Pomeranian Pup niest: grappiger dan welke andere nies dan ook! 😂

Advertenties

Brief aan mijn Lijf

Lief Lijf,

Wat haat ik je soms. Op sommige dagen kijk ik naar je in de spiegel en wil ik gewoon weer terug in bed gaan liggen. Dan staar je me brutaal aan, alsof je wilt zeggen: Ha! Je wordt oud! En rimpelig! En de zwaartekracht heeft je te pakken!
Er zijn dagen waarop ik denk: Ach, lijf, zolang je me vandaag maar van A naar B brengt, ben ik al gelukkig met je.

Er zijn ook dagen waarop ik blij met je ben, je mooi vind en tevreden naar je kijk in de spiegel. Maar er zijn ook dagen waarop ik je af beul, met wandeltochten van kilometers lang, avonden dansen of sporten. Daar straf je me dan meestal de dag er na voor (en die daar na is stiekem nog erger!).

Soms heb ik echt een hekel aan je: die huid, die kwabbels, putjes, rimpels.. Op die dagen heb ik spijt van die tijd die nooit meer terug komt; toen ik nog zo jong was dat niks mee zwaaide als ik zwaaide. Toen ik nog niet wist wat striae was. Toen ik nog geen stretch marks op je had gemaakt met het dragen van mijn kind.

Maar, lief Lijf, toch houd ik van je.
Oké, je bent niet meer zo strak. Oké, er begint overal wat na te laten. Maar: je draagt me. Je bent gezond, en daar ben ik dankbaar voor als ik zie hoe veel mensen dat geluk niet (meer) hebben.

Je geeft mijn ziel een tijdelijk huis om in te wonen. Het huis is niet perfect, maar iedereen weet: de gezelligste huizen zijn juist die huizen waarin geleefd wordt. Ik hou van je, met al je voegen, barsten, onvolmaaktheden. Want je bent van mij, je bent onderdeel van mij, en – waar ik het meest dankbaar voor ben – ik heb je nog.

Ik zal je ook ten alle tijden proberen te beschermen, lief Lijf. Je bent van mij en van niemand anders. Als ik lees over vrouwen wiens lijf zonder toestemming wordt gebruikt als voorwerp, huil ik van verschrikking. Verruil die goedbedoelde gedragscode voor een cursus zelfverdediging! Geen enkele vrouw is een gebruiksvoorwerp, ongeacht kleding, afkomst of oriëntatie!

Ik zal je altijd proberen te verdedigen, tot de laatste snik. Het recht om zelf te bepalen over het eigen lijf zou veel vanzelfsprekender moeten zijn voor vrouwen (en mannen!) op deze wereld. Je lijf is je huis en niemand behalve jij zelf hoort te bepalen wie je uitnodigt.

Ooit, lief Lijf, zal ik je moeten verlaten. Als ik de zon de laatste keer heb zien opkomen, ben ik je dankbaar voor alles waarmee je me geholpen hebt: lief te hebben, spanning te voelen, een kind te baren, de wereld te bewandelen, ontroerd kippenvel te hebben, te leren, te vluchten, te vechten, dapper te blijven staan, te huilen, hunkeren en knuffelen.

Je bent niet perfect, maar je bent wel van mij.

Liefs…

WAT VROUWEN ECHT WILLEN.

Wat willen vrouwen? Het schijnt een van de grootste Levensvragen te zijn. Naast het Nut van het Leven is Wat Vrouwen Willen een eeuwig raadsel, dat zo hardnekkig als babyspuug op een dure bloes onopgelost blijft bestaan.

Nou, zoek niet verder. Hier komt ie dan. Het antwoord op de vraag die miljoenen mannen overal ter wereld zichzelf regelmatig stellen, terwijl ze met hun koffers weer op de stoep van hun ouderlijk huis belanden, terwijl hun haargrens daar echt al te ver voor is geweken.

Vrouwen zijn ingewikkelde wezens, dat klopt. Ik ga dat niet eens ontkennen. Toch kom je als man al een heel eind, als je je aan HALOR houdt. Wat is HALOR in godsnaam? hoor ik je denken.
Nou, HALOR is een magische combinatie van geweldige eigenschappen die je kunt toepassen in je relatie met een vrouw. Succes is in 99,9 % van de gevallen gegarandeerd.

HALOR staat voor:

Humor
Een dag niet gelachen is een dag niet gevrijd. Eerlijk, heren, er is niets zo saai als een humorloze partner. Maak ons aan het lachen na een vermoeiende dag, en we ontspannen. En als we ontspannen, raken we onze vervelende gedachten of gevoelens gemakkelijker kwijt. Zoals ik al zei: een dag niet gelachen is een dag niet gevrijd. Dus: zie de humor in van dingen, zet eens een onderbroek op je hoofd (wel een schone!), vertel een mop (wel een goede!)… wat je ook doet: maak haar aan het lachen.

Aandacht
En nee, met aandacht bedoel ik niet een half gemompeld “hm-hm.” van achter je tablet of gsm. Met aandacht bedoel ik echte, in your face, aandacht. Kijk je vrouw eens aan, pak haar vast, knuffel haar, dans met haar, kietel haar, kus haar, laat haar merken dat je haar mooi vindt.

En ja, ook (zeker!) als ze ziek is en ze eigenlijk best wel een grijsgrauwe kleur heeft in haar gezicht, terwijl ze in haar Snoopy pyjama en ochtendjas rondloopt met coupe vogelnestje. Aandacht, aandacht, aandacht.

We weten dat je favoriete mannen-hobby iedere dag op je roept, vanuit je mancave of vanuit die geweldige televisie of PlayStation, maar echt: weersta die neiging ook eens en vraag haar eens hoe haar dag was. Luister dan ook echt als ze antwoord geeft. Geloof me; we voelen het feilloos aan als je tijdens ons verhaal aan tieten of bier (of beter nog natuurlijk: ALLEBEI) staat te denken. Zelfs als haar half uur durende verhaal over haar collega’s volgens jou ook best in drie zinnen kon worden samen gevat. Wij hebben dat half uur durende relaas nou eenmaal nodig, met zijsprongen en al.

Liefde
Liefde is de sleutel tot alles. Heb haar lief. Vind daar in wel een balans. Niet te weinig (als we alleen maar een roommate hadden gewild hadden we dat wel gezegd), maar je hoeft haar ook weer niet helemaal dood te kleffen. Laat haar zien dat je van haar houdt. Dat hoeft niet met dure cadeaus (alhoewel dat op zijn tijd ook eens leuk is, en een stofzuiger echt GEEN goed verjaardagscadeau is, ik herhaal, GEEN geschikt verjaardagscadeau!!).
Vertel haar dat je van haar houdt. En nee, niet alleen na een ruzie. Schrijf het eens op een briefje voor haar. Maar vooral: laat het ook zien in je acties. Als zij de hele nacht op is gebleven met jullie offspring en jou heeft laten slapen, bied dan aan om de nacht er na de wacht te houden zodat zij bij kan slapen. Neem haar niet (onder geen beding!) voor lief. Zij is net zo min vanzelfsprekend als dat jij dat bent voor haar.

Openheid
Ook heel belangrijk: openheid. Natuurlijk hoef je niet te zeggen “Ja, nu je het zegt! Je kont lijkt inderdaad echt mega huge in die broek!” Zo open hoeft nu ook weer niet. Met openheid bedoel ik ook niet dat je in je onderbroek voor haar moet gaan staan, luid “Trek eens aan mijn vinger liefje!” roepend, waarna je – trots op de akoestiek van je scheet – op je borst gaat staan kloppen.

Wat ik wél bedoel is: als je toch toevallig bepaalde gevoelens hebt, ambities of frustraties: probeer er eens iets over te vertellen, in plaats van je de hele week terug te trekken in voornoemde mancave. Wij vrouwen zijn er bijzonder goed in om te luisteren, en wie weet: misschien heb je zelfs nog baat bij onze vrouwelijke kijk op zaken, of leer je nog iets van onze oplossingen. Betrek ons bij jullie leven. Dan zijn we ook sneller geneigd dat andersom te doen.

Respect
Zonder respect bestaat er geen liefde. Behandel je vrouw met respect. Respectloos gedrag is een recept voor mislukking in relaties. Ik zie ze wel eens: mannen die hun vrouw afkraken waar anderen bijstaan. Zo sneu! Overigens is het net zo sneu om te doen waar geen anderen bij staan. Het is gewoon het laagste wat je kunt doen. En de snelste manier om de liefde van een vrouw kapot te maken. Vernederen past niet binnen liefde, agressie en geweld even min. Een echte man hoeft niet fysiek of mentaal zijn vrouw te kleineren of aan te vallen. Respect is het sleutelwoord.

Zo, nu weet je het.
Leer het even uit je hoofd, HALOR,  HALOR, HALOR.
Zit ie er in? Mooi.

PS. Zo ingewikkeld was het niet, toch?

Red Ieniemienie en haar crew: van Sesamstraat blijf je af!

Ieniemienie

Kijk eens goed naar de foto van Ieniemienie. Die gezichtsuitdrukking is exact de gezichtsuitdrukking van Nederlandse ouders, sinds uitlekte dat Ieniemienie en haar vrienden van Sesamstraat  in de problemen zitten. NPO1 wil Sesamstraat verplaatsen naar themakanaal Zapp Xtra, om plaats te maken voor Tijd voor MAX van Omroep MAX.

