water; ik kon best zwemmen. Maar je zag het vaker bij andere meiden gebeuren: nietsvermoedend lagen ze op hun handdoek, en uit het niets kwamen een paar jongens er op af geslopen, om haar vervolgens luid gillend en op zeer onhandige wijze op te tillen en spartelend naar het zwembad te dragen. Daar zwiepten ze haar dan een paar keer heen en weer om zeker te zijn dat ze geen beton zou raken van de rand, en om zeker te weten dat iedereen het zou zien, om haar vervolgens met een grote plons in het water te doen belanden. Af-schu-we-lijk.

Ik was een jaar of veertien, schat ik. Ik stond in de gymles (waar ik toch al zo’n fan van was) mentaal dood te gaan. De leraar vroeg namelijk het onmogelijke van me. Hij stond klaar, samen met de sterkste klasgenoot van de klas, te wachten op mij. Ik moest een aanloop nemen, op zo’n springplank springen, mijn armen strekken en een salto maken. Zij zouden dan mijn armen vast houden zodat ik niet genadeloos neer zou komen. Ik vond het vreselijk. Het idee dat men mij moest opvangen, en dat dat ook mis kon gaan. Al een keer of dertig had ik een schijnbeweging gemaakt. De aanloop lukte nog wel, maar last minute blokkeerde mijn lijf dan. En liep ik weer terug.
“Je kunt het!” zei de gymleraar. “Vertrouw ons nu maar. We vangen je op!”
Nagelbijtend dacht ik er over na. Ik vond er niks aan. Maar de gymleraar leek niet op te gaan geven vandaag. Ik overwoog om een plotselinge ziekte te veinzen, maar daar zou hij vast niet intrappen.
Na een eindeloos durende paar minuten besloot ik de sprong te wagen. Ik pepte mezelf van binnen op en nam de aanloop. Ik strekte mijn armen, sloot mijn ogen en sprong. Daarna was er een genadeloze klap, en werd het verdacht donker om me heen.
De leraar had niet verwacht dat ik nog zou gaan springen, en was in gesprek met iemand verwikkeld geraakt tijdens het wachten. De sterke klasgenoot had hem ook niet meer zien aankomen, mijn sprong.

Springen, vliegen, je laten dragen.. het is niet aan mij besteed. Ik heb wel eens in een training gestaan waarbij je jezelf achterover moest laten vallen, om een of andere les te leren. Ik weiger het pertinent. Ik hoef die les niet te leren. “Dan is dit mijn persoonlijke les in assertiviteit.” zei ik tegen de trainer die aandrong. “Want ik zeg nu nee.” Ik ga me toch zeker niet achterover laten vallen. Er hoeft maar net iemand even een seconde afgeleid te zijn, en daar lig je dan, met al je vertrouwen.

Ik heb een vriendin, die heeft dat bij de tandarts. Ze vertrouwt er niets van, die tandarts. Zodra hij ook maar met een spiegeltje in de buurt van haar mond komt, veert ze op uit de stoel met de woorden “En wat denken wij te gaan doen?”. De tandarts moet alles wat hij gaat doen, ruim van te voren, liefst schriftelijk in drievoud aankondigen. Ik snap dat wel.

Het heeft alles te maken met de controle los durven laten, dat weet ik. Maar weet je, tenzij het absoluut noodzakelijk is om de controle af te geven, wegens medische reden of iets dergelijks, doe ik het niet. Gelukkig vertrouw ik mezelf wel: Ik vang me wel op als er iets gebeurt: ik let tenminste zeker op.

