Aan de mensen die niet meer bij ons zijn ❤

Soms hoop ik je te zien, tussen de sterren. Soms meen ik je stem te horen, in de verte. Alsof je aanwezigheid plots bij me is, vertrouwd als altijd. Dan meen ik zelfs je geur te ruiken, maar het is maar een zweem, die ik als ik kon, zou vangen en in een potje zou bewaren voor die ontelbare momenten dat het gemis te zwaar lijkt om te dragen.

Voor die dagen die beginnen in het donker, en nooit licht lijken te worden. Als ik mezelf al die vragen stel, die ik niet wil horen, omdat ik ze niet meer aan jou kan stellen. Op foto’s lijkt het ook al alsof je er gewoon nog bent.

Alsof je steeds opnieuw weer zomaar de kamer binnen kunt komen wandelen. Steeds opnieuw word ik verpletterd door de onmogelijkheid daarvan. Maar het ergste is de stilte die je achter laat. Ik wist niet eens dat zo stil bestond, totdat jij naar de andere kant verdween.

Je zult nooit terug komen, dat weet ik. Hoe vaak ik het ook wens, wil, droom of hoop, het kan niet.

Maar, zoals ik ooit schreef in een gedicht:

het hart stopt ooit met kloppen
het hoofd houdt op met denken
de handen kunnen niets meer
geven of schenken

maar wat niemand kan bewijzen
is waar de ziel naar toe zal gaan
dus geloof ik, wat ze ook zeggen
dat die altijd blijft bestaan.

Viraal Verhaal: Mannen hebben óók gevoelens!

Arme mannen. Terwijl wij vrouwen het hele wereld wijde web vol schrijven over onze gevoelens, gedachten, emoties en dat soort dingen, zitten mannen daar dan, op de bank, met hun gevoelens. Ja, je leest het goed, hun gevoelens.
Waar wij altijd dachten dat mannen heerlijk gevoelsvrij en dartel door het leven huppelden, blijken ook mannen last te hebben van gevoelens, ook wel bekend als emoties: Recentelijk onderzoek wijst namelijk uit dat ook mannen wel degelijk last hebben van gevoelens. Ze omschrijven de symptomen onder meer als “alsof je erg naar het toilet moet, en er dan toch niks komt”, “een vlaag van misselijkheid maar dan in mijn hoofd” en “een zeer onaangename sensatie in mij”. Het herkennen van het hebben van deze gevoelens is volgens experts de eerste stap richting acceptatie.

Waar de emancipatie van gevoelens van vrouwen al eeuwenlang evolueerde, staat die van mannen nog in de kinderschoenen. Gevoelens hebben is natuurlijk eng, zo bewijst deze bier reclame maar al te duidelijk:

Mannen overal in het land geven aan zich geen raad te weten met dit fenomeen. Er heerst vooral schaamte en schuldgevoel.

“Het is nogal wat, je gaat het niet zomaar effe delen met je maten, in de kroeg.” zegt N., die wegens privacy liever anoniem zijn gevoelens deelt. “Ik voel me regelmatig, hoe zeg je dat, verdrietig, maar denk maar niet dat ik daar snel iets over zeg. Tegen andere mannen al helemaal niet. Ze lachen je vierkant uit. Ik zit dus gewoon opgesloten met mijn eigen gevoel. Alleen al door dit anoniem aan jou te vertellen voel ik me schuldig.”
N. heeft even tijd nodig voor een tissue.
“Maar mijn vrouw zit er ook niet op te wachten hoor. Vrouwen zeggen wel dat ze willen dat we gevoelig zijn, of gevoel tonen. Maar toen ik laatst na maanden moed verzamelen eindelijk vertelde dat ik nog steeds verdrietig werd van de film Bambi, zei ze dat ik maar eens volwassen moest worden. Dat zeg je toch niet, zoiets?”
N. blaast nog een keer in zijn tissue. Zijn ogen naar de grond gericht,  vol schaamte.

“Het is ook gewoon allemaal zo verwarrend. We moeten modern zijn, maar niet te, we moeten onze vrouwen maar alles laten overnemen, je weet wel, werk, geld, wat we voor kleren dragen en zo, maar als we gevoelens gaan tonen dan worden we opeens met de nek aangekeken.”

Ook P. heeft last van gevoelens. “Het begon toen mijn vrouw me opdroeg om Nivea creme te gaan gebruiken vanwege mijn achteruitgaande huid. Kreeg ik een klodder van die zooi in mijn oog. Tranen als een bezetene. Ik zag mezelf zo in de spiegel, met die klodder in mijn oog, en dacht: nou, is dit het dan? Sta je daar, met je terugtrekkende haargrens en je bierbuikje, met een klodder Nivea in je oog. Voor ik het wist stond ik te huilen als een klein kind. Sindsdien is het hek van de dam. Ik hoef maar naar een Nivea reclame te kijken, of ik begin al. Ik heb het op Google opgezocht. Ik denk dat ik lijd aan PTSS. Dat moet wel.”

N. neemt me verder in vertrouwen. “Laatst zat ik naar het darten te kijken op TV. Barney verloor. Ik dacht dat ik het niet meer had. Een dartpijl in mijn hart, weet je wel. Ik kon me amper groot houden. Mijn jongste zoon had het door. Papa, huil je? Vroeg hij. Natuurlijk heb ik gezegd dat ik iets in mijn oog had. Soms ben ik wel eens jaloers op hem, wou ik dat ook nog zes was. Dan is het nog oké om te huilen, als man zijnde. Gek toch, eigenlijk?”

Er valt nog een hele inhaalslag te maken op het gebied van mannengevoelens. Gek genoeg ligt de grootste verantwoordelijkheid in het acceptatieproces van mannengevoelens bij vrouwen. “Als je vrouw achter je staat, je niet meer uitlacht en je gevoelens valideert, voel je je in elk geval in je eigen huis al veilig als je eens moet huilen om een gemist doelpunt of als je die promotie weer niet gemaakt hebt. Dat zou al een mooi begin zijn, een uitgangspunt, weet je wel. Als je thuis veilig je emoties kwijt kunt, wie weet wat de volgende stap dan is. Wie weet, ooit is het misschien de normaalste zaak van de wereld om een potje te janken als je geen strike hebt gegooid met bowlen. Misschien mag je tegen die tijd gewoon wel even lekker emotioneel worden om dat perfect getapte biertje, met twee vingers schuim. Ondanks alles blijf ik goede hoop houden dat we over een aantal jaren misschien ook buiten de badkamer onze gevoelens de vrije loop mogen geven.”

Vrouwen van Nederland, jullie lezen het goed: de emancipatie van de gevoelens van onze mannen ligt in jullie handen. Ga er wijs mee om. couch-conference-startup-bro-concentration-large

 

 

 

 

Waarom “Trek het je niet aan” SLECHT advies is

https://static.pexels.com/photos/23008/pexels-photo.jpg

We zeggen het tegen elkaar. We zeggen het tegen onze kinderen. “Trek het je niet aan.” Waarom trek het je niet aan naar mijn mening slecht advies is, zal ik uitleggen.

Degene die jou net over zijn probleem heeft verteld, zou het je waarschijnlijk niet verteld hebben als hij het zich niet al lang wel had aangetrokken. Er is een probleem, die persoon zit er mee, en dan kom jij met trek het je niet aan. Daar heb je dus helemaal niks aan, met je probleem.

Allereerst zeg je met trek het je niet aan eigenlijk: je moet je er niet druk om maken. Dat is heel goed bedoeld natuurlijk, maar daar heb je niet zo veel aan als je je er wel druk om maakt. Want dat doe je al. Anders zou je er niet over praten, toch?

Tegen kinderen zeggen we ook vaak dat ze het zich niet aan moeten trekken. Wat ik daar persoonlijk niet zo handig aan vind, is dat een kind dan het gevoel kan krijgen dat het probleem waar het mee zit, niet belangrijk genoeg is, niet mee telt, of in het ergste geval, dat het zich aanstelt. Want jij vindt dat het zich van dit probleem niets moet aantrekken, toch?

In plaats van trek het je niet aan kun je misschien beter het probleem valideren en samen op zoek gaan naar oplossingen. Want hoewel jij misschien denkt dat de ander dit probleem makkelijk naast zich zou moeten kunnen neerleggen, voor diegene is dat (op dit moment) niet zo gemakkelijk. Toch?

Waarom we zo’n verdriet hebben om huisdieren die overlijden

image

Er wordt wel eens gezegd dat mensen net zo hevig om het verlies van een dier kunnen rouwen als om een mens. Ik weet niet of dat klopt, maar dat je erg veel verdriet kunt hebben van een huisdier dat sterft, weet ik wel. Logisch ook eigenlijk. Ze zijn hartstikke trouw, elke dag blij om je te zien, voelen vaak instinctief aan of je je verdrietig voelt.. dat kun je niet van alle mensen zeggen. Dieren vergeven, zijn loyaal, spelen graag en dwingen je tot beweging. Het is niet voor niets bewezen dat mensen met huisdieren een lagere bloeddruk hebben! Het hebben van een kameraad met vacht is nou eenmaal erg ontspannend. Huisdieren horen vaak bij het gezin; kinderen leren veel van dieren en groeien met ze op.
Als je dan na een aantal jaren afscheid moet nemen van zo’n kleine vriend, blijft er vaak een lege plek achter in het gezin.

Hebben jullie ervaring met het afscheid nemen van huisdieren?

Vaccineren kinderen: wel of niet?

hand, young, babyIn Nederland hebben we het Rijksvaccinatieprogramma, waardoor alle kinderen kunnen worden ingeënt tegen besmettelijke en gevaarlijke infectieziektes zoals de bof, mazelen (kan leiden tot longontsteking en hersenvliesontsteking), difterie, kinkhoest, polio en rode hond (kan bij zwangere vrouwen leiden tot miskraam, vroeggeboorte of aangeboren afwijkingen van de baby).

Sinds de introductie van deze vaccinaties is de kindersterfte in West Europa drastisch gedaald. Toch zijn er ook nog steeds ouders die er  – ondanks de risico’s – voor kiezen hun kind niet te laten vaccineren, wegens religieuze redenen of uit angst voor het effect van de vaccinaties op de gezondheid van hun kind.

Hoe meer ouders echter weigeren hun kind te laten vaccineren, des te groter is de kans dat deze gevaarlijke infectieziektes weer de kop op gaan steken. Door je kind te laten vaccineren bescherm je dus niet alleen je eigen kind, maar ook de gehele bevolkingsgezondheid.

Op internet gaan er veel verhalen rond dat kinderen autisme zouden kunnen ontwikkelen door vaccinaties. De arts die dit beweerde is echter inmiddels uit functie gezet omdat hij fraudeerde en omdat zijn onderzoeksresultaten niet kloppend bleken te zijn. Het onderzoek waar hij aan werkte werd later om die redenen ingetrokken.

Op de website van het RIVM vind je een video waarin antwoord wordt gegeven op de meest gestelde vragen die ouders hebben over de vaccinaties.

Hoe heb jij de afweging gemaakt?
Heb jij je kind laten vaccineren of niet?

De lat te hoog! Model Michelle-Anne luidt de noodklok: Holland’s Next Top Model en modellenbureaus meten met twee maten

DSC_80_view

Foto door: Laura Marijn (www.lauramarijnphotography.com)

Al sinds haar vijftiende is Michelle-Anne Lucas bezig met modellenwerk. Ze is ingeschreven geweest bij vier modellenbureaus en twee castingbureaus, maar heeft tot nu toe pas twee opdrachten gekregen via bureaus.

Ze heeft meegedaan aan een aantal modellenwedstrijden, maar kwam ondanks lovende woorden nooit verder dan de catwalk ronde. Per jaar stuurt ze minimaal tien bureaus aanmeldingsformulieren, waarop meestal afwijzingen volgen. Al drie keer schreef ze zich in voor Hollands Next Top Model, maar ook daar wordt ze telkens afgewezen. Je zou – als je bovenstaande leest – bijna gaan denken dat Michelle-Anne (21 jaar, 1,68, 59 kilo) geen mooi model is, of niet getalenteerd genoeg. Niets is echter minder waar. Tijd om de noodklok te luiden, aldus Michelle-Anne.

De branche legt de lat hoog. Te hoog. Letterlijk. Als je niet minstens 1.74 meter lang bent, kom je niet in aanmerking voor deelname. Hoe vastberaden, gemotiveerd of mooi je ook bent; als je niet lang genoeg bent, val je al bij voorbaat af.

IMG_4649-KL-fb

Foto door: Robbert Ridderbeekx (www.robbertridderbeekx.com)

Michelle-Anne is een graag gezien model onder  fotografen in Nederland. Ze is professioneel, getalenteerd, werkt hard, doet alles voor de perfecte foto. Ze is punctueel, betrouwbaar, zeer ervaren  en poseert gemakkelijk. “Natuurlijk zijn er duizenden meiden die graag model willen zijn. En natuurlijk is het moeilijk om er uit te springen tussen al die mensen met dezelfde grote droom. Toch bekruipt me de gedachte dat ik meestal puur op basis van mijn lengte word afgewezen.”

In Duitsland is Germany’s Next Top Model al een stuk minder gaan discrimineren op lichaamslengte: daar stonden al modellen van 1,66 meter in de finale. In Amerika heeft men de laatste jaren regelmatig plus size modellen die het ver schoppen in hun wedstrijd. Waarom doet Holland’s Next Top Model dan nog alsof er geen mogelijkheden zijn om af te wijken van hun maatstaven?
Het argument dat een model lang en ultra dun moet zijn, is al lang onderwerp van discussie. Vrouwen zien graag vrouwen op de catwalk waarmee zij zich kunnen identificeren: dat betekent dus in alle lengtes en vormen.

Markderoo.png

Foto door: Mark de Roo (www.markderoophotography.com)

Een werkgever mag een werknemer niet weigeren op basis van geslacht, ras, afkomst, geloof of handicap. Discriminatie heet dat. Waarom mag Holland’s Next Top Model dan wel afwijzen op basis van zoiets als lichaamslengte? Als een model verder wel aantoonbaar zeer geschikt is voor de job? Zelfs op het aanmeldformulier van de wedstrijd is het onmogelijk om een lengte korter dan 1.74 meter in te vullen.

“Het is uiterst frustrerend. Ik wil zo graag professioneel verder komen in  mijn vak, ik knok er al jaren keihard voor. Ik krijg complimenten van alle fotografen waar ik mee werk; dat ik fotogeniek ben, professioneel, veelzijdig, getalenteerd, dat ik geheid ver ga komen. Maar zolang de modebranche, de (meeste) modellen- en castingbureaus en wedstrijden zoals Holland’s Next Top Model met twee maten blijven meten, kom ik nergens. Ik heb zelf al eens een e-mail gestuurd naar HNTM naar aanleiding van een afwijzing. Ik heb in die mail letterlijk gevraagd: vertel me dan wat er mis is met mijn foto’s, afgezien van mijn lengte. Ik kreeg geen antwoord meer.”

America’s Next Top Model heeft zelfs een hele serie gewijd aan de kleinere modellen, nadat Tyra Banks talloze vragen kreeg van modellen die niet aan de norm voldeden qua lengte. Kate Moss, een van ’s werelds “grootste” modellen ooit, is zelf maar 1 meter 70 lang. 

Het wordt tijd voor vernieuwing; niet alleen bij Holland’s Next Top Models, maar ook bij de fashion designers, de (meeste) modellenbureaus en de castingbureaus. Vrouwen willen echte vrouwen zien op TV, op de catwalk, in de bladen. Het zal veel moed en durf vergen, maar als Amerika en Duitsland al het goede voorbeeld kunnen geven, waarom kan dat in Nederland dan niet?

“Ik ben me er van bewust dat ik met deze uitspraken mijn nek uitsteek. Ik doe dit niet alleen voor mezelf, maar voor alle mooie, getalenteerde modellen die niet verder kunnen komen in dit wereldje, simpelweg omdat ze niet aan alle maatstaven voldoen. Iemand moet de eerste zijn die het hardop durft uit te spreken: dit is gewoon niet eerlijk.”

Het klinkt inderdaad ronduit oneerlijk, riekt naar discriminatie en het is ook niet meer van deze tijd. Zo worden gigantisch veel gemotiveerde, getalenteerde en veelbelovende modellen letterlijk over het hoofd gezien. Wellicht een tip voor de volgende redactievergadering, Anouk Smulders?

Facebook-20141228-113920

Foto door: Marius Suiker

 

 

 

Als je twijfelt aan jezelf als moeder….. ❤

Het leven kan zwaar zijn als je moeder bent. Soms voel je je een voetveeg, of degene die alles op moet vangen. Maar hoe zwaar je het ook vindt, bedenk wel dit:

– als je er van baalt dat je kind snotverkouden is, bedenk dan dat er moeders in ziekenhuizen zitten nu, op dit zelfde moment, naast het bed van hun ernstig zieke kind, biddend dat het beter mag worden.

– als je moe wordt van de drukte, bedenk dan hoe stil het later zal zijn als ze met hun koffers vertrekken om op kamers te gaan.

– als je denkt dat je het niet goed genoeg doet, kijk dan eens naar je kind als het naar je lacht. Luister naar het gekwebbel. Hóór de complimenten die ze je geven op hun eigen manier, en vang ze in je hart. Ze menen het immers. Jij bent hun heldin!

– als je je zorgen maakt of je ze financieel wel alles kunt bieden, vraag je dan eens af wat belangrijker is: een gelukkig kind met liefdevolle ouder(s) of een verwend kind met veel te veel spullen.

– als je denkt dat ze je háten en je nooit meer normaal zullen behandelen, bedenk dan dat ze zich zo veilig bij je voelen dat ze hun emoties durven te laten gaan en hun frustraties durven uiten. Zo belangrijk ben jij dus! Blijf door ademen: this too shall pass.

– als ze woedend worden omdat iets niet mag van jou, bedenk dan dat je ze voorbereidt op het volwassen leven: later mag ook niet alles.

– als je jezelf een zeur vindt omdat je ze voor de zoveelste keer maant om rechtop te gaan zitten en netjes te gaan eten, bedenk dan dat je ze voor de rest van hun leven etiquette mee geeft die in allerlei situaties handig van pas zullen komen.

– als je hart pijn doet van het loslaten, bedenk dan dat ze het meest groeien van het maken van hun eigen fouten en het oplossen van problemen.

– als ze je verwijten dat je ze een krantenwijk laat doen of in de supermarkt een bijbaantje laat nemen; hier leren ze belangrijke dingen voor later: voor niets gaat de zon op, klantvriendelijkheid en omgaan met een baas.

– als je twijfelt aan je moeder instinct: niet doen. Het klopt 99,9% van de keren.

– als je het allemaal even niet meer weet: bedenk dan dat er op dat moment nog duizenden andere moeders met de handen in het haar zitten en het ook niet weten.

Kruidvat: steeds verrassend, altijd die irritante stem!

Lieve Kruidvat,

Willen jullie alsjeblieft eens een andere stem gebruiken voor jullie reclames? Het is al vervelend genoeg dat we voor die kortingen als een soort Tom Cruise in Mission Impossible tussen jullie karren heen moeten manoeuvreren om bij die rekken met afgeprijsde producten te komen.

Maar die stem hè, in jullie reclames. Die is zo irritant. Het zal vast een geweldige vrouw zijn, maar de manier waarop ze Nederland aanspreekt, is alsof ze het tegen een stelletje infantiele randdebielen heeft.

Natuurlijk, ik ben me ook bewust van het feit dat reclames herkenbaar moeten zijn en dat het werkt, zelfs als mensen zich er aan ergeren (“Aahh, wat was dat? Was dat het luchtalarm?” “Nee, maak ramen en deuren maar weer open, dat was die vrouw van Kruidvat lieverd.”), maar voor een bedrijf dat als slogan “Steeds VERRASSEND, altijd voordelig” mogen jullie het winkelend publiek wel eens een plezier doen door ons te verrassen met een iets minder erge schreeuwerd in jullie reclames.

Liefs,
Half Nederland.

Hekel aan Bumba!

Ik schreef eerder een bekentenis over Dora. Dat luchtte zo op, dat ik besloten heb het nieuwe jaar nog eerlijker in te gaan met de bekentenis dat ik een zo mogelijk nog grotere hekel heb aan Bumba. En met hekel bedoel ik niet gewoon hekel, maar eigenlijk bedoel ik dat ik er jaren na dato nog af en toe over droom, waarna ik badend in het zweet wakker word.

Dat muziekje, de stem van die man die je nooit ziet (“Waar is die kleine clown?”)… ik ben er van overtuigd dat er een hypnose effect in dat programma zit waardoor kinderen vanzelf in de staarmodus gaan.

Nu heb ik het sinds de film IT toch al niet op clowns. Maar na zevenhonderdveertig afleveringen van Bumba weet ik het zeker.

Die akelig wegdraaiende ogen bijvoorbeeld. Daar lopen de rillingen toch van over je rug? En dat hij alle conflicten oplost door heel hard BUMBALOOOOO!!! te roepen siert hem ook niet. Ik heb het eens geprobeerd in een conflict: werkt niet.

Soms hoor ik hem in de verte. “NONNINONNINONNI!” roept hij dan.

We kwamen hem ook eens in het echt tegen, in Plopsaland. Hij gaf daar een theatershow weg waar geen touw aan vast te knopen was. Dochter wilde met hem op de foto. Ik durfde eigenlijk niet, maar dat kon ik natuurlijk niet maken.

Dus zette ik me over mijn angst en afkeer heen en poseerde trots met dochter voor de foto. Met die grote vingerloze bumba hand in mijn nek. Brrr.

Asociaal gedrag bij Kinderen (en de blinde vlek van ouders)

Ik schreef eens een quote over Pietertje. Pietertje rende door de speeltuin en maaide met zijn armpjes onschuldige voorbijgangertjes neer. “Dat komt door zijn koemelkintolerantie.” zuchtte zijn moeder tegen me.
Totdat Pietertje een kindje tegenkwam met Pietertje intolerantie.

Die quote werd me toch een triljoen keer gedeeld, zeg. En ik snap ook wel waarom. Het lijkt alsof sommige kinderen tegenwoordig alleen nog gekleed en gevoed worden, maar niet meer opgevoed. En hoewel mijn eigen kind absoluut niet perfect is (en dat ook niet hoeft te zijn), kan ik het niet helpen dat de volgende gedachte zich aan mij opdringt:

Als ouders toe zitten te kijken terwijl hun kind gigantisch over alle fatsoensnormen heen dendert, fysiek of verbaal faliekant meermaals de mist in gaat en asociaal gedrag vertoont, dan wordt dat al voor een groot deel verklaard door exact dat: de toekijkende ouder die niet ingrijpt.

Je kunt kinderen niet met honden vergelijken. Want foei, dat is niet hetzelfde. Maar toch. Stel dat ik dat toch stiekem een keer zou doen. Dan zou je die ouders die niet ingrijpen kunnen vergelijken met hondeneigenaren die bij een bijtincident er naast staan en verbouwereerd zeggen: “Dat doet ie anders nooit.”

Toch is het bijtincident meestal een gevolg van een hele reeks gebeurtenissen waarin de hond zijn grenzen niet duidelijk gemaakt krijgt, waardoor hij nerveus en angstig wordt (want een hond houdt van duidelijkheid… kinderen ook. Tot zo ver mag je gaan.) uiteindelijk een bijtincident kan plaatsvinden.

Het kan natuurlijk zo zijn dat dat agressieve gedrag van je kind een (veel) dieper liggende oorzaak heeft dan enkel het opzoeken van grenzen. Maar  dan nog; dan ga je als ouder op zoek naar die dieper liggende oorzaak, en laat je dit soort incidenten niet zomaar voorbij gaan zonder enige reactie te geven richting je kind, toch? Ik begrijp oprecht niet waarom mensen niet ingrijpen als hun kind zo asociaal of agressief is naar andere kinderen. Is het de blinde vlek, die ouders hebben voor hun kind? Zien ze het niet zoals wij het zien? Zie ik dingen bij mijn eigen kind dan misschien ook niet? Het zou best kunnen. Toch weet ik zeker dat wanneer mijn kind op zo’n bewuste, gemene manier een ander kind pijn zou (proberen te) doen, ik er binnen twee tellen bij zou zijn, met bijbehorende consequenties.

Dat zeg ik niet uit de hoogte, maar omdat ik fatsoen wil overbrengen op mijn kind en omdat ik me verantwoordelijk voel. Als je ziet hoe veel zinloos geweld er is tegenwoordig, bekruipt me toch de gedachte, dat meer mensen dit zouden moeten proberen.

Haat jij Dora ook? There it is! 😂 #herkennenisdelen

image

Dora.

Ah, Dora. Welke moeder kent haar niet? Het vrolijke poppetje met haar vriendjes op televisie, dat half Nederlands half English speaks to her little viewers.

Naast dat dit al incredibly annoying is, is dat natuurlijk pedagogisch super verantwoord en spreken de helft van onze kinderen dankzij Dora al Engels nog voordat ze zindelijk zijn. We waren een keer in een binnenspeeltuin met onze dochter toen ze drie was. Opeens zag ik haar niet meer. Totdat ik een klein stemmetje uit een hoekje van het klimrek hoorde komen: “Please, rescue me, I’m stuck!”
Ja, dat moet je Dora toch nageven.

But all madness on a little stick, ik zou er als kind echt ho-ren-dol van worden, die vragen de hele tijd. ZIE JIJ DE WALVIS? vragen ze dan, terwijl rechtsboven in beeld overduidelijk een walvis komt opdoemen, terwijl voor de zekerheid links en rechts nog twee gigantische neon pijlen staan te knipperen. THERE IT IS!!

Mijn kind heeft overigens nooit meegedaan met die interactie. “Als je even wacht, zegt Dora het zelf al, dus je hoeft niks te zeggen.” was haar droge conclusie. Gelijk heeft ze.

Maar wat ik Dora wel moet nageven; ze was zo ideaal om even bij weg te dromen. Althans, voor het kind. Waardoor de moeder dan even tijd heeft voor een wasje, een dutje of een ongestoorde number two kan doen. Daarom – en daarom alleen! – tolereerde ik Dora.

Swieber ook, met zijn eeuwige gejat, die kon ik wel wurgen op het laatst. “Met Christmas mag je niet stelen Swieber!” riep Dora de huiskamer in.
Ah, mooi.
Alleen met kerst mag je niet stelen. 
De rest van het jaar, ach, als je het met kerst maar niet doet.
“Zie jij de hypocrisie in Dora?” mompelde ik interactief en al tegen het televisie scherm.
“There it is! You did it!”

BIZAR: Voorspelling voor 2016!

Via deze weg wil ik graag even voorspellen wat komend jaar allemaal gaat gebeuren, voor degenen die graag een kijkje in de toekomst willen.

Meer verwondingen door selfiesticks in 2016
Met de opkomst van selfiesticks is het wachten op het eerste nieuwsbericht op Nu.nl, waarbij iemand zwaar gewond is geraakt of zelfs om het leven is gekomen, door toedoen van een selfiestick. Want laten we eerlijk zijn, die dingen zijn – naast handig om je rug mee te krabben op die plek waar je niet aan komt met je hand – ideaal om mee te meppen.
Zelfs als je ze op de juiste wijze gebruikt kan het nog zomaar gebeuren dat die telefoon er uit valt, recht op je oog kleddert en jij met nog maar een oog een rechtszaak aanspant tegen de selfiestickmakers.

Steeds minder mensen winnen
in 2016
Steeds minder mensen zullen badkamers / woonkamermeubels / juwelen / dwergparkieten winnen via win acties op Facebook. Doordat de übercommerciële pagina’s op Facebook steeds groter gevolg krijgen, wordt de kans om echt iets te winnen nog kleiner dan de kans dat je verhuist naar een villa in een wijk waar net de week er na de postcodeloterij jackpot valt. Zelfs die droeftoeters die hun hele levensverhaal delen en de ellende daarin flink aandikken in de hoop te winnen (“Die nieuwe badkamer zou wel erg goed uitkomen, zeker na het rotjaar dat ik gehad heb, me oma is gestorve en me papegaai viel ook al zomaar van ze stokkie, pffff, en dat met me dubbele hernia en clusterkoppijn, hoop echt dat ik mag winnen dit x”), maken geen schijn van kans meer.

Steeds meer mensen zullen denken dat ze geld van Mark Zuckerberg zullen krijgen
Ook al ligt het nog zo voor de hand dat Mark Zuckerberg echt NIEMAND een groot deel van zijn aandelen gaat schenken, en al helemaal niet aan iemand die zo goedgelovig is om een status daarover te delen op Facebook (think,people, think!), voorspel ik dat ook dit gerucht in 2016 hardnekkiger zal rond blijven gaan dan het norovirus. Ook al is het overduidelijk een dikke vette HOAX.

Paul McCartney zal muzikaal doorbreken…. ?#@$%

Zoals al veel rasechte muziekkenners en cultuurliefhebbers die ook nog eens niet kunnen Googlen op Twitter voorspelden, zal Paul Mc Cartney dit jaar geheid doorbreken muzikaal. Want Kanye West, die weet wel talent uit te zoeken natuurlijk. #facepalm

Steeds meer mensen zullen zonder na te denken grof reageren
Als het zo doorgaat zoals het nu gaat, zullen in 2016 nog meer mensen dan ooit tevoren in het geheel zonder na te denken grof reageren op artikelen op internet, gehuld in de waan van anonimiteit op Facebook. Onderzoek heeft uitgewezen, dat met name seksueel gefrustreerde en intellectueel minder bedeelde mensen op deze manier hun agressie botvieren op de buitenwereld. Aan de andere kant hiervan staan mensen met kennis van  blokkeer functies.

Spelling en grammatica zullen nog verder achteruit gaan
Terwijl de mensen die nog gewoon “mijn moeder” schrijven in plaats van “me moedertje” in 2015 in aantal al steeds verder terug liepen, zal in 2016 de kennis van spelling en grammatica nog verder kelderen. Ik voorspel dat tegen de tijd dat het 2020 is, we enkel nog fonetisch zullen schrijven.
Je weet wel, gewoon, zoals juh ut zegt. Met juh skatjuh op juh bankjuh. Lekkah me eige dingetju doen.

Kettingbrieven die vroeger al mega irritant waren, zullen onverstoord verergeren via WhatsApp
Was je blij dat je van de kettingbrieven van vroeger af was, dan heb ik slecht nieuws voor je. Kettingberichten op WhatsApp (“Als je dit bericht niet binnen drie minuten doorstuurt naar negen vriendinnen waarvan jij de innerlijke Godin herkent, zul je acht jaar ongeluk over jezelf afroepen, zeven jaar slechte seks, zes jaar financiële problemen en vijf jaar dagelijks struikelen over je eigen voeten.” Zucht.)

2016 wordt het jaar waarin o-ve-ral de bejaarden bij betrokken worden
Bij ieder nieuwsbericht, ieder goed doel en iedere goede actie voor de mensheid in het algemeen, zul je zien dat de ouderen of binnenlandse arme mensen er bij gesleept worden. Want ja, ook al is het geweldig van je dat je met je laatste geld een weeshuis in Kenya gered hebt van de ondergang waardoor vijfentwintig onschuldige kindertjes veilig kunnen blijven, of ja, ook al heb je net je nier gegeven aan een ander, of ook al heb je per ongeluk vijf euro gegeven aan een buitenlands goed doel…. er zal altijd, ja echt al-tijd wel iemand zijn die je er op wijst hoe slecht de ouderen of mensen in het algemeen het hebben in ons land. Dus denk maar niet dat je een held bent, hoor!

Vuurwerkoverlast
Aangezien dit jaar de vuurwerkoverlast door ging tot ongeveer drie uur ’s nachts, voorspel ik dat de vuurwerkoverlast volgend jaar door zal gaan tot ongeveer 3 januari 2017.

Heb jij nog leuke voorspellingen voor 2016? Deel ze in een reactie!

https://static.pexels.com/photos/23179/pexels-photo.jpg

Wat voorspel jij voor 2016?