Uh, wat? Weten de televisie bazen wel, hoe druk kinderen het tegenwoordig hebben? Niets ten nadele van de oudere mensen, maar hebben ze enig idee hoe weinig vrije tijd kinderen vandaag de dag nog hebben? Nee? Nou, dan laat het me even uitleggen. Van half negen tot drie zitten kinderen gemiddeld druk bezig te zijn met leren, op school. Daarna hebben ze vaak nog afspraken, zoals zwemles, voetballen, afspraken met klasgenootjes, noem maar op.

Het enige vaste, voorspelbare rustmoment dat kinderen hebben voor bedtijd, is juist dat moment, waarop Sesamstraat op televisie komt. Samen met hun ouders kijken ze naar de avonturen van Ieniemienie en haar vriendjes op NPO1.

En dat wil men nu dus veranderen. Na veertig jaar. Wie is er niet mee opgegroeid? Normaal gesproken ben ik altijd wel voor veranderingen, maar deze gaat me een stap te ver. Sesamstraat is gewoon Heilig! Daar blijf je van af. De oudere mensen hoeven niet om zeven uur in bed te liggen. Zij zullen daar vast wel begrip voor hebben, toch? Al was het alleen al omdat ze zelf vroeger met ons ook voor bedtijd Sesamstraat hebben gekeken.

Shocking: voor wie zich afvraagt wat moeders doen de hele dag, als ze thuis zijn met de kinderen 😂

Ik kwam deze foto tegen op mijn Facebook tijdlijn. Overdreven of niet: ik moest er stiekem best hard om lachen.

image
Foto: Heath Robbins

Want laten we eerlijk zijn: moeders die (een dag, of alle dagen) thuis zijn, zitten zelden een seconde stil. (Dat geldt gelukkig ook steeds meer voor vaders!)

En in plaats van te klagen over wat je allemaal doet op zo’n dag – want het is vermoeiender dan een dag op je werk, thuis zijn! – kun je het natuurlijk ook gewoon eens niet doen.

Het eindresultaat van een dag niets doen met kinderen in huis zie je loud and clear op de foto. Acties spreken luider dan woorden: of in dit geval dan, het weglaten van acties :).

Ik heb al een datum geprikt in mijn agenda. Het lijkt me heerlijk om dit experiment eens uit te proberen. En dan aan het eind van de dag ook zo’n foto maken, met mijn haren rechtop, te midden van totale chaos. Héérlijk! Nou ja, voor een dag dan.

Afscheid (gedicht)

image

de kamer was plotseling zo leeg
stiller en leger dan voor jou
starend naar buiten
hopend, dat je terug komen zou

dat je in je jas
voor de voordeur stond
de regendruppels van je glijdend
op de grond

dat ik nog een keer
in je armen kon schuilen
nog een keer kon gaan slapen
zonder te huilen

waarom, wie bepaalt
dit te vroege afscheid
wie dacht ooit dat dit lijden zou
verzachten met de tijd

maar het bleef stil
op die lege plaats, van jou
vielen stil mijn tranen
om wat nooit meer komen zou

Het Grote Social Media Gedicht

image

Je hoeft de deur niet uit
om de wereld te bekijken
Facebook ligt regelmatig
bezaaid met lijken

Je hoeft niet je voordeur uit
of op bezoek te gaan bij buren
Op social media kun je
ongegeneerd gluren

Ellende, vluchtelingen,
zwarte of witte piet
Je kunt je overal in mengen
Alles wat je op je tijdlijn ziet

In de auto rijden we
terwijl de bliepjes ons lokken
Kijkend op onze mobiel
rustig iemand van de sokken

Iedere dag kun je wel
een win actie delen
Maar verwacht er niets van
jullie zijn met zo velen!

Waar je ooit hoopvol
aan die win actie bent begonnen
Daar heb je nog nooit
echt iets mee gewonnen

En is iemand toevallig
even op zijn relatie uitgekeken
Dan wordt er met gemak
digitaal naar een ander uitgeweken 

Je hoeft niet op te kijken
van je telefoon
Je hele leven in een schermpje
dat is toch heel gewoon?

Toch vergeten we soms dingen
zoals een echte knuffel of zoen
Er zijn nou eenmaal heel wat dingen
die het digitaal niet zo goed doen

Die digitale anonimiteit
bezorgt valse ijdelheid
Het regent nep accounts, hackers
en nog veel meer lekkers

Kinderen die zich eens vervelen
hoeven niet meer buiten te spelen
Want het is stil en eng op straat
en onnodig – zolang de TV op staat

Een brief in de bus
onaangeraakt
Die worden tegenwoordig toch
niet meer gemaakt?

Terwijl mensen online klagen
omdat het zo hard hagelt
Wordt de zoveelste, – met foto! –
aan de schandpaal genageld

Meningen worden klakkeloos
gekopieerd
Zelden wordt nog iets
echt geleerd

Ja, die media zijn
echt sociaal
Net als wij toch,
allemaal?

Uitleg 😂 aan Justin Bieber en alle andere mannen: What do we mean 😂

Justin Bieber is helemaal de weg kwijt. Hij snapt niks meer van zijn vriendinnetje. Daar schreef hij zelfs een heel lied (hit!) over, getiteld What do you mean. Ik moet altijd een beetje lachen als ik zijn liedje hoor. Arme knul.

image
Bron foto: checkit-out.nl

Eigenlijk vraagt Bieber met zijn liedje hele universele vragen, die mannen vaak hebben in de omgang met vrouwen. Vandaar dat ik zo vriendelijk ben geweest om antwoorden te formuleren namens (de meeste) vrouwen op zijn songtekst.

Komt ie:

What do you mean?
Huh?

You’re overprotective when I’m leaving
Dat is omdat ik weet dat je waarschijnlijk weer stommigheden gaat uithalen, Justin.

Trying to compromise but I can’t win
Hahahaha! LOL! ROFLOL! Dat kun je sowieso niet. Je zit in een relatie met een vrouw. Winnen is er niet meer bij.

You wanna make a point, but you keep preaching
Met die “preek” máák ik juist een punt. Goed luisteren Justin, ergens in die lange preek zit mijn punt verstopt!

You had me from the start, won’t let this end
Geef het nog een paar jaar, een paar baby’s en een paar grijze haren. Dan heb je opeens een midlife crisis en een vriendin van 20 jaar jonger die jou “echt begrijpt”.

First you wanna go to the left, then you want to turn right
Dat heeft te maken met ons richtingsvermogen. Koop zo snel mogelijk een goede navigatie voor ons, dan hoef je dit niet meer mee te maken.

Wanna argue all day make love all night
Dat laatste zal vanzelf overgaan, ha!

First you up and you’re down then you’re between
Ooit gehoord van hormonen, Justin? Wij kunnen er ook niks aan doen. Wen er maar aan!

Anti super food moeders, verzamelt u!

Nee, nee, nee, nee, nee!
Ik word er niet goed van, al die artikelen en vingerwijzende betweters, over hun gojibessen en andere super foods. Ik bedoel: kom op man! Ik zocht me laatst helemaal het apezuur naar een pak gewone ordinaire cruesli, omdat ik eerst honderdduizend dozen speciale super food cruesli met bessen, super zaad en godweetwat er in aan de kant moest mikken.

Kunnen we even met zijn allen normaal gaan doen, ja? Welke moeder heeft nu in vredesnaam tijd om elke dag een lunch box met drie honderd compartimenten vol haver, spelt, speciale super bessen en raw food in elkaar te mikken, zonder zich na verloop van tijd (lees: twee dagen) de haren uit het hoofd te trekken van ellende?

Dus, nee, nee, nee! Ik doe er niet aan mee. Gewoon, volkoren boterhammen met gezond en oei, ja, soms ook zoet beleg. En meestal krijgt ze een flesje water mee, maar soms ook gewoon ordinair appelsap, in plaats van biologisch geconcentreerd extract van welopgevoede, genetisch verantwoorde appels, die uit zichzelf vrijwillig uit een boom zijn gevallen.

Ik bedoel, kom op, die kinderen maken tegenwoordig al genoeg mee: het is al erg genoeg dat ze al als peuter de cito toets moeten afnemen. Met al die druk kunnen ze best dat beetje extra suiker gebruiken. Joe!

Lieve mama!

Lieve mama,

Deze brief is voor jou. Ja, voor jou!

Als ik om me heen kijk naar de moeders in mijn omgeving, word ik zo trots.
Ze werken, zorgen, regelen, organiseren, troosten, doen alles voor het welzijn van hun kind(eren).

Vaak zet je jezelf op de laatste plek: dat is begrijpelijk, maar ook zonde. Want mama’s verdienen een standbeeld!

Al die moeders, die zo veel doorstaan om zwanger te raken.
Al die moeders, die zware bevallingen doorstaan om hun kind veilig op de wereld te zetten.
Al die mama’s die hun eigen angsten overwinnen om hun kind lessen te leren.

Toch zijn mama’s vaak veel te streng voor zichzelf. Doe ik het wel goed, ben ik niet te streng / te inconsequent? Help ik genoeg met huiswerk, zorg ik fysiek goed voor mijn kind? En zo gaat de lijst met twijfels aan het eigen kunnen eindeloos verder.

Relax, mama. Je doet het goed. Je geeft je liefde, tijd, zorg, je onbetaalbare aanwezigheid. Je bent trots, streng als dat nodig is, de rots in de branding.

Laat het maar eens gaan, lieve mama: goed genoeg ís goed genoeg. We zijn allemaal niet perfect. Eén geluk: dat hoeft ook helemaal niet.

Een kind leert ook er van als je een fout maakt, en daarna durft toe te geven dat je het mis had. Een kind leert ook van tegengas; daar gaan ze niet dood van. Een kind leert ook er van, als jij eens moet huilen: mama heeft ook gevoelens; dus mogen die van mij er ook zijn.