Waarom mannen de weg altijd willen weten en vrouwen de handleiding wel gebruiken

“We zijn verdwaald, denk ik.” zei ik tegen mijn echtgenoot, terwijl we ergens in de middle of nowhere rond tuften, mijlenver van onze bestemming verwijderd.
“We zijn helemaal niet verdwaald.” zei hij. “Ik denk dat we daar achter naar links moeten.”
“Maar kijk, daar loopt een boer, zullen we het hem anders even vragen, voor de zekerheid?”
“Ik heb geen zekerheid nodig, en ook geen boer. We gaan de goede kant uit.” zei mijn man.
Nerveus keek ik op mijn horloge. We moesten toch echt op tijd op d

ik verdwaal nooit…

e plek van bestemming zijn. Mijn echtgenoot tuurde zelfverzekerd in de verte.
“Duurt het nog lang?” vroeg een kinderstemmetje van achter uit de auto. “Dat weet ik n… nee. Papa zegt dat het niet meer lang duurt.” zei ik terug. Maar ik was er nog niet zo zeker van. Eer mijn man er mentaal aan toe zou zijn om zijn hoofd te buigen en de weg te vragen aan iemand, was het feest al lang en breed afgelopen. Naarstig tuurde ik in de verte, op zoek naar een herkenbaar punt, dat er niet was.

Ik leef bij de gratie van de TomTom, de Google Maps, de navigatie die standaard op je telefoon zit tegenwoordig. Ik raak overal de weg kwijt. Mijn oriëntatievermogen heeft zich eigenlijk nooit ontwikkeld. Ik kan me herinneren dat ik bij een vriendin op bezoek ging. Vriendin woonde in een minuscuul dorp met maar drie straten, waarvan één straat overduidelijk de hoofdweg was. En zij woonde op die hoofdweg. Hoe het kan, weet ik niet, maar iedere keer weer dacht ik dat ik te ver door gereden was, sloeg ik een zijstraat in, draaide ik, en wist ik het niet meer. “Je huis is verhuisd!” zei ik eens tegen haar, toen ik weer moest bellen om te vragen waar ik heen moest. “Wat zie je nu voor je?” vroeg Vriendin. ik verdwaal nooit...“Een paar huizen!” zei ik ontredderd.
“Wat nog meer?” zuchtte ze.
“Eh… een kerk?”
“Rijd tien meter vooruit, sla links af, en rem dan.”
Ik reed tien meter vooruit, sloeg links af, remde, en zag haar staan janken van het lachen met de telefoon nog in haar hand.
Ik vraag – als ik geen navigatie bij me heb – overal de weg, in tegenstelling tot mijn echtgenoot. Bij het vragen van de weg zoek ik liefst oudere mensen uit; die wonen dan vast daar in de buurt. Jongere mensen vind ik minder betrouwbaar, want die sturen je wel vaker verkeerd, heb ik helaas gemerkt.
Ik vind het altijd lastig als mensen mij ergens om de weg vragen. Deels wil ik interessant overkomen en hen de instructies geven, omdat dat er heel verstandig uit ziet, maar deels wil ik ook gewoon eerlijk zijn en opbiechten dat ik zelf nergens de weg ken. Dilemma’s, dilemma’s….

Mijn man vraagt nooit de weg. Dat doen mannen schijnbaar niet. Net zo min als ze de gebruiksaanwijzing lezen die bij welk-apparaat-dan-ook geleverd wordt. Dat is een doodzonde, schijnbaar. Mannen lezen die gebruiksaanwijzing pas, als echt absoluut niets, maar dan ook niets anders meer mogelijk is. “Maar als we nou die gebruiksaanwijzing eens er bij nemen, dan gaat het misschien sneller?” opperde ik eens. Als blikken konden doden, had ik dit artikel niet meer kunnen schrijven. Mannen MAKEN dingen, ze BOUWEN dingen, ze zijn KAMIEJAJAJIPPIEJIPPIEJEEEEEH volgens de Hornbach.

Echte mannen lezen geen gebruiksaanwijzing. Die wéten gewoon vanzelf hoe iets in elkaar moet. En als ze het niet weten, dan proberen ze net zo lang, tot midden in de nacht, met het zweet op hun voorhoofd, tot het wel lukt. Ook al is het veel efficiënter om het gewoon meteen goed te doen, met behulp van de gebruiksaanwijzing. Net zoals wanneer ze verdwaald zijn. Ze moeten en zullen zelf die weg vinden, anders beschadigt dat hun eergevoel, of wat dan ook. Maar goed. Het zal iets met de oertijd te maken hebben; het zelf bouwen van dingen en de weg naar huis door de rimboe willen weten. Ach, ze zijn al zo ver geëmancipeerd, onze mannen; laat ze dit maar houden. En als het echt te ver gaat, dan vragen wij wel de weg, of lezen we toch gewoon stiekem de gebruiksaanwijzing.