 

 

 

 

Chrisje | Echte Moeders nu ook op YouTube!

Jippie! Volg Chrisje | Echte Moeders nu ook op YouTube:

Bekijk de “trailer”  nu:

PS: als je vaker vlogs wil zien, abonneer je dan hier op mijn kanaal op YouTube:

https://www.youtube.com/channel/UCgpMGYFqWD8KJ0t9aY399mQ

Roze wolk? Zeg maar gerust donderwolk! (Persoonlijk verhaal / Gastblog door Susan Schuitema)

Gastblogger Susan Schuitema heeft een huilbaby. Haar wolk is verre van roze. Ze wil graag haar persoonlijke verhaal delen met andere moeders.

Een roze wolk? Zeg maar gerust een donderwolk met spoelende regen.
Zo’n hoosbui waarvan je compleet doorweekt raakt en eerst 3 uur onder de douche moet staan om het weer warm te krijgen. Een hoosbui waarbij je met een grote paraplu rondloopt en nog aan alle kanten nat wordt.

Een emmer die iedere dag een beetje voller loopt en meerdere malen per week geleegd wordt om weer opnieuw te beginnen met vullen. Hij loopt vol met tranen, tranen van verdriet, van frustratie, van wanhoop en ook van blijdschap.

De eerste tranen kwamen tegelijk met een luide huil door de operatiekamer, ditmaal van blijdschap. Volledige blijdschap zonder twijfel, trots en opluchting omdat hij er was. De opluchting die je voelt omdat de bevalling eindelijk voorbij is en je kind eindelijk na 9 maanden ongeduld, op de wereld is. Trots op het geluid dat door de ruimte gaat, de harde huil van jouw baby.

De harde huil die je nu – weken later – zelfs onder de douche nog hoort, terwijl hij toch écht eindelijk ligt te slapen.
De huil die je zo graag wilde horen al die tijd, waar je naar uit keek toen je nog zwanger was, omdat dat een teken zou zijn van een gezonde baby. Die zelfde huil maakt je zes weken later wanhopig, gefrustreerd, bang, zelfs wel eens boos.

En dan kun je denken, boos op je baby? Nee, boos op jezelf. Als jij, als enige veilige haven voor je kind, na 9 maanden samen te zijn geweest, je kind niet kunt troosten, wat ben je dan voor moeder? Als je je kind zo gigantisch hard hoort huilen, uren lang, dagen lang, weken lang, dan is het geen roze wolk waar je op je leeft, dan leef je in een storm waarbij de wind af en toe even gaat liggen maar steeds weer terugkomt.

Iedere minuut van de dag kruipt voorbij, met een donderwolk boven je hoofd die je aan alle kanten probeert te ontwijken. En als het dan even windstil is en je in alle rust kunt schuilen omdat hij eindelijk slaapt, durf je geen stap te zetten uit angst om weer in een zee van tranen te belanden.

De adviezen die je naar je hoofd geslingerd krijgt, hoe goed bedoeld dan ook: je kunt er op den duur niks meer mee. Probeer je het uit? Natuurlijk. Je probeert alles uit, je bedenkt de gekste dingen als er ook maar 1% kans is dat het zou kunnen helpen. Je cijfert jezelf weg want het enige wat belangrijk is, is hij. Je leeft niet meer van dag tot dag, maar van huil tot huil en van fles tot fles. In de hoop dat de dag snel voorbij gaat en hij de nacht goed zal slapen. Je kijkt uit naar de leeftijd van 6 weken, want dan zou toch alles makkelijker worden? Als met makkelijker bedoeld wordt dat je went aan het huilen en dat je went aan het constant bedenken van nieuwe oplossingen om je kind tevreden te maken, niet dus. De zes weken zijn namelijk bereikt en er staan inmiddels 100 emmers die over zijn gelopen, ik heb al meerdere malen onder de douche gestaan om mezelf weer op te warmen en door te gaan.

Een grote paraplu van de mensen om je heen die je aan alle kanten proberen te beschermen. Die je proberen op te vrolijken, moed in te spreken dat het allemaal beter wordt en dat je er even doorheen moet. En hoe fijn het ook is, zo’n grote paraplu ter bescherming tegen de regen, je wordt nog steeds aan alle kanten geraakt.

Je probeert af te gaan op je gevoel, want het is jouw kind dus je gevoel hoort je te wijzen op de oorzaak van zijn verdriet. Aan alle kanten word je weggestuurd door mensen die deskundig zouden moeten zijn. Door mensen die leven via de theoretische paden en er van overtuigd zijn dat dit voor ieder kind zo werkt. En oh wee als je afwijkt van dat ritme en die patronen, dan is dát de oorzaak van jouw ontevreden kind.

Mensen die je er dagelijks op wijzen dat je wel moet genieten omdat deze tijd zo snel voorbij zal zijn en je het niet weer terug kunt krijgen. Terwijl jij maar denkt, hoezo snel? De dagen kruipen voorbij. En hoezo genieten? Waarvan? Die prachtige roze donderwolk die alsmaar groter lijkt te worden? Dat is niet genieten, dat is overleven. En ja, ik ben dankbaar dat ik zwanger heb mogen zijn, dat ik een kind heb mogen krijgen en moeder heb kunnen worden, maar dat maakt het niet minder zwaar.

Moeder zijn is leren leven met de verantwoordelijkheid die je hebt voor een wezentje die compleet afhankelijk is van jou. En hoewel je geniet van de momenten dat hij zijn troost wél bij je vindt, en die keer dat hij voor het eerst bewust naar je begint te lachen, nieuwe geluidjes gaat maken of tevreden ligt te slapen, die roze wolk is nog niet voorbij gekomen. Maar, wie weet, heel misschien, zit hij verstopt achter die laatste hoosbui, vandaag of morgen. Zoals ze altijd zeggen, na regen komt zonneschijn. En ergens moet je de hoop blijven houden op een mooie regenboog tussen de zon en regen door, met aan het einde van de lange zware vermoeiende weg, jouw grote pot met goud: een tevreden kindje en dus een tevreden moeder.

Dus de welbekende roze wolk? Nee, stel je eerder een wolk voor met alle kleuren van de regenboog die staan voor je eigen gevoel. Met alle weersoorten die je kunt bedenken eraan vast. Zon, regen, hagel, storm, wind vanuit alle windrichtingen en inderdaad ook genoeg wolken, maar of ze altijd roze zijn? Absoluut niet.

Herken jij het verhaal van Susan? Heb jij dit ook meegemaakt met jouw kindje? Hoe ben je er door heen gekomen?

Kerstkilo’s? Zo raak je ze snel kwijt!

Loop je al sinds kerstavond stiekem met het bovenste knoopje van je jeans los rond, gewoon, om te kunnen blijven ademen? 😩 Heb je weer net iets te veel genoten van het kerstdiner of iets te vaak chocolaatjes uit de boom gegrist toen je kinderen even niet keken?

Of, erger nog: Heb je de kerstkilo’s die er nog aan hingen van vorig jaar zorgvuldig bewaard en zich laten vermenigvuldigen tijdens deze kerst, omdat “het nu toch allemaal geen nut meer heeft”?

Denk je er over om de sonja boeken weer eens achter uit de kast te vissen of om een blokje om te gaan hardlopen (want verder lukt niet wegens geen conditie)?

Wees niet verdrietig (ja, ik heb dat verdriet al vaak meegemaakt, ik ben ervaringsdeskundige!) en maak een plan!

(Dit jaar heb ik het zelf voor de verandering overigens eens wel slim aangepakt, door al vorig jaar november te beginnen met afvallen. Als je dan na een jaar 12 kilo lichter bent, ga je die kilo’s er echt niet weer in een romantisch verlichte omgeving bij vratsen onder het mom van gezelligheid. Dus at ik de helft van wat men me voorschotelde op kerst avond, en ging ik met het gourmetten los op de salade en rauwkost in plaats van op het vlees en brood.)

EN WAT IS DAT PLAN DAN?! hoor ik je ongeduldig vragen, terwijl je gefrustreerd van opgeblazenheid nog een dubbele Oreo naar binnen schuift..

Nou, dat plan gaat als volgt:

1. Denk NIET: Alles is verloren!! Boe!!! dus ik vreet me ongans tot 1 januari. Wie wil zich nu een oliebol voelen op de eerste dag van het nieuwe jaar? 😨 Begin vandaag. Niet morgen, niet overmorgen, niet op 1 januari, nee: vandaag nog.

2. Drink veel water! 💧Reinig je lichaam met een heel aantal glazen water per dag. Al die kerstafvalstoffen er uit spoelen. Joe!

3. Vermijd crash diëten waarin je hele voedingscategorieën moet vermijden. Kun je een jaar lang zonder brood? Nee? Dan gewoon niet doen, dat schrappen van brood of andere (langzame!) koolhydraten. 🍞

4. Houd een dagboek bij. Vooral aan te raden voor emo-eters! Wat je opschrijft hoef je niet op je heupen te plakken. 📚

5. Tel calorieën met een handige app zoals myfitnesspal (gratis op iphone en Android apparaten!). Krijg inzicht in je calorieën inname. Vergeet je drankjes niet ook mee te tellen! 😆

6. Plak een oude “dikke” foto van jezelf (of een foto van hoe slank je (weer) wil worden) op of in de buurt van je koelkast. Gek, maar effectief! 😎

7. Ga wandelen, fietsen, dansen, zwemmen of wat je ook leuk vindt. Wel iets wat je leuk vindt, anders stop je er zo weer mee. (Been there, got the T-shirt..) 🏆

8. Houd in gedachten; de meeste kilo’s kom je aan tussen nieuwjaar en kerst, niet tussen kerst en nieuwjaar! 😁

Deze voornemens kun je wel volhouden! (en ze zijn nog leuker dan de standaard voornemens)

image

Ieder jaar opnieuw nemen we ons weer voor om vanaf 1 januari meer te sporten / minder te roken of drinken / twintig kilo af te vallen / vul zelf maar in wat nog meer. Vanaf die eerste dag van het nieuwe jaar willen we in één klap een nieuwe verbeterde versie van ons zelf zijn. Ik hoef u niet te vertellen hoe weinig mensen dit volhouden.

Misschien is het dus een idee om eens andere voornemens te maken. Voornemens die misschien niet direct leiden tot een strak figuur of de conditie van een topsporter, maar je ongetwijfeld wel meer geluk brengen in het nieuwe jaar.

♡ als je je in de gelukkige positie bevindt dat je ouders nog leven, ga dan regelmatig naar ze toe of bel ze op. Er komt een tijd waarin je terug zult verlangen naar de mogelijkheid om even te bellen of binnen te wippen.

♡ geef complimenten aan mensen om je heen. Complimenten die je meent. Vertel mensen wat je bijzonder aan ze vindt, wat je bewondert en mooi vindt. Je zult zien: wat je stuurt, zul je ook terug krijgen.

♡ verwijder energie vreters. Of het nu mensen zijn die op een negatieve manier energie van je vreten, of je telefoon die met je hand vergroeid was in 2015; maak concrete plannen om meer midden in het leven te staan en leg die telefoon eens wat vaker aan de kant.

♡ maak behalve plannen voor je werk en plannen voor je huishouden ook eens plannen voor jezelf. Plan een feestje, een weekend weg of die stedentrip die je al zo lang wilde doen.

♡ knuffel elke dag je geliefden / kinderen / mensen die je lief hebt. Het leven gaat snel voorbij, voor je het weet is het alweer kerst. Zorg dat je zonder spijt kunt gaan slapen ’s avonds.

♡ Lach of huil lekker ongegeneerd als je daar zin in hebt. Dat mag gewoon!

♡ herstel dat contact waar je al jaren met weemoed aan terug denkt. Kijk of die breuk weer hersteld kan worden, maak het goed. Zeg sorry als je er naast zat. Vind vergeving in jezelf. Het leven is te kort voor wrok en haat.

Wat je je ook voorneemt, ik wens je in elk geval een fantastisch 2016! 😙 xxx Chrisje

image

LOTS OF LOVE: Lot (5) maakt Domien wakker op de laatste ochtend van 3FM SR15

Smelt! Wat een schatje. Lot maakt haar idool Domien wakker. Met Bambi! 😍

Ik ben niet boos: Dit is gewoon mijn makkelijkste gezicht!

Al van kinds af aan krijg ik regelmatig te horen dat ik “vuil kijk”.
Ben ik nietsvermoedend, braaf, rustig en geconcentreerd aan het werk, dan deinzen sommigen zelfs verschrikt terug als ik op kijk. “Kijk niet zo boos!” is dan steevast de opmerking. Terwijl ik het toch raar zou vinden als ik de hele dag geforceerd glimlachend naar mijn pc zou moeten staren, voor het geval dat iemand naar me toe komt.

Als ik op stap ging was het ook wel eens een pickup line die men meende te kunnen gebruiken.
“Kijk je altijd zo boos, meisje?”
Nee, dat doe ik speciaal voor jou.
Ook zo’n leuke: “Lach eens!”
Waarom eigenlijk? Geef me een reden en ik geef je een lach. Eerlijk toch?

Maar alle gekheid op een stokje, en om nu maar eens voor eens en voor altijd er mee klaar te zijn: ik ben niet boos. Dit is gewoon mijn gemakkelijkste gezicht!

Ik kijk zo als ik er niet over nadenk hoe ik kijk. En dat is goddank best vaak. Ik ben gewoon met een boos gezicht geboren, althans, mijn baby foto’s doen dat wel vermoeden. Daar lag ik dan, helemaal rozig, kwam niks tekort, op schoot bij mijn moeder, vuil te kijken als een echte baby gangster. Vuil is gewoon mijn look.

En wie dat niet bevalt, nou, die kijk ik extra vuil aan de volgende keer! 😉

Parodie “Hello” : hilarisch! 😂

Ik heb me bescheurd om deze parodie.
Kijk zelf maar:

Kerstmis voor Moeders en Vaders

Kerstmis staat voor de deur. Jammer daar aan, is onder andere natuurlijk dat het niet sneeuwt, dat je allerlei films in de zevenhonderddertigste herhaling moet kijken, en dat je eigenlijk nog helemaal niet was toegekomen aan je goede voornemens van afgelopen oud en nieuw, wat pas drie weken geleden lijkt.

Helaas prop je jezelf dus met een pijnlijk gezicht (en door jezelf af te zetten tegen een muur) moeizaam in die jurk of dat pak waarvan je in de sale maanden geleden nog geloofde dat het tegen deze tijd wel zou passen, plan je je agenda vol met familie bezoeken en vraag je je af waarom je geen vakantie geboekt hebt naar een zonnig oord.

Als je kinderen hebt, dan heb je nog een uitdaging er bij. Want jouw dwarse ik ben twee en ik zeg nee variant gaat echt niet zitten peuzelen aan konijn of kalkoen (“IKKE WILLE MAC DONALDS MAMA!”) dus moet je daar ook iets handigs op verzinnen (zou die nog Olvarit lusten als alternatief voor zeven gangen bah?).

Toch hè. Wij gingen een keer een week weg met kerst. Met kind. En we gingen niet eens ver weg, het was redelijk dichtbij. We waren daar een week en eerst dacht ik: joepie! Rust! Vrijheid!
Geen wifi, geen drukte, geen geren van hot naar her!
Maar na een paar dagen werd ik toch best wel een beetje verdrietig. Want kerstmis zonder je eigen boom, je familie en je gratis wifi signaal, dat is toch eigenlijk helemaal om te janken.

Dus: hop! Wurm je in die jurk of dat pak, gooi een potje Olvarit in je tas en ga naar je familie. Geniet van de kerstboom en elkaar. Je hebt immers nog een jaar om al die andere dingen te doen. En je weet maar nooit: misschien maak je deze kerst wel herinneringen die je de rest van je leven zult koesteren, als die mensen er niet meer zijn.

De keerzijde van kerstmis

Veel mensen verheugen zich op kerstmis: gezellig samen zijn met familie en vrienden, pakjes onder de boom, lekker eten…. en dat is dan ook erg gezellig.

Toch is kerstmis voor sommige mensen ook een hele moeilijke, donkere periode waarvan ze hopen dat deze maar snel voorbij mag zijn.

Geliefden die niet meer in ons midden zijn, worden hard gemist, meer nog rond deze tijd van het jaar. Eenzaamheid komt harder binnen als je iedereen om je heen gezellig ziet keuvelen bij de kerstboom. Verdriet neemt dan gemakkelijk de overhand.

Dus dan bij deze een oproep: Let in deze tijd van het jaar extra goed op mensen in je omgeving die het moeilijk hebben.
Nodig iemand uit.
Ga een praatje maken.
Vraag hoe het gaat en hoor het antwoord ook echt.
Maak echt contact (dus niet digitaal, maar face to face!)

En in al dat gehaast en gejakker: Sta even stil, brand een kaars voor de mensen die we zo graag nog bij ons hadden willen hebben.

In deze maatschappij, die tegenwoordig alleen maar harder lijkt te worden, is juist die verbondenheid en betrokkenheid zo immens belangrijk. Daar kan geen kerstkaart tegenop.

Welkom in Limburg, Nederland!

Met het glazen huis in het mooie Heerlen is het dan weer zover: Nederland komt naar Limburg. En Limburg is natuurlijk fantastisch; dat weet iedereen die er woont.

Ja, we spreken dialect. Daar wordt nogal eens lacherig over gedaan. Maar hoe veel grapjes er ook over gemaakt worden en hoe neerbuigend er zelfs over gedaan wordt soms: wij Limburgers zijn er trots op. Trots op onze zachte G, trots op ons dialect.

Een dialect is overigens, behalve onze trots, ook echt heel handig om te hebben. Wij hoeven maar ergens boven de rivieren op vakantie gaan, en we spreken al een geheimtaal die niemand begrijpt.
“Huh?” zie je andere mensen dan denken, “..zijn het nou Belgen, Duitsers of Fransen?”.
Wij Limburgers lachen dan heimelijk, met een zachte G natuurlijk.

Zelfs onderling kunnen mensen elkaar soms niet verstaan in Limburg. Zelf heb ik een Maastrichtse vader en een moeder uit Meerssen, en ben ik zelf opgevoed in Elsloo. Dan heb je dus al drie dialecten door elkaar.

Het dialect van Maastricht is volkomen anders dan dat van Kerkrade, bijvoorbeeld. Zo had ik ooit een collega uit Kerkrade. Een hele lieve meid, ik kon het echt goed met haar vinden. Ik verstond echter pas na twee jaar samenwerken wat ze nou eigenlijk allemaal zei. Maar gelachen, dat hebben we!

Dus kom allemaal gezellig naar Heerlen, geniet van onze mooie provincie en luister eens goed of je ons kunt verstaan. We hebben namelijk – behalve een zachte G – ook een voorliefde voor het bourgondisch leven, gastvrijheid, het beste bier en een bruisend cultureel leven. En als je dan toch hier bent, doe dan meteen ook een donatie voor Serious Request!

Stop met zeuren! 😈

Ik lees tegenwoordig bijna alleen nog maar gezeur in reacties op online media. Als iemand mee doet aan Serious Request, wordt er meteen geroepen dat je eigen volk eerst moet helpen. Als iemand geld doneert, wordt gezegd dat het naar de ouderen of armen in Nederland moet gaan.

Natuurlijk mag iedereen vinden wat hij of zij vindt, maar stiekem bekruipt me dan toch de gedachte: en wat doe jij dan zelf, reageerder?
Hoe vaak ga jij vrijwillig ergens hulp aanbieden?
Hoe vaak doneer jij geld of spullen aan de voedselbank?

Bovendien, waarom moet het eigenlijk altijd zo zwart wit zijn? Waarom zou allebei niet mogen? Als ik iets kan missen, moet ik toch zeker zelf weten aan wie ik het geef?

Nou, weet je. Ik geef regelmatig goede kleding weg aan locale mensen die dat hard nodig hebben. Ik werk een uur per week vrijwillig op de school van mijn kind. Ik geef geld aan de voedselbank. Maar ik doe óók mijn bijdrage aan Serious Request voor KINDEREN in oorlogsgebieden. En ik steun ook mijn lieve neefje, die rondjes door de gymzaal rende om geld in te zamelen voor de kinderen in die oorlogsgebieden. Foei, wat moreel onverantwoord hè?

Bah. Wat zijn we hard geworden, veroordelend en koud. En wat staan we hard te roepen en te blaaskaken langs de zijlijn. Nee, dan heb ik meer respect voor mensen die in plaats van zeuren iets doen. Of het nou voor mensen in Nederland is, of voor mensen ver weg. We wonen immers nog altijd samen, met zijn allen op dezelfde aardbol.

PS: met dank aan de Inspiratiebron voor deze blog: Ruud. 😙

Als je het de bakker niet zou vragen, waarom dan wel aan de freelancer, fotograaf of schrijfster?

Als schrijfster – met een aantal zelfstandigen in mijn naaste omgeving – heb ik al veel domme, mind blowing en zelfs ronduit onbeschofte vragen gekregen:

Als je (gratis!) een artikel voor ons schrijft, zullen we je aanraden bij anderen!

…en daarbij vermelden dat ik goede gratis stukken schrijf, zeker?

Als je voor ons een aantal (!) columns gratis schrijft, is dat heel goed voor je netwerk. En als deze (gratis!) opdracht goed bevalt, volgen er in de toekomst wellicht zelfs betaalde opdrachten!

Tegen de bakker: als je me nu vier gratis broden geeft, kom ik morgen misschien wel een brood kopen!

We hebben per ongeluk je artikel gestolen en daar tienduizenden hits en dus advertentie opbrengsten mee gegenereerd voor onze website. Maar we wisten echt niet dat dat niet de bedoeling was!
Auteursrecht… verdiep je er eens in en ga snel iemand anders iets wijsmaken!)

Je mag je website komen promoten op onze beurs, we zien je zelfs wel als spreker want die kunnen we ook nog gebruiken! Oh, we hebben alleen geen budget en je krijgt ook geen reiskostenvergoeding om het hele land door te reizen. Maar je kunt je wel goed profileren, joe!

Thanks, but no thanks.

Kun je even een blog voor me schrijven? Ik kan het ook wel zelf, maar jij kunt dat veel sneller.

*** ramt hoofd veelvuldig tegen de muur ***

Het is tegenwoordig schijnbaar heel normaal om schaamteloos te vragen of je dingen gratis of goedkoper kunt krijgen, puur omdat je niet inziet dat er een vakmens tegenover je staat.

Iemand die jaren ervaring heeft opgedaan, energie er in heeft gestoken en er in heeft moeten investeren. Even nadenken voordat je het normaal vindt om iets voor niks te krijgen is niet alleen fatsoenlijker, het gaat ook het kapotmaken van de complete markt tegen.

Voor niets gaat de zon op!

Chrisje

Voor vrouwen met echte mannen (en mannen die durven te lezen!) 😂

Stil maar. Hij bedoelt het niet verkeerd. Heus niet. Die stofzuiger die hij je trots overhandigde voor je verjaardag was echt niet verkeerd bedoeld, en al helemaal niet seksistisch. Hij had er zelfs drieëndertig pogingen voor over om die mooie strik er om heen te krijgen!

En ja: hij houdt van je. Ookal denk je in het diepst van de nacht, terwijl je door de aardschokken – veroorzaakt door zijn gesnurk – bijna je bed uit getrild wordt, allerlei andere dingen. Toch houdt hij van je.

Ook als hij de trouwdag eens per ongeluk vergeet, of je verjaardag, dan zegt dat niet dat hij niet van je houdt. Het zegt hooguit over hem dat hij slecht is in dingen onthouden.

Over slecht zijn in dingen onthouden gesproken: dit kan ook optreden in het huishouden, bij bijvoorbeeld:

● dopjes vergeten terug te doen op de tube tandpasta
● onderbroeken laten slingeren
● ongegeneerd staan krabben terwijl jij al een triljoen keer hebt gezegd hoe vies je dat vindt
● de deksel van het toilet!! (!!!!!!)
● en zo verder

Hij houdt heus wel van je, ook als hij je liefkozend vraagt om aan zijn vinger te trekken, en we weten allemaal wat daar op volgt.

Dat hij nooit de weg wil vragen, zelfs niet als jullie ingesneeuwd vast staan op een modderig pad in the middle of nowhere, zonder mobiel bereik of kaart en de laatste persoon ter aarde komt net langslopen, wil ook niet zeggen dat hij niet van je houdt. Hij wil gewoon de weg niet vragen.

De vraag is alleen: kun jij ook nog van hém houden, met dat gat in zijn geheugen, zijn koppigheid, aardse geluiden en uitlaatgassen?

Laten we wel zijn: wij vrouwen zijn ook niet altijd de gemakkelijkste. Eens per maand veranderen we in een boze monster versie van ons zelf en verwijten we hem zelfs dat hij te hard ademt. We willen altijd heel veel; misschien zelfs te veel.

Mannen zijn gewoon aardser, minder gecompliceerd en sneller tevreden. Het lijkt me heerlijk om te kunnen relaxen in een woonkamer die er uit ziet alsof er net een gigantische explosie heeft plaats gevonden.

Enfin. Liefde is ook het accepteren van elkaars tekortkomingen en nukken. Maar liefde is ook een compromis zoeken. Water bij de wijn willen doen.
Als mannen én vrouwen dat leren, is de gulden middenweg vaak het relatie redmiddel dat door de beste relatietherapeut niet gemaakt kan worden.

Ik sta voor je klaar……

…..Ik sta voor je klaar, als je vrolijk bent, maar ook als je boos bent. Ik sta voor je klaar als je verdriet hebt, maar ook als je de wereld niet begrijpt. Ik zal alles doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt om jou te laten groeien en ontwikkelen.

Ik zal consequent zijn, ook als je dat op dat moment niet fijn vindt, maar het wel beter voor je is. Ik zal je leren dat de wereld veel lagen heeft, dat veel mensen goed zijn, maar sommige mensen ook helemaal niet. Ik zal je stap voor stap het vertrouwen geven om zelfstandig dingen te doen, omdat ik weet dat je meer leert van je eigen fouten en successen dan van iemand die je altijd opvangt voordat je valt.

Ik zal over je piekeren. Ik zal me zorgen maken. Ik zal mijn eigen grenzen verleggen om jou te leren vertrouwen op de jouwe. Ik zal om je huilen, met je lachen, mee lijden als je pijn hebt.

En ondanks alles wat ik nu zeg, zullen er momenten komen dat je me een hele vervelende moeder zult vinden. Dat je mijn zorgen niet begrijpt. Dat je mijn beslissingen verafschuwt. Dat je je zult gaan afzetten tegen mij, gewoon omdat ik voor jou veilig ben om op te oefenen. En dat mag.

Je mag me elke dag vertellen wat je mee hebt gemaakt. Ik zal iedere dag vragen hoe je dag is geweest. Ik zal naar alle kleine problemen luisteren, en ze stuk voor stuk serieus nemen, omdat ik hoop dat dat de basis is waarop je later ook grote problemen met me zult durven delen.

Ondanks dat ik alles met mijn hart zal doen, en ondanks dat mijn liefde voor jou oneindig is, zullen er momenten zijn dat je mij tekort vindt schieten. Ik ben me daar van bewust en ik hoop dat al die goede momenten een fundament leggen, dat door moeilijke momenten niet zomaar in elkaar zal storten.

Mijn moeder zei vroeger altijd: “Wacht maar, als je later zelf kinderen krijgt, dan zul je mij gaan begrijpen.” “Nee hoor!” zei ik dan met mijn puberbrein.
Maar: Ja hoor.
Het is zo.

Privacy verklaring op je Facebook tijdlijn zetten: ZINLOOS! (HOAX)

Onder de noemer hardnekkigste HOAX berichten op Facebook valt toch zeker het bericht met betrekking tot privacy, dat door mensen wordt gekopieerd.

Dit bericht zou je gegevens en foto’s et cetera beschermen. Dit is hele grote lariekoek: het is niet mogelijk om je overeenkomst met Facebook eenzijdig te veranderen.

HOAX wijzer komt dan ook met dit bericht. Ik stel voor dat iedereen dit bericht op zijn tijdlijn zet; dat is slimmer dan die volkomen nutteloze status die je nergens voor beschermt.

Ieder jaar had ik weer last van kerstboomstress…

Ik had elk jaar weer last van kerstboom stress. Al die foto’s van prachtig georganiseerde, fonkelende perfecte bomen die mijn Facebook tijdlijn deden oplichten, hielpen ook al niet mee.

Ik deed van alles en nog wat, om te proberen de kerstboom zo precies en netjes mogelijk vol te hangen. Nooit was het mooi. Mijn trieste boom kwam bij lange na niet in de buurt van de schoonheid van andermans bomen. De kerstboom van de buren is immers altijd groener.

Ooit had ik eens een keer een boom die ergens op leek. Uren lang had ik gezwoegd en geploeterd. De pret duurde nog geen vierentwintig uur, want de kat besloot om na een mooie aanloop (waarin ik overigens tevergeefs in slow motion “Neeeeeeeeeeeeee!” gilde) een innige omhelzing te geven aan mijn bloed-zweet-en-tranen-boom.

Vorig jaar dacht ik, de pot op met die mooie bomen. Ik heb er geen zin in, geen energie voor, maar bovenal geen talent. “Hoe zou jij het vinden als jij de kerstboom met mama mag versieren?” vroeg ik aan Dochter,toen vijf jaar oud. “Jaaaaa!” zei ze. En daar gingen we. Ik liet alle regels varen en samen met haar gooide ik de ene slinger na de andere in de boom, waarbij we vooral niet letten op of het netjes was. Daarna hingen we de ballen er in, waarbij er een opvallend dikke rij kerstballen precies op ooghoogte van onze dochter eindigden.
Aan het einde van het (overigens erg gezellige) tafereel, liepen we achteruit om te kijken naar het resultaat.
“Mooi!” zei Dochter.
“Weet je? Dat vind ik nou ook.”  zei ik.
We hebben nog steeds niet de mooiste boom. Maar we hebben er ook geen stress meer van.  En de tijd die ik overhoud, spendeer ik met kijken naar grappige katten filmpjes, zoals deze:

Ze stond in de rij voor de kassa toen een man haar mandje pakte….

Ik stond vanmiddag in de rij voor de kassa in onze – op de dag van pakjesavond natuurlijk stampvolle – plaatselijke supermarkt. Ik had zo’n mandje dat je vooruit kunt trekken, en uiteraard had ik deze veel te vol geladen.

Terwijl ik een tas aan het pakken was, merkte ik dat een man achter me zich bukte om mijn mandje op te tillen. Hij zette het op de verhoging voor de band neer. Eerst dacht ik dat hij mijn mandje met de zijne verwarde. Totdat hij me vriendelijk aan keek en zei: “Dat is gemakkelijker om uit te laden.”

Enigszins verbaasd bedankte ik de hoffelijke man en begon boodschappen op de bank te leggen. Toen alles er op lag, zag ik dat hij alleen een pak baby voeding had om af te rekenen. “Gaat u maar voor hoor,” zei ik, maar hij bedankte vriendelijk.

“Ik heb geen haast. Dankuwel.”

Misschien verwacht je nu een of ander plot of een onverwacht element in het verhaal. Dat komt er niet. Ik was ook niet opeens mijn portemonnee kwijt. Er gebeurde verder niets.

Ik was er gewoon even stil van: te midden van het gehaast en gejakker, te midden van de hectiek rondom sinterklaas: hoffelijkheid en geduld.

Misschien is dat wel wat we allemaal zo hard nodig hebben in deze tijd: hoffelijkheid en geduld.

Gisteren liep ik naar mijn auto na het werk en zag ik dat een man zijn vrouw uit haar rolstoel in de auto wilde helpen, op een heel steil stuk weg. Het zag er moeilijk uit. Toen ik stopte om te vragen of ze hulp nodig hadden, keken ze me in eerste instantie wat geschrokken aan, totdat ze door kregen dat ik alleen maar wou helpen.