Je hoeft helemaal niet perfect te zijn. Jezelf zijn is meer dan genoeg.

Liefs,

een andere niet perfecte mama

Twee gigagoede redenen om geen foto’s van je (half) naakte kind op Facebook te zetten

Je ziet ze vast regelmatig op je tijdlijn voorbij komen: het super schattige kindje van de buren in het badje, op het potje, noem maar op. Misschien zet je zelf ook wel eens van die snoezige foto’s online.

Er zijn echter twee gigagoede redenen om dat niet te doen, en als je dat wel al hebt gedaan, om dan een aantal foto’s alsnog te verwijderen.

Internet stikt van de creeps

Je denkt misschien dat je foto’s goed afgeschermd zijn, maar is dat wel zo? En hoe weet je zeker dat die verre oud achterbuurman van je ouders in jouw vriendenlijst niet toevallig een pedofiel met verkeerde gedachten is?

Online struinen creeps het Internet af, op zoek naar deze foto’s, die jij volkomen nietsvermoedend als trotse ouder deelt met je vrienden. Je moet er toch niet aan denken dat de dierbare potjes foto’s van jouw kindje in verkeerde handen komen? Gewoon niet doen. Leuk voor in het babyalbum, niet online.

Wat vindt je kind er later van?

Wij hadden vroeger, in de tijd dat er nog niets online ging, heerlijk anonieme privacy, als kind. Onze ouders zetten niets online. Ik moet er niet aan denken dat mijn vrienden in mijn puberteit half naakte baby/peuter foto’s van mij hadden kunnen terugvinden op mijn moeders facebook. Gun je kinderen wat privacy.

Ze kunnen er zelf nu misschien nog niets van vinden; reden te meer voor ons als ouders, om hun privacy te bewaken.

Borstvoeding op Facebook… wat zal je kind er zelf van vinden, later?

image

Notitie vooraf: Misschien krijg ik met onderstaande mening heel borstvoedend Nederland over me heen. Maar ik heb absoluut niets tegen borstvoeding: als je het kunt geven aan je kind, is dat alleen maar prachtig.

Er is veel te doen rondom borstvoeding. Met name de foto’s van borstvoeding, op Facebook. Los gezien van wat ik zelf vind van de totale #nipplegate situatie, vraag ik me al een tijd lang één ding af, als ik de verontwaardigde reacties lees van moeders, die zichzelf graag borstvoedend laten zien op het wereldwijde web:

Denk je er ook wel eens over na, wat jouw kind daar later van zal vinden?

Want of je het nou leuk vindt of niet; kleine kinderen worden ooit een keer groot. Voor je het weet, hangen ze niet meer aan je borst, maar rijden ze stoer rond op een scooter, willen ze op stap gaan met vrienden en vriendinnen.

Hoe veel pubers zouden er blij zijn, denk je, als ze in de kroeg te horen krijgen “Dude, jouw moeder heeft een foto van jou, hangend aan haar borst, op Facebook staan!”

Als puber ga je al gauw door de grond, maar als zoiets gebeurt, lijkt me dat uiterst gênant. Terecht dat je dan op zoek gaat naar dat grote zwarte gat in de grond, waarin je kunt verdwijnen. Sommige dingen wil je gewoon niet delen met je vrienden, als je puber bent.

Net zoals kinderen op enig moment wel weten dat ze niet door de ooievaar gebracht werden, weten veel kinderen ook wel dat ze ooit door jou gevoed werden (al dan niet door de borst).

Maar om daar nu intieme foto’s van op die oh zo niet afgeschermde social media: sorry, maar ik zou er als kind niet blij van worden. Zo’n intieme foto uit je prille jeugd, op zo’n publiekelijke plek.

Ik vraag me af hoe veel vrouwen daar rekening mee houden, als ze strijden om hun borstvoedingsfotorechten.

Second Love: Waarom ook veel mannen NIET voor een affaire kiezen

pexels-photo-12628-largeVrouwen zijn vaak in hun hoofd bezig met allerlei projecten. In het weekend, als er niet gewerkt hoeft te worden, komen er heel vaak allerlei leuke Projecten op in het hoofd van de vrouw.
Zoals bijvoorbeeld project Nieuwe Meubels, project Ruimere kast, of project Tuin Winterklaar maken. Project Kledingkast uitmesten en Oude Kleding Vervangen Door Nieuwe komt ook regelmatig voor.

Mannen zetten vaak in het weekend hun hoofd het liefst in rust stand. Na een week werken zijn ze blij als ze gewoon, Al Bundy style, een beetje kunnen chillen op de bank. Balletje trappen, beetje lezen of spelletjes spelen op de smartphone, dat soort dingen. Na een week waarin hun baas al met drie projecten aan hun bureau / werkplek stond, is het laatste waar mannen zin in hebben in het weekend: nog meer projecten.

Toch hebben vrouwen daar vaak wel zin in. Want laten we eerlijk zijn, zonder projecten is het leven niet leuk. Wij vrouwen willen ons graag nuttig voelen, willen resultaten zien. En daar hebben we soms ook onze mannen bij nodig. En dat hij na een week werken geen zin heeft in een twee uur durend slagveld in de plaatselijke Hornbach of Meubelzaak, nou, daar hebben we niet zo’n boodschap aan. Wij hebben ook gewerkt deze week, achter de kinderen aan gerend, het huis gepoetst en een ratrace gedaan van het zwembad naar de voetbalclub, dus: niet zeuren.

Dus mokt hij achter zijn Vrolijke Vrouw en kinderen aan door de Hornbach, waar hij zich in tegenstelling tot de reclame verre van Kamijajaajippiejippiejeej voelt, terwijl zijn vrouw de oren van zijn hoofd vraagt over soorten laminaat / behang / verf soort die al dan niet schadelijk is voor de luchtwegen. Hij loopt achteraan door de Ikea, waar hij gebroederlijk naar andere vaders met zijn ogen rolt, en kijkt om zich heen of er nog lekkere mokkels door de Ikea lopen. Als verzachting voor de pijn zeg maar, van die onverbiddelijke vrouw met een snor, die net haar winkelkar op zijn voet parkeerde.

En als ze dan terug rijden naar huis, hun auto volgeladen met praktische rotdingen waar hij straks weer iets mee moet, mogen ze ook nog eens niet stoppen bij de Kentucky, want e-nummers en suikers. Of zoiets. Langzaam begint hij uit te kijken naar maandag: misschien kan hij stiekem wel ergens een dutje doen, op het werk. Mijmerend denkt hij terug aan de tijd dat ze nog kinderloos waren; de tijd dat ze nog drie keer per week seks hadden in plaats van drie keer per jaar, de tijd dat hij nog meer haar / minder grijs haar had en meer testosteron, meer vrije tijd, minder projecten. Om de dag compleet te maken, werd hij vandaag getagd op Facebook als  geschikte deelnemer van Nationale Kale Koppendag, en al zijn Facebook vrienden lachten er om. Hij ook hoor. Maar dan wel als een kalende boer met kiespijn.

Veel tijd om daar over verdrietig te zijn krijgt hij echter niet. Want thuis gekomen moet hij aan de bak. Projecten uitvoeren, ondertussen poepluiers ontwijkend (“Ik kan dit nu niet uit mijn handen laten vallen schat!”), Ikea kasten met veel te veel schroefjes in elkaar schroeven, de hele dag een vloekbui onderdrukkend.

Aan het eind van de dag, als de kinderen in bed liggen, zijn vrouw tevreden zit te kijken naar het eindresultaat van het project van deze week, verwijdert hij de Kale Koppen tag van zijn Facebook tijdlijn en nestelt hij zich voor de televisie. Hij zoekt nog eens mijmerend op Schoolbank naar oud klasgenotes, uit een ver, minder grijs verleden, en kijkt geïnteresseerd op bij de reclame van “Second Love”, waarbij zijn vrouw altijd een zuur mondje trekt. “Ben jij gelukkig getrouwd? Ik ook.” zegt de zwoele vrouwenstem vanaf de televisie.

Vermoeid krabt hij aan zijn hoofd.
Second Love. Een tweede vrouw. Klinkt te mooi om waar te zijn. Nog meer projecten: veel te vermoeiend. Zacht valt hij weg in een fijn, rustig dutje; het eind van de dag kan hij wel afsluiten zoals hij hem had willen beginnen: Al Bundy style op de bank.

GOED NIEUWS VOOR MENSEN DIE GRAAG IN HOOFDLETTERS SCHRIJVEN: VANDAAG IS INTERNATIONALE CAPSLOCKDAG!

VANDAAG MAG ALLES IN HOOFDLETTERS! VIND JIJ NORMAAL IN CAPSLOCK TYPEN ERG ASOCIAAL EN SCHREEUWERIG? MAAR VIND JE HET STIEKEM WEL HEEL LEUK?
GOED NIEUWS! VANDAAG IS INTERNATIONALE CAPSLOCKDAG, DUS SCHREEUW HET MAAR DIGITAAL VAN DE DAKEN! WANT DIT IS NATUURLIJK HELEMAAL TE GEK!!! EN VOLKOMEN ZINLOOS, ZOALS DE MEESTE LEUKE DINGEN! DUS! DOEI HÈ!

Zo herkent u een moeder!

Het kan zijn dat u er wel eens onzeker van wordt, als u het moeilijk vindt om moeders te herkennen. Voor die mensen hebben wij onderstaande opsomming geschreven, waardoor u het gros van de moeders moeiteloos er uit zult pikken op de volgende verjaardag / bedrijfsborrel / bijeenkomst.