Excuses aan alle mannen: de Mannengriep bestaat!

Nu het griepseizoen op volle toeren draait, is het goed om weer eens aandacht aan het fenomeen Man en Griep te besteden.

De Mannengriep.

Ik heb het vaker gehoord, van vrouwen om me heen; de Man lijkt te denken dat hij doodgaat aan de griep. Het gekke is dan weer, dat hij zich bij het breken van – ik noem maar wat – een been, bikkelhard opstelt. “Ach, gaat wel over.” mompelt hij, terwijl het betreffende been een wel akelig onnatuurlijke houding heeft. Zodra echter het griepvirus zich meester maakt van deze stoere kerel, ligt hij sniffend in bed met de dekens over zijn hoofd, “kan hij echt niks meer” (behalve jammeren dat het Einde der Tijden gearriveerd is).

De heren voelen zich dus sneller beroerd en zielig dan de dames, zo lijkt het.

Maar als dat waar is, is het dan echt Aanstelleritis? Of is er een legitieme reden voor?

Zijn mannen echt zieker dan vrouwen door de griep?

Dat vraagt om wat onderzoek.

Er komen uit wetenschappelijke hoek geluiden die stellen, dat mannen een X-chromosoom minder hebben dan vrouwen, waardoor hun lichaam vatbaarder is voor virussen en zich dus minder kan verweren.

Daarbij schijnen mannen meer temperatuurreceptoren te hebben dan vrouwen (omdat dat deel van de hersenen bij mannen groter is), zo stellen neurowetenschappers van de universiteit van Durham. Hierdoor krijgen mannen sneller (hogere) koorts, wat het ellendige gevoel van een naderend einde bij de man kan veroorzaken.

Dit zou wel het één en ander kunnen verklaren. Het groeien van dat bewuste deel van de hersenen is de schuld van testosteron. En wij maar denken dat alleen vrouwen last hebben van hun hormonen…

Je kan het mannen dus feitelijk niet kwalijk nemen, dat ze heviger geveld raken door hetzelfde virus.

Namens alle vrouwen van Nederland wil ik dus even een welgemeende sorry zeggen: Sorry, mannen! We zaten er naast. We dachten dat jullie doodsangst bij griep overeen kwam met jullie fobie voor opruimen of iets mee naar boven nemen wat op de trap staat. We zaten er alleen dit keer faliekant naast.

We weten dat jullie het niet gewend zijn om dit van ons te horen, maar: mannen, in dit geval hadden jullie gelijk. Jullie zijn – bij griep – absoluut zieliger!

Waarom mannen wel romantisch zijn

bron foto: vrouwblog.nl

Romantiek. Veel vrouwen verlangen er naar, slechts weinigen ervaren het. Althans, de standaard definitie van romantiek. Daarmee bedoel ik onder andere: Diner bij kaarslicht, rozenblaadjes op het dekbed, boottochten waarop je samen Titanic achtig staat te balanceren op het randje van de boot, pagina’s lange liefdesbrieven, elkaar diep in de ogen staren en dansen aan zee, met champagne.
Dat is immers romantiek, toch?

Of is dit soort romantiek een levensgrote leugen, sponsored by de filmindustrie?

Als je aan dat soort dingen denkt bij het woord romantiek, zal je relatie op den duur onherroepelijk een aaneenschakeling van teleurstellingen zijn. Slechts een klein percentage mannen houdt het tien jaar vol om je regelmatig te blijven verrassen met zijn romantische gebaren. Laten we realistisch blijven: hoe langer de relatie duurt, hoe kleiner de kans op romantiek. Toch?