Waarom schrikken mensen als iemand wil helpen? Waarom roept dat zo veel verbazing op? Omdat – en dat is zo jammer – het nauwelijks nog voor lijkt te komen dat mensen elkaar spontaan helpen, gewoon, omdat iemand dat kan gebruiken op dat moment.

Dus. Wie nog goede voornemens zoekt voor 2016: hoffelijkheid en geduld weer normaal maken lijkt me best een goede.

Sinterhaast 😨

“Ik ben blij als hij het land uit is.”
Dat fluisterde ik gisteren middag tegen mezelf, terwijl ik mijn wallen bekeek in de spiegel. Wat ik voor ontaarde moeder ben, vraag je je misschien af?

Ik vind het echt wel leuk hoor, allemaal. Zeker als ik dat opgewonden blije snoetje zie, met die rode wangetjes, vol verwachting. Dat heilige geloof.

Iets minder blij werd ik van dat zelfde opgewonden blije snoetje, elk weekend om kwart over vijf ’s ochtends, dat naast mijn bed stond: “Is het al dag? Ja toch? Wat zou er in mijn schoen zitten? Ga je mee naar beneden?”

Sommige kinderen hebben helemaal geen last van spanningen rondom sinterklaas, hoorde ik op het schoolplein. Dat zijn echt relaxte kinderen. Ons kind slaapt er al weken onrustig van. En ze is niet de enige, hoorde ik ook op het schoolplein, van de moeders met net zulke grijze wallen als ik.

En voor die kinderen die iets sneller last hebben van spanningen: Je kunt er ook niet meer omheen, hè. Elke dag sinterklaas journaal, sinterklaas op school, sinterklaas intocht, sinterklaas vieringen bij de werkgevers, sinterklaas bij het lokale winkelcentrum, papieren schoentjes zetten bij de supermarkt…

Ik denk steeds vaker aan vroeger. Wij mochten hooguit een paar keer onze schoen zetten; dan was er pakjes avond waarbij onze buurman piet op het raam klopte, en stond er een wasmand die verdacht veel op de onze leek cadeau mand voor de deur, vol met mooie cadeaus.

Nu is er weken lang gekte, zijn er nachtmerries over witte wieven, moeten we mee zoeken naar hunebed stenen, en worden er knuffels in de schoen gepropt voor rommel piet.

Vanavond dan eindelijk waar het allemaal om draait: pakjesavond. Héérlijk avondje. Héérlijk genieten. En morgen hopelijk eindelijk weer een heerlijk uitgerust en relaxt kind.

Fijne Sinterhaast!

Sinterhaast 😨

Ik ben blij als hij het land uit is.
Dat fluisterde ik vanmiddag tegen mezelf, terwijl ik mijn wallen bekeek in de spiegel. Wat ik voor ontaarde moeder ben, vraag je je misschien af?

Ik vind het echt wel leuk hoor, allemaal. Zeker als ik dat opgewonden blije snoetje zie, met die rode wangetjes, vol verwachting. Dat heilige geloof.

Iets minder blij werd ik van dat zelfde opgewonden blije snoetje, elk weekend om kwart over vijf ’s ochtends, dat naast mijn bed stond: “Is het al dag? Ja toch? Wat zou er in mijn schoen zitten? Ga je mee naar beneden?”

Sommige kinderen hebben helemaal geen last van spanningen rondom sinterklaas, hoorde ik op het schoolplein. Dat zijn echt relaxte kinderen. Ons kind slaapt er al weken onrustig van. En ze is niet de enige, hoorde ik ook op het schoolplein, van de moeders met net zulke grijze wallen als ik.

En voor die kinderen die iets sneller last hebben van spanningen: Je kunt er ook niet meer omheen, hè. Elke dag sinterklaas journaal, sinterklaas op school, sinterklaas intocht, sinterklaas vieringen bij de werkgevers, sinterklaas bij het lokale winkelcentrum, papieren schoentjes zetten bij de supermarkt…

Ik denk steeds vaker aan vroeger. Wij mochten hooguit een paar keer onze schoen zetten; dan was er pakjes avond waarbij onze buurman piet op het raam klopte, en stond er een wasmand die verdacht veel op de onze leek cadeau mand voor de deur, vol met mooie cadeaus.

Nu is er weken lang gekte, zijn er nachtmerries over witte wieven, moeten we mee zoeken naar hunebed stenen, en worden er knuffels in de schoen gepropt voor rommel piet.

Vanavond dan eindelijk waar het allemaal om draait: pakjesavond. Héérlijk avondje. Héérlijk genieten. En morgen hopelijk eindelijk weer een heerlijk uitgerust en relaxt kind.

Fijne Sinterhaast!

Vechten na de hersenbloeding – Het verhaal van Benjamin

Benjamin, een kerngezonde jonge man in opleiding voor luchtverkeersleider, kreeg in 2010 – op zijn zevenentwintigste – plotseling een hersenbloeding door een aangeboren defect in zijn hersenen.

Hij vocht twee maanden in het ziekenhuis voor zijn leven, waarna hij nog ruim een jaar voor zijn herstel vocht in revalidatiekliniek Adelante.

image

Benjamin in het ziekenhuis

Van de ene op de andere dag stond het leven van Benjamin en zijn vrouw Marieke op zijn kop. Benjamin was toevallig die avond nog thuis gebleven; de dag er na zou hij vertrekken naar Amsterdam, waar hij doordeweeks verbleef om zijn opleiding tot luchtverkeersleider te volgen.

Op de badkamer voelde hij een enorme hoofdpijn en merkte hij dat de linkerkant van zijn lichaam het niet meer deed.

Hij riep zijn vriendin: “Marieke, er is iets mis.” Toen Marieke de badkamer op kwam, zag ze dat de linkerkant van zijn gezicht was gaan hangen en dat zijn linker arm niet meer werkte, waarna ze direct de nooddiensten inschakelde.

image

Benjamin in het ziekenhuis. Onder een koeldeken vanwege de hoge koorts / bacterie

Vanaf dat moment begint de achtbaan. In het ziekenhuis wordt hij geopereerd aan een aangeboren defect in zijn hersenen. Artsen kunnen lange tijd geen prognose geven. Het stel en hun familie leven weken lang in grote spanning. Daarnaast wordt Benjamin geteisterd door een bacterie, die zorgt voor langdurige hoge koorts en uiteindelijk ligt Benjamin een maand lang in coma op de intensive care.

image

Benjamin in het ziekenhuis (2010)

“Vanaf dat moment word je geleefd. Het enige dat telt is overleven. Je denkt nergens anders meer aan.”
Benjamin komt uit het ziekenhuis met een halfzijdige verlamming. Zijn lichaam is aan de linkerkant volledig verlamd. Artsen verwachten niet dat hij ooit nog zal kunnen lopen. Maar Benjamin en zijn vriendin Marieke houden hoop. “Ik dacht, ik zal ze laten zien dat ik het wel weer kan leren.”

Nu, vijf jaar later, loopt Benjamin weer. Er is veel gebeurd sinds die noodlottige avond. Na de revalidatie periode komt Benjamin in een tevens moeilijke periode terecht. “Wanneer je uitbehandeld bent, laat het revalidatie centrum je los. Je moet alles zelf doen. Alles is anders. Ik was altijd super zelfstandig en vroeg niet graag om hulp. Plotseling word je op jezelf terug geworpen. Het was een echt gevecht.”

Terug naar de opleiding in Amsterdam kan hij helaas niet meer. Maar thuis blijven zitten is geen optie: Benjamin zoekt net zo lang totdat hij Dynalean vindt, een werkgever die hem in zijn oude vakgebied (ICT) aanneemt.

“Na die gitzwarte periode heb ik Marieke ten huwelijk gevraagd. Ze is altijd naast me blijven staan, heeft me nooit los gelaten. Ik heb een enorm respect voor haar kracht en haar vertrouwen in mij. Ze zei volmondig ja. De trouwdag was emotioneel en erg mooi. Ik was zo trots dat zij mijn vrouw was geworden.”

image

Benjamin en Marieke op hun trouwdag

Na de bruiloft raakt Marieke in verwachting van hun zoontje, Dastan.
“Het is een wonder dat ook deze droom, die we ooit vanzelfsprekend achtten, ook uit kwam voor ons. Maar ook het krijgen van een kindje was een uitdaging. Met name in de dagelijkse verzorging is het wel eens pittig en probeer ik zo veel mogelijk om mijn verlamming heen te werken. Ik ben trots op onze zoon en hoe goed hij het doet. Ik had jaren geleden nooit durven dromen dat we nog eens een gezin zouden vormen.”

“De ambulance broeders dachten dat ik het ziekenhuis niet zou halen. De chirurg dacht dat ik de operatie niet uit zou komen. De fysiotherapeuten in het ziekenhuis dachten dat ik niet meer zou leren lopen. De mensen van de revalidatie kliniek dachten niet dat ik ooit nog voor een normale werkgever kon werken. Gelukkig ben ik eigenwijs en altijd vol blijven houden, en is me uiteindelijk meer gelukt dan wie dan ook ooit had verwacht.”

Nu, anno 2015, leeft het gezin samen en zijn ze sterker dan ooit. Benjamin weet nog steeds niet van opgeven.
“Dit was dan ook een goed moment om iets te doen voor Serious Request. Ik wil laten zien dat je alles kunt bereiken, als je er maar voor knokt. Ik besloot te gaan trainen voor een halve triatlon. Ik train daarvoor bij Anytime Fitness in Geleen. Ik hoop met mijn actie zo veel mogelijk geld in te zamelen voor kinderen in oorlogsgebied. Zodat zij ook kunnen vechten voor hun toekomst.”

Wil jij Benjamin steunen in zijn actie? Ga dan naar https://kominactie.3fm.nl/actie/ben-unstoppable en sponsor zijn actie!

Het ouderschap: Fantastisch, maar ook heel vies.

Het is fantastisch om moeder te zijn. Echt, geweldig. Ik zou het nooit anders willen. Maar het ouderschap is naast geweldig en mooi en fantastisch ook vaak bijzonder vies.
“Mama, kijk! Ik heb een hele grote neuzevreutel gevangen!” Of je wil of niet (je wil niet), daar staat je kleuter, vlak voor je neus, met een wonderbaarlijk grote vangst uit de zijne. Natuurlijk gebeurt dit niet thuis, waar tissues en stromend water voorhanden zijn. Dit gebeurt midden in de supermarkt, net die ene keer dat je geen tissues bij je hebt.

Kerstavond, bijvoorbeeld. De mooiste tijd van het jaar. Je maakt je kleintje klaar om te vertrekken naar het Familie Diner. Al weken hingen de allermooiste kleertjes klaar, ver weg van de andere gewone kleren, zoals die geweldige, onverwoestbare jeans van de Zeeman en de Hema. Nadat je je kleine wolk hebt gebadderd en ze fris ruikend in haar mooiste kerstjurkje hebt gehesen (dat meer kostte dan jouw complete kerst outfit bij elkaar) en exact drie minuten voordat je moet vertrekken naar het Diner, ruik je opeens een verdachte geur. Alsjeblieft, laat het niet waar zijn, fluister je tegen de kerststal onder de boom, terwijl je je omdraait en je peuter in slow motion lachend weg ziet kruipen met een bruin-groenig plakaat van peuterdiarree op haar rug. Dwars door het veel te dure stof heen.

Ouderschap is gewoon vies. Je leert dingen die je nog nooit geweten hebt, zoals hoe ver een kraaltje omhoog kan in een neus, hoe ver een kind kan projectiel braken, en hoe smerig zwemwratjes zijn als ze open gekrabd worden. En: hoe hygiënisch je het ook probeert aan te pakken, het is nooit genoeg. Hoe steriel je huis ook is, iedere dag worden er gratis en voor niets school- en opvang bacillen mee naar binnen gedragen. Je kunt nog zo er tegen vechten; dat helpt niet.

“Pietertje moest poepen vanmiddag, tijdens de pauze op school.” vertelde kindlief ons eens, uiteraard toen we zaten te eten. “Oh, uh, oke.”
“Maar de juf had geen tijd om met hem mee te gaan naar binnen.”
“Waarom zou de juf mee moeten gaan naar binnen?”
“Ja, omdat hij zijn billen nog niet zelf kan af vegen!”
“Oh, zo.”  zei ik, en nam een hap van mijn eten.
“Dus heb ik het maar gedaan.”
Mijn eten bleef ergens halverwege mijn keel steken.”Wat heb je gedaan?”
“Zijn billen voor hem afgeveegd! Want het was zo zielig voor hem en hij moest echt erg veel poepen!”
Mijn hoofd had een gevecht met mijn eten: wel of niet terug omhoog komen. U kent het wel.
Ik overwoog of ik moest vragen of ze haar handen wel had gewassen, maar besloot dat ik het niet wilde weten.

Ouderschap. Het is geweldig. Het is bijzonder mooi, liefdevol, maar vaak ook stinkend, vies, en groen.

 

Vrouwen, STOP met vragen of je man wil helpen!

“Hubby heeft me goed geholpen met het vouwen van de was.”
“Hij heeft me vandaag geholpen met stofzuigen / de luier verschonen / ukkie in bad doen!”
Sorry, ik wil niet al te feministisch doen, maar van dit soort opmerkingen krijg ik spontaan uitslag.

Waar is het precies mis gegaan, als wij vrouwen moeten bedelen om hulp in huis of met de kinderen?

Zijn mannen dan geen volwassen mensen, die net zo goed in staat zijn om huishoudelijke / ouderlijke taken te vervullen? Volgens mij kunnen ze dat namelijk prima. Wanneer is het gebeurd, dat we van dankbaarheid op de grond moeten vallen als onze wederhelft iets doet, wat wij elke dag als vanzelfsprekend beschouwen?

Mee helpen in het huishouden is geen kadootje dat je af en toe kunt krijgen van je man. Het is ook niet iets waar je om zou moeten hoeven vragen. Het is 2015, niet 1950. Als er sprake is van een gelijkwaardige relatie, hoort dit vanzelfsprekend net zo de verantwoordelijkheid te zijn van je partner, als van jou.

Zonder dat je hoeft te vragen, verontschuldigen, smeken of belonen. Het zijn immers volwassen mannen, geen jongetjes van vier. Toch?

Waarom je WEL vaarwel mag zeggen tegen energie zuigende mensen

Iedereen kent wel zo iemand: een energie zuigend persoon. Je weet wel, zo iemand die altijd iets heeft, altijd zichzelf het aller zieligst vindt, of die permanent in de slachtofferrol is gekropen.

Energie zuigende mensen zijn de meest vermoeiende mensen. In het begin denk je nog; ach gossie, het zit hem of haar echt niet mee, ik geef mijn steun. Maar al snel word je meegezogen in de ellende van hun “poor me” houding en merk je dat je helemaal leeg en uitgeput terug komt van wat een gezellig middagje thee drinken moest zijn.

Het is oké om afscheid te nemen van zulke mensen. Allereerst is het leven te kort om een dood paard te trekken. Want meestal gaat er zo veel energie zitten in zo’n energiezuiger, dat je te weinig tijd en energie overhoudt voor de leuke, geven-en-nemen-vrienden in je leven die wél weten hoe een gelijkwaardige vriendschap werkt.

Daarbij help je zo’n persoon met al jouw goedbedoelde hulp helemaal niet. Sterker nog; door elke keer klaar te staan om de stukjes weer aan elkaar te plakken, bevestig je hun afhankelijkheid en slachtofferrol alleen maar.

Jij bent verantwoordelijk voor jouw leven; zij voor hun leven. Niet jij, niet iemand anders: zij zelf. Hard? Ja. Eerlijk? Ja! Er is niets mis met iemand steunen in moeilijke tijden (ook dat is vriendschap!), maar als het altijd van een (jouw!)  kant af moet komen, is er iets mis. Je hebt dan in feite drie keuzes:

1. Je blijft steunen en begrip tonen tot je een ons weegt. Of totdat jou iets overkomt, en je er achter komt hoe weinig je er voor terug krijgt. Of totdat je gewoon geen energie meer over hebt. Vermoeiend!

2. Je gaat het gesprek aan en geeft aan dat het je vermoeit. Blijf bij jezelf, bij je eigen gevoel, en laat je vooral niet mee sleuren in hun “poor me” tirade. Die volgt namelijk onvermijdelijk als je pijnlijk zichtbaar maakt waar de schoen knelt.

3. Verbreek de relatie / vriendschap. Vriendschappen komen en gaan; en dat is oké. Sommige vriendschappen heb je voor het leven, sommige niet. Dat mag ook gewoon!

Het leven is te kort om het voor iedereen perfect te doen. Energiezuigers zijn vaak geen verkeerde mensen; ze hebben zich alleen een verkeerde levenshouding aangemeten. Het is echter niet jouw taak om dat probleem op te lossen! 🙂

Over ouder worden 😨

Toen ik een jaar of vijftien was, vond ik mensen van vijfendertig en ouder bejaard. Ik wilde wel achttien zijn, maar veel ouder ook weer niet. Toen ik achttien was, wilde ik vijfentwintig zijn. Ik wilde me dolgraag volwassen voelen. Grappig eigenlijk: toen geloofde ik nog dat ik ooit volwassen zou worden.

Toen ik twintig werd voelde ik me heel wat. Pas toen ik op het randje van dertig worden kwam, begon me langzaam te dagen dat het steeds sneller gaat, allemaal. Opeens kon ik niet meer dansen tot zes uur ’s ochtends in de discotheek. Ik hield het nog maar tot een uur of twee vol.

Nu ik vijfendertig ben, heb ik een heel gemengd gevoel bij mijn leeftijd. Van de ene kant voel ik me zekerder en innerlijk beter dan ooit; ik ken mezelf beter en durf te vertrouwen op mijn intuïtie.

Van de andere kant zie ik de grote 4-0 naar me zwaaien in de verte, en begin ik me steeds vaker toch wel een beetje oud te voelen. Als tieners mevrouw tegen me zeggen, bijvoorbeeld, wil ik eigenlijk heel hard roepen “Ik ben geen mevrouw!”. Dat doe ik natuurlijk niet echt, want het is een wonder dat er nog nette tieners bestaan die meneer en mevrouw zeggen. Die moet je koesteren.

Gelukkig zie ik aan heel veel mensen om me heen dat het leven pas begint bij veertig. Ze zijn hip, fit, zelfverzekerd, modern en je zou ze vaak niet meer dan 35 geven. Dat geeft de burger moed.

En als ik dan lees hoe veel mensen veel te jong sterven, dan zeg ik tegen mezelf: Zeik niet, mens. Je wordt tenminste ouder.

Waarom je nooit “We moeten praten.” tegen een man moet zeggen!

Als je ooit in een langdurige, gelukkige relatie met een man terecht wil komen of blijven, knoop deze les dan goed in je oren. Zeg nooit, ik herhaal NOOIT, tegen een man dat “we moeten praten”! De man, die nietsvermoedend en vrolijk naar Studio Sport zit te kijken, verkrampt compleet tot een grote bal stress bij het horen van deze zo gevreesde woorden. 

We moeten praten is een trigger voor mannen, dames, en geen positieve. Nu is praten sowieso al geen grote hobby van (een heel aantal) mannen. Maar de ervaring leert de man in de loop der jaren, dat we moeten praten vaak de inleiding is tot de grootste ruzies, de ergste discussies, of op zijn minst (maar ook dat is erg!) een periode van langdurig moeten luisteren naar zijn vrouw. En we weten allemaal, dat langdurig luisteren niet in de top 10 van mannenhobby’s voorkomt. Tenzij ze sport uitslagen voorleest of zo.

Dus verkrampen zijn spieren, knijpt hij bijna zijn telefoon kapot, werpt hij een blik op de kalender om te zien of het (PLEASE GOD NO!) die tijd van de maand al is, en zet hij zich schrap op de bank, met samengeknepen billen. Daar komt ze, met haar we moeten praten! Snel verzamelt hij in zijn – inmiddels tamelijk bezwete – hoofd tegenargumenten tegen de meest bevochten onderwerpen van relationele discussies. Ik doe ook wel eens de afwas, ik heb minder lichaamsgassen laten ontsnappen, ik heb pas nog mijn onderbroek verschoond, ik heb de bril weer omlaag gedaan. Nagelbijtend en tandenknarsend zit hij klaar tijdens de angstaanjagende stilte voor de storm die we moeten praten heet. Dat heet; als hij het niet al op een lopen heeft gezet.

We moeten praten zeggen tegen een man zet alle lichten op rood, het hoofd op tilt, de hartslag op standje hartaanval en komt geen enkel gesprek ten goede. Als je wel een ontspannen, open en gezellig gesprek met een man wilt voeren, doe dat dan vooral niet aangekondigd. Bijvoorbeeld in de auto, als de muziek op staat, hij relaxed is en jij ook.

Of; als je zeker wil weten dat je zijn onverdeelde aandacht hebt, begin dan eens een gesprek als je samen een potje aan het kaarten bent, of in bed, of in bad. Maar wat je ook doet, kondig het nooit aan met de verboden woorden. Breng het terloops, met humor, of in ieder geval zonder al te veel poespas. Wedden dat hij een betere gesprekspartner is dan je had gedacht, nu hij niet verlamd is van angst?

Tenzij je natuurlijk echt heel erg boos op hem bent en hij echt iets goed heeft te maken. In dat geval: go nuts!  

 

MUST WATCH! Miss Piggy covert Hello van Adele. Draag mij maar weg! 😂😂😂

Miss P. met een hilarische cover, die je geheid op de lachspieren zal werken! 😂

BACILLENPOLITIE: De Ongeschreven regels bij een Ziek Kind

image

Ik kwam dit artikel tegen en slaakte een zucht van herkenning. Ja! Ja! Ja! Dit is wat ik ook al jaren denk!

Al jaren verbaas ik me er over dat sommige ouders zo laks omgaan met zieke kinderen. En dan bedoel ik niet eens de verzorging, maar de klakkeloze manier waarop ze hun zieke kind tussen niet zieke kinderen zetten om de bacteriën, virussen en bacillen door te geven.

En nee, je kunt je kind natuurlijk niet met een hele lichte verkoudheid binnenhouden. Evenmin kun je je kind beschermen tegen alle bacillen die rondzwerven op dagverblijven en scholen. Maar als je weet dat jouw junior nog steeds niet helemaal opgeknapt is van zijn marathon projectielbraken, is het wel fijn als je hem weg houdt bij andere kindjes. We weten immers allemaal hoe vervelend het is, om de hele nacht met een emmer te posten naast het bed van je kind, om vervolgens zelf ook dubbel geklapt van de buikkrampen boven het toilet te hangen.

Zelf informeer ik andere moeders tijdig. Als ons meisje buikgriep heeft zeg ik gewoon alles af. Het is zo besmettelijk, dat vind ik gewoon onbeschoft om anderen aan te doen. Als ze iets anders heeft, bel ik en laat ik het aan de andere moeder over of ze de afspraak door wil laten gaan of liever niet. Ik vind dat het minste wat je kunt doen, qua fatsoen en zo.

Bovendien kan een ogenschijnlijk onschuldige verkoudheid bij het ene kindje een astmatisch ziekenhuis bezoek betekenen voor een ander kind.

Hoe ga jij om met zieke kindjes?

Top Tien dingen die irritant zijn aan Top Tien lijstjes

1. Je komt ze overal tegen, in diverse vormen. Ze gaan meestal over relaties, of kinderen, de ware liefde, of een ander super voorspelbaar onderwerp.

2. Deze lijstjes houden het zo algemeen mogelijk, zodat je altijd wel iets van jezelf herkent in minstens een van de punten.
Een beetje net zoals je plaatselijke waarzegster dat doet: met zo veel mogelijk generalisaties en wat giswerk een zakcentje bij verdienen.

3. Ze zijn altijd genummerd. Zo voorspelbaar!

4. Ze zijn saai en je schiet er niks mee op.

5. Je blijft toch altijd door lezen wat het volgende punt is, omdat de nieuwsgierigheid het dan uiteindelijk toch wint van de wetenschap dat zo’n lijstje meestal nergens over gaat.

6. Je kunt er in getagd worden door een vriendin, die dan alleen “psst… nummer 6 😂!!! LOL! ROFLOL! 😂” typt, waardoor je dat rottige lijstje dan toch maar opent, al was het maar om te zien waar nummer 6 voor staat (en of je je gevleid of beledigd moet voelen).

7. Bij nummer zeven merk je vaak dat de redactie het verzinnen van tien items eigenlijk best moeilijk begint te vinden, dus komt hier meestal een uiterst zwak punt.

8. Snurk.

9. Ze doen alsof ze het beste punt tot het laatst bewaren…. en dan………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

10. Zijn ze toch nog steeds OERSAAI en ben je bovendien weer een paar kostbare minuten van je leven kwijt met het lezen van een zinloze opsomming van dingen die je al lang wist.

Als je nog leuke toevoegingen hebt aan dit top 10 lijstje, laat het ons weten! Hoe inhoudslozer hoe beter! 🙂

Dag Sinterklaasje *alleen geschikt voor volwassenen*

Ik weet nog toen ik het Grote Geheim ontdekte over Sinterklaas. Je weet wel, dat hij ooit wel bestaan had, maar dat er nu alleen nog maar neppers rondlopen.
Ik hoorde het van een meisje in mijn klas. “Hij bestaat niet!”
“Dat is niet waar!” riep ik verontwaardigd. “Ik heb gisteren nog bij hem op schoot gezeten!”
Boos liep ik weg bij het volhardende kind, met haar waarheid die ik niet wilde weten.

Toch liet het me niet meer los die dag. Als hij niet echt bestond, bij wie had ik dan in godsnaam op schoot gezeten? Voor wie had ik dan al die mooie tekeningen gemaakt? Waar had ik me überhaupt dan al die jaren druk om gemaakt, toen mijn ouders zeiden dat sinterklaas alles wist en zag? Voor mij was het programma Big Brother in die tijd helemaal geen verrassing: zo had ik me al die jaren als kind al gevoeld rond november en december: continu bekeken worden, op je tenen lopen, woede aanvallen de kop indrukken.

Ik dacht er een dag en een nacht over na. Om vijf uur ’s ochtends was ik er wel klaar mee en besloot ik mijn moeder wakker te maken. Mijn moeder slaapt nogal vast, en net als ik is ze de eerste paar minuten eigenlijk niet aanspreekbaar. Toch waagde ik het er op. Ik ging naast haar kant van het bed staan en zei: “Klopt het dat Sinterklaas niet bestaat?” “Hmpf,” zei mijn moeder, “…dat klopt wel ja.”

Ik geloof dat ik ongeveer een uur heel boos ben gebleven, om precies te zijn tot het moment waarop ik begreep dat ik toch cadeaus zou blijven ontvangen in december. Daarbij hoorde ik nu bij de grote kinderen die goed konden zwijgen tegen kleine kinderen, en dat vond ik dan wel weer heel speciaal en eervol en cool.

Ik denk echter wel dat sinterklaas me er van heeft weerhouden om ooit nog eens heilig te gaan geloven in een andere fictieve figuur. Als die bubbel eenmaal gebarsten is, is ie nu eenmaal kapot. Ik herinner me dat ik met mijn ouders naar de mis ging met Kerstmis en dat ik dacht: wanneer zou bekend worden gemaakt dat God ook niet bestaat? Van hem wordt immers ook gezegd dat hij alles weet. De Big Brother voor volwassenen, zeg maar. Ik besloot in het vervolg alleen nog te geloven in dingen die echt bestaan. Zoals echte mensen om me heen.

de nieuwe wereld – gedicht

er houdt een wereld op
vol heel normale veiligheid
of misschien is die er
nooit geweest

er houdt een leven op
waar vertrouwen
verruild wordt door angst
en mensen
klakkeloos aannemen
wat hen voor wordt gelogen

wat ons los maakt uit
de beklemmende grip
die angst op ons kan hebben

is vertrouwen geven
elkaar in de ogen kijken
even begroeten
even helpen
een hand geven

niet langs elkaar heen
maar met elkaar
niet lijnrecht tegenover
maar dwars door elkaar

want wie angst zaait
oogst haat
en wie kennis zaait
oogst levens

De harde waarheid van Sintercalorieen

sinterklaas

Mee snoepen met Sinterklaas?    bron foto: dvhn

 

Wat denk je: “Ik mag best een beetje mee snoepen van al dat lekkers dat in de schoorsteen wordt gemikt?”

Zeker mag jij dat. Je zwoegt en ploetert al het hele jaar in de sportschool, telt al duizend jaar fanatiek calorieën, kent alle Rennen met Evy opnamen uit je hoofd of hebt een paar maanden geleden besloten dat je meedoet met de koolhydraat-haat.

Maar als je het dan toch gaat doen, je laten gaan met Sinterklaas (en nee, dat bedoel ik niet fout), doe het dan wel bewust. Want dat onschuldig ogende snoepgoed bevat wellicht meer calorieën dan je op het eerste gezicht zou denken.

Zo zitten in 4 chocolademunten van 15 gram al meer dan 100 calorieën (lees: 10 minuten touwtje springen om dit te verbranden).
In een speculaassinterklaas zit, ook al rijmt het zo leuk, toch ook al zo’n 100 calorieën (les het springtouw nog maar niet op zolder).

 

Werk je een grote chocoladeletter naar binnen in je eentje? Dan sla het avondeten maar even over. Je hebt namelijk zojuist meer dan 700 (!!!!) calorieën binnen gekregen. Burps!

Taaitaai is overigens de minst slechte sinterklaas traktatie: per mini taaitaai poppetje krijg je 15 calorieën binnen.

Maar als je je dan toch te buiten gaat aan die terugbetaling die je kind kreeg voor slechts een tekening en een wortel, geniet er dan in elk geval van. Het is immers maar een keer per jaar Sinterklaas.

Waarom de “Pedagogische Tik” helemaal niet pedagogisch is

Een lel om je oren, of een pak billenkoek. Vroeger was het de normaalste zaak van de wereld. Tegenwoordig vinden zelfs nog veel mensen dat de “Pedagogische Tik” moet kunnen op zijn tijd.

Ik ben daar zelf 100% op tegen. Allereerst omdat je daarmee een kind voordoet, dat wanneer je onmachtig bent om een conflict op te lossen, fysiek ingrijpen geoorloofd is. Die “Pedagogische Tik” is helemaal niet pedagogisch, juist eerder een teken van onmacht en frustratie van de ouder.

Onderzoek wijst uit dat kinderen die die pedagogische tik wel eens vaker krijgen, op latere leeftijd een ontregeld stress systeem hebben en meer last krijgen van hart en vaatziekten, depressie en andere ziekten zoals fybromialgie en chronisch vermoeidheid syndroom.

Zo onschuldig is die pedagogische tik dus niet op lange termijn. Tevens stijgt de kans dat de ouder wel fysiek gaat ingrijpen bij het overschrijden van de fysieke grens. Dat alleen al is voor mij reden genoeg om bij mijn standpunt te blijven; fysiek tikken uitdelen is onnodig en schadelijk voor je kind.

Hallo moederschap, bye bye principes!

Oké. Ik geef toe. Vroeger had ik principes. Heel wat zelfs. Echter, sinds ik moeder ben geworden zijn daar een heel aantal van uitgeroeid, verdwenen, foetsie.

Slaap, volwassene, slaap….
Zo had ik vroeger het principe dat ik ten alle tijden voldoende slaap moest krijgen. Ik hoor de moeders die dit lezen al: LOL!!! LOL!!!
Dat principe van voldoende slaap en zelfs af en toe een dutje op zijn tijd: bye bye principe.

Gagagoegoe moeder

Ook had ik het principe dat ik geen moeder zou worden die met zo’n verwrongen, hoog gagagoegoe stemmetje tegen haar kind zou gaan praten.
Dat principe heb ik na de geboorte zo’n drie seconden vast kunnen houden.
“Wat ben jij schattig? Ben jij schattig? Ja? Ja? Ahgagagagagagoegoegoe?”
Ik weet het.
Het is erg.