Een moeder herkent u in de beginperiode vrij gemakkelijk. De eerste negen maanden draagt ze haar kind namelijk in haar buik, en dat wordt zoals we allemaal weten meestal steeds beter zichtbaar. (Behalve sommige vrouwen met superbijzondere krachten dan, die zulke buikspieren hebben dat ze denken gewoon wat opgeblazen te zijn de laatste tijd, totdat er opeens een baby in het toilet ligt. Maar die zijn er niet zo veel.)

Pas altijd op met informeren: een vrouw die u feliciteert met haar zwangerschap, die alleen toevallig wat last heeft van opgeblazenheid, zal u dit zeker niet in dank afnemen. Ook vlak na de geboorte is doorgaans geen goed moment om te vragen naar de uitgerekende datum. Omdat die dan al in de verleden tijd ligt, levert dit pijnlijke momenten op, soms ook voor de vragende partij.

Waar u na de geboorte een moeder meestal aan kunt herkennen, is haar kind. Dat is meestal een miniatuur versie van haar, of van de mannelijke verwekker. Heeft ze dat schattige miniatuur exemplaar toevallig niet bij zich, dan zijn ze vaak toch te herkennen aan bijvoorbeeld een immer gejaagde blik in de ogen, het per abuis snuiten van de neus in een Zwitsal billendoekje, een bijzonder gespierde maxi cosi arm, opgedroogde spuugvlekjes op de schouder of op het decolleté, eventueel wallen tot onder haar knieën of zonneschermen van woezel en pip op de zij – achter ramen van haar auto.

Groepen moeders zijn ten slotte nog makkelijker te herkennen. U hoeft alleen (stilletjes!) op een gepaste afstand binnen gehoorbereik te gaan staan en te wachten. Als het goed is hoort u binnen tien minuten het woord kinderen / mijn jongste / mijn oudste / spuitluier of consultatiebureau.

Wilt u een moeder benaderen, maar weet u niet meer hoe haar kroost heet? Begin dan met “Hoe gaat het met jouw schatjes?”. Altijd goed.
Indien u niet thuis bent in het vakjargon der moeders, strooi dan af en toe eens met “Hoe gaat het met slapen?” of met termen zoals tandjes, opvang, bewerkelijkheid, de kledingmaat, dat kinderschoenen net zo duur zijn als volwassen schoenen, maar nooit op een verwijtende of veroordelende toon.

Indien u weet dat een moeder pas bevallen is, zegt u liefst bewonderend: “Daar is niets meer van te zien, die zwangerschap!”.

Gegarandeerd succes.

Het echte antwoord op de vraag waarom Nederlandse vrouwen voor korte “pittige” kapsels kiezen

image

Toegegeven, mijn lange lokken schudden van het lachen om deze blog op de Kritische Nood, over waarom Nederlandse vrouwen hun lange lokken boven de dertig vaak verruilen voor een kort, zogeheten pittig kapsel.
Allereerst omdat het een grappig artikel is en ten tweede omdat ik zelf lang haar heb, en me dus niet aangevallen voelde. 😂

Maar het échte antwoord op de vraag waarom half vrouwelijk Nederland er zo kort gewiekt bij loopt, ligt volgens mij niet aan de ontmannelijking van onze mannen.

Het ligt aan iets anders. Nederlandse mannen zijn vaak nou eenmaal aardslui. Oké, ik heb het gezegd. Ze zijn lui! Uiteraard zijn er uitzonderingen (Bless you! Love you!) maar over het algemeen lopen mannen met hun broek op half zeven achter de feiten aan. Moeders regelt het allemaal wel; de rekeningen, de kinderen, het huishouden. En vader? Die klaagt over drukte op het werk, compleet vergetend dat moeders dat ook nog eens er bij doen.

Dus ergens tussen al die ritjes naar school, supermarkt, werk, sport clubs en thuis in, bedenkt de vrouw zich: Fuck it. Ik wil een kort pittig kapsel. Ze heeft gewoon geen tijd om krullen te maken, stijltang te bedienen en zo verder! Bovendien doet ze de hele week al zo veel, dat ze überhaupt vergeten is dat ze echt ooit getrouwd is met die huisgenoot die daar telkens in de hoek van de bank ligt met zijn meest gebruikte verlengstuk (neeeee niet die), de afstandsbediening.

Korte pittige kapsels zijn het antwoord op laag hangende broeken, scheten in de ochtend, bier kegels op zondagmorgen en een algeheel gebrek aan teamwork van de man zijn kant.

Dus: mannen, kom gezamenlijk van die bank af, help uw vrouw bij het reilen en zeilen, dan kan ze haar haren zo lang als Rapunzel laten groeien. Mannelijke medewerking is gewoon als Pokon voor korte pittige kapsels.

Succes!

Ode aan Oma en Opa

Vroeger zag je je opa en oma misschien af en toe. Of op zon- en feestdagen. Opa en oma waren leuk, maar heel veel wist je nou ook weer niet van ze.

Nee, dan de opa’s en oma’s van nu. Mag ik even een applaus voor ze vragen? Tegenwoordig zitten opa’s en oma’s meestal bepaald niet achter de geraniums. Oh nee. Ze klimmen achter de kleinkinderen aan door de binnenspeeltuin, halen kleinkinderen op van school, stellen regelmatig hun huis beschikbaar voor logeerpartijen.

Opa’s en oma’s anno 2015 geven de fles, verschonen luiers, lopen achter de kinderwagen en helpen alle vaders en moeders die moeten werken. Wat zouden we zonder ze moeten beginnen?

Let wel; zij hebben dit allemaal al eens eerder gedaan. Met ons. Dus dit is de tweede ronde, maar dan een aantal jaar ouder. Ik heb er niets dan respect voor.
Meestal mag er iets meer en moet er iets minder bij opa en oma, wat natuurlijk geweldig is voor het kroost. Want al dat strenge, dat hebben ze echt wel gehad na de eerste opvoed ronde. Geef ze eens ongelijk.

Wat ze er voor terug krijgen, voor al dat kabaal? Een geweldige band met hun kleinkinderen. Op handen gedragen worden door hun kleinkinderen, want: opa en oma anno 2015 zijn vet cool.

Mijn kind is niet de beste!

Ik weet het, iedereen is trots op zijn kind. En iedereen wil dat van de daken schreeuwen, dat snap ik ook wel. Maar bah, wat word ik er soms naar van, hoe sommige moeders opscheppen over hun kroost. Mijn kind kan al dit, mijn kind ligt al vijftien jaar vooruit op zijn klasgenootjes, mijn kind is superieur en mag nu – met zes jaar – al doorstromen naar het middelbaar onderwijs. Fok of met je wonderkind! Om het maar even netjes te zeggen.

Wie denk je nou eigenlijk dat je bent, dat jouw kind een of ander superkind moet zijn? Hoe bevalt het jouw kind trouwens, al die verwachtingen die nu al drukken op zijn of haar jonge schoudertjes? En, belangrijker nog: waarom moet jouw kind per se perfect zijn? En, belangrijkerderderder nog: Wat zegt dat over jou? Ben je zo perfectionistisch dat je zelfs je kind hebt omgebogen tot een project dat een goede en voorspoedige doorlooptijd moet hebben?

“Mijn kind was al met een jaar of anderhalf zindelijk.” Oh, echt? Die van mij kon toen net haar tenen in haar neusgaten stoppen, met haar volgens het consternatiebureau te mollige – maar zeer lenige! – beentjes. Vond ik ook knap.

“Mijn kind eet al raw food en olijven.”
Gefeliciteerd, de mijne eet Olvarit macaroni, en die met spinazie kan ze al heel doelgericht op de muur mikken met haar koddige vingertjes.

Weet je, ik snap het allemaal wel. Ik zat ook te glunderen van trots dat ze zo goed was in puzzelen. Tegelijkertijd vroeg ik me ook wel eens vertwijfeld af of ze ooit nog zou gaan lopen, voordat ze met 19 maanden pas door de woonkamer liep.

Maar weet je, mijn kind is niet de beste. En ik ben er maar wat trots op. Ze zal in sommige dingen goed zijn en in sommige dingen minder goed. Ze zal fouten maken, vallen, weer opstaan, ze zal geen wonderbaarlijk talent in ALLES hebben. Geen wonderkind. Maar weet je? Juist die dingen die je niet goed kunt, maken dat je nederig blijft. Dat je nieuwsgierig blijft. Dat er altijd in het leven nog iets te leren zal zijn. Lijkt me veel leuker opgroeien, overigens, wetende dat je fouten mag maken en zonder die ouderlijke druk om alles perfect te moeten kunnen.

De Heilige Moeder Belofte

Bij deze beloof ik, Moeder, ook wel genoemd mamaaaaaaa, en ook wel mamamamamamama, plechtig dat ik vanaf het moment dat mijn kind ontstaat tot het moment dat ik mijn laatste adem uit blaas:

– Mijn geduld zal proberen te bewaren, ook op de dagen dat er zo hard gegild wordt dat mijn hersens bijna gefrituurd zijn.

– Zal proberen iedere nieuwsbrief van school te lezen. Echt waar.

– Mijn best zal doen niet te vloeken waar mijn kinderen bij zijn, zelfs niet als ik met mijn vinger tussen een deur kom of mijn hoofd stoot aan een keukenkastje.

– Zal proberen iedere neiging te weerstaan om mezelf te laten verslonzen; dat betekent ook geen praktisch moeder kapsel en geen overmatige begroeiing (behalve beenhaar in de winter, want laten we eerlijk zijn, dat ziet geen mens).

– Zal proberen zo weinig mogelijk Google Afbeeldingen te gebruiken bij het opzoeken van kinderziektes, en ook niet panisch de huisarts zal bellen als gevolg daar van.