Als de relatie al wat langer bestaat, het nieuwe er af is en de verliefdheidsvlinders zijn neergestreken in je buik, dan kost het wat meer moeite om de boel romantisch te houden. We worden vaak geleefd door ons werk, onze kinderen, onze huishoudens en zo verder. Een gejaagd bestaan, tussen kantoor, kinderdagverblijf en thuis; niets is zo killing voor je romantiek als de sleur van het dagelijks leven.

Tenminste: als je romantiek blijft zien zoals de films het voorschrijven.

Want romantiek, zo heb ik geleerd, zit verstopt in veel kleinere, minder opvallende, dagelijkse dingen. Romantiek in een langdurige relatie zit hem niet per se in het dansen, het zwiepen op een boot, het in katzwijm vallen in elkaars armen. Romantiek in een volwassen, langdurige relatie gaat verder dan dat. Je moet het alleen herkennen en erkennen als zijnde een vorm van romantiek.

Dat hij midden in de nacht met je zieke kleuter liedjes staat te neuriën, zodat jij nog wat kunt proberen te slapen, bijvoorbeeld. Dat hij je angsten en onhebbelijkheden kent en toch bij je blijft. Dat hij je zonder er over na te denken beschermt, als er iets ergs dreigt te gebeuren. Dat hij het voor je opneemt als je aangevallen wordt. Dat hij volschiet op het moment dat jullie kindje geboren wordt. Dat hij je troost bij verlies, en van iedereen het meest blij voor je is als het goed gaat. Dat hij je een rolletje toiletpapier brengt, omdat hij weet dat het op is. (dat hij het soms ook zelf heeft opgemaakt, dat moet je dan maar even voor lief nemen). Dat hij precies weet hoe hij je aan het lachen kan maken, na een zware dag. Of dat je via via hoort dat hij zo trots op je is, en nog steeds over je opschept tegen zijn vrienden. Je kunt me voor gek verklaren, maar ik zie daar onvervalste romantiek in doorschemeren.

De meeste mannen (en ook genoeg vrouwen, weet ik uit ervaring) hebben op den duur een probleem met romantiek in de film-vorm, omdat het vaak zo gemaakt aanvoelt. Geforceerd zelfs. Als je het niet van nature in je hebt om hele romantische daden te verrichten, dan voelt het alsof je een rol speelt, wanneer je die rozenblaadjes over het bed strooit.

Maar als je romantiek ziet voor wat het is, namelijk het accepteren en aanvullen van elkaar, daar waar de ander het nodig heeft, dan zou het zomaar eens kunnen dat je relatie stiekem blijkt te barsten van de romantiek. Zelfs als je ook af en toe “Trek eens aan mijn vinger” te horen krijgt.

Trek je je veel van anderen aan? Leer dan van deze bijzondere kat.

Het is best belangrijk soms, om te leren hoe je je minder aan kunt trekken van wat anderen van je denken. Vind je het moeilijk om de mening van anderen naast je neer te leggen? Laat je je verjagen van je plek, laat je regelmatig een ander voorkruipen?

Het is al vaker bewezen: een van de beste manieren om te leren is door te observeren.

Kijk en leer van deze kat.

Voornemens… of eh…

image

Psst… Heb jij ze nog, je goede voornemens? Of liggen ze al weer achter je?

Het slechte nieuws: de meeste goede voornemens blijven bij hun naam: voornemens.

Het goede nieuws: je hebt nog een heel jaar voor je liggen om je doelen waar te maken. Dat hoeft niet per definitie op 1 januari te starten. 1 februari mag ook, of 1 maart.

Mamantwoorden

image

Moeder zijn is super leuk. Er is niets mooier dan je kind te begeleiden en te zien opgroeien.

Maar… als moeder krijg je vaak honderden vragen per dag. Zeker in de waarom fase vliegen de vragen je om de oren! In deze quote een samenvatting van de gemiddelde antwoorden die je zoal geeft aan je kind op een dag.

Welke vragen vind jij het moeilijkst te beantwoorden? Wat is de grappigste vraag die jij ooit van je kind gekregen hebt?