Toilet pret

Ik had ook het principe: poepen of plassen doe je fijn alleen, in volstrekte privacy en rust. Dat principe is de deur uit gevlogen rond de tijd dat onze dochter leerde lopen.
U snapt wel waarom.

Mini wellness center

Mijn badkamer was ooit een mini paradijs met wellness faciliteiten, zoals een speciale plank over het bad waar ik mijn magazine en glas wijn op kon zetten. Ook stonden er kaarsen en zo. De badkamer moest namelijk een oase van rust zijn om bij te komen van een vermoeiende werkdag, zo luidde het principe.
Tegenwoordig vind ik – als ik al tijd heb voor een bad – regelmatig een half geplet badeendje onder mijn billen, liggen er alleen nog Donald ducks op de badkamer en spendeer ik meer tijd aan het schoonmaken van het bad dan aan er in liggen. Sorry, badkamer principe. Ooit zien we ons weer!

Rustig telefoneren

Wat had ik een hekel aan moeders die niet meer konden bellen zonder dat er opeens een “Haal dat onmiddellijk uit je neus Wouter-Kabouter!” midden door het gesprek heen galmde.
Ik zou dan ook een moeder worden die rustig kon telefoneren, dacht ik.
Tja.
Ik had het mis. Ik wist toen nog niet dat kinderen een uur in alle rust kunnen spelen, totdat de telefoon gaat. Oh, denken kinderen dan, mama belt! En ik moest nog heel veel dringende dingen tegen haar zeggen! Ik stop gauw een kraal in mijn neus of een vinger in het stopcontact, dan hangt ze vast wel op!

Ik zal regelmatig blijven uitgaan en niet te veel over mijn kind praten

Dat principe, dat heeft ook een appeltje met mij te schillen. Sta je daar, na een vermoeiende week, waarin tandje nummer drie, vier en vijf met veel gekrijs doorbraken, met wallen tot op je knieën in de kroeg. Want ja, principes hè. Voordat je het weet heb je het met een andere moeder over rode wangen, krampjes en oei ik groei geneuzel, terwijl je terloops op de klok kijkt om te zien of het al een tijdstip is waarop je met goed fatsoen kunt vertrekken, eindelijk je heerlijke, warme bed in.

Het spijt me, principes. Ooit zal ik jullie weer in werking stellen, daar ben ik van overtuigd. Het zal echter niet gebeuren eer kind op zichzelf  gaat wonen, vrees ik. Tot dan!

Helft jonge kinderen kiest schoonmaakmiddelen boven speelgoed!

Je moet er niet aan denken dat je kind per ongeluk schoonmaakmiddelen binnen krijgt. Toch gebeuren er jaarlijks nog duizenden ongelukken met huishoudchemicaliën.

Kinderen tussen de 0 en 4 jaar lopen het grootste risico. De oorzaak? Kinderen zien het gevaar niet en vinden de producten interessant.

image

Bron: VeiligheidNL

Om te voorkomen dat kleine kinderen deze schoonmaakmiddelen innemen dienen deze altijd buiten handbereik van kinderen te staan, dus: hoe hoger, hoe beter!

Zorg dat je kind er niet aan kan komen op een onbewaakt ogenblik. Dus ook niet heel even die fles chloor op het toilet laten staan, niet de vaatwastabletten laten slingeren, et cetera.

Hoe hebben jullie de schoonmaakmiddelen opgeborgen?

Het hele artikel van VeiligheidNL lees je hier.

Bron: VeiligheidNL.

Dicht bij je zieke kind – het Ronald Mcdonald huis is onmisbaar!

Als je kind ziek is, wil je dicht bij hem of haar zijn. Deel deze video van het Ronald Mcdonald huis: het blijft onmisbaar!

Lief kind…

Lief kind van me,

Al vanaf de seconde dat je geboren werd, heb ik mezelf een doel gesteld: jou begeleiden en helpen om gezond en gelukkig op te groeien.

Ik zal naast je lopen op de dagen dat je blij bent, maar ook als je verdriet hebt.
Ik zal je hand vast houden als je pijn hebt, maar ik zal je ook even los laten, als dat nodig is voor jou om iets te leren.

Toen je pas een paar dagen oud was lag je op een avond op mijn buik. Ik keek naar je en kon het maar niet bevatten: had ik jou gemaakt? Ik keek naar je vingers en teentjes en rook je baby geur. Ja, je bent er, en ik zal alles doen om je een zo mooi mogelijk leven te bieden.

Zo vaak hoor en zie je, ver weg en dicht bij, het grote, alles verterende verdriet van moeders die geen kind kunnen krijgen, moeders die hun kind verliezen. Het grijpt me naar de keel, omdat me dat het ergste lijkt wat je kan gebeuren. Ik zie de gebroken stukken hart op de grond liggen, samen met de vervlogen hoop en de stille, uitgeputte tranen.

Dus maak ik stil een wens. Ik brand een kaars voor de moeders die zich een weg moeten banen door die eenzame, wanhopige gevoelens, en hoop met hen dat zij hun wens zullen zien uitkomen.

Lief kind, ik hoop je ook te kunnen leren om compassie te hebben met de mensen om je heen – ver weg en dichtbij. Ik hoop je te leren je eigen mening te vormen, wat iedereen anders om je heen ook zegt. Ik hoop je te laten zien, dat eerlijkheid en empathie ontzettend belangrijk zijn, juist in deze verhardende samenleving.

Ik hoop je ook te leren dat je gevoelens mogen bestaan en mee tellen, wat die ook zijn. Dat je fouten mag maken, omdat je daar meer van leert dan van perfecte dingen. Ik hoop dat ik je kan leren dat er geen verschil bestaat tussen arme en rijke mensen, gekleurd of blank, hetero, homo of transgender. Ik hoop dat je mensen zult beoordelen op basis van hun karakter, in plaats van hun uiterlijk.

Of het allemaal gaat lukken wat ik hoop voor jou, dat weet ik niet. Ik ben ook maar een mens, en zeker niet perfect. Maar mijn best doen, zal ik zeker.

Mama.

Brief aan mijn Lijf

Lief Lijf,

Wat haat ik je soms. Op sommige dagen kijk ik naar je in de spiegel en wil ik gewoon weer terug in bed gaan liggen. Dan staar je me brutaal aan, alsof je wilt zeggen: Ha! Je wordt oud! En rimpelig! En de zwaartekracht heeft je te pakken!
Er zijn dagen waarop ik denk: Ach, lijf, zolang je me vandaag maar van A naar B brengt, ben ik al gelukkig met je.

Er zijn ook dagen waarop ik blij met je ben, je mooi vind en tevreden naar je kijk in de spiegel. Maar er zijn ook dagen waarop ik je af beul, met wandeltochten van kilometers lang, avonden dansen of sporten. Daar straf je me dan meestal de dag er na voor (en die daar na is stiekem nog erger!).

Soms heb ik echt een hekel aan je: die huid, die kwabbels, putjes, rimpels.. Op die dagen heb ik spijt van die tijd die nooit meer terug komt; toen ik nog zo jong was dat niks mee zwaaide als ik zwaaide. Toen ik nog niet wist wat striae was. Toen ik nog geen stretch marks op je had gemaakt met het dragen van mijn kind.

Maar, lief Lijf, toch houd ik van je.
Oké, je bent niet meer zo strak. Oké, er begint overal wat na te laten. Maar: je draagt me. Je bent gezond, en daar ben ik dankbaar voor als ik zie hoe veel mensen dat geluk niet (meer) hebben.

Je geeft mijn ziel een tijdelijk huis om in te wonen. Het huis is niet perfect, maar iedereen weet: de gezelligste huizen zijn juist die huizen waarin geleefd wordt. Ik hou van je, met al je voegen, barsten, onvolmaaktheden. Want je bent van mij, je bent onderdeel van mij, en – waar ik het meest dankbaar voor ben – ik heb je nog.

Ik zal je ook ten alle tijden proberen te beschermen, lief Lijf. Je bent van mij en van niemand anders. Als ik lees over vrouwen wiens lijf zonder toestemming wordt gebruikt als voorwerp, huil ik van verschrikking. Verruil die goedbedoelde gedragscode voor een cursus zelfverdediging! Geen enkele vrouw is een gebruiksvoorwerp, ongeacht kleding, afkomst of oriëntatie!

Ik zal je altijd proberen te verdedigen, tot de laatste snik. Het recht om zelf te bepalen over het eigen lijf zou veel vanzelfsprekender moeten zijn voor vrouwen (en mannen!) op deze wereld. Je lijf is je huis en niemand behalve jij zelf hoort te bepalen wie je uitnodigt.

Ooit, lief Lijf, zal ik je moeten verlaten. Als ik de zon de laatste keer heb zien opkomen, ben ik je dankbaar voor alles waarmee je me geholpen hebt: lief te hebben, spanning te voelen, een kind te baren, de wereld te bewandelen, ontroerd kippenvel te hebben, te leren, te vluchten, te vechten, dapper te blijven staan, te huilen, hunkeren en knuffelen.

Je bent niet perfect, maar je bent wel van mij.

Liefs…

WAT VROUWEN ECHT WILLEN.

Wat willen vrouwen? Het schijnt een van de grootste Levensvragen te zijn. Naast het Nut van het Leven is Wat Vrouwen Willen een eeuwig raadsel, dat zo hardnekkig als babyspuug op een dure bloes onopgelost blijft bestaan.

Nou, zoek niet verder. Hier komt ie dan. Het antwoord op de vraag die miljoenen mannen overal ter wereld zichzelf regelmatig stellen, terwijl ze met hun koffers weer op de stoep van hun ouderlijk huis belanden, terwijl hun haargrens daar echt al te ver voor is geweken.

Vrouwen zijn ingewikkelde wezens, dat klopt. Ik ga dat niet eens ontkennen. Toch kom je als man al een heel eind, als je je aan HALOR houdt. Wat is HALOR in godsnaam? hoor ik je denken.
Nou, HALOR is een magische combinatie van geweldige eigenschappen die je kunt toepassen in je relatie met een vrouw. Succes is in 99,9 % van de gevallen gegarandeerd.

HALOR staat voor:

Humor
Een dag niet gelachen is een dag niet gevrijd. Eerlijk, heren, er is niets zo saai als een humorloze partner. Maak ons aan het lachen na een vermoeiende dag, en we ontspannen. En als we ontspannen, raken we onze vervelende gedachten of gevoelens gemakkelijker kwijt. Zoals ik al zei: een dag niet gelachen is een dag niet gevrijd. Dus: zie de humor in van dingen, zet eens een onderbroek op je hoofd (wel een schone!), vertel een mop (wel een goede!)… wat je ook doet: maak haar aan het lachen.

Aandacht
En nee, met aandacht bedoel ik niet een half gemompeld “hm-hm.” van achter je tablet of gsm. Met aandacht bedoel ik echte, in your face, aandacht. Kijk je vrouw eens aan, pak haar vast, knuffel haar, dans met haar, kietel haar, kus haar, laat haar merken dat je haar mooi vindt.

En ja, ook (zeker!) als ze ziek is en ze eigenlijk best wel een grijsgrauwe kleur heeft in haar gezicht, terwijl ze in haar Snoopy pyjama en ochtendjas rondloopt met coupe vogelnestje. Aandacht, aandacht, aandacht.

We weten dat je favoriete mannen-hobby iedere dag op je roept, vanuit je mancave of vanuit die geweldige televisie of PlayStation, maar echt: weersta die neiging ook eens en vraag haar eens hoe haar dag was. Luister dan ook echt als ze antwoord geeft. Geloof me; we voelen het feilloos aan als je tijdens ons verhaal aan tieten of bier (of beter nog natuurlijk: ALLEBEI) staat te denken. Zelfs als haar half uur durende verhaal over haar collega’s volgens jou ook best in drie zinnen kon worden samen gevat. Wij hebben dat half uur durende relaas nou eenmaal nodig, met zijsprongen en al.

Liefde
Liefde is de sleutel tot alles. Heb haar lief. Vind daar in wel een balans. Niet te weinig (als we alleen maar een roommate hadden gewild hadden we dat wel gezegd), maar je hoeft haar ook weer niet helemaal dood te kleffen. Laat haar zien dat je van haar houdt. Dat hoeft niet met dure cadeaus (alhoewel dat op zijn tijd ook eens leuk is, en een stofzuiger echt GEEN goed verjaardagscadeau is, ik herhaal, GEEN geschikt verjaardagscadeau!!).
Vertel haar dat je van haar houdt. En nee, niet alleen na een ruzie. Schrijf het eens op een briefje voor haar. Maar vooral: laat het ook zien in je acties. Als zij de hele nacht op is gebleven met jullie offspring en jou heeft laten slapen, bied dan aan om de nacht er na de wacht te houden zodat zij bij kan slapen. Neem haar niet (onder geen beding!) voor lief. Zij is net zo min vanzelfsprekend als dat jij dat bent voor haar.

Openheid
Ook heel belangrijk: openheid. Natuurlijk hoef je niet te zeggen “Ja, nu je het zegt! Je kont lijkt inderdaad echt mega huge in die broek!” Zo open hoeft nu ook weer niet. Met openheid bedoel ik ook niet dat je in je onderbroek voor haar moet gaan staan, luid “Trek eens aan mijn vinger liefje!” roepend, waarna je – trots op de akoestiek van je scheet – op je borst gaat staan kloppen.

Wat ik wél bedoel is: als je toch toevallig bepaalde gevoelens hebt, ambities of frustraties: probeer er eens iets over te vertellen, in plaats van je de hele week terug te trekken in voornoemde mancave. Wij vrouwen zijn er bijzonder goed in om te luisteren, en wie weet: misschien heb je zelfs nog baat bij onze vrouwelijke kijk op zaken, of leer je nog iets van onze oplossingen. Betrek ons bij jullie leven. Dan zijn we ook sneller geneigd dat andersom te doen.

Respect
Zonder respect bestaat er geen liefde. Behandel je vrouw met respect. Respectloos gedrag is een recept voor mislukking in relaties. Ik zie ze wel eens: mannen die hun vrouw afkraken waar anderen bijstaan. Zo sneu! Overigens is het net zo sneu om te doen waar geen anderen bij staan. Het is gewoon het laagste wat je kunt doen. En de snelste manier om de liefde van een vrouw kapot te maken. Vernederen past niet binnen liefde, agressie en geweld even min. Een echte man hoeft niet fysiek of mentaal zijn vrouw te kleineren of aan te vallen. Respect is het sleutelwoord.

Zo, nu weet je het.
Leer het even uit je hoofd, HALOR,  HALOR, HALOR.
Zit ie er in? Mooi.

PS. Zo ingewikkeld was het niet, toch?

Red Ieniemienie en haar crew: van Sesamstraat blijf je af!

Ieniemienie

Kijk eens goed naar de foto van Ieniemienie. Die gezichtsuitdrukking is exact de gezichtsuitdrukking van Nederlandse ouders, sinds uitlekte dat Ieniemienie en haar vrienden van Sesamstraat  in de problemen zitten. NPO1 wil Sesamstraat verplaatsen naar themakanaal Zapp Xtra, om plaats te maken voor Tijd voor MAX van Omroep MAX.

Uh, wat? Weten de televisie bazen wel, hoe druk kinderen het tegenwoordig hebben? Niets ten nadele van de oudere mensen, maar hebben ze enig idee hoe weinig vrije tijd kinderen vandaag de dag nog hebben? Nee? Nou, dan laat het me even uitleggen. Van half negen tot drie zitten kinderen gemiddeld druk bezig te zijn met leren, op school. Daarna hebben ze vaak nog afspraken, zoals zwemles, voetballen, afspraken met klasgenootjes, noem maar op.

Het enige vaste, voorspelbare rustmoment dat kinderen hebben voor bedtijd, is juist dat moment, waarop Sesamstraat op televisie komt. Samen met hun ouders kijken ze naar de avonturen van Ieniemienie en haar vriendjes op NPO1.

En dat wil men nu dus veranderen. Na veertig jaar. Wie is er niet mee opgegroeid? Normaal gesproken ben ik altijd wel voor veranderingen, maar deze gaat me een stap te ver. Sesamstraat is gewoon Heilig! Daar blijf je van af. De oudere mensen hoeven niet om zeven uur in bed te liggen. Zij zullen daar vast wel begrip voor hebben, toch? Al was het alleen al omdat ze zelf vroeger met ons ook voor bedtijd Sesamstraat hebben gekeken.

Shocking: voor wie zich afvraagt wat moeders doen de hele dag, als ze thuis zijn met de kinderen 😂

Ik kwam deze foto tegen op mijn Facebook tijdlijn. Overdreven of niet: ik moest er stiekem best hard om lachen.

image

Foto: Heath Robbins

Want laten we eerlijk zijn: moeders die (een dag, of alle dagen) thuis zijn, zitten zelden een seconde stil. (Dat geldt gelukkig ook steeds meer voor vaders!)

En in plaats van te klagen over wat je allemaal doet op zo’n dag – want het is vermoeiender dan een dag op je werk, thuis zijn! – kun je het natuurlijk ook gewoon eens niet doen.

Het eindresultaat van een dag niets doen met kinderen in huis zie je loud and clear op de foto. Acties spreken luider dan woorden: of in dit geval dan, het weglaten van acties :).

Ik heb al een datum geprikt in mijn agenda. Het lijkt me heerlijk om dit experiment eens uit te proberen. En dan aan het eind van de dag ook zo’n foto maken, met mijn haren rechtop, te midden van totale chaos. Héérlijk! Nou ja, voor een dag dan.

Afscheid (gedicht)

image

de kamer was plotseling zo leeg
stiller en leger dan voor jou
starend naar buiten
hopend, dat je terug komen zou

dat je in je jas
voor de voordeur stond
de regendruppels van je glijdend
op de grond

dat ik nog een keer
in je armen kon schuilen
nog een keer kon gaan slapen
zonder te huilen

waarom, wie bepaalt
dit te vroege afscheid
wie dacht ooit dat dit lijden zou
verzachten met de tijd

maar het bleef stil
op die lege plaats, van jou
vielen stil mijn tranen
om wat nooit meer komen zou

Het Grote Social Media Gedicht

image

Je hoeft de deur niet uit
om de wereld te bekijken
Facebook ligt regelmatig
bezaaid met lijken

Je hoeft niet je voordeur uit
of op bezoek te gaan bij buren
Op social media kun je
ongegeneerd gluren

Ellende, vluchtelingen,
zwarte of witte piet
Je kunt je overal in mengen
Alles wat je op je tijdlijn ziet

In de auto rijden we
terwijl de bliepjes ons lokken
Kijkend op onze mobiel
rustig iemand van de sokken

Iedere dag kun je wel
een win actie delen
Maar verwacht er niets van
jullie zijn met zo velen!

Waar je ooit hoopvol
aan die win actie bent begonnen
Daar heb je nog nooit
echt iets mee gewonnen

En is iemand toevallig
even op zijn relatie uitgekeken
Dan wordt er met gemak
digitaal naar een ander uitgeweken 

Je hoeft niet op te kijken
van je telefoon
Je hele leven in een schermpje
dat is toch heel gewoon?

Toch vergeten we soms dingen
zoals een echte knuffel of zoen
Er zijn nou eenmaal heel wat dingen
die het digitaal niet zo goed doen

Die digitale anonimiteit
bezorgt valse ijdelheid
Het regent nep accounts, hackers
en nog veel meer lekkers

Kinderen die zich eens vervelen
hoeven niet meer buiten te spelen
Want het is stil en eng op straat
en onnodig – zolang de TV op staat

Een brief in de bus
onaangeraakt
Die worden tegenwoordig toch
niet meer gemaakt?

Terwijl mensen online klagen
omdat het zo hard hagelt
Wordt de zoveelste, – met foto! –
aan de schandpaal genageld

Meningen worden klakkeloos
gekopieerd
Zelden wordt nog iets
echt geleerd

Ja, die media zijn
echt sociaal
Net als wij toch,
allemaal?

Uitleg 😂 aan Justin Bieber en alle andere mannen: What do we mean 😂

Justin Bieber is helemaal de weg kwijt. Hij snapt niks meer van zijn vriendinnetje. Daar schreef hij zelfs een heel lied (hit!) over, getiteld What do you mean. Ik moet altijd een beetje lachen als ik zijn liedje hoor. Arme knul.

image

Bron foto: checkit-out.nl

Eigenlijk vraagt Bieber met zijn liedje hele universele vragen, die mannen vaak hebben in de omgang met vrouwen. Vandaar dat ik zo vriendelijk ben geweest om antwoorden te formuleren namens (de meeste) vrouwen op zijn songtekst.

Komt ie:

What do you mean?
Huh?

You’re overprotective when I’m leaving
Dat is omdat ik weet dat je waarschijnlijk weer stommigheden gaat uithalen, Justin.

Trying to compromise but I can’t win
Hahahaha! LOL! ROFLOL! Dat kun je sowieso niet. Je zit in een relatie met een vrouw. Winnen is er niet meer bij.

You wanna make a point, but you keep preaching
Met die “preek” máák ik juist een punt. Goed luisteren Justin, ergens in die lange preek zit mijn punt verstopt!

You had me from the start, won’t let this end
Geef het nog een paar jaar, een paar baby’s en een paar grijze haren. Dan heb je opeens een midlife crisis en een vriendin van 20 jaar jonger die jou “echt begrijpt”.

First you wanna go to the left, then you want to turn right
Dat heeft te maken met ons richtingsvermogen. Koop zo snel mogelijk een goede navigatie voor ons, dan hoef je dit niet meer mee te maken.

Wanna argue all day make love all night
Dat laatste zal vanzelf overgaan, ha!

First you up and you’re down then you’re between
Ooit gehoord van hormonen, Justin? Wij kunnen er ook niks aan doen. Wen er maar aan!

Anti super food moeders, verzamelt u!

Nee, nee, nee, nee, nee!
Ik word er niet goed van, al die artikelen en vingerwijzende betweters, over hun gojibessen en andere super foods. Ik bedoel: kom op man! Ik zocht me laatst helemaal het apezuur naar een pak gewone ordinaire cruesli, omdat ik eerst honderdduizend dozen speciale super food cruesli met bessen, super zaad en godweetwat er in aan de kant moest mikken.

Kunnen we even met zijn allen normaal gaan doen, ja? Welke moeder heeft nu in vredesnaam tijd om elke dag een lunch box met drie honderd compartimenten vol haver, spelt, speciale super bessen en raw food in elkaar te mikken, zonder zich na verloop van tijd (lees: twee dagen) de haren uit het hoofd te trekken van ellende?

Dus, nee, nee, nee! Ik doe er niet aan mee. Gewoon, volkoren boterhammen met gezond en oei, ja, soms ook zoet beleg. En meestal krijgt ze een flesje water mee, maar soms ook gewoon ordinair appelsap, in plaats van biologisch geconcentreerd extract van welopgevoede, genetisch verantwoorde appels, die uit zichzelf vrijwillig uit een boom zijn gevallen.

Ik bedoel, kom op, die kinderen maken tegenwoordig al genoeg mee: het is al erg genoeg dat ze al als peuter de cito toets moeten afnemen. Met al die druk kunnen ze best dat beetje extra suiker gebruiken. Joe!

Lieve mama!

Lieve mama,

Deze brief is voor jou. Ja, voor jou!

Als ik om me heen kijk naar de moeders in mijn omgeving, word ik zo trots.
Ze werken, zorgen, regelen, organiseren, troosten, doen alles voor het welzijn van hun kind(eren).

Vaak zet je jezelf op de laatste plek: dat is begrijpelijk, maar ook zonde. Want mama’s verdienen een standbeeld!

Al die moeders, die zo veel doorstaan om zwanger te raken.
Al die moeders, die zware bevallingen doorstaan om hun kind veilig op de wereld te zetten.
Al die mama’s die hun eigen angsten overwinnen om hun kind lessen te leren.

Toch zijn mama’s vaak veel te streng voor zichzelf. Doe ik het wel goed, ben ik niet te streng / te inconsequent? Help ik genoeg met huiswerk, zorg ik fysiek goed voor mijn kind? En zo gaat de lijst met twijfels aan het eigen kunnen eindeloos verder.

Relax, mama. Je doet het goed. Je geeft je liefde, tijd, zorg, je onbetaalbare aanwezigheid. Je bent trots, streng als dat nodig is, de rots in de branding.

Laat het maar eens gaan, lieve mama: goed genoeg ís goed genoeg. We zijn allemaal niet perfect. Eén geluk: dat hoeft ook helemaal niet.

Een kind leert ook er van als je een fout maakt, en daarna durft toe te geven dat je het mis had. Een kind leert ook van tegengas; daar gaan ze niet dood van. Een kind leert ook er van, als jij eens moet huilen: mama heeft ook gevoelens; dus mogen die van mij er ook zijn.

Je hoeft helemaal niet perfect te zijn. Jezelf zijn is meer dan genoeg.

Liefs,

een andere niet perfecte mama

Twee gigagoede redenen om geen foto’s van je (half) naakte kind op Facebook te zetten

Je ziet ze vast regelmatig op je tijdlijn voorbij komen: het super schattige kindje van de buren in het badje, op het potje, noem maar op. Misschien zet je zelf ook wel eens van die snoezige foto’s online.

Er zijn echter twee gigagoede redenen om dat niet te doen, en als je dat wel al hebt gedaan, om dan een aantal foto’s alsnog te verwijderen.

Internet stikt van de creeps

Je denkt misschien dat je foto’s goed afgeschermd zijn, maar is dat wel zo? En hoe weet je zeker dat die verre oud achterbuurman van je ouders in jouw vriendenlijst niet toevallig een pedofiel met verkeerde gedachten is?

Online struinen creeps het Internet af, op zoek naar deze foto’s, die jij volkomen nietsvermoedend als trotse ouder deelt met je vrienden. Je moet er toch niet aan denken dat de dierbare potjes foto’s van jouw kindje in verkeerde handen komen? Gewoon niet doen. Leuk voor in het babyalbum, niet online.

Wat vindt je kind er later van?

Wij hadden vroeger, in de tijd dat er nog niets online ging, heerlijk anonieme privacy, als kind. Onze ouders zetten niets online. Ik moet er niet aan denken dat mijn vrienden in mijn puberteit half naakte baby/peuter foto’s van mij hadden kunnen terugvinden op mijn moeders facebook. Gun je kinderen wat privacy.

Ze kunnen er zelf nu misschien nog niets van vinden; reden te meer voor ons als ouders, om hun privacy te bewaken.

Borstvoeding op Facebook… wat zal je kind er zelf van vinden, later?

image

Notitie vooraf: Misschien krijg ik met onderstaande mening heel borstvoedend Nederland over me heen. Maar ik heb absoluut niets tegen borstvoeding: als je het kunt geven aan je kind, is dat alleen maar prachtig.

Er is veel te doen rondom borstvoeding. Met name de foto’s van borstvoeding, op Facebook. Los gezien van wat ik zelf vind van de totale #nipplegate situatie, vraag ik me al een tijd lang één ding af, als ik de verontwaardigde reacties lees van moeders, die zichzelf graag borstvoedend laten zien op het wereldwijde web:

Denk je er ook wel eens over na, wat jouw kind daar later van zal vinden?

Want of je het nou leuk vindt of niet; kleine kinderen worden ooit een keer groot. Voor je het weet, hangen ze niet meer aan je borst, maar rijden ze stoer rond op een scooter, willen ze op stap gaan met vrienden en vriendinnen.

Hoe veel pubers zouden er blij zijn, denk je, als ze in de kroeg te horen krijgen “Dude, jouw moeder heeft een foto van jou, hangend aan haar borst, op Facebook staan!”

Als puber ga je al gauw door de grond, maar als zoiets gebeurt, lijkt me dat uiterst gênant. Terecht dat je dan op zoek gaat naar dat grote zwarte gat in de grond, waarin je kunt verdwijnen. Sommige dingen wil je gewoon niet delen met je vrienden, als je puber bent.

Net zoals kinderen op enig moment wel weten dat ze niet door de ooievaar gebracht werden, weten veel kinderen ook wel dat ze ooit door jou gevoed werden (al dan niet door de borst).

Maar om daar nu intieme foto’s van op die oh zo niet afgeschermde social media: sorry, maar ik zou er als kind niet blij van worden. Zo’n intieme foto uit je prille jeugd, op zo’n publiekelijke plek.

Ik vraag me af hoe veel vrouwen daar rekening mee houden, als ze strijden om hun borstvoedingsfotorechten.

Second Love: Waarom ook veel mannen NIET voor een affaire kiezen

pexels-photo-12628-largeVrouwen zijn vaak in hun hoofd bezig met allerlei projecten. In het weekend, als er niet gewerkt hoeft te worden, komen er heel vaak allerlei leuke Projecten op in het hoofd van de vrouw.
Zoals bijvoorbeeld project Nieuwe Meubels, project Ruimere kast, of project Tuin Winterklaar maken. Project Kledingkast uitmesten en Oude Kleding Vervangen Door Nieuwe komt ook regelmatig voor.

Mannen zetten vaak in het weekend hun hoofd het liefst in rust stand. Na een week werken zijn ze blij als ze gewoon, Al Bundy style, een beetje kunnen chillen op de bank. Balletje trappen, beetje lezen of spelletjes spelen op de smartphone, dat soort dingen. Na een week waarin hun baas al met drie projecten aan hun bureau / werkplek stond, is het laatste waar mannen zin in hebben in het weekend: nog meer projecten.

Toch hebben vrouwen daar vaak wel zin in. Want laten we eerlijk zijn, zonder projecten is het leven niet leuk. Wij vrouwen willen ons graag nuttig voelen, willen resultaten zien. En daar hebben we soms ook onze mannen bij nodig. En dat hij na een week werken geen zin heeft in een twee uur durend slagveld in de plaatselijke Hornbach of Meubelzaak, nou, daar hebben we niet zo’n boodschap aan. Wij hebben ook gewerkt deze week, achter de kinderen aan gerend, het huis gepoetst en een ratrace gedaan van het zwembad naar de voetbalclub, dus: niet zeuren.

Dus mokt hij achter zijn Vrolijke Vrouw en kinderen aan door de Hornbach, waar hij zich in tegenstelling tot de reclame verre van Kamijajaajippiejippiejeej voelt, terwijl zijn vrouw de oren van zijn hoofd vraagt over soorten laminaat / behang / verf soort die al dan niet schadelijk is voor de luchtwegen. Hij loopt achteraan door de Ikea, waar hij gebroederlijk naar andere vaders met zijn ogen rolt, en kijkt om zich heen of er nog lekkere mokkels door de Ikea lopen. Als verzachting voor de pijn zeg maar, van die onverbiddelijke vrouw met een snor, die net haar winkelkar op zijn voet parkeerde.

En als ze dan terug rijden naar huis, hun auto volgeladen met praktische rotdingen waar hij straks weer iets mee moet, mogen ze ook nog eens niet stoppen bij de Kentucky, want e-nummers en suikers. Of zoiets. Langzaam begint hij uit te kijken naar maandag: misschien kan hij stiekem wel ergens een dutje doen, op het werk. Mijmerend denkt hij terug aan de tijd dat ze nog kinderloos waren; de tijd dat ze nog drie keer per week seks hadden in plaats van drie keer per jaar, de tijd dat hij nog meer haar / minder grijs haar had en meer testosteron, meer vrije tijd, minder projecten. Om de dag compleet te maken, werd hij vandaag getagd op Facebook als  geschikte deelnemer van Nationale Kale Koppendag, en al zijn Facebook vrienden lachten er om. Hij ook hoor. Maar dan wel als een kalende boer met kiespijn.

Veel tijd om daar over verdrietig te zijn krijgt hij echter niet. Want thuis gekomen moet hij aan de bak. Projecten uitvoeren, ondertussen poepluiers ontwijkend (“Ik kan dit nu niet uit mijn handen laten vallen schat!”), Ikea kasten met veel te veel schroefjes in elkaar schroeven, de hele dag een vloekbui onderdrukkend.