– Mijn best zal doen om geen dromen te hebben van het bruut omleggen van Bumba, Dora, of Diego, ongeacht hoe vaak ik “Bumbalooooo!” Of “Let’s go!” hoor op televisie.

– Zal proberen tegen kinderloze vrienden geen verhalen te vertellen over spuitluiers,  projectiel brakende peuters of hoofdluis.

– Zal proberen niet ALLES weg te poetsen met Zwitsal billendoekjes, hoe handig die ook zijn.

– Zal proberen geen slaapliedjes meer te beatboxen omdat ik dat zelf zo leuk vind; ik weet inmiddels dat mijn kind daar niet rustig van inslaapt.

– Echt mijn best zal gaan doen om niet meer zo zeer uit te kijken naar het heilige uur, zeven uur, waarop ik weer tijd voor mezelf krijg.

– Me werkelijk zal inspannen om geen enkele vrouw meer te vertellen over hoe gruwelijk mijn bevalling was, voordat ze zelf bevallen is.

– Zal proberen niet boos te worden als mijn kind de hele muur heeft gedecoreerd met chocopasta, neuzevreutels of pindakaas.

Waarom alleenstaande moeders Bazen zijn

bron: pexels.com
bron: pexels.com

In Nederland waren er in 2011 320.000 alleenstaande ouders, waarvan 87% vrouw is: dat betekent dat er ongeveer 278.400 vrouwen in Nederland zijn die hun kinderen alleen opvoeden.

Ga er maar aan staan: je kind(eren) alleen opvoeden. Het lijkt me loodzwaar. Als ons kind bijvoorbeeld ziek is, en ik trek het even meer niet na slapeloze nacht nummer drie, dan neemt mijn man het van me over. Als alleenstaande ouder heb je die hulp lang niet altijd, of is dat in elk geval niet vanzelfsprekend: Het leeuwendeel komt op jou neer. Dat lijkt me verre van gemakkelijk.

Maar ook de rest; de dagelijkse verzorging, het huishouden, de administratie, de regel dingen, het naar school brengen en weer ophalen, de doktersafspraken, de begeleiding bij het huiswerk, de tandarts afspraken, gesprekken op school…. de pijntjes, de was, de strijk, de maaltijden die bereid moeten worden.

Ik herhaal het nog maar eens: ga er maar aan staan. Ik heb er een immens respect voor, die moeders (en ook de vaders!) die deze verantwoordelijkheid alleen dragen. Je moet er stevig voor in je schoenen staan, zowel emotioneel als fysiek.

Ik ben benieuwd naar de ervaringen van alleenstaande moeders: waar loop je tegen aan, wat zijn de problemen / uitdagingen, wat zijn de mooie kanten?

Heb je een sociaal vangnet waar je gebruik van maakt om toch ook tijd voor jezelf te creëren? 

De Boze Doos

Leuk hoor; zwanger zijn. Allerlei roze wolken, vol verwachting, en zo verder. Zo mag je de Blije Doos gaan halen. Gratis en voor noppes. Geweldig. Dat deed ik dan ook, een aantal jaren geleden, toen ik in verwachting was van mini-me. Spenen, badgel voor je baby, noem maar op. Fantastisch natuurlijk!

Toen kwam de Kraamdoos. Jippie! Dacht ik nog. Weer zo’n leuke doos!

Totdat ik hem open maakte. Gigantische reuze-verbanden, watten, dingen waarvan ik niet wist wat het was maar die er veel te medisch uit zagen. En een fles alcohol, maar niet eens drinkbaar.

Ze zouden er eigenlijk een waarschuwing sticker op moeten plakken, die Boze Doos. Als je nog romantische beelden had van bevallen bij kaarslicht en dolfijnengeboortemuziek, dan spat die zeepbel wel uit elkaar zodra je die doos opent.

Ontgoocheld kroop ik op de bank met mijn Blije Doos. Nog even Zwitsal snuiven.

Hoe pesten mijn leven veranderde

Wat ik me het meest herinner uit die tijd was het benauwende, beklemmende gevoel. Het gevoel van afgewezen worden, zonder dat je precies weet (of kunt begrijpen) waarom.

Gepest worden maakt dat je ontwikkeling als kind gaat wankelen.
Voor volwassenen is pesten overigens net zo erg. Alleen is je wereld als kind nog heel erg klein en zijn oplossingen in jouw belevingswereld nog buiten bereik.

Ik begrijp heel goed waarom kinderen er niet met hun ouders over praten (ook al zou dat nog zo opluchten). De angst om het probleem nog erger te maken, de angst voor consequenties als je ouders gaan praten met school…

Mijn moeder kwam er pas achter dat ik gepest werd, toen een hele groep kinderen besloot me op te wachten, pal voor mijn huis in de middagpauze. Dat gevoel van onheil zo dicht bij je veilige thuis kan ik me herinneren alsof het gisteren was.

Waar je als ouders op kunt letten, zijn gedragsveranderingen bij je kind. Of bijvoorbeeld telkens toevallig weer buikpijn, vlak voor school. Of een omslag in humeur als de vakantie eindigt. Dat zijn de stille signalen die kinderen soms afgeven. Vertelt je kind je dat het gepest wordt, onderschat dat dan niet. Er gaat vaak jaren lang geïsoleerd verdriet vooraf aan zo’n gesprek. 

Wat mij hielp in die periode was schrijven. Papier is veilig en bovendien geduldig. Dagboeken vol. Daaruit is uiteindelijk mijn schrijfster-zijn ontstaan. En van daaruit ontstonden mijn blogs, quotes en een pagina op Facebook met 14.000 volgers. Er kan dus uit die ellende ook moois ontstaan, als je het doorleefd hebt en er uit bent gekomen.

Toch gun ik het geen enkel kind. Ook geen enkele volwassene. Er ligt nog veel werk; bij diverse groepen. Allereerst de ouders, die moeten ingrijpen als ze merken dat hun kind pest. Wat klein begint kan snel uit de hand lopen. Het ligt ook bij de scholen; snel signaleren, snel schakelen, vertrouwenspersonen inschakelen voor de kinderen, waar ze desnoods anoniem hun verhaal bij kwijt kunnen.

Wie roept dat pesten er nu eenmaal bij hoort, is vast nog nooit keihard door een groep buitengesloten, verrot gescholden, uitgelachen of afgewezen. Als je niet weet hoe dat is, oordeel dan ook niet. Je gunt het niemand.

Gepest worden kruipt onder je huid. Het kan je kapot maken. Als je geen hulp inschakelt kan het je zelfvertrouwen levenslang schaden.

Het is niet het probleem van de ouders alleen.
Ook niet alleen van de scholen.
Ook niet alleen van werkgevers.
Het is wel een probleem van ons allemaal.

Dreigement van een Heilige Knuffel

image
De Heilige Knuffel

Ik ben de woordvoerder van alle Heilige Knuffels van kinderen, ja, zelfs overal ter wereld.

Voor jou lijk ik misschien maar een lapje stof met een koddig hoofdje er op, maar voor je kind ben ik écht. Ik heb een naam, ik word overal mee naar toe gesleept, ik word bij alles betrokken, ik hoor alle verhaaltjes en dromen en geheimpjes van je kind. En boven alles: zonder mij wordt er niet geslapen. Ik herhaal: zonder mij wordt er niet geslapen. Ahá! Nu heb ik je aandacht.

Aangezien slapen erg hoog staat op de prioriteitenlijst van ouders wereldwijd, lijkt het me goed te benadrukken wat voor onvervangbare rol ik speel, óók in jullie nachtrust. Zonder mij kan jullie kindje niet slapen. Ergo: Zonder mij doet u geen oog meer dicht. En denk vooral niet: we kopen een reserve. Jullie kind is slimmer dan dat.

Ja… In feite zijn jullie dus net zo afhankelijk van mij, als jullie kind. Wat voor duur betaalde baan je ook hebt, of je nu directeur of hotemetoot of wat dan ook bent: bedenk je eens hoe snel het bergafwaarts kan gaan, bij genoeg gebrek aan slaap.

Of dat een dreigement is? Chantage, zegt u?

Kom kom, ik ben maar een simpele knuffel.

Het enige wat ik vraag, is het volgende bescheiden eisenpakket:

1. Een regelmatige wasbeurt
2. Geen ongewenste intimiteiten meer door de hond des huizes!
3. Indien bovenstaande onverhoopt toch weer gebeurt, herhaal 1.
4. Bij verkoudheid  van mijn kleine baas: herhaal punt 1. Bij buikgriep: herhaal drie maal. Maar niet te heet, dan krimp ik.
5. Ik wens niet meer onderin de logeertas te belanden. Ik ben van cruciaal belang voor het welbevinden van het hele gezin. Behandel mij ook als zodanig. Bovendien ben ik licht claustrofobisch.

Je ziet: het zijn maar een paar simpele wensen, die je verzekeren van een goede nachtrust.

Vind je dat te veeleisend?
Ik ben niet de moeilijkste: ik kan me met gemak eens een dag en een nacht goed verstoppen, ergens in huis. Bespreken we het de dag er na gewoon opnieuw.

Toedels uit Knuffelland!

Beertje.

Ik mis Hyves.

Oh, die goede oude tijd van Hyves. Weet u nog? Wat was dat toch leuk. Hoe onverantwoord verslaafd ik ook ben aan Facebook, een deel van mij zal altijd met weemoed terug denken aan die gele H.

image

De krabbels, de wie-wat-waars, de mogelijkheid om te zien wie je profiel overmatig vaak begluurde.

En je eigen pagina, die je helemaal zelf kon vormgeven, met je eigen achtergrond en zo. Héérlijk!

Ik mis die tijd. Hyves was echt the bomb. Ook zag je op Hyves niet de hele dag racistische leuzen langs komen van mensen die je toch echt slimmer in had geschat en struikelde je niet over de domme zwarte pieten spreuken in je tijdlijn.

Ja, mooi was die tijd. Of misschien lijkt dat nu maar zo, omdat die tijd voorbij is. Hyves is niet meer. Het leek wel de onschuldige versie van Facebook. Misschien wás dat helemaal niet zo, maar zo wil ik me Hyves herinneren: als een soort onbevlekt social media. Toen een deel van mijn mijn social media vrienden nog niet zo racistisch was en ik zelf kon bepalen wat ik op mijn tijdlijn zag, in plaats van een machine ver weg.

Het zal wel de zondagavond melancholie zijn.
Dag Hyves.
We missen je. For evah en evah.

BREAKING: Satirische website De Speld opgeheven wegens onbegrip

De Speld wordt opgeheven. De redactie van de populaire website en gelijknamige facebook pagina maakte bekend per gisteren te stoppen met hun verslaglegging, wegens een steeds groter groeiende groep niet begrijpenden.

“Het zoeken naar mensen die nog begrijpen waar satire voor staat, is als zoeken naar De Speld in de hooiberg,” aldus de redactie. “..in het begin legden we nog geduldig aan nieuwe bezoekers uit dat onze artikelen satirisch zijn, en wat dat betekent. Maar na verloop van tijd wordt het frustrerend om telkens die uitleg te geven. Een beetje alsof je een hele goede mop moet gaan uitleggen. De grap is er dan al gauw van af.”

Het handjevol fans van De Speld die satire wel begrijpen, reageert teleurgesteld.
“Wij waren net met een stichting gestart: Gieren met satire. Jammer dat we deze kennis nu niet meer kunnen verspreiden. Nederland wordt op deze manier niet steeds slimmer.”

Het merendeel van de mensen reageert opgelucht. “Ik bleef maar reageren. Dit is helemaal niet waar! Schreef ik dan. Want het was gewoon ook niet waar hoor, wat ze schreven. Kwamen zij iedere keer weer met een of andere uitleg van satire. Wat heeft dat er nou weer mee te maken? Je moet gewoon geen onzin lullen.”

Ondertussen kun je in de lege voormalige redactie kantoren een Speld horen vallen. Wat eens een mooi begin was, is nu een lege ruimte met een paar verhuisdozen vol verdriet.

De redactie van chrisje.info wenst de redactie van De Speld veel sterkte toe, met name in de komende tijd.

Aan de ouders die langs het voetbalveld staan te schelden op de scheids

Ik las in de column van Youp (die van ’t Hek) dat hij op de radio hoorde dat er een psycholoog was, die ouders begeleidt, die langs het voetbalveld staan te schreeuwen.
Ik moest de zin een paar keer opnieuw lezen. Waarschijnlijk omdat ik het niet wilde begrijpen. Ouders begeleiden om te leren niet te schelden en foeteren langs de kant van het voetbalveld?

Echt waar? Ja, echt waar. Zo diep zijn we dus gezonken. Ouders kunnen hun kind niet gewoon meer kind laten zijn, en al helemaal niet de scheids de scheids laten zijn. Nee, die ouders, die weten het natuurlijk allemaal veel beter dan een getrainde professional. Als u me zoekt: ik ben even ergens met mijn hoofd tegen een muur aan het bonken met een straaltje kwijl uit mijn mond.

Dames en heren, dit gaat toch zevenhonderddrieëndertig stations te ver. Waar zijn we als ouders mee bezig, als we de scheids niet meer zijn werk laten doen? Als we zo fanatiek worden dat we moeten schelden en schreeuwen tijdens een SPEL?

Goed voorbeeld, hoor.

Maakt niet uit als je een foutje maakt tijdens het voetballen, Hans junior, want papa of mama zal er altijd zijn voor je. Met een rood hoofd en een torenhoge bloeddruk. In je nek hijgend en scheldend als een viswijf. Dat wel. Maar er is altijd, altijd iemand voor je, Hans junior, die je zal leren dat verliezen geen optie is en dat jouw fouten al-tijd goed te praten zijn. Je zult nooit de vervelende ervaring hoeven meemaken van, ik noem maar wat, eigen verantwoordelijkheid, vallen en weer opstaan, je eigen lessen leren. Ik zal er altijd staan, klaar om je fouten goed te schreeuwen, je straf af te nemen en je voor de rest van je leven te verpesten. Zo veel houd ik van je, Hans junior.

Die psycholoog heeft natuurlijk slim gehandeld. Een zwart, gapend gat in de markt. Want het zijn natuurlijk vooral de echte strebers, die die begeleiding richting gezond boeren verstand nodig hebben. Ik vrees echter dat die weg een hele, hele lange zal zijn.

Waarom Facebook felicitaties eigenlijk stom zijn

Je kent het wel. Iemand is jarig. En diegene verdient in de meeste gevallen wel een felicitatie voor het wederom overleven van een jaar.
Vroeger kreeg je dan een kaart in de brievenbus, of een echt telefoontje. Of, in extreem sociale gevallen kwamen mensen zelfs bij je op visite.
Tegenwoordig krijg je een Facebook bericht op je tijdlijn. Of in je whatsapp inbox.

“Gefeliciteerd! 🎁🎂🎈🎉”

Soms zelfs zonder leuke emoticons.

En soms zelfs zonder een uitroepteken er achter. Gewoon: “Gefeliciteerd.”
Nou, dan laat maar helemaal zitten, denk ik dan. En ik mag dat, want ik ben dan jarig, en bij jarigen moet je minstens een uitroepteken zetten.

Natuurlijk is het hartstikke leuk als mensen aan je denken. Maar het heeft toch ook ietsepietsie wat onpersoonlijks. Vind je niet?

Ik maak me er zelf ook wel schuldig aan, hoor. Toch probeer ik vaak ook een extra persoonlijke noot er aan toe te voegen. Zoals een volledig fonetisch geschreven Heppie bursdee toe joe, enzovoort. Soms doe ik er een leuk plaatje er bij, van een minion met een feestmuts op, of een jarige, chagrijnige kat.

Vorig jaar toen ik jarig was, lag hij er opeens. Ik ging op mijn verjaardag nietsvermoedend door de post heen, en opeens zag mijn oog het: het bekende Hallmark logo. Ik maakte een sprongetje. Een echte kaart! Dat.. dat.. dat is zo ontzettend retro! Vintage! Oldskool! Blij rukte ik het jasje van de kaart af. Er was zelfs een heel verhaaltje in geschreven! En niet eens digitaal, maar met een heuse balpen. Opeens werd ik overvallen door een weemoedige melancholie, die zijn weerga niet kende.

Suck it, 🎉🎁🎂 en🎈! Ik had een heuse kaart! Ik hing hem trots op ons prikbord. Ik ben bijna weer jarig, maar hij hangt er nog steeds. Vintage en leuk te wezen. Eerlijk is eerlijk: hoe leuk ze ook bedoeld waren, die 436 Facebook felicitaties konden niet op tegen dat ene stukje kleurig papier.

Bloedlijn (gastblog door Dagmar)

Soms kom ik als schrijfster stukken tekst en verhalen tegen van mensen, en dan denk ik: daar moet je iets mee doen! Zo ook met het verhaal van Dagmar. Haar eerlijke verhaal zal ongetwijfeld herkenbaar zijn voor veel moeders. Wat een talent!

Gastblog door: Dagmar

image
Gastblogger Dagmar

Bloedlijn

‘Ik walg van je.’  De woorden dreunen nog door als nieuwe alweer mijn oren laten suizen.  ‘Ik had veel eerder bij jullie weg moeten gaan……’  Alles in mijn lichaam schreeuwt dat ik moet ophangen, maar ik kan het niet. Iets houdt mijn stem rustig en laat mijn adem circuleren als ik rustig aangeef dat je geen band met je kinderen krijgt door een keer in de week je gezicht een uurtje te laten zien.

Het heeft allemaal geen zin, aan de andere kant van de lijn blijft de onredelijkheid doorklinken. Het verleden heeft zijn sporen getrokken en ik zou willen dat de toekomst ze niet meer tegenkwam. Als hij dat stukje van mijn toekomst erbij haalt dat sinds kort tot mijn verleden hoort, is de maat vol en flikker ik de hoorn erop.  De zelfingenomenheid van hem die belangrijk wil zijn in plaats van iets belangrijk te vinden, namelijk zijn kinderen, is niet meer belangrijk voor mij. Zo klaar ben ik ermee!

Als de dag om 6 uur aan mijn nacht trekt, zoek ik op de tast naar mijn gsm en snooze. Het moest verboden worden, denk ik. Mijn lichaam voelt alsof ze net pas is gevallen in het duister van de nacht. Ik krul mezelf nog even in wit als ik me voor de zoveelste keer voorneem om vanavond echt vroeg naar bed te gaan. Al weet ik nu al dat ik dat vanavond alweer vergeten ben. Om half zeven ruil ik mijn warme bed voor warme druppels die mijn lichaam langzaam wakker maken. Als de klok bijna zeven slaat, ga ik op de rand van haar bed zitten en laat mijn vingers door haar blonde krullen gaan als ik haar zachtjes wakker kus. ‘Schatje, wordt eens wakker.’ Ik kriebel haar door de zon gebruinde lichaam en voel mijn hart warm worden als een slaperige lach om haar lippen danst. ‘Hej slaapkopje, is daar iemand?’ Als ze haar ogen opent, weet ik waarom ik de vroege ochtenden stiekem toch fijn vind.