Aan het eind van de dag, als de kinderen in bed liggen, zijn vrouw tevreden zit te kijken naar het eindresultaat van het project van deze week, verwijdert hij de Kale Koppen tag van zijn Facebook tijdlijn en nestelt hij zich voor de televisie. Hij zoekt nog eens mijmerend op Schoolbank naar oud klasgenotes, uit een ver, minder grijs verleden, en kijkt geïnteresseerd op bij de reclame van “Second Love”, waarbij zijn vrouw altijd een zuur mondje trekt. “Ben jij gelukkig getrouwd? Ik ook.” zegt de zwoele vrouwenstem vanaf de televisie.

Vermoeid krabt hij aan zijn hoofd.
Second Love. Een tweede vrouw. Klinkt te mooi om waar te zijn. Nog meer projecten: veel te vermoeiend. Zacht valt hij weg in een fijn, rustig dutje; het eind van de dag kan hij wel afsluiten zoals hij hem had willen beginnen: Al Bundy style op de bank.

GOED NIEUWS VOOR MENSEN DIE GRAAG IN HOOFDLETTERS SCHRIJVEN: VANDAAG IS INTERNATIONALE CAPSLOCKDAG!

VANDAAG MAG ALLES IN HOOFDLETTERS! VIND JIJ NORMAAL IN CAPSLOCK TYPEN ERG ASOCIAAL EN SCHREEUWERIG? MAAR VIND JE HET STIEKEM WEL HEEL LEUK?
GOED NIEUWS! VANDAAG IS INTERNATIONALE CAPSLOCKDAG, DUS SCHREEUW HET MAAR DIGITAAL VAN DE DAKEN! WANT DIT IS NATUURLIJK HELEMAAL TE GEK!!! EN VOLKOMEN ZINLOOS, ZOALS DE MEESTE LEUKE DINGEN! DUS! DOEI HÈ!

Zo herkent u een moeder!

Het kan zijn dat u er wel eens onzeker van wordt, als u het moeilijk vindt om moeders te herkennen. Voor die mensen hebben wij onderstaande opsomming geschreven, waardoor u het gros van de moeders moeiteloos er uit zult pikken op de volgende verjaardag / bedrijfsborrel / bijeenkomst.

Een moeder herkent u in de beginperiode vrij gemakkelijk. De eerste negen maanden draagt ze haar kind namelijk in haar buik, en dat wordt zoals we allemaal weten meestal steeds beter zichtbaar. (Behalve sommige vrouwen met superbijzondere krachten dan, die zulke buikspieren hebben dat ze denken gewoon wat opgeblazen te zijn de laatste tijd, totdat er opeens een baby in het toilet ligt. Maar die zijn er niet zo veel.)

Pas altijd op met informeren: een vrouw die u feliciteert met haar zwangerschap, die alleen toevallig wat last heeft van opgeblazenheid, zal u dit zeker niet in dank afnemen. Ook vlak na de geboorte is doorgaans geen goed moment om te vragen naar de uitgerekende datum. Omdat die dan al in de verleden tijd ligt, levert dit pijnlijke momenten op, soms ook voor de vragende partij.

Waar u na de geboorte een moeder meestal aan kunt herkennen, is haar kind. Dat is meestal een miniatuur versie van haar, of van de mannelijke verwekker. Heeft ze dat schattige miniatuur exemplaar toevallig niet bij zich, dan zijn ze vaak toch te herkennen aan bijvoorbeeld een immer gejaagde blik in de ogen, het per abuis snuiten van de neus in een Zwitsal billendoekje, een bijzonder gespierde maxi cosi arm, opgedroogde spuugvlekjes op de schouder of op het decolleté, eventueel wallen tot onder haar knieën of zonneschermen van woezel en pip op de zij – achter ramen van haar auto.

Groepen moeders zijn ten slotte nog makkelijker te herkennen. U hoeft alleen (stilletjes!) op een gepaste afstand binnen gehoorbereik te gaan staan en te wachten. Als het goed is hoort u binnen tien minuten het woord kinderen / mijn jongste / mijn oudste / spuitluier of consultatiebureau.

Wilt u een moeder benaderen, maar weet u niet meer hoe haar kroost heet? Begin dan met “Hoe gaat het met jouw schatjes?”. Altijd goed.
Indien u niet thuis bent in het vakjargon der moeders, strooi dan af en toe eens met “Hoe gaat het met slapen?” of met termen zoals tandjes, opvang, bewerkelijkheid, de kledingmaat, dat kinderschoenen net zo duur zijn als volwassen schoenen, maar nooit op een verwijtende of veroordelende toon.

Indien u weet dat een moeder pas bevallen is, zegt u liefst bewonderend: “Daar is niets meer van te zien, die zwangerschap!”.

Gegarandeerd succes.

Autistische David sprak geen woord totdat hij 3 jaar oud werd. Hij begon eerst met zingen!

David (9 jaar oud, autistisch) sprak geen woord totdat hij drie jaar oud was. Hij zong al voordat hij begon te praten:

Het echte antwoord op de vraag waarom Nederlandse vrouwen voor korte “pittige” kapsels kiezen

image

Toegegeven, mijn lange lokken schudden van het lachen om deze blog op de Kritische Nood, over waarom Nederlandse vrouwen hun lange lokken boven de dertig vaak verruilen voor een kort, zogeheten pittig kapsel.
Allereerst omdat het een grappig artikel is en ten tweede omdat ik zelf lang haar heb, en me dus niet aangevallen voelde. 😂

Maar het échte antwoord op de vraag waarom half vrouwelijk Nederland er zo kort gewiekt bij loopt, ligt volgens mij niet aan de ontmannelijking van onze mannen.

Het ligt aan iets anders. Nederlandse mannen zijn vaak nou eenmaal aardslui. Oké, ik heb het gezegd. Ze zijn lui! Uiteraard zijn er uitzonderingen (Bless you! Love you!) maar over het algemeen lopen mannen met hun broek op half zeven achter de feiten aan. Moeders regelt het allemaal wel; de rekeningen, de kinderen, het huishouden. En vader? Die klaagt over drukte op het werk, compleet vergetend dat moeders dat ook nog eens er bij doen.

Dus ergens tussen al die ritjes naar school, supermarkt, werk, sport clubs en thuis in, bedenkt de vrouw zich: Fuck it. Ik wil een kort pittig kapsel. Ze heeft gewoon geen tijd om krullen te maken, stijltang te bedienen en zo verder! Bovendien doet ze de hele week al zo veel, dat ze überhaupt vergeten is dat ze echt ooit getrouwd is met die huisgenoot die daar telkens in de hoek van de bank ligt met zijn meest gebruikte verlengstuk (neeeee niet die), de afstandsbediening.

Korte pittige kapsels zijn het antwoord op laag hangende broeken, scheten in de ochtend, bier kegels op zondagmorgen en een algeheel gebrek aan teamwork van de man zijn kant.

Dus: mannen, kom gezamenlijk van die bank af, help uw vrouw bij het reilen en zeilen, dan kan ze haar haren zo lang als Rapunzel laten groeien. Mannelijke medewerking is gewoon als Pokon voor korte pittige kapsels.

Succes!

Ode aan Oma en Opa

Vroeger zag je je opa en oma misschien af en toe. Of op zon- en feestdagen. Opa en oma waren leuk, maar heel veel wist je nou ook weer niet van ze.

Nee, dan de opa’s en oma’s van nu. Mag ik even een applaus voor ze vragen? Tegenwoordig zitten opa’s en oma’s meestal bepaald niet achter de geraniums. Oh nee. Ze klimmen achter de kleinkinderen aan door de binnenspeeltuin, halen kleinkinderen op van school, stellen regelmatig hun huis beschikbaar voor logeerpartijen.

Opa’s en oma’s anno 2015 geven de fles, verschonen luiers, lopen achter de kinderwagen en helpen alle vaders en moeders die moeten werken. Wat zouden we zonder ze moeten beginnen?

Let wel; zij hebben dit allemaal al eens eerder gedaan. Met ons. Dus dit is de tweede ronde, maar dan een aantal jaar ouder. Ik heb er niets dan respect voor.
Meestal mag er iets meer en moet er iets minder bij opa en oma, wat natuurlijk geweldig is voor het kroost. Want al dat strenge, dat hebben ze echt wel gehad na de eerste opvoed ronde. Geef ze eens ongelijk.

Wat ze er voor terug krijgen, voor al dat kabaal? Een geweldige band met hun kleinkinderen. Op handen gedragen worden door hun kleinkinderen, want: opa en oma anno 2015 zijn vet cool.

Mijn kind is niet de beste!

Ik weet het, iedereen is trots op zijn kind. En iedereen wil dat van de daken schreeuwen, dat snap ik ook wel. Maar bah, wat word ik er soms naar van, hoe sommige moeders opscheppen over hun kroost. Mijn kind kan al dit, mijn kind ligt al vijftien jaar vooruit op zijn klasgenootjes, mijn kind is superieur en mag nu – met zes jaar – al doorstromen naar het middelbaar onderwijs. Fok of met je wonderkind! Om het maar even netjes te zeggen.

Wie denk je nou eigenlijk dat je bent, dat jouw kind een of ander superkind moet zijn? Hoe bevalt het jouw kind trouwens, al die verwachtingen die nu al drukken op zijn of haar jonge schoudertjes? En, belangrijker nog: waarom moet jouw kind per se perfect zijn? En, belangrijkerderderder nog: Wat zegt dat over jou? Ben je zo perfectionistisch dat je zelfs je kind hebt omgebogen tot een project dat een goede en voorspoedige doorlooptijd moet hebben?

“Mijn kind was al met een jaar of anderhalf zindelijk.” Oh, echt? Die van mij kon toen net haar tenen in haar neusgaten stoppen, met haar volgens het consternatiebureau te mollige – maar zeer lenige! – beentjes. Vond ik ook knap.

“Mijn kind eet al raw food en olijven.”
Gefeliciteerd, de mijne eet Olvarit macaroni, en die met spinazie kan ze al heel doelgericht op de muur mikken met haar koddige vingertjes.

Weet je, ik snap het allemaal wel. Ik zat ook te glunderen van trots dat ze zo goed was in puzzelen. Tegelijkertijd vroeg ik me ook wel eens vertwijfeld af of ze ooit nog zou gaan lopen, voordat ze met 19 maanden pas door de woonkamer liep.

Maar weet je, mijn kind is niet de beste. En ik ben er maar wat trots op. Ze zal in sommige dingen goed zijn en in sommige dingen minder goed. Ze zal fouten maken, vallen, weer opstaan, ze zal geen wonderbaarlijk talent in ALLES hebben. Geen wonderkind. Maar weet je? Juist die dingen die je niet goed kunt, maken dat je nederig blijft. Dat je nieuwsgierig blijft. Dat er altijd in het leven nog iets te leren zal zijn. Lijkt me veel leuker opgroeien, overigens, wetende dat je fouten mag maken en zonder die ouderlijke druk om alles perfect te moeten kunnen.

De Heilige Moeder Belofte

Bij deze beloof ik, Moeder, ook wel genoemd mamaaaaaaa, en ook wel mamamamamamama, plechtig dat ik vanaf het moment dat mijn kind ontstaat tot het moment dat ik mijn laatste adem uit blaas:

– Mijn geduld zal proberen te bewaren, ook op de dagen dat er zo hard gegild wordt dat mijn hersens bijna gefrituurd zijn.

– Zal proberen iedere nieuwsbrief van school te lezen. Echt waar.

– Mijn best zal doen niet te vloeken waar mijn kinderen bij zijn, zelfs niet als ik met mijn vinger tussen een deur kom of mijn hoofd stoot aan een keukenkastje.

– Zal proberen iedere neiging te weerstaan om mezelf te laten verslonzen; dat betekent ook geen praktisch moeder kapsel en geen overmatige begroeiing (behalve beenhaar in de winter, want laten we eerlijk zijn, dat ziet geen mens).

– Zal proberen zo weinig mogelijk Google Afbeeldingen te gebruiken bij het opzoeken van kinderziektes, en ook niet panisch de huisarts zal bellen als gevolg daar van.

– Mijn best zal doen om geen dromen te hebben van het bruut omleggen van Bumba, Dora, of Diego, ongeacht hoe vaak ik “Bumbalooooo!” Of “Let’s go!” hoor op televisie.

– Zal proberen tegen kinderloze vrienden geen verhalen te vertellen over spuitluiers,  projectiel brakende peuters of hoofdluis.

– Zal proberen niet ALLES weg te poetsen met Zwitsal billendoekjes, hoe handig die ook zijn.

– Zal proberen geen slaapliedjes meer te beatboxen omdat ik dat zelf zo leuk vind; ik weet inmiddels dat mijn kind daar niet rustig van inslaapt.

– Echt mijn best zal gaan doen om niet meer zo zeer uit te kijken naar het heilige uur, zeven uur, waarop ik weer tijd voor mezelf krijg.

– Me werkelijk zal inspannen om geen enkele vrouw meer te vertellen over hoe gruwelijk mijn bevalling was, voordat ze zelf bevallen is.

– Zal proberen niet boos te worden als mijn kind de hele muur heeft gedecoreerd met chocopasta, neuzevreutels of pindakaas.

Waarom alleenstaande moeders Bazen zijn

bron: pexels.com

bron: pexels.com

In Nederland waren er in 2011 320.000 alleenstaande ouders, waarvan 87% vrouw is: dat betekent dat er ongeveer 278.400 vrouwen in Nederland zijn die hun kinderen alleen opvoeden.

Ga er maar aan staan: je kind(eren) alleen opvoeden. Het lijkt me loodzwaar. Als ons kind bijvoorbeeld ziek is, en ik trek het even meer niet na slapeloze nacht nummer drie, dan neemt mijn man het van me over. Als alleenstaande ouder heb je die hulp lang niet altijd, of is dat in elk geval niet vanzelfsprekend: Het leeuwendeel komt op jou neer. Dat lijkt me verre van gemakkelijk.

Maar ook de rest; de dagelijkse verzorging, het huishouden, de administratie, de regel dingen, het naar school brengen en weer ophalen, de doktersafspraken, de begeleiding bij het huiswerk, de tandarts afspraken, gesprekken op school…. de pijntjes, de was, de strijk, de maaltijden die bereid moeten worden.

Ik herhaal het nog maar eens: ga er maar aan staan. Ik heb er een immens respect voor, die moeders (en ook de vaders!) die deze verantwoordelijkheid alleen dragen. Je moet er stevig voor in je schoenen staan, zowel emotioneel als fysiek.

Ik ben benieuwd naar de ervaringen van alleenstaande moeders: waar loop je tegen aan, wat zijn de problemen / uitdagingen, wat zijn de mooie kanten?

Heb je een sociaal vangnet waar je gebruik van maakt om toch ook tijd voor jezelf te creëren? 

De Boze Doos

Leuk hoor; zwanger zijn. Allerlei roze wolken, vol verwachting, en zo verder. Zo mag je de Blije Doos gaan halen. Gratis en voor noppes. Geweldig. Dat deed ik dan ook, een aantal jaren geleden, toen ik in verwachting was van mini-me. Spenen, badgel voor je baby, noem maar op. Fantastisch natuurlijk!

Toen kwam de Kraamdoos. Jippie! Dacht ik nog. Weer zo’n leuke doos!

Totdat ik hem open maakte. Gigantische reuze-verbanden, watten, dingen waarvan ik niet wist wat het was maar die er veel te medisch uit zagen. En een fles alcohol, maar niet eens drinkbaar.

Ze zouden er eigenlijk een waarschuwing sticker op moeten plakken, die Boze Doos. Als je nog romantische beelden had van bevallen bij kaarslicht en dolfijnengeboortemuziek, dan spat die zeepbel wel uit elkaar zodra je die doos opent.

Ontgoocheld kroop ik op de bank met mijn Blije Doos. Nog even Zwitsal snuiven.

Dat moment waarop je kind iets stouts doet, en je toch moet lachen

Er zijn van die momenten waarop je eigenlijk heel boos moet worden als ouder. Maar soms zijn ze zo grappig, dat je heel educatief onverantwoord je lach niet meer kunt inhouden. Ik snap deze papa.

Hoe pesten mijn leven veranderde

Wat ik me het meest herinner uit die tijd was het benauwende, beklemmende gevoel. Het gevoel van afgewezen worden, zonder dat je precies weet (of kunt begrijpen) waarom.

Gepest worden maakt dat je ontwikkeling als kind gaat wankelen.
Voor volwassenen is pesten overigens net zo erg. Alleen is je wereld als kind nog heel erg klein en zijn oplossingen in jouw belevingswereld nog buiten bereik.

Ik begrijp heel goed waarom kinderen er niet met hun ouders over praten (ook al zou dat nog zo opluchten). De angst om het probleem nog erger te maken, de angst voor consequenties als je ouders gaan praten met school…

Mijn moeder kwam er pas achter dat ik gepest werd, toen een hele groep kinderen besloot me op te wachten, pal voor mijn huis in de middagpauze. Dat gevoel van onheil zo dicht bij je veilige thuis kan ik me herinneren alsof het gisteren was.

Waar je als ouders op kunt letten, zijn gedragsveranderingen bij je kind. Of bijvoorbeeld telkens toevallig weer buikpijn, vlak voor school. Of een omslag in humeur als de vakantie eindigt. Dat zijn de stille signalen die kinderen soms afgeven. Vertelt je kind je dat het gepest wordt, onderschat dat dan niet. Er gaat vaak jaren lang geïsoleerd verdriet vooraf aan zo’n gesprek. 

Wat mij hielp in die periode was schrijven. Papier is veilig en bovendien geduldig. Dagboeken vol. Daaruit is uiteindelijk mijn schrijfster-zijn ontstaan. En van daaruit ontstonden mijn blogs, quotes en een pagina op Facebook met 14.000 volgers. Er kan dus uit die ellende ook moois ontstaan, als je het doorleefd hebt en er uit bent gekomen.

Toch gun ik het geen enkel kind. Ook geen enkele volwassene. Er ligt nog veel werk; bij diverse groepen. Allereerst de ouders, die moeten ingrijpen als ze merken dat hun kind pest. Wat klein begint kan snel uit de hand lopen. Het ligt ook bij de scholen; snel signaleren, snel schakelen, vertrouwenspersonen inschakelen voor de kinderen, waar ze desnoods anoniem hun verhaal bij kwijt kunnen.

Wie roept dat pesten er nu eenmaal bij hoort, is vast nog nooit keihard door een groep buitengesloten, verrot gescholden, uitgelachen of afgewezen. Als je niet weet hoe dat is, oordeel dan ook niet. Je gunt het niemand.

Gepest worden kruipt onder je huid. Het kan je kapot maken. Als je geen hulp inschakelt kan het je zelfvertrouwen levenslang schaden.

Het is niet het probleem van de ouders alleen.
Ook niet alleen van de scholen.
Ook niet alleen van werkgevers.
Het is wel een probleem van ons allemaal.

Word jij gepest op school? Klik hier om er over te praten of chatten.

Dreigement van een Heilige Knuffel

image

De Heilige Knuffel

Ik ben de woordvoerder van alle Heilige Knuffels van kinderen, ja, zelfs overal ter wereld.

Voor jou lijk ik misschien maar een lapje stof met een koddig hoofdje er op, maar voor je kind ben ik écht. Ik heb een naam, ik word overal mee naar toe gesleept, ik word bij alles betrokken, ik hoor alle verhaaltjes en dromen en geheimpjes van je kind. En boven alles: zonder mij wordt er niet geslapen. Ik herhaal: zonder mij wordt er niet geslapen. Ahá! Nu heb ik je aandacht.

Aangezien slapen erg hoog staat op de prioriteitenlijst van ouders wereldwijd, lijkt het me goed te benadrukken wat voor onvervangbare rol ik speel, óók in jullie nachtrust. Zonder mij kan jullie kindje niet slapen. Ergo: Zonder mij doet u geen oog meer dicht. En denk vooral niet: we kopen een reserve. Jullie kind is slimmer dan dat.

Ja… In feite zijn jullie dus net zo afhankelijk van mij, als jullie kind. Wat voor duur betaalde baan je ook hebt, of je nu directeur of hotemetoot of wat dan ook bent: bedenk je eens hoe snel het bergafwaarts kan gaan, bij genoeg gebrek aan slaap.

Of dat een dreigement is? Chantage, zegt u?

Kom kom, ik ben maar een simpele knuffel.

Het enige wat ik vraag, is het volgende bescheiden eisenpakket:

1. Een regelmatige wasbeurt
2. Geen ongewenste intimiteiten meer door de hond des huizes!
3. Indien bovenstaande onverhoopt toch weer gebeurt, herhaal 1.
4. Bij verkoudheid  van mijn kleine baas: herhaal punt 1. Bij buikgriep: herhaal drie maal. Maar niet te heet, dan krimp ik.
5. Ik wens niet meer onderin de logeertas te belanden. Ik ben van cruciaal belang voor het welbevinden van het hele gezin. Behandel mij ook als zodanig. Bovendien ben ik licht claustrofobisch.

Je ziet: het zijn maar een paar simpele wensen, die je verzekeren van een goede nachtrust.

Vind je dat te veeleisend?
Ik ben niet de moeilijkste: ik kan me met gemak eens een dag en een nacht goed verstoppen, ergens in huis. Bespreken we het de dag er na gewoon opnieuw.

Toedels uit Knuffelland!

Beertje.

Ik mis Hyves.

Oh, die goede oude tijd van Hyves. Weet u nog? Wat was dat toch leuk. Hoe onverantwoord verslaafd ik ook ben aan Facebook, een deel van mij zal altijd met weemoed terug denken aan die gele H.

image

De krabbels, de wie-wat-waars, de mogelijkheid om te zien wie je profiel overmatig vaak begluurde.

En je eigen pagina, die je helemaal zelf kon vormgeven, met je eigen achtergrond en zo. Héérlijk!

Ik mis die tijd. Hyves was echt the bomb. Ook zag je op Hyves niet de hele dag racistische leuzen langs komen van mensen die je toch echt slimmer in had geschat en struikelde je niet over de domme zwarte pieten spreuken in je tijdlijn.

Ja, mooi was die tijd. Of misschien lijkt dat nu maar zo, omdat die tijd voorbij is. Hyves is niet meer. Het leek wel de onschuldige versie van Facebook. Misschien wás dat helemaal niet zo, maar zo wil ik me Hyves herinneren: als een soort onbevlekt social media. Toen een deel van mijn mijn social media vrienden nog niet zo racistisch was en ik zelf kon bepalen wat ik op mijn tijdlijn zag, in plaats van een machine ver weg.

Het zal wel de zondagavond melancholie zijn.
Dag Hyves.
We missen je. For evah en evah.

BREAKING: Satirische website De Speld opgeheven wegens onbegrip

De Speld wordt opgeheven. De redactie van de populaire website en gelijknamige facebook pagina maakte bekend per gisteren te stoppen met hun verslaglegging, wegens een steeds groter groeiende groep niet begrijpenden.

“Het zoeken naar mensen die nog begrijpen waar satire voor staat, is als zoeken naar De Speld in de hooiberg,” aldus de redactie. “..in het begin legden we nog geduldig aan nieuwe bezoekers uit dat onze artikelen satirisch zijn, en wat dat betekent. Maar na verloop van tijd wordt het frustrerend om telkens die uitleg te geven. Een beetje alsof je een hele goede mop moet gaan uitleggen. De grap is er dan al gauw van af.”

Het handjevol fans van De Speld die satire wel begrijpen, reageert teleurgesteld.
“Wij waren net met een stichting gestart: Gieren met satire. Jammer dat we deze kennis nu niet meer kunnen verspreiden. Nederland wordt op deze manier niet steeds slimmer.”

Het merendeel van de mensen reageert opgelucht. “Ik bleef maar reageren. Dit is helemaal niet waar! Schreef ik dan. Want het was gewoon ook niet waar hoor, wat ze schreven. Kwamen zij iedere keer weer met een of andere uitleg van satire. Wat heeft dat er nou weer mee te maken? Je moet gewoon geen onzin lullen.”

Ondertussen kun je in de lege voormalige redactie kantoren een Speld horen vallen. Wat eens een mooi begin was, is nu een lege ruimte met een paar verhuisdozen vol verdriet.

De redactie van chrisje.info wenst de redactie van De Speld veel sterkte toe, met name in de komende tijd.

Aan de ouders die langs het voetbalveld staan te schelden op de scheids

Ik las in de column van Youp (die van ’t Hek) dat hij op de radio hoorde dat er een psycholoog was, die ouders begeleidt, die langs het voetbalveld staan te schreeuwen.
Ik moest de zin een paar keer opnieuw lezen. Waarschijnlijk omdat ik het niet wilde begrijpen. Ouders begeleiden om te leren niet te schelden en foeteren langs de kant van het voetbalveld?

Echt waar? Ja, echt waar. Zo diep zijn we dus gezonken. Ouders kunnen hun kind niet gewoon meer kind laten zijn, en al helemaal niet de scheids de scheids laten zijn. Nee, die ouders, die weten het natuurlijk allemaal veel beter dan een getrainde professional. Als u me zoekt: ik ben even ergens met mijn hoofd tegen een muur aan het bonken met een straaltje kwijl uit mijn mond.

Dames en heren, dit gaat toch zevenhonderddrieëndertig stations te ver. Waar zijn we als ouders mee bezig, als we de scheids niet meer zijn werk laten doen? Als we zo fanatiek worden dat we moeten schelden en schreeuwen tijdens een SPEL?

Goed voorbeeld, hoor.

Maakt niet uit als je een foutje maakt tijdens het voetballen, Hans junior, want papa of mama zal er altijd zijn voor je. Met een rood hoofd en een torenhoge bloeddruk. In je nek hijgend en scheldend als een viswijf. Dat wel. Maar er is altijd, altijd iemand voor je, Hans junior, die je zal leren dat verliezen geen optie is en dat jouw fouten al-tijd goed te praten zijn. Je zult nooit de vervelende ervaring hoeven meemaken van, ik noem maar wat, eigen verantwoordelijkheid, vallen en weer opstaan, je eigen lessen leren. Ik zal er altijd staan, klaar om je fouten goed te schreeuwen, je straf af te nemen en je voor de rest van je leven te verpesten. Zo veel houd ik van je, Hans junior.

Die psycholoog heeft natuurlijk slim gehandeld. Een zwart, gapend gat in de markt. Want het zijn natuurlijk vooral de echte strebers, die die begeleiding richting gezond boeren verstand nodig hebben. Ik vrees echter dat die weg een hele, hele lange zal zijn.

Waarom Facebook felicitaties eigenlijk stom zijn

Je kent het wel. Iemand is jarig. En diegene verdient in de meeste gevallen wel een felicitatie voor het wederom overleven van een jaar.
Vroeger kreeg je dan een kaart in de brievenbus, of een echt telefoontje. Of, in extreem sociale gevallen kwamen mensen zelfs bij je op visite.
Tegenwoordig krijg je een Facebook bericht op je tijdlijn. Of in je whatsapp inbox.

“Gefeliciteerd! 🎁🎂🎈🎉”

Soms zelfs zonder leuke emoticons.

En soms zelfs zonder een uitroepteken er achter. Gewoon: “Gefeliciteerd.”
Nou, dan laat maar helemaal zitten, denk ik dan. En ik mag dat, want ik ben dan jarig, en bij jarigen moet je minstens een uitroepteken zetten.

Natuurlijk is het hartstikke leuk als mensen aan je denken. Maar het heeft toch ook ietsepietsie wat onpersoonlijks. Vind je niet?

Ik maak me er zelf ook wel schuldig aan, hoor. Toch probeer ik vaak ook een extra persoonlijke noot er aan toe te voegen. Zoals een volledig fonetisch geschreven Heppie bursdee toe joe, enzovoort. Soms doe ik er een leuk plaatje er bij, van een minion met een feestmuts op, of een jarige, chagrijnige kat.

Vorig jaar toen ik jarig was, lag hij er opeens. Ik ging op mijn verjaardag nietsvermoedend door de post heen, en opeens zag mijn oog het: het bekende Hallmark logo. Ik maakte een sprongetje. Een echte kaart! Dat.. dat.. dat is zo ontzettend retro! Vintage! Oldskool! Blij rukte ik het jasje van de kaart af. Er was zelfs een heel verhaaltje in geschreven! En niet eens digitaal, maar met een heuse balpen. Opeens werd ik overvallen door een weemoedige melancholie, die zijn weerga niet kende.

Suck it, 🎉🎁🎂 en🎈! Ik had een heuse kaart! Ik hing hem trots op ons prikbord. Ik ben bijna weer jarig, maar hij hangt er nog steeds. Vintage en leuk te wezen. Eerlijk is eerlijk: hoe leuk ze ook bedoeld waren, die 436 Facebook felicitaties konden niet op tegen dat ene stukje kleurig papier.

Bloedlijn (gastblog door Dagmar)

Soms kom ik als schrijfster stukken tekst en verhalen tegen van mensen, en dan denk ik: daar moet je iets mee doen! Zo ook met het verhaal van Dagmar. Haar eerlijke verhaal zal ongetwijfeld herkenbaar zijn voor veel moeders. Wat een talent!

Gastblog door: Dagmar

image

Gastblogger Dagmar

Bloedlijn

‘Ik walg van je.’  De woorden dreunen nog door als nieuwe alweer mijn oren laten suizen.  ‘Ik had veel eerder bij jullie weg moeten gaan……’  Alles in mijn lichaam schreeuwt dat ik moet ophangen, maar ik kan het niet. Iets houdt mijn stem rustig en laat mijn adem circuleren als ik rustig aangeef dat je geen band met je kinderen krijgt door een keer in de week je gezicht een uurtje te laten zien.

Het heeft allemaal geen zin, aan de andere kant van de lijn blijft de onredelijkheid doorklinken. Het verleden heeft zijn sporen getrokken en ik zou willen dat de toekomst ze niet meer tegenkwam. Als hij dat stukje van mijn toekomst erbij haalt dat sinds kort tot mijn verleden hoort, is de maat vol en flikker ik de hoorn erop.  De zelfingenomenheid van hem die belangrijk wil zijn in plaats van iets belangrijk te vinden, namelijk zijn kinderen, is niet meer belangrijk voor mij. Zo klaar ben ik ermee!

Als de dag om 6 uur aan mijn nacht trekt, zoek ik op de tast naar mijn gsm en snooze. Het moest verboden worden, denk ik. Mijn lichaam voelt alsof ze net pas is gevallen in het duister van de nacht. Ik krul mezelf nog even in wit als ik me voor de zoveelste keer voorneem om vanavond echt vroeg naar bed te gaan. Al weet ik nu al dat ik dat vanavond alweer vergeten ben. Om half zeven ruil ik mijn warme bed voor warme druppels die mijn lichaam langzaam wakker maken. Als de klok bijna zeven slaat, ga ik op de rand van haar bed zitten en laat mijn vingers door haar blonde krullen gaan als ik haar zachtjes wakker kus. ‘Schatje, wordt eens wakker.’ Ik kriebel haar door de zon gebruinde lichaam en voel mijn hart warm worden als een slaperige lach om haar lippen danst. ‘Hej slaapkopje, is daar iemand?’ Als ze haar ogen opent, weet ik waarom ik de vroege ochtenden stiekem toch fijn vind.

Ik zie haar zo graag wakker worden en over 20 minuutjes beleef ik hetzelfde ritueel op de andere kamer. ‘Kom opstaan jij!’  Ik maak hun tasjes klaar en smeer ons brood als 5 voor de tv haar broodje eet en ik 3 wakker ga maken. Hij slaapt vaster en heeft zijn tijd nodig. ‘Liefje, wordt eens wakker.’ Hij is nog veel te ver weg om dichtbij te komen dus kriebel ik zijn blote buik. Ik zie een lach op zijn gezicht verschijnen, maar zijn oogjes blijven dicht. ‘Word je een beetje wakker, gaat mama zich even opmaken in de badkamer?’ Hij knikt als óók hij zich nog even in wit krult en driftig op zijn duim zuigt. Een paar minuten later loopt hij slaapdronken de badkamer op, trekt zijn luier uit en gaat op het potje zitten. ‘Morgen lieverd.’ ‘Morgen lieve mama.’ Om twintig voor acht trek ik de deur achter ons dicht om de kinderen naar de opvang te brengen en zelf te gaan werken. ‘Kom je ons weer halen mama?’ ‘Tuurlijk lieffie.’ ‘Echt?’ ‘Ja, echt gekkie.’ Ik vang zijn knuffel en lief zijn hals als ik zie dat zijn lip gaat trillen. ‘Tot straks schatje.’ ‘Doei lieve mama tot de wereld.’ Ik loop naar buiten als hij wordt opgetild door Lisa, zij samen zwaaien, ik een handkusje blaas en nog even omhoog kijk, naar haar boven aan het raam om nog een kusje op mijn hand te laten dansen voor ik het naar boven blaas.

Zij was ruim twee jaar en hij was amper vier maanden, toen hij ging, zomaar omdat het leven hem te zwaar viel. Hij pakte zijn koffer naast zíjn wiegje, liep langs háár kamer door en bleef hangen in de woonkamer waar hij de woorden niet kon vinden en de oplossing zocht in zijn vlucht. Zijn vlucht die begon toen ik zijn koffer buiten zetten en zijn jas er achteraan liet vliegen want die laatste stap nam hij niet. Geen idee wat hem tegenhield, mijn woorden niet in ieder geval want die lagen als ongelezen letters verspreid door de huiskamer en mijn tranen bevroren op zijn hart. Maar hij was niet mans genoeg om daadwerkelijk te gaan. ‘Als je over de drempel stapt hoeft je nooit meer terug te komen,’ zei ik uiteindelijk met een tong vol gif. Je had hem moeten zien, als een klein kind sprong hij over de drempel van zijn leven terwijl hij vrolijk zei: ’Kijk.’ En weg was hij. Vertrokken in het duister van de nacht.

De nacht die mijn kinderen nu nog veilig hield, waar hun dromen onschuldig speelden met de sterren, om straks wakker te worden in de dag die hun leven voorgoed veranderde. Haar tranen druppelen op mijn hart als zout in een open wond. ‘Mama, wanneer gaan we nu het vaderdagkado geven?’ Ze vraagt er zelden naar, de eerste twee jaar heeft ze er zelfs helemaal niet naar gevraagd, maar voor vaderdag heeft ook zij driftig zitten knutselen en natuurlijk moet dit kunstwerk worden uitgepakt. Ik weet werkelijk niet wat te antwoorden. Welke stap te nemen, maar het zien van haar verdrietige gezichtje is een klap in de mijne. Hoe leg je een kind uit dat papa haar liefde niet verdient, haar liefde niet waard is.

Hoe vertel je een kind dat je niet weet wanneer papa weer langskomt. Dat papa de confrontatie gewoon niet aan kan, liever zijn kop in het zand steekt. Hoe vertel je een kind dat je haar wilt beschermen tegen het verdriet dat hij haar steeds doet door langs te komen, maar sneller dan de wijzers van de klok draaien weer te gaan. Ik neem haar op mijn schoot en veeg haar traantjes weg als mijn liefde een afdruk op haar wang achterlaat. ‘Weet je nog dat Alex niet zo lief was voor mama en mama verdrietig was?’ Ik zie de uitdrukking op haar gezicht veranderen als ze zelf haar laatste traantje wegveegt. ‘Ja,’ zegt ze als ze dichter tegen me aankruipt. ‘Hij moet uit zichzelf komen lieverd. Hoe graag ik het ook anders voor je zou willen zien, hij moet het zelf doen.’ Ze weet heel goed wat ik bedoel want ze noemt hem niet voor niks Alex, maar de drang naar haar vader, gaat dwars door mijn moederhart. Op weg naar huis voel ik de drukte van de werkdag in mijn lichaam hangen, maar als ik op de opvang aankom en hij me in de armen valt, lijkt alle drukte verdwenen, al weet ik dat er snel een andere drukte voor in de plaats komt.

We lopen samen naar boven om haar achter de voetbaltafel uit te halen. ’Nog een goal mama.’ ’Nee schatje, mama wil naar huis, ik moet koken.’ In de auto vertellen ze over hun dag en benadrukt hij dat hij lief is geweest en niet in de hoek heeft gestaan, de boef. Terwijl het eten suddert, spelen zij en laat ook de drukte van de dag zijn sporen na in hun lichaam. Ze zijn lastig en druk en het valt niet mee ze aan tafel te houden. ‘Mama je moet me helpen.’ ‘Mij ook mama.’ Ik zucht als ik ze moedeloos aankijk. ‘Lieverds, mama moet zelf ook eten en hoe oud zijn jullie? Kom eten nu.’ ‘Nee, jij moet helpen,’ zeggen ze in koor. Ik geef me over want ik ben te moe voor een lange zit daar waar de avond met hen al zo kort is en het badje roept.  Ik wikkel haar in een handdoek als hij op zijn billen rondjes in bad draait op de laatste schuimkraagjes. ‘Kiki lieverd, blijf nu even staan zo kan ik je toch niet afdrogen! Ze dollen samen, niet in de gaten hebbende dat ik er dol van word. ‘Kiki! Blijf nu even staan! Dank u!’ 

Daar waar ik hem vanmorgen als laatste wakker maakte, stop ik hem nu als eerste in. ‘Ga je lekker slapen liefje,’ zeg ik als mijn handen door zijn haren gaan en ik zijn dag weg kus. ‘Slaap lekker lieve Kaja.’ ‘Slaap lekker lieve mama tot de wereld,’ fluistert hij liefjes als ik zijn kamer verlaat.  ‘En jij dame, ga jij ook lekker slapen,’ zeg ik als ik op de rand van haar bed ga zitten. ’Nog heel even vertellen mama en kriebel je dan op mijn buik? Vind ik zo lekker,’ zegt ze als ze haar pyjama omhoog trekt. ’Heel even dan.’ De glimlach op haar gezicht en de twinkeling in haar ogen laten even iets langer worden. ‘Kom kletsmajoor, slapen nu.’ Ik kus ook haar dag weg en fluister haar mooie dromen toe. ‘Tot morgen lieverd.’

Een bloedlijn, hij zit er voor het leven en met een reden. Je kiest er samen voor je bloedlijn te delen en vanaf dat moment zal je het bloed moeten laten stromen, onvoorwaardelijk. Ik weet dat het belangrijk is dat mijn kinderen zich niet afgewezen voelen, dat ik de lijn naar hun vader openhoud ook al is hij degene die hem steeds afsnijdt. Ik wil niks liever dan hun moeder én vader zijn, maar er is er maar een die, die laatste rol kan vervullen en dat is hij, al is het maar in de wetenschap dat hij er is en dat ze hem kunnen bereiken als ze dat zouden willen. En ook al rept mijn jongste er nooit met een woord over, ik weet dat ook hij de behoefte heeft.  Ik kom zelf uit een warm en liefdevol gezin en had niks liever gewild dan mijn kinderen te omringen met dezelfde onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid, en warmte van een thuis, van een gezin, van een papa en een mama, maar het liep anders, het liep zoals het leven soms loopt en ik kon er niks aan doen toen het uit elkaar viel in ontelbaar kleine stukjes.

Toen ik nog niet zag hoeveel stukjes het waren, heb ik nog geprobeerd ze te lijmen, maar ze waren te scherp, ik bleef mijn vingers er aan snijden en de stukjes zonder scherpe randjes bleven gewoon niet meer plakken.  Ik weet, zie en voel dat mijn kinderen gelukkig zijn en dat ik in mijn eentje een heel eind gekomen ben om ze wél een gezin te bieden, een warm thuis waar ze zich geborgen voelen en waar de liefde dagelijks onvoorwaardelijk stroomt.

Nu rest me nog het stukje om de band naar hun vader open te houden. En God weet hoe moeilijk dat soms is, maar voor hen zet ik alles opzij, laat ik het bloed stromen ook daar waar het klontert. Dus daar waar ik vond dat het bij hem lag, leg ik het weer terug bij mezelf en zal ik haar laten bellen als ze weer naar hem vraagt ook al is het inmiddels 6 maanden geleden dat híj naar zijn kinderen vroeg….

Dagmar

Thigh gap… Thigh gap???? Upgrade! 😂

Oké, ze vloekt veel. Maar voor de rest vind ik deze comédienne met haar grote dosis humor, zelfspot én zelf liefde ronduit HILARISCH.
Upgrade yourself, Ladies! Upgrade! 😂

Over rijden met een man in de auto.

“Zal ik rijden?”
“Prima.”
Prima. Dat zegt een man dan. Totdat hij op de bijrijderstoel zit. Tenminste, de mannen die ik ken in mijn leven.
Met het indrukken van het gaspedaal voor de eerste meters ontpopt menig mannelijke bijrijder zich tot een spiegel controlerende, verkrampte versie van zijn normaalgesproken relaxte zelf.

“Zag je die fietser?”
“Die waar ik net zo knap langs reed, zonder hem te vermoorden of verpletteren?”
“Nou, het was op het nippertje hoor. Ik wou bijna ingrijpen.”

Ingrijpen. Het woord alleen al! Alsof ik op ga voor mijn rijbewijs! Wat ik overigens al een triljoen jaar heb, zonder ooit een aanrijding te veroorzaken.

“Een beetje meer rechts houden.”
“Tegen de vangrail aan, bedoel je?”
“Je rijdt bijna midden op de snelweg!”
Dat is gek, ik werd net toch echt probleemloos ingehaald van links.

Ze kunnen er niets aan doen, de arme mannelijke bijrijders. Dat ligt uiteraard niet aan mij. Terwijl hij nasaal ademend peentjes zit te zweten ben ik een zeer ervaren, hoffelijke chauffeuse. So what, dat ik af en toe rem voor luie (niet vliegende) duiven en egels? Die hebben ook bestaansrecht!

Het heeft alles met controle te maken. Of het gebrek daar aan, vanaf de bijrijderstoel.
Dat is het gewoon.

Droomkind.

Daar sta ik dan. In de supermarkt, oververhit, met achter en voor me twee perfecte mama’s met perfect luisterende kinderen. Mijn kind daarentegen hangt vast met haar voet achter een railing langs de kassa, omdat ze niet stil kon staan. Wat ze overigens nooit lijkt te kunnen: stil staan.

Hoe doen andere moeders dat, hun kind vooraf drogeren of zo? Nah, dat zal wel niet. Terwijl ik de zweetdruppels van mijn voorhoofd veeg, probeer ik met mijn andere hand Kindmens te bevrijden uit benarde positie nummer 36. Benarde positie nummer 36 van vandaag, ja.

Maar als ik dan weer eens struikel over mijn eigen voeten op een verder recht oppervlak, dan weet ik het. Of als ik weer eens tegelijkertijd aan het stofzuigen en afwassen ben. Of als ik mijn telefoon weer eens tegenkom in de koelkast. Als ik me hardop afvraag waarom ze de hele dag door aan een stuk door praat, antwoordt echtgenoot met een sarcastisch “Ja, hoe zou dát nou kunnen hè?”

Dan dringt het tot me door. Ze lijkt gewoon op mij, het arm schaap. Ze wil alles mee krijgen, alles tegelijk doen. Een rij voor de kassa is voor haar geen rij voor de kassa. Die gang is voor haar een speel paradijs met dingen waar ze op kan klimmen. Ze praat de hele dag, om de wereld om zich heen te begrijpen. Zo doet ze dat.

Natuurlijk leg ik haar grenzen op. En natuurlijk moet ze op sommige momenten gewoon bij de les blijven. Maar een dromer is ze al van baby af aan. Dat zal ze ook altijd blijven. Gelukkig maar.

Als vrouwen gaan shoppen…. 😇

Vrouwen shoppen meestal graag. En veel. Zeker als er sale is, want dan kun je het procentueel voor jezelf vergoelijken, financieel gezien, ookal heb je zojuist toch een half maandloon verbrast.

Er zijn echter nogal wat valkuilen te noemen waarmee je rekening moet houden als je gaat shoppen, om het gemak te maximaliseren.

1) Blijf weg bij winkels met hard TL licht in de pashokjes.
Op de mannequin kan het heel mooi lijken; in zo’n pashokje met het sfeerlicht van een bouwlamp ziet niets er flatteus uit.

2) Let op gordijn hokjes
Oh, wat zijn ze irritant: hokjes met gordijn. Want dat gordijn is meestal net vijf centimeter te kort in de breedte. Sta je je om te kleden, zie je door die spleet hoe een wachtende echtgenoot steelse blikken je hokje in werpt 👀, terwijl jij je hemelse dijen in een iets te smalle jeans probeert te hijsen (lees: met kleine hupjes en dan heel hard omhoog trekken). Not fun.

3) Vermijd opdringerige verkoopsters
Sta je net een BH te passen, staat ze opeens naast je…. 😨 De overijverige verkoopster die nog nooit van privacy heeft gehoord, laat staan van op een deur kloppen. Terwijl ze behendig de riempjes van je beha verstelt, sta jij versteld. No-no.

4) Het te goedkoop om waar te zijn effect
Pas op hiervoor. Twee voor de prijs van een: het klinkt zo mooi…. 💕 Zo mooi zelfs, dat het soms meteen de neiging opwekt om acuut tot aankoop over te gaan. Maar twee lelijk passende truitjes voor de prijs van één is dan wel maar één keer zonde, maar daardoor niet minder zonde.

5) De impuls aankoop!!!!
Dit is de meest venijnige: de impuls aankoop. Ben je netjes binnen je budget gebleven, word je onderweg naar de kassa praktisch geforceerd om die leuke armbanden te kopen die in de vijf euro bak naast de kassa staan. En ja, het is moeilijk te weerstaan, zeker als er een rij staat, en je verder niets te doen hebt behalve wachten.😩
Zo heb ik in mijn leven al driehonderd waszakjes gekocht voor delicate was die ik niet heb (niet meer: die delicate was sneuvelt meestal, omdat ik de waszakjes altijd kwijt raak en mijn delicate was dus altijd kraal-loos de wasmachine uit komt), een heel peleton aan armbanden en hebbedingetjes die ik niet nodig heb, en een keer zelfs een zonnebril die al in tweeën brak voordat ik de winkel uit liep.

6. De schrijf-je-in-voor-onze-wekelijkse-spam verkoop truc
Soooo annoying! Sta je aan de kassa af te rekenen, vragen ze naar je postcode en huisnummer. Of naar je emailadres. Nog net niet naar je pincode in ieder geval. Voordat je het weet geef je antwoord, uit beleefdheid of automatisme. En voordat je het weet ontvang je dagelijkse “shop nu online met korting!” mails, die weer leiden naar een website waar je onnodig dingen gaat kopen omdat je jezelf zo zielig vindt, deze drie dagen van de maand bijvoorbeeld. Niet doe-hoen! Just say no. 😮

Dat gezegd hebbende, is shoppen geweldig op slanke dagen. En met deze tips ga jij vast veel beter voorbereid de wereld die mode heet induiken. Winkel ze! 🙂

Gedicht voor Aylan (3)

daar lig je, moederziel alleen, verloren in het zand
de droefheid van jouw levenloze lijfje is ongekend
je brak duizenden harten, in één keer
zonder dat we je ooit hebben gekend

de hoop op een veiliger bestaan
eindigde voor jou hier, op dit strand
niemand is tegen dit grote
kille onrecht bestand

de eenling die nu zijn blik nog afwendt
zo harteloos blijft denken
valt in het niet bij de duizenden mensen
die jou zullen gedenken

niemand die jou ooit nog
gerechtigheid kan geven
zo meedogenloos als de zee
was het einde van jouw leven

nog maar drie jaar oud
zo eenzaam heen gegaan
weerloos tegen het noodlot
eindigde jouw bestaan

mag ik hopen op een hiernamaals?
waar je vlinders vangen mag?
waar je bij je moeder kunt blijven
ik weet zeker dat ze op je wacht.

Rust zacht, kleine Aylan.

Aaaaaargh….! Dringende oproep aan “me” medemens!

Ik heb lang geprobeerd er niets van te zeggen. Maar dat is bij deze mislukt. Jammer dan.
Ik wil absoluut niet zeggen dat ik een grammaticaal taalwonder ben, of dat ik nooit een spelvautje maak :).

Maar waar ik dus echt horendol van word en acuut de haren van uit mijn schedel wil trekken, is dit:

■ Het is “mijn” moeder, NIET “me” moeder!

■ Het is “Dat moeten we eens doen.”, NIET “Dat moeten we is doen.”

■ Het is niet “Hun zeiden dat!” maar wel “Zij zeiden dat!” En ja, zij is met lange ij. Tenzij iemand iets zei, als in gezegd hebbende.

■ Het is overigens ook naar de kroeg gaan, niet na de kroeg gaan!

■ En het is niet “Het licht niet aan mij!” maar wel “Het ligt niet aan mij!”.

■ Het is ook niet “Ja ma…”. Het is “Ja maar…”. Als je dan toch zo nodig een Ja – maar mens wilt zijn, doe het dan in elk geval op correcte wijze.

■ Dit is echt een leuke blog, niet egt een leuke blog!

Zo. Nu kan ik er weer even tegen.
Dan ga ik nu maar is ff lekker met me boekje en glaasje wijn op de bank liggen, na me lievelingsserie kijke! 😂

Aan die idioten die met 60 km per uur door de woonwijk scheuren.

Beste idioot,

Regelmatig zie ik je door mijn straat rijden. Soms ben je net 20, soms ben je al in de 40.

Ik weet het, je hebt haast.
Je hebt enorme, verschrikkelijke haast. Of je bent geboren met een veel te zware rechtervoet. Of je hebt een hele vette nieuwe auto. Of je wil gewoon heel stoer doen.

Wat je reden ook is om met minstens 60 kilometer per uur door de woonwijk te scheuren; ik snap het. Je bent jong, stoer, je wil niet onderdoen voor anderen. Of je bent ouder en hebt chronisch last van opgejaagdheid. Ik snap dat heus wel.

Maar denk eens even terug aan toen jij jong was. Als het goed is, heb je wel eens op straat gespeeld. Als het nog beter is, heb je dat heel vaak gedaan. Herinner je je het nog? Voetballen met je vrienden, beetje rondhangen, beetje fietsen, naar de speeltuin lopen en rond hangen met je vriendjes.

Een kind dat achter een geparkeerde auto uit komt, zie jij nooit aankomen met jouw snelheid. Laat staan dat je nog kunt ontwijken. Of op tijd remmen. Wil je dat echt, een moordenaar worden? Wil je echt een kind dood rijden? Nee? Waarom speel je dan Russische roulette met kinderlevens? Want dat doe je wel namelijk, met je ingetrapte gaspedaal.

Denk je dat het jou niet zal overkomen? Denk je dat jij goed genoeg overzicht hebt? Denk je dat jij wel snel genoeg kunt remmen? Denk dan eens opnieuw. Denk dan meteen ook even goed aan je neefje, nichtje, je eigen kind of de kinderen die je kent.

Denk aan hoe zij lekker in hun eigen wereldje zitten te spelen op de stoep.
De bal van een van de kindjes rolt de straat op. Hij gaat er snel achteraan en let niet op. En daar kom jij de bocht om, met je gaspedaal. Het kindje kijkt nog net op, voordat je het raakt met je auto. En dan -want jij bent het enige wat jou interesseert, toch?- is jouw leven opeens nooit meer hetzelfde. Om over het leven van zo’n kindje nog maar te zwijgen.

Dit is geen onmogelijk scenario, dit gebeurt heel vaak. En het kan jou ook overkomen. Tenzij je besluit je gaspedaal niet zo hard in te trappen in de bebouwde kom. Ook niet omdat je haast hebt. Ook niet omdat je boos bent op wie dan ook, en al helemaal niet omdat je stoer wil zijn.

De scholen zijn weer begonnen. Goed moment om met je hart te gaan rijden.

Heb jij ook niks gemerkt van de volle maan?

image

Er was (of is nog) iets heel bijzonders aan de hand. Vandaag, afgelopen nacht of gisteren, dat weet ik niet precies. In elk geval was er iets met de maan en de stand daarvan. En daar worden een heleboel mensen met een vrachtlading meer spirituele kennis dan ik dan weer heel erg blij van.

Opgewonden zelfs. Want ook daar schijnt de maan bij te helpen. Ik vrees dat het voor mij een mysterie zal blijven wegens groot gebrek aan echte interesse. Maar ik vond het wel leuk om te zien hoe veel mensen er een goed gevoel bij hadden; joe! En dat straalt dan weer licht af op mij. Dus kan ik als spiritueel en algemeen ongelovige een beetje mee pikken van al die sprituele blijheid en vrijheid. Win win.

Ik heb dat ook altijd met sterrenbeelden. Ik lees nooit mijn horoscoop, hooguit om te lachen om de generaliserende manier waarop die geschreven worden zodat je ONMOGELIJK niks van jezélf er in kunt herkennen. Mijn sterrenbeeld is weegschaal. Daar is niks leuks aan kan ik je vertellen, zeker niet als ik er op ga staan.

Overigens veroordeel ik niemand om hun spiritualiteit of geloof in sterrenbeelden en zo. Ik zelf heb mijn eigen geloof, namelijk dat van leven en laten leven. Ieder zijn ding. Als jij blij wordt van je eigen mooie zonnevlecht of vierde chakra; good for you! Ik heb er alleen net zo veel interesse in als in de hobby’s van mijn buurman.

De hobby’s van mijn buurman zijn onkruid uit doen en tandem rijden met zijn vrouw. U begrijpt het wel.

Het verschil tussen ons en de vluchtelingen

De meeste mensen bezitten wel wat inlevingsvermogen. Met deze blog doe ik een beroep op het jouwe. Zit je er klaar voor? Ja? Komt ie.

Stel je jezelf even voor. Dat is een makkelijk begin.
Denk aan je huis, je geliefden, je partner en / of kinderen. Denk aan je ouders, broers of zussen. Denk ze allemaal bij elkaar in je woonkamer. Denk er je kat bij, of je hond. Of je cavia. En al je favoriete spullen er bij. Je telefoon, je televisie… Al je meest kostbare foto’s en herinneringen. Je knuffels van vroeger. De urn met as van je overleden dierbare. Je muziek verzameling. Prop het maar allemaal samen in die kamer. En nu we toch bezig zijn, gooi er nog wat van je favoriete vrienden en collega’s bij.

Gezellig hè? Knus ook. Alles waar je van houdt, in één kamer. Wat een boel liefde!

Dan gaat het licht uit. Jullie kijken elkaar aan. Er komt een onheilspellend geluid van buiten.
In de verte horen jullie geschreeuw. Het komt dichterbij.
Er valt een bom op je huis.
Paniek in de ogen van je geliefden. Je huis begint uit elkaar te vallen. Overal is rook, bloed, geschreeuw en gehuil. De helft van je geliefden is dood of gewond.

Volslagen in paniek, je hele leven ligt onder het puin. Terwijl je je een weg naar buiten baant, probeer je te redden wie nog te redden valt. Je denkt, dit kan niet, dit is een nachtmerrie.
Buiten is het nog erger dan binnen. Totale chaos en wanorde. Blinde paniek. Iedereen huilt, schreeuwt, roept om hulp of kijkt apathisch voor zich uit; in shock.

Kun je je er iets bij voorstellen?
Ja?
Of niet?

De mensen die vluchten uit een oorlogsgebied wel. Die hebben deze nachtmerrie doorleefd. Die zijn op de vlucht, met de geliefden die ze nog over hebben. Wat zij hebben meegemaakt, kunnen wij ons met de beste wil van de wereld niet voorstellen.

En daarom wijk ik nu voor een keer af van mijn regel. De regel dat ik blogs niet politiek maak.
Omdat ik zo veel harteloze hatelijkheden lees op social media. Mensen die roepen, dat “ze” maar moeten verzuipen. Wat je ook denkt dat er mis is met de politiek, je laat je medemens toch niet liever verzuipen? Mensen van vlees en bloed? Mensen zoals jij en ik, met het enige verschil dat zij niet veilig zijn en wij wel?

Ik kan nog wel even doorgaan, maar je begrijpt hopelijk wel wat ik bedoel. Verdrietig vind ik het.

Over overbezorgd zijn en loslaten

Overbezorgd. Dat was ik het eerste jaar dat ik moeder was. De babyfoon zat zo ongeveer aan mijn oor vast gegroeid dat eerste jaar. Daarna ben ik er stiekem nooit mee gestopt, met overbezorgd zijn. Het lijkt wel zo van de buitenkant. Ik heb er wel beter mee leren omgaan, dat knagende gevoel van voortdurende angst in mijn onderbuik.

Vroeger had ik vertrouwen in de meeste mensen. Sinds ik moeder ben geworden vertrouw ik de meeste mensen niet. Dat komt door onder andere Amber Alert, alle verhalen over ontvoeringen, misbruik, dood gepeste kinderen, foto’s op Facebook van ongelukken en zo. Ik word er helemaal akelig van.

Toch weet ik diep in mijn hart, dat de beste manier van vasthouden loslaten is. Dat de betekenis van liefde loslaten is. Dat ze er niet beter van zou worden als ik een helikopter moeder zou zijn die iedere beweging nauwlettend in de gaten houdt.

Ik wil haar niet leren dat ze altijd op mij moet vertrouwen; ze moet uiteindelijk op haar eigen gevoel gaan vertrouwen. En ze verdient mijn vertrouwen in haar. Ze verdient dat te leren. Dat onderbuik gevoel krijgen, haar intuïtie ontwikkelen en zichzelf leren verdedigen. En dat leer je een kind nu eenmaal niet als het in een luchtbel woont; in een vacuüm van veiligheid blijft de buitenwereld eng.

Dus laat ik stap voor stap los. Met tegenzin, maar dat laat ik niet merken. Dat hoort mijn probleem te zijn, niet het hare. Stukje bij beetje geef ik haar meer en meer vrijheid, die past bij haar leeftijd. Ik sleur mezelf over mijn eigen angsten heen. Als ik het zwaar vind, hoef ik alleen maar te zien hoe trots ze glundert als ze iets zelluf mag doen, dan weet ik weer waarom.

Hoe ik geen succesvol spreker werd!

Stiekem droom ik er al jaren van: mijn eigen radio show. Of: geboekt worden als spreker. Er is maar een klein detail dat in de weg staat: Ik ben er belabberd in. Radio shows heb ik wel al eens vaker gedaan. Dan werd ik geïnterviewd over mijn Facebook pagina, mijn quotes of mijn blogs. Hartstikke leuk! En zenuwachtig! Maar zolang niemand me kan zien, gaat het nog.

Piepstem met speciaal kraak effect

Nee, dan spreken voor een menigte. Ik moest het eens op mijn werk doen, jaren geleden. Voor een volle zaal van 100 man. Ik dacht dat het ging, totdat men mij de microfoon in mijn handen duwde. Wat zich toen allemaal voltrok in mijn lijf in 3 seconden tijd, was ongekend: bibberende knieën, trillende handen, zweet op de gekste plekken, een keel die plotseling gortdroog aanvoelde en in plaats van mijn normale stem kwam er een hoog piepgeluidje uit, dat zich krampachtig verstopte achter mijn stembanden. Om nog niet te spreken van mijn hart! Alsof ik zojuist een marathon had gerend! Niet dat ik dat kan! Maar toch!

Ondergoed werkt ook niet goed

Ik heb groot respect voor sprekers. Het is verdomd moeilijk.
Het publiek voorstellen in hun ondergoed hielp trouwens ook al niet. Sommigen zagen er namelijk veel te goed uit, in hun boxershort. Toen wist ik al helemaal niet meer wat ik moest zeggen.

Digitaal spreekster

Dus spreek ik maar niet. En dus schrijf ik. Via mijn eigen digitale podium. En jullie zijn mijn publiek. Mijn toetsenbord is mijn microfoon. Denk er maar een hele prettige vrouwenstem bij. Net echt, toch?

Hoe ik met een blauw oog terug kwam van een avondje zwemmen.

Ik ging eens zwemmen. Dat was op zich al een slecht plan. Ik zwem namelijk ongeveer precies zoals een puppy zwemt die je voor de eerste keer in het water gooit.
Gewapend met vriendin K. dacht ik echter veilig te zijn. Dat mocht helaas niet zo zijn.

We hadden reeds vrolijk babbelend een paar rondjes gezwommen. Het was me zelfs gelukt om een heel aantal midden in het zwembad uitvoerig roddelend bejaarden te ontwijken zonder hun permanent te verpesten met mijn gespetter.

Maar wat er toen gebeurde, was onvermijdelijk. Aan de andere kant van het zwembad zag ik een forse, rood harige kerel onder water gaan als een soort onderzeeër met een duikbrilletje op. Och, hij zwemt wel in de tegenovergestelde richting van mij, maar hij heeft een brilletje op, dus zal het goed komen, stelde ik mezelf gerust.

Terwijl ik vrolijk verder zwom, zag ik echter af en toe een arm boven water komen. Hij leek recht op me af te zwemmen. Behalve dat dat niet zo leek, maar echt zo was.
Toen hij op ongeveer drie meter van me af was, sloeg de paniek toe. Brilletje! Gebruik je brilletje! Ik zwem hier! Als een puppy! Ga aan de kant!

In slow motion zag ik zijn arm herrijzen uit het zwembad water. De arm kwam langzaam op mijn gezicht af… en toen werd alles even zwart.
Toen ik mijn ogen weer open deed, deed maar een oog mee. Het andere oog bleef dicht. Vriendin K. verdronk bijna van het lachen. De badmeesteres, zichtbaar veel te opgetogen dat er eindelijk eens iets mis ging in het zwembad, riep dat ik uit het water moest komen om te koelen. Behendig takelde ze me uit het water.

Toen ik thuis kwam was mijn oog inmiddels een fraaie combinatie van blauw en zwart.
“Je ging toch zwemmen?” lachte manlief geschrokken.
“Ja, maar dat is tegenwoordig ook heel gevaarlijk.”

Crosstrainers zijn verschrikkelijk.

Ik ging jaren geleden met een van mijn beste vriendinnen, N., naar de sportschool. Normaliter volgde ik alleen groepslessen, zoals aerobics, step les of Zumba, maar dit keer haalde ze me over eens iets anders te proberen.

“Kom, we gaan eens op de crosstrainers!” zei ze enthousiast. Ik zag ze al klaar staan, in een lange rij voor het raam. “Ik weet het niet hoor.” zei ik, maar ze bleef zo enthousiast dat ik instemde. Ik vond die apparaten altijd maar eng. Een beetje zoals waarom ik nog nooit op een loopband ben gaan rennen; geheid dat ik de dag er na internationaal viraal ga op youtube omdat iemand gefilmd heeft dat ik plat op mijn gezicht zou gaan.

We stapten op. Ik nam automatisch een zeer krampachtige houding aan, me vast klampend aan de handgrepen.
“Geheid dat ik hier door die ruit naar buiten katapulteer.” siste ik. “Nee joh, gekkie!” zei ze vrolijk, terwijl ze al aardig tempo maakte op haar crosstrainer. “Waarom ziet het er bij jou zo makkelijk uit?” bromde ik, terwijl ik zwoegde om het apparaat op gang te krijgen. Wat best moeilijk was omdat ik de handgrepen nog steeds te innig omhelsde.

“Je moet gewoon ontspannen en je benen het werk laten doen!” zei ze vrolijk, terwijl ik hunkerend staarde naar een gewone hometrainer die verderop op me stond te wachten. “Hier mee verbrand je veel meer calorieën!” probeerde ze me over te halen, want veel calorieën verbranden is natuurlijk altijd goed.

“Mijn apparaat is bovendien stuk,” bromde ik. Mijn display ging niet aan. Ik trapte en trapte, maar niks.

Ik zag een fitness instructeur jongetje naderen, hij zag er veel te jong en veel te gespierd uit om mij te zien in deze wurggreep met een kapotte crosstrainer. Bezweet vroeg ik me af hoe rood ik inmiddels aangelopen was.
“Lukt het mevrouw?”
Oh, fantastisch. Hij noemt me mevrouw. Ik ben hooguit tien jaar ouder, snotneus.
“Nou, dit apparaat werkt niet.”
Bedenkelijk keek hij naar het apparaat.