Ik zie haar zo graag wakker worden en over 20 minuutjes beleef ik hetzelfde ritueel op de andere kamer. ‘Kom opstaan jij!’  Ik maak hun tasjes klaar en smeer ons brood als 5 voor de tv haar broodje eet en ik 3 wakker ga maken. Hij slaapt vaster en heeft zijn tijd nodig. ‘Liefje, wordt eens wakker.’ Hij is nog veel te ver weg om dichtbij te komen dus kriebel ik zijn blote buik. Ik zie een lach op zijn gezicht verschijnen, maar zijn oogjes blijven dicht. ‘Word je een beetje wakker, gaat mama zich even opmaken in de badkamer?’ Hij knikt als óók hij zich nog even in wit krult en driftig op zijn duim zuigt. Een paar minuten later loopt hij slaapdronken de badkamer op, trekt zijn luier uit en gaat op het potje zitten. ‘Morgen lieverd.’ ‘Morgen lieve mama.’ Om twintig voor acht trek ik de deur achter ons dicht om de kinderen naar de opvang te brengen en zelf te gaan werken. ‘Kom je ons weer halen mama?’ ‘Tuurlijk lieffie.’ ‘Echt?’ ‘Ja, echt gekkie.’ Ik vang zijn knuffel en lief zijn hals als ik zie dat zijn lip gaat trillen. ‘Tot straks schatje.’ ‘Doei lieve mama tot de wereld.’ Ik loop naar buiten als hij wordt opgetild door Lisa, zij samen zwaaien, ik een handkusje blaas en nog even omhoog kijk, naar haar boven aan het raam om nog een kusje op mijn hand te laten dansen voor ik het naar boven blaas.

Zij was ruim twee jaar en hij was amper vier maanden, toen hij ging, zomaar omdat het leven hem te zwaar viel. Hij pakte zijn koffer naast zíjn wiegje, liep langs háár kamer door en bleef hangen in de woonkamer waar hij de woorden niet kon vinden en de oplossing zocht in zijn vlucht. Zijn vlucht die begon toen ik zijn koffer buiten zetten en zijn jas er achteraan liet vliegen want die laatste stap nam hij niet. Geen idee wat hem tegenhield, mijn woorden niet in ieder geval want die lagen als ongelezen letters verspreid door de huiskamer en mijn tranen bevroren op zijn hart. Maar hij was niet mans genoeg om daadwerkelijk te gaan. ‘Als je over de drempel stapt hoeft je nooit meer terug te komen,’ zei ik uiteindelijk met een tong vol gif. Je had hem moeten zien, als een klein kind sprong hij over de drempel van zijn leven terwijl hij vrolijk zei: ’Kijk.’ En weg was hij. Vertrokken in het duister van de nacht.

De nacht die mijn kinderen nu nog veilig hield, waar hun dromen onschuldig speelden met de sterren, om straks wakker te worden in de dag die hun leven voorgoed veranderde. Haar tranen druppelen op mijn hart als zout in een open wond. ‘Mama, wanneer gaan we nu het vaderdagkado geven?’ Ze vraagt er zelden naar, de eerste twee jaar heeft ze er zelfs helemaal niet naar gevraagd, maar voor vaderdag heeft ook zij driftig zitten knutselen en natuurlijk moet dit kunstwerk worden uitgepakt. Ik weet werkelijk niet wat te antwoorden. Welke stap te nemen, maar het zien van haar verdrietige gezichtje is een klap in de mijne. Hoe leg je een kind uit dat papa haar liefde niet verdient, haar liefde niet waard is.

Hoe vertel je een kind dat je niet weet wanneer papa weer langskomt. Dat papa de confrontatie gewoon niet aan kan, liever zijn kop in het zand steekt. Hoe vertel je een kind dat je haar wilt beschermen tegen het verdriet dat hij haar steeds doet door langs te komen, maar sneller dan de wijzers van de klok draaien weer te gaan. Ik neem haar op mijn schoot en veeg haar traantjes weg als mijn liefde een afdruk op haar wang achterlaat. ‘Weet je nog dat Alex niet zo lief was voor mama en mama verdrietig was?’ Ik zie de uitdrukking op haar gezicht veranderen als ze zelf haar laatste traantje wegveegt. ‘Ja,’ zegt ze als ze dichter tegen me aankruipt. ‘Hij moet uit zichzelf komen lieverd. Hoe graag ik het ook anders voor je zou willen zien, hij moet het zelf doen.’ Ze weet heel goed wat ik bedoel want ze noemt hem niet voor niks Alex, maar de drang naar haar vader, gaat dwars door mijn moederhart. Op weg naar huis voel ik de drukte van de werkdag in mijn lichaam hangen, maar als ik op de opvang aankom en hij me in de armen valt, lijkt alle drukte verdwenen, al weet ik dat er snel een andere drukte voor in de plaats komt.

We lopen samen naar boven om haar achter de voetbaltafel uit te halen. ’Nog een goal mama.’ ’Nee schatje, mama wil naar huis, ik moet koken.’ In de auto vertellen ze over hun dag en benadrukt hij dat hij lief is geweest en niet in de hoek heeft gestaan, de boef. Terwijl het eten suddert, spelen zij en laat ook de drukte van de dag zijn sporen na in hun lichaam. Ze zijn lastig en druk en het valt niet mee ze aan tafel te houden. ‘Mama je moet me helpen.’ ‘Mij ook mama.’ Ik zucht als ik ze moedeloos aankijk. ‘Lieverds, mama moet zelf ook eten en hoe oud zijn jullie? Kom eten nu.’ ‘Nee, jij moet helpen,’ zeggen ze in koor. Ik geef me over want ik ben te moe voor een lange zit daar waar de avond met hen al zo kort is en het badje roept.  Ik wikkel haar in een handdoek als hij op zijn billen rondjes in bad draait op de laatste schuimkraagjes. ‘Kiki lieverd, blijf nu even staan zo kan ik je toch niet afdrogen! Ze dollen samen, niet in de gaten hebbende dat ik er dol van word. ‘Kiki! Blijf nu even staan! Dank u!’ 

Daar waar ik hem vanmorgen als laatste wakker maakte, stop ik hem nu als eerste in. ‘Ga je lekker slapen liefje,’ zeg ik als mijn handen door zijn haren gaan en ik zijn dag weg kus. ‘Slaap lekker lieve Kaja.’ ‘Slaap lekker lieve mama tot de wereld,’ fluistert hij liefjes als ik zijn kamer verlaat.  ‘En jij dame, ga jij ook lekker slapen,’ zeg ik als ik op de rand van haar bed ga zitten. ’Nog heel even vertellen mama en kriebel je dan op mijn buik? Vind ik zo lekker,’ zegt ze als ze haar pyjama omhoog trekt. ’Heel even dan.’ De glimlach op haar gezicht en de twinkeling in haar ogen laten even iets langer worden. ‘Kom kletsmajoor, slapen nu.’ Ik kus ook haar dag weg en fluister haar mooie dromen toe. ‘Tot morgen lieverd.’

Een bloedlijn, hij zit er voor het leven en met een reden. Je kiest er samen voor je bloedlijn te delen en vanaf dat moment zal je het bloed moeten laten stromen, onvoorwaardelijk. Ik weet dat het belangrijk is dat mijn kinderen zich niet afgewezen voelen, dat ik de lijn naar hun vader openhoud ook al is hij degene die hem steeds afsnijdt. Ik wil niks liever dan hun moeder én vader zijn, maar er is er maar een die, die laatste rol kan vervullen en dat is hij, al is het maar in de wetenschap dat hij er is en dat ze hem kunnen bereiken als ze dat zouden willen. En ook al rept mijn jongste er nooit met een woord over, ik weet dat ook hij de behoefte heeft.  Ik kom zelf uit een warm en liefdevol gezin en had niks liever gewild dan mijn kinderen te omringen met dezelfde onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid, en warmte van een thuis, van een gezin, van een papa en een mama, maar het liep anders, het liep zoals het leven soms loopt en ik kon er niks aan doen toen het uit elkaar viel in ontelbaar kleine stukjes.

Toen ik nog niet zag hoeveel stukjes het waren, heb ik nog geprobeerd ze te lijmen, maar ze waren te scherp, ik bleef mijn vingers er aan snijden en de stukjes zonder scherpe randjes bleven gewoon niet meer plakken.  Ik weet, zie en voel dat mijn kinderen gelukkig zijn en dat ik in mijn eentje een heel eind gekomen ben om ze wél een gezin te bieden, een warm thuis waar ze zich geborgen voelen en waar de liefde dagelijks onvoorwaardelijk stroomt.

Nu rest me nog het stukje om de band naar hun vader open te houden. En God weet hoe moeilijk dat soms is, maar voor hen zet ik alles opzij, laat ik het bloed stromen ook daar waar het klontert. Dus daar waar ik vond dat het bij hem lag, leg ik het weer terug bij mezelf en zal ik haar laten bellen als ze weer naar hem vraagt ook al is het inmiddels 6 maanden geleden dat híj naar zijn kinderen vroeg….

Dagmar

Over rijden met een man in de auto.

“Zal ik rijden?”
“Prima.”
Prima. Dat zegt een man dan. Totdat hij op de bijrijderstoel zit. Tenminste, de mannen die ik ken in mijn leven.
Met het indrukken van het gaspedaal voor de eerste meters ontpopt menig mannelijke bijrijder zich tot een spiegel controlerende, verkrampte versie van zijn normaalgesproken relaxte zelf.