“Hij doet het normaal gesproken prima,
” zei hij. “..Wat is het probleem?”
“Ik sta er al tien minuten op maar het display gaat niet aan. Zoals bij haar.”
Ik durfde de handgrepen niet los te laten dus wees ik met een krom verkrampt vingertje naar N.’s crosstrainer.

“Oh…” zei de spierbundel die me mevrouw noemde. “… sorry, maar dat komt omdat u een minimale basis snelheid moet behalen voordat het apparaat herkent dat er iemand op staat. Dan gaat hij pas aan.”

Ik keek het jongetje aan. Een bedroefde druppel zweet rolde, samen met mijn ego, langs mijn neus en viel op de grond.

“Oh.”

Het jongetje liep weg met al zijn spieren. Vriendin N. vloog bijna echt door het raam van het lachen.

“Ik ga fietsen. Help me hier eens van af.”

Te bekakt voor woorden

We kwamen per ongeluk terecht bij een veel te chique restaurant. Waar we arriveerden op onze fietsen, met kinderzitje achterop. Ik voelde al meteen blikken vanaf het terras; wie komt er nu op een fiets? En dan ook nog wel eentje zonder E? Als je niet minstens in een Porsche kwam aan rijden, was je hier al niet echt op je plek. En dan ook nog met een Kindmens er bij…!

Al bij het betreden van het terras had ik spijt. Ons kind struikelde over een trapje en ik wilde al direct “Shhht.” zeggen. Een vrouw op het terras had een jurk aan ter waarde van pakembeet mijn volledige garderobe. Shit.

Toch gingen we zitten, en bestelden. De kaart zag er goed uit. Tot dusver voelde ik me hooguit ongemakkelijk en misplaatst. We hadden ook camping kleren aan, geen hele foute gelukkig. Maar toch; hadden we dit geweten, dan hadden we dit niet aan getrokken in de caravan. Sterker nog; hadden we dit geweten, dan hadden we hier niet gezeten.

De serveerster was zelfs chique. Ze sprak heel langzaam en liet langzaam de dag specials van haar tong rollen, waarna haar mond zich netjes weer sloot. Ik had niets verstaan. Ik bestelde een pasta met paddestoelen en truffelsaus, die overigens teleurstellend smaakte naar een bak noodles met heul veul sjieke maggi.

Terwijl we probeerden zo stil mogelijk te eten, werd ons Kindmens belaagd door een wesp. En ons Kindmens doet dan wat ze altijd doet, want zij is nog heerlijk onschuldig en ongevoelig voor bekakte omgevingen; zij zette een keel op. Terwijl de sirene af ging, probeerden wij zo stil en sereen mogelijk het leven van de rot wesp tot een einde te brengen. Wij wisten dat het sirene geluid niet eerder zou eindigen dan bij de geruststellende aanblik van een dood “steekbeestje”. Met het schaamrood op de kaken mepten we in het rond.

In een hoek zat een koppel. Hij zag er gigantisch rijk en welvarend uit. Zij ook. Ze bekeken alles op het terras rustig van achter hun glazen wijn. Ik dacht dat ze vast en zeker nu zouden fluisteren over dat verdwaalde camping koppel met hun kind dat de ramen deed barsten. De serveerster (onder de indruk van het lawaai) kwam ons vertellen dat er ook een speel keukentje was, in de hoek van het terras. Inderdaad; daar stond een luxe speel keukentje met alles er op en er aan. Prompt ging ons kind spelen en maakte ik me er druk om dat ze misschien zo meteen haar favoriete solo van “Laat het Los” uit Frozen zou gaan uitvoeren, wat ze altijd doet tijdens het spelen.

Opeens zag ik het, toen ik op keek van het nerveuze gefriemel in mijn handtas. De overduidelijk rijke meneer en mevrouw waren op zeer serieuze wijze een zogenaamde bestelling aan het doorgeven aan ons kind, dat met een kinderdienblad bij hen stond.
“Wijn hebben we niet.” hoorde ik haar zeggen. “Maar ik heb wel óverheerlijke chocomel voor u!”
Het overduidelijk rijke maar niet bekakte koppel lachte en bestelde twee chocomel. Ons kind liep trots stuntelend terug met het dienblad naar de kinder keuken.

“Zullen we maar eens afrekenen?” vroeg mijn man.
“Nee, eentje kunnen we nog wel drinken denk ik.” zei ik.

Deze kat vindt dolfijnen geweldig.. en de dolfijnen vinden de kat geweldig.

Deze kat vindt dolfijnen geweldig.
En de dolfijnen vinden de kat geweldig!
Verder gebeurt er bijna niets in dit filmpje. Maar toch leuk om te kijken. 🙂

Zo kom je er ONHERROEPELIJK achter of jouw partner vreemd gaat!

Een op de drie mensen gaat vreemd. En nee, heus niet alleen mannen. Vrouwen net zo goed. Of ja, net zo fout eigenlijk.

In dit artikel een paar tips om te ontdekken of jouw partner die ene van de drie is!

1. Je partner laat zijn / haar telefoon slingeren.
Ben je gerust omdat je partner zijn of haar mobiel overal laat slingeren? Dit kan juist bewust zijn, om je op het verkeerde been te zetten. Misschien is er wel een geheim mobieltje waar jij niks van af weet, of gebruikt ie een cover me app of zoiets.

2. Je partner laat zijn / haar telefoon nooit slingeren.
Dan moeten alle alarmbellen af gaan. Dit kan betekenen dat je partner van alles voor je verbergt.

3. Je partner heeft zijn / haar telefoon altijd op stil staan.
Waarom is dat nodig? Wat mag jij niet horen? Waarom zo geheimzinnig? Dit klopt vast van geen kant.

4. Je partner heeft zijn / haar telefoon altijd op geluid staan.
Wat wil hij of zij duidelijk maken? Zie voor meer achterdocht: punt 1.

5. Je partner heeft een telefoon en zit daar heel veel mee te spelen.
Wat speelt hij of zij dan? En belangrijker; met WIE?

6. Je partner bezit een telefoon.
Dit is sowieso al uiterst verdacht.

7. Je partner heeft vrienden op Facebook.
Hier bij moet je al direct oppassen. Vrienden op Facebook, met name die van vroeger, zijn een uitermate groot gevaar voor je relatie. Grote kans dat er ook vrienden bij zitten die je niet kent. Als dit waar is, vraag jezelf dan af waarom je die niet kent.

8. Je partner speelt veel spelletjes op zijn of haar telefoon.
Als je partner nooit scrabble met jou wil spelen, waarom zou hij dan wel uren Wordfeud willen spelen op zijn telefoon? Hè? Hè? Hè?

9. Je hebt een buurman en buurvrouw.
Waarom zou je partner het ver van huis zoeken? Het hebben van een buurvrouw of buurman is zeer risicovol. Wees vooral alert als de suiker opeens verdacht vaak op is.

10. Het hebben van een melkboer of melkboerin die aan huis levert.
Iedereen weet dat melkboeren bijzonder onbetrouwbaar zijn. En bovendien zeer vruchtbaar. Geen goede combinatie!

Heb jij zelf nog tips?
Vul gerust aan!

Chrisje al na zes jaar bijna terug op gewicht voor bevalling!

Op internet struikel je over de artikelen van BN mevrouwen die al na drie seconden na de bevalling weer terug op hun oude gewicht zitten.
Natuurlijk, want dat is immers ook het áller belangrijkst, dat je vanuit je kraambed direct op de weegschaal springt om te zien of je nog moet afvallen.

Sommige journalisten antwoorden met boze open brieven aan die vrouwelijke BN’ers, omdat ze het belachelijk vinden, of omdat ze jaloers zijn, of omdat ze gewoon iets willen roepen. Maar waarom zou je zo’n bekende vrouw nu misgunnen dat ze haar kraambed uit komt en meteen als een dolle gaat liggen planken?

Ik werd onlangs trouwens nog niet geïnterviewd door een noemenswaardig magazine. Ze gaan binnenkort geen artikel wijden aan het feit dat ik al bijna al mijn zwangerschapskilo’s kwijt ben, nu mijn dochter bijna zes wordt. Voor de kerst hoop ik weer op mijn oude gewicht te zijn! Hoera! En het interesseert niemand!

Om dat te vieren ga ik een praatgroep organiseren voor Moeders die van hun afvalrace ook een meer jaren plan hebben gemaakt. Dan gaan we met zijn allen vetrolletjes tellen, schilderijen maken van onze striae en ritueel weegschalen verbranden.

Er komt vast geen artikel over in de krant.

HOE JE GEZICHT OPMAKEN GRUWELIJK MIS KAN GAAN.

Als je je opmaakt, is dat echt een riskante aangelegenheid. Zo op het eerste (opgemaakte) gezicht zou je het niet zeggen, maar er kan een heleboel mis gaan.

Opmaken in de auto bijvoorbeeld, is niet aan te raden. Zeker niet als je zelf achter het stuur zit. Maar ook niet als bijrijder. Ik ben een keer ongewild uitziend als een band lid van Kiss aangekomen op een feestje, omdat mijn eyeliner uitschoot op het moment dat manlief iets te hard over een drempel reed. Weg bevallige oogopslag, helloooooow zwarte wenkbrauw.

Opmaken is sowieso een taak die concentratie vereist. Wat begint als een fijn lijntje, kan door één misplaatste veeg uitmonden in een Amy Winehouse (RIP) vleugel naast je oog die door bobbelt tot vlakbij je oor.

Een mascara kwast kan ook venijnig pijn doen, met name wanneer je deze per ongeluk in je oog steekt.

Wat helemaal lullig is: als je bij kunstlicht nog denkt dat je niet te veel bronzer hebt gebruikt, en je hebt haast. Die twee ingrediënten vormen een recept voor mislukking. Tegen de tijd dat je er in daglicht achter komt dat je er uit ziet als een verse mandarijn, is er geen mogelijkheid meer behalve op locatie je hoofd onder de toilet kraan in wurmen.

Waar je ten slotte al helemaal voor op moet passen, is zelfbruiner. In de tijd dat ik die pas ontdekt had, dacht ik nog dat je lichaamsbruiner best op je gezicht kon smeren. Terwijl ik het op mijn gezicht smeerde, zag ik immers nog amper verschil.

Tegen de tijd dat ik twee uur later in de spiegel keek bij een uitgaansgelegenheid, zag ik dat ik alleen nog mijn ogen kon zien zweven boven mijn nek. De rest was zo donker dat ik er uit zag alsof ik drie jaar aan een stuk door onder de zonnebank had gelegen. Niks mis met een donkere kleur, maar ik was mijn armen en nek vergeten; die staken er mooi fluoriserend wit tegen af. Niet doen dus.

Wat was jouw grootste make-up blooper?

Hoe verslaafd ben jij aan Facebook?

Dat sociale media verslavend zijn, merk je vanzelf als je in de trein of op een willekeurig terras om je heen kijkt en vooral voorover gebogen hoofden ziet.

Dit artikel legt precies uit hoe de makers van sociale media er voor zorgen dat je terug blijft komen, en steeds vaker.

Hoe verslaafd ben jij aan sociale media? Merk jij dat je vaker je facebook of Twitter account checkt dan je eigenlijk van plan was?

Er is natuurlijk wel een simpele oplossing; zet je telefoon eens wat vaker stil (of uit) en leg hem eens een paar uur weg. Die meldingen kunnen heus wel wachten tot later! 🙂

Het is goed om na een paar drankjes te stoppen als…

Alcohol. Vroeger lustte ik op feesten en partijen best graag een wijntje. Of drie. Of soms zelfs zes, of meer. Soms nog wel veul meur.
Probleempje was alleen, dat ik dacht dat ik ronduit hi-la-risch werd van de alcohol. Met alcohol op hield ik van de hele wereld, en de hele wereld van mij.
Of nou ja, bijna dan.
Zo vertelde ik te pas en te onpas aan mensen hoe leuk ik ze vond, of niet.
Met name dat laatste werd niet altijd op prijs gesteld. Maar ja, kinderen en dronken mensen…

“Weet je, stiekem hè, stiekem vind ik jou helemaal niet zo leuk!” giechelde ik dan spontaan. En láchen dat ik mezelf dan vond!
Daarbij vond ik mezelf bijzonder bevallig en charmant, op het punt dat ik meer gedronken had dan ik aan kon (wat eigenlijk al na meer dan twee glazen bereikt werd). Zo meende ik een perfecte Tina Turner imitator te zijn na het nuttigen van een aantal alcoholische versnaperingen. En als Tina Turner niet gedraaid werd, dan zeurde ik net zo lang tot dat wel zo was. “Left a good job in the city… tuuduuuduuuu!”
Enfin.

Nadat ik een keer een video opname van mezelf terug zag tijdens een beschonken avondje, besloot ik dat ik verre van bevallig of charmant dronken werd. Ik zal een jaar of vijfentwintig zijn geweest toen ik die teleurstellende feiten onder ogen zag. Vanaf dat moment houd ik ook op feesten en partijen al op bij een glas of vier, zelfs als het goed smaakt. Sowieso drink ik maar een paar keer per jaar alcohol. Meestal ben ik een vrijwillige Bobbin,  simpelweg omdat ik me ook zonder alcohol helemaal prima kan amuseren.
Sterker nog; het wordt pas lachen als je nuchter tussen de dronken lorren in staat en ziet hoe je jezelf vroeger te kakken zette.

Bijkomstig voordeel: geen pijnlijke kater de dag er na, geen gênante video beelden achteraf en niemand die ontdekt dat je ze stiekem stom vindt. Alhoewel dat laatste nog wel eens handig was.

Vleesverwerker stort zich op groentenburgers: Hoe veel vlees eet jij nog?

Zwanenberg  Food, een van de drie grootste vleesleveranciers van Nederland, stort zich op het maken van groentenburgers. De consumptie van vlees daalt; met het maken van groentenburgers hoopt het bedrijf toekomst bestendig te zijn.
(Bron: nu.nl)

Ik ben sinds een maand vegetarisch; niet alleen voor mijn gezondheid, maar ook omdat ik tegen dierenleed ben. Zeker na het zien van diverse documentaires zoals Forks over Knives en Food.inc  (Netflix.. Pas op, je moet er een sterke maag voor hebben!).

Hoe vaak eet jij nog vlees?

Ouders van kind (3) rijden weg zonder kind en merken dit pas op na 200 kilometer..

De Franse ouders van drie kinderen lieten hun dochtertje (3) achter op een rustplaats onderweg.

Het achtergebleven kindje werd opgevangen door voorbijgangers en kon alleen melden dat haar ouders, broertje en zusje waren weg gereden.

Toen de Franse politie via de radio een oproep deed, kwamen de ouders van het kind er achter en keerden ze terug om haar op te halen.
(Bron: NOS.nl)

Wat vind jij: ongelofelijk, of kun je je er iets bij voorstellen?

Over de liefde en zo.

ECHTE liefde heeft geen label.
Het valt niet in één hokje te persen.
Liefde kent geen geslacht, ras of afkomst.
Liefde heeft geen interesse in geld, tijd of geboorteland.
Echte liefde is niet in zoiets simpels als romantiek samen te vatten. Voor liefde bestaat er geen keurslijf.

Liefde is het accepteren van verschillen, het omhelzen van imperfecties en het willen zeggen: “Jij bent anders dan ik, en ik accepteer je volledig.” Liefde is het zorgen voor de ander, als die ziek is. Het is het onvoorwaardelijke gevoel van geluk dat je kunt ervaren, wanneer je bij je geliefden bent.

Maar echte liefde kan ook moeilijk zijn. Het kan gevechten met jezelf kosten om te blijven houden van. Het kan moeite kosten om verschillen te blijven accepteren. De ander niet proberen te veranderen in wie jij denkt dat ze zouden moeten zijn.

Liefde is jezelf kwetsbaar durven opstellen, juist ook als je grote kans loopt gekwetst te worden. Het is met bibberende handen over die drempel van je eigen angsten heen stappen, niet wetend wat er aan de andere kant zal zijn.

Liefde is ook vriendschap, kameraadschap, humor, geduld en vergeving. Want wie lang samen wil blijven, zal juist ook die eigenschappen nodig hebben.

Ravage na val burgdek en kranen Alphen aan de Rijn

Het is een wonder dat er (behalve een hond 😦 ) geen dodelijke slachtoffers zijn… in dit filmpje zie je de ravage die achter is gebleven na de val van de kranen in Alphen aan de Rijn.

Bron: YouTube

De meest onwaarschijnlijke, schattigste dieren combinaties!

Je zou ze niet direct bij elkaar plaatsen, maar toch is het schattig!

Bron: YouTube

Wow… Super tamme, hongerige eekhoorn… te schattig!

Deze eekhoorn heeft honger, en is niet bang om zijn eten te komen halen én op eten….gewoon, even zittend op de arm van een wandelaar!

Waarom WAS doen verschrikkelijk is!!!!

De was. Er is niets zo geestdodend en burgerlijk als de was doen.

Vroeger, toen ik net op mezelf woonde, vond ik het nog leuk. Ik voelde me dan heel volwassen en verantwoordelijk, terwijl ik mijn handdoeken met plezier en precisie opvouwde. Maar dat plezier duurde ongeveer net zo lang als twee machines was. Het vervelende van de was is namelijk, dat het elke keer weer terug komt. ELKE KEER WEER.

IEDERE GODVERGETEN keer opnieuw sta je weer diezelfde saaie handelingen uit te voeren. Met dezelfde kleren vaak, ook nog. En als ze dan gewassen zijn, dan begint de ellende pas!!! Dan moet het ook nog gedroogd worden! En dat kan in de droger of op een droogrek. Beide zijn gelijkwaardig irritant. En die droger, die heeft een pluizen filter. Dat moet dan ook weer leeg gemaakt worden! Breek me de bek bovendien niet open over de lekbak. Die moet ook al vaak leeg gemaakt worden. Het droogrek is ook vervelend, want het duuuuurt zooooo lannggggg. En daarna ben je nog niet klaar, want dan moet je nog vouwen!

Voor wie denkt dat het daarna afgelopen is: nee. Daarna moet het in de kasten ingeruimd worden. En dat is ook verschrikkelijk. Bovendien moeten sommige dingen eerst ook nog gestreken worden. Je zou er bijna een dagtaak aan hebben!

Een tijdje heb ik er over gedacht om de handdoek in de ring te gooien. Ik wilde niet meer. Ik werd zo depressief van de routine dat ik er werkelijk over heb gegoogled om in een naturisten reservaat te gaan wonen. Gewoon, om van die was af te zijn. Maar dat trok me toch ook niet genoeg.

Maar inmiddels heb ik me – na jaren worstelingen – neer gelegd bij de was.

Soms ga ik heel even liggen huilen in een wasmand. Maar ik fluister nog maar heel af en toe “Ik haat je.” tegen de droger. De routine heeft me gevangen. Als toppunt van de burgerlijkheid waar ik me al die jaren zo tegen verzet heb, vind ik het nu zelfs een beetje meditatief. Denk ik na over het leven tijdens het vouwen. Laatst zong ik zelfs zachtjes een wasverzachter reclame liedje tijdens het volhangen van het droogrek. Verschrikt sloeg ik mijn hand voor mijn mond.

Nog even en ik ben rijp voor een lekker kort, fris, sekseloos huisvrouwen kapsel en een fleecetrui.

Hoe een Bugaboo advertentie zich de woede van moeders wereldwijd op de hals haalt

De bugaboo reclame foto die tot een hoop verontwaardiging leidde bij moeders wereldwijd.  Bron foto: adweek.com

De bugaboo reclame foto die tot een hoop verontwaardiging leidde bij moeders wereldwijd.
Bron foto: adweek.com

Bugaboo dacht haar potentiële klanten aan te spreken door het top fitte, strak uitziende model Ymre Stiekema te laten rennen achter hun kinderwagen in het Nederlandse Vogue Magazine. 

Ze konden er niet verder naast zitten.

Het internet stroomde vol met verontwaardigde moeders. Naar mijn mening is dat wel terecht, want laten we eerlijk zijn: zo strak ziet de gemiddelde kersverse moeder er echt niet uit. Daarbij ziet het kindje in de kinderwagen er een beetje uit alsof het door alle G-krachten achterover gedrukt zit in de kinderwagen; lijkt me nou niet bepaald genieten van de uitzichten om je heen, als mama zo hard rent dat je niks in je op kunt nemen. Maar goed, ik kan niet oordelen over de moeder-kwaliteiten van het model, dus dat laatste is enkel een aanname.

Maar, Bugaboo, kom op. Jullie weten toch hopelijk ook wel, dat de gemiddelde moeder er niet zo strak en gespierd bij loopt? Misschien zouden we dat wel willen, he, maar we zitten met een paar minuscule obstakeltjes, zoals genetische aanleg, chronisch slaapgebrek, en dat soort dingen. Daarbij; al zouden we zo’n figuur hebben, dan zouden we nog niet snel in zo’n inimini bikini gaan rond rennen achter de kinderwagen.

Want, A) zo’n bikini lijkt me niet comfortabel (plus, waar laat je de spuugdoekjes, je huissleutel en je los hangend vel?) Ze heeft ook nog eens geen babytas bij zich. Nu weet ik niet of haar kind over dezelfde geweldige genen beschikt als moeder, maar mijn kind heeft altijd te pas en te onpas haar luier vol gemaakt op de meest ongemakkelijke momenten. Er dus van uit gaande dat ze in die bikini allerlei magische vakjes heeft zitten voor haar telefoon en haar sleutels, snap ik dan nog steeds niet waar ze haar luierdoekjes, luiers, snoetenpoetsers en reserve fles heeft gelaten.

Daarbij zie ik ook geen reserve parka; en iedereen weet dat het in Nederland nooit slim is om zonder je regenlaarzen en parka de deur uit te gaan. Ook niet in juli.
En dan nog iets; als ze gaat zwemmen, want daar ga ik wel van uit gezien de bikini, dan had ze nog veel meer bij zich moeten hebben. Zwembandjes, zonnebrand crème voor baby’s en volwassenen, handdoeken en crocs voor in het zwembad. Waar heeft ze die dan gelaten? Nee, ik vind dit geen logische reclame foto. Maar ja, het is dan ook een reclame foto, schijnbaar hoeft daar geen logica aan ten grondslag te liggen.

Nee, Bugaboo, de meeste moeders worden niet blij van zo’n reclame foto. Want A) het is niet realistisch of haalbaar voor de meeste vrouwen en B) het ziet er niet comfortabel uit en C) ons kind vereist dat wij een heleboel meenemen voor onderweg. Als jullie volgende keer een iets meer gemiddeld model zoeken, met kleding aan en maat 40 en zo, inclusief hier en daar wat los hangend vel, een uitpuilende luiertas en de voor moeders herkenbare wallen, dan mag u mij een bericht sturen.

Bron foto: dailymail.co.uk

Teken de Papa Petitie!

Door Ouders van Nu is een naar mijn mening zeer belangrijke petitie gestart; vaders van Nederland hebben jouw stem hard nodig!

In de petitie wordt gepleit voor de 10, 100, 1000 regel:

“Wij pleiten voor minstens 10 betaalde dagen verlof en 100 dagen ouderschapsverlof, op te nemen in de eerste 1000 dagen na de geboorte van een baby.” (Bron: Ouders van Nu)

Teken de papapetitie dus vandaag nog!

TEKEN DE PETITIE HIER

Bedankt!

Waarom ALLE moeders bazen zijn

Moeders zijn echte bazen. En nee, niet alleen de moeders die zonder pijnstilling zijn bevallen, via de natuurlijke weg, die vervolgens drie jaar borstvoeding gegeven hebben.

ALLE MOEDERS ZIJN BAZEN.
En hieronder staan ze voor je neer gezet; alle moeders die baas zijn, omdat ze alles voor hun kinderen over hebben, op welke manier dan ook.

De moeders die met een keizersnede bevallen zijn.
De moeders die pijnstilling nodig hadden tijdens hun bevalling.
De moeders waarbij borstvoeding niet lukte.
De moeders waarbij borstvoeding wel lukte ook.
De moeders die via IVF zwanger raakten zijn al helemaal bazen, want zij hebben niet alleen een pijnlijke bevalling er voor over, maar ook een vaak pijnlijk voor traject richting zwangerschap.
De moeders die niet (meer) zwanger kunnen raken.
De moeders die hun kindje veel te vroeg moesten loslaten en moesten afstaan aan het hiernamaals, om welke oneerlijke reden dan ook.
De moeders die miskramen te verwerken krijgen zijn bazen.
Moeders die ziek zijn, en zichzelf ondanks hun ziekte toch blijven inzetten voor hun kinderen, zijn megabazen.
De moeders die oververmoeid zijn, zijn bazen.
De moeders die een kind adopteren zijn super bazen.
De pleegmoeders die de kinderen van andere moeders opvangen in tijden van crisis, zijn bazen.
De moeders die het niet meer weten, zijn bazen.
De moeders die een postnatale depressie krijgen zijn bazen.
De moeders die oma worden, zijn opperbazen.
De moeders die fulltime werken zijn bazen, maar moeders die parttime werken of thuis blijven zijn dat net zo goed.
Oh, en moeders die hun kind(eren) alleen opvoeden, zijn net zo’n bazen als de moeders die het met partner doen.

Zo veel moeders, zo veel omstandigheden. En geen een moeder is meer of minder waard dan de andere.

Slaap versus Hond… (hond verliest)

Er is weinig schattiger dan knikkebollende honden.

Verfrissend: Tips om je partner te irriteren!

Als relationele ervaringsdeskundige vind ik het belangrijk dat mensen niet alleen “zo wordt jouw partner weer smoorverliefd op jou!”-artikelen tegenkomen op internet. Want laten we eerlijk zijn, die zijn er genoeg. En doorgaans voelen we ons er niet beter door.

Want ja, we weten allemaal wel dat het goed is om je partner eens te verrassen met een bloemetje of een geurtje. En om heel eerlijk te zijn doen we dat in de realiteit meestal toch niet. Want een bloemetje kan al gauw een averechts effect hebben – “En wat heb je gedaan, waardoor je dacht dat een bloemetje nodig is? Hè? Hè?” en een geurtje ook – “Zie je nu wel, je vindt dat ik stink!”

Nee, laten we stellen dat het na een jaar of zeven, of acht, of negen, of tien, of honderd, niet meer echt makkelijk is om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur die een langdurige, stabiele relatie met zich mee brengt. Alhoewel ik er overigens van overtuigd ben dat sleur niet altijd negatief hoef te zijn; het betekent ook rust, vertrouwen, en zo.

Maar goed. Om het voor de verandering voor jezélf wat leuker te maken, die eeuwig durende Ground Hog Day relatie, zijn er diverse dingen die je kunt doen om het geheel wat afwisselender te maken, of in elk geval vermakelijker. Voor jezelf dan.

Zo kun je bijvoorbeeld wachten tot je partner op de bank zit, volledig in ontspannen toestand. Je gaat er lekker naast zitten, liefst er tegen aan, of met je hoofd op schoot. Als je dan comfortabel ligt, een tijdje, ga je met je vinger richting het oor van je partner, daarbij zigzaggende bewegingen makend met je vinger en gelijktijdig een zzzzzzzz geluid producerend, alsof er een vlieg op weg is naar zijn of haar oor. Als ze goed op gaan in hun televisie programma, duwen ze je hand eerst een paar keer weg. Dat betekent dat je nog even door kunt gaan. Maar ook niet te lang; het is belangrijk om het juiste level van irritatie op te roepen zonder knallende ruzie er aan over te houden.

Ook kun je doen wat mijn partner(s) in huidige en verleden tijd wel eens deden: het laatste wc papier op maken en de rol niet vervangen. Of de wc rol nét te ver weg zetten, zo ver dat je van het toilet af moet komen om er aan te kunnen komen. Heel irritant.

Wat ook een optie is om je partner te irriteren (want laten we wel zijn: het leuke van een lange relatie is toch dat je weg kunt komen met dit soort dingen), is doen alsof je door je rug gaat. Als ze dan bezorgd naar je toe komen, spring je heel onverwacht op en roep je “BAZINGA!” (Pas wel op dat je dan niet tijdens het op springen door je rug gaat; geen hond die je dan nog helpt!).

Ach, als relatiedeskundige heb ik nog zo veel mogelijkheden (zoals zeggen “We moeten eens goed praten.” Als ze dan bezorgd opkijken zeg je “Grapje! Natuurlijk hoeven we niet te praten! We zijn al honderd jaar samen, dus het fijne is juist dat we niet meer hoeven te praten! Hahahaha! Haha! Ha!!!”) maar het leukste blijft om ze zelf te bedenken.

Wat is jouw favoriete irritatie actie?
Ik ben heel benieuwd! 😉

Sarah, die als baby achtergelaten werd op een openbaar toilet, zoekt haar biologische ouders

Zeventien jaar geleden was ze hartverscheurend in het nieuws: een pas enkele uren oude baby, achtergelaten op een openbaar toilet in Australië. De kort daarna geadopteerde Sarah is inmiddels zeventien jaar oud en op zoek naar haar biologische ouders.

Boos op haar biologische ouders is ze niet, zo vertelde Sarah aan A Current Affair. Ze wil alleen graag weten waar ze vandaan komt en hoe het heeft kunnen gebeuren. Daarbij wil ze haar biologische ouders laten weten dat ze goed terecht gekomen is, in een liefdevol gezin.

Bron: A Current Affair

ParkCity Live – Het gezelligste Festival van Limburg!

In junPCL_2015_logo_Facebook_DEF-383x383i kwam er een e-mail binnen in mijn inbox: mijn accreditatie aanvraag voor Park City Live in Heerlen was goedgekeurd. Direct regelde ik oppas voor de kleine; hier moesten we naar toe! Het festival in Heerlen had al eerder mijn nieuwsgierigheid gewekt, met een veelbelovende line-up en op een mooie locatie, daar moest ik naar toe!

Foto’s door: Robbert Ridderbeekx, TwinFlame Photography

Zaterdag

Mr. and Mississippi

Mister and Mississippi

De eerste act die we zagen op zaterdag was Fresku, die met zijn strakke raps het publiek al aardig op wist te zwepen, terwijl het uitverkochte festival terrein langzaam vol liep. De gezellige rapper uit Eindhoven beweegt zich vrij en vrolijk over het podium en maakt een feest van elke song. Hij bruist van de energie en dat is de perfecte opwarmer voor deze toch al zo warme festival dag.

Daarna lieten Mister and Mississippi met hun viool, gitaren en nog veel meer instrumenten op Park City Live zien en horen waarom ze deze week nog bij 3FM te horen waren; het geheel is perfect op elkaar afgestemd. De zangeres leek wat verlegen maar laat zien dat ze op muzikaal gebied meer dan genoeg in huis heeft.

Op deze warme, ja zeg maar gerust hete, uitverkochte eerste dag van Park City Live is de sfeer heel gezellig en gemoedelijk. Vanwege de hitte wordt omgeroepen dat mensen tussen de optredens door ook voldoende schaduw plekken moeten opzoeken en dat er voor één bon twee water gehaald kunnen worden bij de bar. De organisatie heeft goed nagedacht over het warme weer. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen worden er toch een aantal mensen via de EHBO exit afgevoerd. Naast onze pers tent zijn er nog de Merchandise tent, de Signeer ruimte van OOR en de radio tent; kortom, ook de media zijn goed vertegenwoordigd.

Kenny B.

Kenny B.

Wanneer Kenny B het podium betreedt, staan zijn fans al klaar. Met zijn heerlijke zomerse reggae sound brengt hij het festival direct in zomerse sferen. Hij wisselt zijn eigen hits af met klassiekers van Bob Marley en the Fugees. Met zangeres Emma zingt hij een duet, waarbij zij naast een goede zangeres te zijn, ook nog blijkt te kunnen rappen. Met zijn hit “Parijs” zingt de jeugd in het publiek het eerste stuk spontaan, wat een kippenvel moment! Een festival publiek laten meedoen: Kenny B weet hoe het moet.

The Gentle Storm

The Gentle Storm

Na de relaxte, zomerse klanken van Kenny B is het tijd voor wat steviger werk: The Gentle storm. Dit is niet zomaar een band, dit is een MUUR van geluid. Deze band is volledig op elkaar ingespeeld, weet precies te anticiperen op elkaar en zweept het publiek in no time compleet op. Anneke van Giersbergen (voormalige zangeres van The Gathering, tot 2007) heeft een geweldig stemgeluid dat tot in de verre omstreken te horen is.

Roger Hodgson

Roger Hodgson

Nadat we een beetje zijn bijgekomen van het weggeblazen worden door The Gentle Storm, betreedt een heuse legende het podium. Roger Hodgson (Supertramp) verblijdt het publiek met prachtige nummers, die niet alleen oud, maar tot mijn verbazing ook jong blijkt te kunnen meezingen. Het is een charismatische man; ervaren, gedreven en hij laat zien dat hij ook over een gezonde dosis humor beschikt. Na het laatste nummer zegt hij “Doe even alsof ik weg ben gegaan, jullie We Want More hebben geroepen en ik weer terug ben gekomen. Dat scheelt zo veel gedoe.” Het publiek pikt het allemaal van deze charmante zanger, en juicht alsof hij net weer is terug gekomen voor een “encore”. Tegen de fotografen in de fotopits zegt hij, dat ze  foto’s moeten maken van het publiek, want “They are the real stars!”.

Kensington

Kensington

En dan, Kensington. Ik heb hen al vaker zien optreden, en ik vond ze ook altijd al goed, maar man oh man, WAT. ZIJN. ZE. GEWELDIG! Kensington is niet voor niets een van de meest succesvolle bands van deze tijd. Met hun strakke spel, het unieke stemgeluid en een heleboel charisma weet Kensington het publiek compleet uit de sokken te blazen. Mensen klimmen op elkaars schouders, wat door de zangers wordt aangegrepen om een wedstrijdje schouderzitten te organiseren; wie het langst blijft zitten krijgt een rondje van Kensington. Ze zetten een daverende show neer waar het publiek in ieder geval geen genoeg van kan krijgen.

Within Temptation

Within Temptation

Within Temptation
Within Temptation was nooit zo mijn stijl muziek, dacht ik. Totdat ik ze zag optreden op Park City Live. Wát een energie, wát een power, wát een show! Within Temptation is de perfecte afsluiter van een perfecte festival dag. Op een hoog tempo zetten zij het ene na het andere nummer neer, begeleid door vuur, knallen, een lichtshow die het hele publiek verlicht. Na Within Temptation gaan we moe maar voldaan naar huis. We hebben ons muzikale hart weer eens goed kunnen ophalen.

Zondag

Rowwen Heze

Rowwen Heze

Op zondag begint de tweede, iets minder warme dag van Park City Live al meteen goed met bijvoorbeeld Rowwen Hèze.  Het hele veld staat van voor tot achteren vol. Volgens de traditie wordt er ook driftig met plastic bier bekertjes gegooid, want tja, dat hoort gewoon bij Rowwen Hèze. Rowwen Hèze bewijst waarom ze al dertig jaar lang zo geliefd zijn; het is gewoon een fantastische band en de nummers ZIJN Limburg. Wie in Limburg woont, kent Rowwen Hèze. Wie Limburger is, zingt de liedjes mee. Het klopt gewoon allemaal.

Presentator Bart Storcken

Presentator Bart Storcken

Wie overigens ook niet vergeten mag worden is presentator Bart Storcken: vakkundig praat hij het hele programma twee dagen lang aan elkaar. Tijdens de aankondiging van Rowwen Hèze weet hij zelfs vakkundig een door de lucht vliegend biertje te ontwijken.  Een echte gezellige presentator die precies weet aan te voelen hoe lang of kort een aankondiging behoeft te zijn, en die het publiek aardig op weet te zwepen!

Yellow Claw

Yellow Claw

Yellow Claw is zeer populair bij de jeugd. Ook hier staat het aardig vol voor het podium. Het festival terrein schudt letterlijk op haar grondvesten op de harde, snelle muziek van Yellow Claw; die het publiek overigens trakteert op een regen van confetti.

DeWolff

DeWolff

Van de razend populaire band DeWolff krijgt het publiek precies wat ze verwachten, en meer: De Nederlandse broers Luka en Pablo van de Poel en Robin Piso trakteren het enthousiaste publiek op psychedelische klanken en geven alles wat ze in huis hebben.

Ilse de Lange - The Common LinnetsAls Ilse de Lange het podium betreedt met de band The Common Linnets, is dat precies de juiste afwisseling die nodig is na Yellow Claw. Ook Ilse weet met haar band het festival terrein in no time in de relax modus te krijgen. En bij Ilse de Lange weet je gewoon, dat het altijd goed is, wat ze ook doet. Zo ook weer deze performance!

Er gaan genoeg geruchten over deze artiest, maar Jett Rebel laat zien dat hij zijn snel verworven bekendheid muzikaal absoluut waard is. On stage zet hij een briljante performance neer, inclusief een duet met DeWolff, waarna hij – net als veel artiesten – zich meldt in de OOR tent voor een signeer sessie met fans.

Jett Rebel

Jett Rebel

Park City Live is een festival dat dit jaar duidelijk gegroeid is: een strakke line-up, gezellig publiek, een prachtige locatie te midden van de Heerlense wijk Bekkerveld. Organisatorisch gezien vond ik het erg goed in elkaar steken. Wat vooral opviel was dat het een festival is voor jong en oud. Er waren ontzettend veel kinderen op het festival aanwezig, wat met de benodigde gehoorbescherming ook helemaal niet erg is. Van de tienermeiden die vooraan stonden te zwijmelen bij Kensington tot de wat grijzere rockers die los gingen bij Roger Hodgson: ParkCity Live in Heerlen heeft bewezen voor ieder wat wils te bieden. Wat mij betreft: Tot volgend jaar!

PS: Laat ik vooral de publieksfoto’s niet vergeten! Hieronder een greep daar uit. Op de Facebook pagina van TwinFlame Photography zullen de komende tijd nog meer publieksfoto’s langs komen, dus houd die pagina ook in de gaten!

Publiek

Publiek

IMG_0109 IMG_9158 IMG_0109 IMG_0103 IMG_9557  IMG_9738 IMG_9775

IMG_9734

Als iemand in rouw is

Het onderwerp wordt niet vaak besproken, omdat het geen fijn onderwerp is om over na te denken. Toch is het goed om dat wel te doen, want veel mensen die aan het rouwen zijn om een geliefde, voelen zich al eenzaam genoeg.

Woorden schieten te kort
Allereerst: woorden schieten vaak te kort bij omstanders. Dat is niet zo gek, want er vált dan ook weinig troostends te zeggen wanneer iemand zojuist een geliefde heeft verloren. Wat kun je dan zeggen? In ieder geval niet: de tijd zal het helen. Of: het komt goed. Want ook al kan het verdriet van rouw in de loop der jaren wellicht een plek krijgen en ook al zal degene uiteindelijk moeten leren leven met het verlies; dat wil je niet horen zo vlak nadat je iemand kwijt bent geraakt.
De geliefde die heen gegaan is, komt niet meer terug. Dat is een rauw en pijnlijk gegeven, en het kan een nabestaande jaren lang kosten om enigszins te accepteren.

Ieder contact is beter dan geen contact
Wat je ook beter niet kunt doen, is geen contact zoeken met de persoon die rouwt. Of denken: op mij zit hij of zij vast niet te wachten nu. Als dat zo is, merk je dat vanzelf wel. Dus tenzij de persoon in kwestie zelf aangeeft met rust gelaten te willen worden; laat zien dat je er bent. Vraag hoe het gaat, ook al weet je dat het slecht gaat. Bied een luisterend oor. Bied een schouder om op te huilen. Bied je volledige acceptatie van het proces, ook als je het niet begrijpt of nog nooit van zo dichtbij mee hebt gemaakt. Weet je niet wat je moet zeggen? Zeg dat dan gewoon. Zeg: “Ik vind het zo erg voor je, ik weet niet wat ik moet zeggen.” Het zal begrepen worden. Alles is beter dan helemaal niets zeggen.

Oogkleppen af
De dood is eng. Het komt soms heel akelig dicht bij. Soms is het aanlokkelijk om de oogkleppen op te zetten en te doen alsof het er niet is. Maar zelfs als je het eng vindt, dan nog is het voor de persoon in rouw nog honderd duizend maal enger. En heeft die persoon de mensen om zich heen harder nodig dan ooit. Besef ook dat rouw een erg langdurig proces is. Het houdt niet op na de begrafenis. Het houdt niet op na de koffietafel. Het houdt ook niet op na de jaardienst. Vaak begint het dan pas.

Die alledaagse momenten
Probeer het je maar voor te stellen: Al die verjaardagen die nooit meer het zelfde zullen zijn. Al die kerstmissen. Al die bijzondere dagen. En al die hele alledaagse momenten waarop het verlies als een mokerslag toeslaat. Het omgaan met spullen, die de overledene nalaat. Het omgaan met praktische zaken, die net zo pijnlijk kunnen zijn, zoals bijvoorbeeld brieven van instanties die niet op de hoogte zijn van het overlijden. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is weer iets dat de rouwende persoon helemaal terug naar af kan gooien, in slechts een seconde. Een bepaalde geur, een bepaalde melodie. Een bepaalde uitspraak. Het zijn de grote dingen én de kleine dingen.

Hoe dan ook: Blijf begripvol, blijf vragen, blijf open. Als je zelf ooit voor een rouwproces komt te staan, sta je er hopelijk zelf ook niet alleen voor.

GEVANGEN IN EEN HETE OVEN

Vandaag begon als een mooie dag. We gingen naar buiten en daarna nog even snel om een boodschap. Ik had zin in de rest van de dag; meestal met dit mooie weer gaan we dan nog ergens naar een park, of naar een meer om te zwemmen, of iets anders leuks doen. Ik was er helemaal klaar voor.

Maar wat begon als een mooie dag, begint nu in snel tempo een nachtmerrie te worden. Ze moesten nog heel even een boodschap halen, zei ze tegen hem. Alleen een pak zout en een paar flessen frisdrank. Dus lieten ze me hier achter. Alleen. Opgesloten. Warm. Heet. De eerste minuten ging het nog wel een beetje; de auto staat in de schaduw en het raampje op een kier.

Maar ergens in de afgelopen minuten veranderde deze auto, waar ik me normaal zo fijn in voel, in een bakoven. Het wordt steeds warmer en ik voel me steeds ellendiger. Ik zweet enorm en krijg steeds minder lucht. Ik heb me nog nooit zo angstig en benauwd gevoeld. Ik kom er ook niet uit; ze hebben me opgesloten. Hoe konden ze dit nu doen?

Ik hoop telkens dat ik ze terug zie komen, maar ondertussen duurt het steeds langer en word ik steeds zwakker. Ik heb geroepen om hulp, maar ik heb er inmiddels geen lucht meer voor. Het voelt alsof iets heel hard mijn keel dicht knijpt.

Ze zouden maar een paar minuutjes weg blijven, zei ze. Dat heeft ze beloofd. Ik voel me zo opgesloten en alleen.. Ik wou dat ze me meegenomen hadden.
Het blijft maar duren. Ik ben bang dat het niet goed met me gaat aflopen; ik heb geen kracht meer om te roepen of te proberen te ontsnappen. Ik begrijp niet wat er met me gebeurt, maar ik zal maar gaan liggen. Ze zullen zo hopelijk wel komen.. hopelijk gaan we dan nog naar een park of naar een meer.

Maar eerst moet ik mijn ogen even sluiten. Het is gewoon te heet. Even maar….

OUDERS, leg jullie telefoons eens wat vaker weg…

Leg die telefoon eens wat vaker weg... (bron foto: Pexels.com

Leg die telefoon eens wat vaker weg…
(bron foto: Pexels.com

Een tijd geleden zag ik hoe een kind een ander kind behoorlijk agressief toetakelde. Moeder van de toetakelende jongen stond er bij, maar keek er niet naar. Ze stond namelijk op haar mobiel te kijken. Dat was veel belangrijker.

Een tijd geleden hoorde ik een kindje meermaals haar vader roepen om hulp. Papa reageerde niet, want hij was druk bezig met zijn mobiel. Pas toen het kindje begon te gillen schrok hij wakker.

Ook zag ik een kindje van nog geen twee jaar oud gevaarlijke stunts uithalen in het grote kinderen gedeelte van een speeltuin, waar ze duidelijk nog niet klaar voor was. Papa en mama zaten verzonken in hun mobiel op een stoeltje, heel erg mentaal afwezig te zijn.
En even dáárvoor zag ik een vader bijna een flink ongeluk veroorzaken, doordat hij hands-unfree zat te bellen achter het stuur, met kind achterin.

En dit was allemaal in het afgelopen jaar.

Toegegeven: Een beetje verslaafd aan ons mobieltje zijn we bijna allemaal wel. Toch heb ik de laatste jaren een zinvolle gewoonte ontwikkeld: ik leg overdag regelmatig een hele tijd mijn telefoon weg. Dat rot ding – alhoewel zinvol communicatie middel – zorgde er namelijk voor dat ik regelmatig afgeleid was in het contact met mijn kind.
Dus besloot ik om mijn mobieltje tijdens “de wakkere uren” van mijn kind zo weinig mogelijk aan te raken.

Want hoe leuk al die statussen op Facebook ook zijn en hoe verslavend die spelletjes ook werken, je wil niet dat je kind zich later van zijn jeugd voornamelijk jouw gebogen hoofd en afwezigheid herinnert.

Zwembaden luidden eerder ook al de noodklok: ouders gaan zó op in hun mobiel of laptop, dat ze slecht toezicht houden,  waardoor kinderen steeds vaker in nood komen of dreigen te verdrinken. Je zou het jezelf toch nooit vergeven.

We willen dan misschien niets missen; altijd op de hoogte van het laatste nieuws en de meest recente berichten op Facebook. Maar als we ons daar in verliezen, worden we geheid over tien tot twintig jaar wakker met wroeging; onze kinderen opgegroeid, het ging zo snel, hebben we wel genoeg met ze geknuffeld? Genoeg met ze gespeeld? Hebben we voldoende echte een op een aandacht gegeven? Of stonden wij op die mooiste momenten net in te checken op facebook? Waren we met onze volle aandacht bij het moment, of zaten we net bij een digitale kennis te neuzen?

Het leven vliegt voorbij, kinderen groeien voor onze ogen op. Voor je het weet staan ze met hun koffers in de gang, klaar om op zichzelf te gaan. Als je op dat moment geen enkele spijt wilt voelen, leg dat ding dan eens wat vaker weg. Althans, op zijn minst tijdens de wakkere uren.

Frozen in de HITTEGOLF: Waarom iedereen een klein beetje een Olaf in zich heeft!

Wie de film Frozen kent, kent Olaf. Kindlief heeft de film in het hart gesloten, en inmiddels zo’n 37 keer helemaal af gekeken. Frozen is dan ook een prachtige film. En als ik heel eerlijk ben, ben ik stiekem helemaal dol op Olaf, de levende sneeuwpop.

Olaf is een beetje naïef, want hij droomt al zijn héle leven van de zomer. De zon, de zee, lekker op het strand… hij ziet het al helemaal voor zich. Het enige wat hij niet weet, is dat hij daar helemaal niet tegen kan.

Ik vind dat best veel mensen om me heen (inclusief ik zelf) best een beetje op Olaf lijken. Het hele jaar door zeuren we over de regen, de wind, de kou, de sneeuw, de gladheid, de bevroren tenen, de bladeren op het spoor, de slecht gestrooide weggetjes, de verkoudheidsvirussen, dat het zo vroeg donker is, en zo verder, en zo verder. Als we het dan over de zomer hebben, dan zijn we net Olaf: oh, heerlijk, die zon, lekker warm…. totdat het zo ver is.

Het lijkt alsof we ons – net als Olaf – de rest van het jaar niet helemaal beseffen wat zomer ook alweer inhoudt, totdat die ons met een hittegolf omslaat.
Plotseling smelten al onze dromen van de zomer als sneeuw voor de zon. Want het is té heet, het is té warm, we zijn té bezweet en we kunnen niet slapen (alhoewel mij dat overigens prima lukt, maar ik slaap het hele jaar door graag).

Elsa lost het goed op voor Olaf, als de zomer weer terugkeert. Zodra hij begint te smelten, geeft ze hem een wolkje boven zijn hoofd. waar sneeuwvlokjes uit dwarrelen, net genoeg zodat hij niet smelt. Als we dat nou proberen te doen voor onze bejaarden, zieken, kinderen en dieren, dan komen we allemaal vrolijk de zomer door.

Lekker warm!

Hallo Jumbo!

Soms moet je in het leven goed nadenken, voordat je een belofte maakt. Zo lijkt Jumbo het niet zo goed te doen met hun vierde in de rij = gratis boodschappen belofte.

Het schijnt toch een dingetje te zijn, dat vierde in de rij zijn bij de Jumbo.
Als er nou één of twee klagers waren, zou ik nog denken dat het wel mee valt. Of als het alleen mensen waren die gebukt achter de diepgevroren kroketten wachten tot ze kunnen toeslaan als vierde… maar nee. Steeds vaker kom ik hele waslijsten tegen aan reacties van mensen die vierde in de rij zijn, terwijl een andere kassa nog beschikbaar is, waarbij men dan toch niet de boodschappen gratis krijgt.

Sterker nog; mensen lijken te worden afgepoeierd met een bosje bloemen van drie euro, een snauw van de bedrijfsleider of een plotseling wel opvallend snel scannende kassa medewerker die zegt “Nee hoor, u bent nu derde in de rij!”

Het wordt nog sterker. Sommige Jumbo filialen lijken te lijden aan een zeer zeldzaam kassa virus, waarbij de laatste kassa die nog vrij lijkt te zijn plotseling vreselijk defect is, of niet, maar in elk geval staat er dan opeens een bordje “Deze kassa is defect.” Slimme oplossing om mensen te bedonderen, of een zeer zwak kassa systeem, zou je zo denken. Bij ons in de plaatselijke Plus is in de acht jaar dat ik er mijn boodschappen haal overigens nog nooit een kassa defect geweest, maar goed. Daar krijg je dan ook niks gratis, al ben je de zevenendertigste in de rij. Misschien verklaart dat iets.

Enfin. Ik stel voor dat er een gedegen onderzoek komt naar de kassa praktijken van de Jumbo. Verborgen camera stunts wellicht, Alberto Stegeman bijvoorbeeld, of we sturen er Willibrord Frequin naar toe die dan heel irritant “Vind je dat nou nog normaal man, hè? Hè? Hè?” gaat zeggen tegen de Jumbo.

Of we sturen Peter R. De Vries er naar toe, want als het werkelijk waar is dat zo veel onschuldige klanten per jaar geen gratis boodschappen krijgen, dan kunnen we “Hallo!” natuurlijk beter vervangen voor “Toedeledokie Jumbo!”.
Voor de medewerkers van de Jumbo lijkt me dit fenomeen overigens ook bepaald geen pretje. Misschien is het een goed idee om hier ervaringen te verzamelen, gewoon, alvast als bewijslast. Want belofte maakt nou eenmaal schuld. Toch? Ik stel voor dat we allemaal gaan proberen vierde in de rij te zijn, met camera op zak, of filmen als het defect bordje wordt weg gepakt zodra de vierde in de rij de winkel verlaten heeft.

Ik voel hier een groots schandaal aankomen. Ik krijg het er spontaan een week lang heel erg warm van. Of misschien ben ik gewoon door de hitte bevangen en is er helemaal geen complot. Wie weet.

Als de prins op het witte paard een groot kind op een Shetlandpony blijkt te zijn 😂

“Ik heb hem al zo vaak gevraagd me meer te helpen, maar hij doet het maar niet!”

Er zijn nog steeds veel mannen die zich in de begin periode van een relatie voordoen als een ware prins op het witte paard, waarna ze zich na verloop van tijd (lees: als de buit binnen is) ontpoppen tot hooguit nog een lui groot kind op een verwaarloosde Shetlandpony.

De mannen die van thuis uit emancipatie hebben meegekregen – of het zichzelf hebben aangeleerd (omdat ze volwassen werden) zijn er gelukkig steeds meer, maar toch zijn er helaas ook nog steeds veel mannen die denken zich ernstig te zullen verwonden als ze eens een keer zouden poetsen.

Daarbij halen ze van alles uit de kast: ze kunnen het toilet niet poetsen, want dan ontstaan plotselinge braakneigingen, ze “kunnen niet opruimen” want ze “zien rommel nu eenmaal niet liggen”. Geef me één huishoudelijke taak en dit soort mannen geeft je drie excuses om ze niet te doen.

In de tijd die de vrouw vervolgens besteedt aan het onrecht dat hier aan ten grondslag ligt, heeft ze de betreffende taak al tien keer zelf gedaan, dus geeft ze van vermoeidheid maar op: en zo is het cirkeltje rond, en zijn doel bereikt. Vrouwen zijn er immers toch voor gemaakt om het huishouden te doen?

Van pure ellende gooit ze de handdoek maar in de ring. En ze moet hem daarna zelf oprapen en wassen. Waarna ze hem zelf moet strijken en in de kast leggen, want dat zal haar liefste niet doen: die is veel te druk met gamen of hele belangrijke dutjes. Ook al heeft zij net zo hard gewerkt als hij.

Waar de man de eerste tijd nog heel hoffelijk en galant was, zit hij nu ongeïnteresseerd voor zich uit te staren, met zijn tenen te spelen of met zijn telefoon, roept hij af en toe lachend “Liefje, trek eens aan mijn vinger!” naar haar en laat hij alle lichamelijke gassen vrolijk de vrije loop. Wat dan ook wel weer grappig kan zijn, alleen de vrouw heeft geen tijd meer om te lachen want ze is druk bezig met ALLES wat hij niet doet.

Terwijl de allerlaatste vlinders uit de buik van de vrouw vertrekken, vraagt ze zich af wat er nou toch gebeurd is met die eens zo charmante man, die haar veroverde. De PlayStation is dingend, terwijl hij echt al drie dagen geleden dringend het vuilnis buiten moest zetten en inmiddels de vuilniszakken náást de afvalcontainer in grotere getale aanwezig zijn dan de zakken ín de afvalcontainer.

Waar ging het allemaal mis? Vraagt de vrouw zich af, terwijl ze zich afbeult als huissloof in stralende afwezigheid van haar ooit zo geëmancipeerd lijkende prins. Als er ook nog kinderen bij zijn gekomen, mag ze vaak ook daar de volledige zorg voor dragen, want hij is immers véél te druk. (Je kunt inderdaad ook heel druk zijn met je ouderlijke verantwoordelijkheden ontwijken!)

Kan dit ongeëmancipeerd exemplaar op zijn Shetlandpony veranderen? Kan zij hem er toe bewegen haar en haar behoeften wel te zien staan? Kan ze hem doen inzien dat zij heel veel dingen doet, meer dan hij inziet?

Nou, dat weet ik niet. Veel van dit soort mannen veranderen helaas niet. Het enige wat de vrouw kan doen is stoppen met 100% doen en nog maar 50% doen. Grenzen stellen en voet bij stuk houden. Dit loslaten en als hij nog steeds niks doet, de boel maar eens laten lopen. Net zolang tot het voor hem ook eens vervelend wordt. Wie niet horen wil, moet het misschien eens zien, voelen, ja uiteindelijk zelfs ruiken.

Als dat allemaal niet werkt, kan de vrouw ook eens een weekje of twee op vakantie vertrekken en hem alleen in huis laten, maar als het echt een onverbeterlijk groot kind is, belt hij zijn moeder (wiens rol jij zo mooi over had genomen) om hem te helpen. Als het laatste gebeurt, is het misschien een goed idee om als vrouw zijnde iets langer op vakantie te blijven. En met iets langer bedoel ik voor altijd. En met op vakantie bedoel ik in haar eigen huis, waar ze een kind minder heeft om voor te moederen. Zodat ze een gelijkwaardig partner kan vinden, in plaats van een extra kind, dat haar alleen charmeert om haar binnen te halen en vervolgens als voetveeg gebruikt als hij weer op zijn gemak is.

Waarom kinderen hun ouders soms niet begrijpen

Ik snap het wel hoor, dat kinderen hun ouders soms niet begrijpen.

Liegen is fout! (Tenzij wij het doen.)
Allereerst leren ouders hun kinderen (hopelijk) om netjes te zijn, beleefd, en eerlijk. Maar kinderen zijn van nature al vaak eerlijker dan volwassenen. Wij prenten het ze toch nog eens extra in, hoe belangrijk het is dat ze altijd de waarheid spreken. Totdat de leeftijd komt waarop kinderen ontdekken dat de man met de mijter niet bestaat. Na jaren braaf oefenen met eerlijk zijn, niet liegen, ook niet om bestwil, komen ze er dan achter dat ze jarenlang glashard voorgelogen werden door hun eigen ouders nota bene, op een akelig moeiteloze manier. En dan heb ik het nog niet over de pieten, de paashaas, de kerstman en zo verder.

Gij zult verdomme nog niet vloeken
Vervolgens zeggen ouders dat ze geen foute woorden mogen gebruiken. Scheldwoorden zijn uit den boze, want zo ben je niet opgevoed. Totdat mama of papa in de auto afgesneden wordt door een andere automobilist, of totdat een ipad per ongeluk in duizend stukjes kapot valt op de keukenvloer. Dan vliegen de scheldwoorden door het huis, wat niet mag, maar als je ouders het zeggen is dat natuurlijk wel rechtvaardigd, toch?

(Zelf lijd ik overigens aan “pijnschelden”. Ik zeg altijd netjes “sjips” in plaats van shit. Tenzij ik me écht hard pijn doe. Dan komt er een willekeurig scheldwoord uit. Dat komt omdat ik niet nadenk als ik echt pijn heb. Maar leg dat maar eens uit, als je je kind wil bijbrengen dat schelden niet mag.)

Het mobiele tijdperk
Dan heb je nog zoiets moois. Kinderen moeten zo veel mogelijk bewegen, buiten spelen, binnen spelen, niet te lang televisie kijken of op hun tablet spelen. Want nee, dat is ongezond en niet verantwoord!

Papa en mama zitten echter regelmatig vrolijk en onbewust vast geplakt aan hun telefoon of ipad, checken direct in als ze het pretpark betreden. Kijk maar eens om je heen in een binnenspeeltuin: geen ouder die geen mobiel of tablet bij zich heeft. Als de kinderen maar bewegen!

Ik zag eens een peuter van twee gevaarlijk hoor klimmen in een binnenspeeltuin. Zo hoog, dat ze bijna in de voor haar veel te gevaarlijke tunnel glijbaan kon vallen. De ouders zagen het niet: ze zaten beiden verzonken in hun tablet of telefoon, mét mp3 speler in de oren.

Nobody is perfect
Geen enkele ouder is perfect. De meeste ouders doen dingen in het belang van hun kind en gelukkig meestal met de allerbeste intenties. Vaak gaan dingen onbewust. Maar ja, ik snap dus wel waarom kinderen hun ouders af en toe niet begrijpen.

Hoe zeggen ze dat ook alweer?
Children won’t do what you say,
Children will do what you do.
Lead by example.

Hahahahaha… LOL…Not so smart cat

Onze kitten Jos snapt het concept “Deur” nog niet zo goed…. haha! 😂

The Secret Life Of Pets – Official Teaser Trailer (HD)

Deze super grappige animatiefilm, van de makers van Verschrikkelijke Ikke, komt pas volgend jaar uit, maar ik verheug me er nu al op!

Bron: YouTube

Todrick Hall geeft ZINGEND zijn Mc Drive bestelling door! (@toddyrockstar on Instagram)

Dat is nog eens een verrassende manier om je bestelling door te geven!

Roken op het terras verbieden… óf onzin?

Rokers. Ze mogen al bijna nergens meer een sigaret op steken. Ze worden restaurants uit gejaagd, in kroegen mag het niet meer en op het station moet je bij een rookpaal gaan staan.

Nadat rokers dus ongeveer overal weg gejaagd zijn, zou roken nu volgens sommigen zelfs op het terras verboden moeten worden. Althans, dat lijkt te gaan gebeuren.

Wat vind jij? Grote onzin, of wel fijn?

Bron foto: pclooptvast.nl

Stress? Doe eens heel langzaam aan!

Stress is verraderlijk. Te veel stress is op lange termijn zelfs heel ongezond. Toch overkomt het veel mensen: je agenda is continu overvol, aan je werk lijkt geen eind te komen en uiteraard luisteren je kinderen voor geen meter, net op het moment dat je écht haast hebt en het je niet kunt permitteren om vertraging op te lopen. Juist dan is het goed om in de slow motion modus te gaan!

Professioneel stresskip

Al jaren was ik professioneel stresskip. Met een druk bestaan, een gezin, een huishouden en een leuke maar drukke baan er bij was er altijd wel iets dat niet lukt. Vroeger kon ik dan ook regelmatig “overkoken”. Ik liet me volledig opjagen door het dagelijks leven en ademde pas rustig als ik in bed lag. En zelfs dan vaak nog niet. Mensen om me heen zeiden wel eens dat het toch wel goed zou zijn als ik er aan zou denken om tussen twee zinnen door adem te halen. Dat soort adviezen kreeg ik wel vaker.

Op een dag was ik het gestrest zijn zo beu, dat ik besloot iets zeer tegennatuurlijks te doen. Althans, voor mij voelde het zeker niet natuurlijk; zeker de eerste tijd niet. Ik besloot om op de meest stressvolle momenten op mijn dooie gemakje te gaan doen. Doen alsof ik aaaaalle tijd van de wereld had.
Ik begon bij een van de meest stressvolle momenten die ik me kon bedenken: je weet wel, na het werk, met honger en een vermoeid kind, in de supermarkt. Eerder was ik dan gehaast, geïrriteerd en moe. Aan dat vermoeide kon ik niet veel doen, maar aan het geïrriteerd en gehaast zijn wél, bedacht ik. Bovendien was ik het beu om altijd maar te moeten rennen, om bij de winkel buiten te komen met maar de helft van de boodschappen die ik nodig had.

Op je dooie gemakje door de winkel

Dus probeerde ik het. Ik deed op mijn dooie gemak de boodschappen. Dacht rustig na over de aankopen. Bekeek de dingen die mijn kind opmerkte in de winkel. Bewonderde rustig met haar de aardbeien en de bananen. Door mijn relaxte houding – al was het nog onwennig – werd mijn kind een stuk minder jengelig. Ze voelde mijn ontspannen houding feilloos aan en werd er zelf ook een stuk gezelliger van.
In de rij voor de kassa, waar ik me normaal altijd stond af te vragen waarom het zo lang moest duren, maakte ik nu een praatje met de vrouw voor ons.

Resultaat: alle boodschappen binnen, kind blij, ik blij, en we hadden er geen vijf minuten langer over gedaan dan normaal.

Do try this at home!

Ben jij ook voortdurend gestrest? Altijd maar aan het haasten? Zet jezelf eens in de slow motion stand: Druk letterlijk op je eigen rem. Probeer het eens uit. Hoe vaker je het doet, hoe beter het je zal lukken.

Meisje staat nietsvermoedend te zingen in een winkelcentrum als haar idool Ed Sheeran het podium op springt voor een duet

Het zal je maar gebeuren. Deze Ed Sheeran fan staat nietsvermoedend te zingen in een winkelcentrum als haar idool himself het podium op springt om mee te zingen!

Virale Video: bizar knap: Zanger vangt Biertje als een BAAS op Pinkpop!

Deze video gaat niet voor niets viraal. Het is gewoon bizar knap. Iemand gooit een biertje naar je… dan vang je dat toch gewoon en drink je het op! 😂

Bron: YouTube