“Zag je die fietser?”
“Die waar ik net zo knap langs reed, zonder hem te vermoorden of verpletteren?”
“Nou, het was op het nippertje hoor. Ik wou bijna ingrijpen.”

Ingrijpen. Het woord alleen al! Alsof ik op ga voor mijn rijbewijs! Wat ik overigens al een triljoen jaar heb, zonder ooit een aanrijding te veroorzaken.

“Een beetje meer rechts houden.”
“Tegen de vangrail aan, bedoel je?”
“Je rijdt bijna midden op de snelweg!”
Dat is gek, ik werd net toch echt probleemloos ingehaald van links.

Ze kunnen er niets aan doen, de arme mannelijke bijrijders. Dat ligt uiteraard niet aan mij. Terwijl hij nasaal ademend peentjes zit te zweten ben ik een zeer ervaren, hoffelijke chauffeuse. So what, dat ik af en toe rem voor luie (niet vliegende) duiven en egels? Die hebben ook bestaansrecht!

Het heeft alles met controle te maken. Of het gebrek daar aan, vanaf de bijrijderstoel.
Dat is het gewoon.

Droomkind.

Daar sta ik dan. In de supermarkt, oververhit, met achter en voor me twee perfecte mama’s met perfect luisterende kinderen. Mijn kind daarentegen hangt vast met haar voet achter een railing langs de kassa, omdat ze niet stil kon staan. Wat ze overigens nooit lijkt te kunnen: stil staan.

Hoe doen andere moeders dat, hun kind vooraf drogeren of zo? Nah, dat zal wel niet. Terwijl ik de zweetdruppels van mijn voorhoofd veeg, probeer ik met mijn andere hand Kindmens te bevrijden uit benarde positie nummer 36. Benarde positie nummer 36 van vandaag, ja.

Maar als ik dan weer eens struikel over mijn eigen voeten op een verder recht oppervlak, dan weet ik het. Of als ik weer eens tegelijkertijd aan het stofzuigen en afwassen ben. Of als ik mijn telefoon weer eens tegenkom in de koelkast. Als ik me hardop afvraag waarom ze de hele dag door aan een stuk door praat, antwoordt echtgenoot met een sarcastisch “Ja, hoe zou dát nou kunnen hè?”

Dan dringt het tot me door. Ze lijkt gewoon op mij, het arm schaap. Ze wil alles mee krijgen, alles tegelijk doen. Een rij voor de kassa is voor haar geen rij voor de kassa. Die gang is voor haar een speel paradijs met dingen waar ze op kan klimmen. Ze praat de hele dag, om de wereld om zich heen te begrijpen. Zo doet ze dat.

Natuurlijk leg ik haar grenzen op. En natuurlijk moet ze op sommige momenten gewoon bij de les blijven. Maar een dromer is ze al van baby af aan. Dat zal ze ook altijd blijven. Gelukkig maar.

Als vrouwen gaan shoppen…. 😇

Vrouwen shoppen meestal graag. En veel. Zeker als er sale is, want dan kun je het procentueel voor jezelf vergoelijken, financieel gezien, ookal heb je zojuist toch een half maandloon verbrast.

Er zijn echter nogal wat valkuilen te noemen waarmee je rekening moet houden als je gaat shoppen, om het gemak te maximaliseren.

1) Blijf weg bij winkels met hard TL licht in de pashokjes.
Op de mannequin kan het heel mooi lijken; in zo’n pashokje met het sfeerlicht van een bouwlamp ziet niets er flatteus uit.

2) Let op gordijn hokjes
Oh, wat zijn ze irritant: hokjes met gordijn. Want dat gordijn is meestal net vijf centimeter te kort in de breedte. Sta je je om te kleden, zie je door die spleet hoe een wachtende echtgenoot steelse blikken je hokje in werpt 👀, terwijl jij je hemelse dijen in een iets te smalle jeans probeert te hijsen (lees: met kleine hupjes en dan heel hard omhoog trekken). Not fun.

3) Vermijd opdringerige verkoopsters
Sta je net een BH te passen, staat ze opeens naast je…. 😨 De overijverige verkoopster die nog nooit van privacy heeft gehoord, laat staan van op een deur kloppen. Terwijl ze behendig de riempjes van je beha verstelt, sta jij versteld. No-no.

4) Het te goedkoop om waar te zijn effect
Pas op hiervoor. Twee voor de prijs van een: het klinkt zo mooi…. 💕 Zo mooi zelfs, dat het soms meteen de neiging opwekt om acuut tot aankoop over te gaan. Maar twee lelijk passende truitjes voor de prijs van één is dan wel maar één keer zonde, maar daardoor niet minder zonde.

5) De impuls aankoop!!!!
Dit is de meest venijnige: de impuls aankoop. Ben je netjes binnen je budget gebleven, word je onderweg naar de kassa praktisch geforceerd om die leuke armbanden te kopen die in de vijf euro bak naast de kassa staan. En ja, het is moeilijk te weerstaan, zeker als er een rij staat, en je verder niets te doen hebt behalve wachten.😩
Zo heb ik in mijn leven al driehonderd waszakjes gekocht voor delicate was die ik niet heb (niet meer: die delicate was sneuvelt meestal, omdat ik de waszakjes altijd kwijt raak en mijn delicate was dus altijd kraal-loos de wasmachine uit komt), een heel peleton aan armbanden en hebbedingetjes die ik niet nodig heb, en een keer zelfs een zonnebril die al in tweeën brak voordat ik de winkel uit liep.

6. De schrijf-je-in-voor-onze-wekelijkse-spam verkoop truc
Soooo annoying! Sta je aan de kassa af te rekenen, vragen ze naar je postcode en huisnummer. Of naar je emailadres. Nog net niet naar je pincode in ieder geval. Voordat je het weet geef je antwoord, uit beleefdheid of automatisme. En voordat je het weet ontvang je dagelijkse “shop nu online met korting!” mails, die weer leiden naar een website waar je onnodig dingen gaat kopen omdat je jezelf zo zielig vindt, deze drie dagen van de maand bijvoorbeeld. Niet doe-hoen! Just say no. 😮

Dat gezegd hebbende, is shoppen geweldig op slanke dagen. En met deze tips ga jij vast veel beter voorbereid de wereld die mode heet induiken. Winkel ze! 🙂

Gedicht voor Aylan (3)

daar lig je, moederziel alleen, verloren in het zand
de droefheid van jouw levenloze lijfje is ongekend
je brak duizenden harten, in één keer
zonder dat we je ooit hebben gekend

de hoop op een veiliger bestaan
eindigde voor jou hier, op dit strand
niemand is tegen dit grote
kille onrecht bestand

de eenling die nu zijn blik nog afwendt
zo harteloos blijft denken
valt in het niet bij de duizenden mensen
die jou zullen gedenken

niemand die jou ooit nog
gerechtigheid kan geven
zo meedogenloos als de zee
was het einde van jouw leven

nog maar drie jaar oud
zo eenzaam heen gegaan
weerloos tegen het noodlot
eindigde jouw bestaan

mag ik hopen op een hiernamaals?
waar je vlinders vangen mag?
waar je bij je moeder kunt blijven
ik weet zeker dat ze op je wacht.

Rust zacht, kleine Aylan.

Aaaaaargh….! Dringende oproep aan “me” medemens!

Ik heb lang geprobeerd er niets van te zeggen. Maar dat is bij deze mislukt. Jammer dan.
Ik wil absoluut niet zeggen dat ik een grammaticaal taalwonder ben, of dat ik nooit een spelvautje maak :).

Maar waar ik dus echt horendol van word en acuut de haren van uit mijn schedel wil trekken, is dit:

■ Het is “mijn” moeder, NIET “me” moeder!

■ Het is “Dat moeten we eens doen.”, NIET “Dat moeten we is doen.”

■ Het is niet “Hun zeiden dat!” maar wel “Zij zeiden dat!” En ja, zij is met lange ij. Tenzij iemand iets zei, als in gezegd hebbende.

■ Het is overigens ook naar de kroeg gaan, niet na de kroeg gaan!

■ En het is niet “Het licht niet aan mij!” maar wel “Het ligt niet aan mij!”.

■ Het is ook niet “Ja ma…”. Het is “Ja maar…”. Als je dan toch zo nodig een Ja – maar mens wilt zijn, doe het dan in elk geval op correcte wijze.

■ Dit is echt een leuke blog, niet egt een leuke blog!

Zo. Nu kan ik er weer even tegen.
Dan ga ik nu maar is ff lekker met me boekje en glaasje wijn op de bank liggen, na me lievelingsserie kijke! 😂

Aan die idioten die met 60 km per uur door de woonwijk scheuren.

Beste idioot,

Regelmatig zie ik je door mijn straat rijden. Soms ben je net 20, soms ben je al in de 40.

Ik weet het, je hebt haast.
Je hebt enorme, verschrikkelijke haast. Of je bent geboren met een veel te zware rechtervoet. Of je hebt een hele vette nieuwe auto. Of je wil gewoon heel stoer doen.

Wat je reden ook is om met minstens 60 kilometer per uur door de woonwijk te scheuren; ik snap het. Je bent jong, stoer, je wil niet onderdoen voor anderen. Of je bent ouder en hebt chronisch last van opgejaagdheid. Ik snap dat heus wel.

Maar denk eens even terug aan toen jij jong was. Als het goed is, heb je wel eens op straat gespeeld. Als het nog beter is, heb je dat heel vaak gedaan. Herinner je je het nog? Voetballen met je vrienden, beetje rondhangen, beetje fietsen, naar de speeltuin lopen en rond hangen met je vriendjes.

Een kind dat achter een geparkeerde auto uit komt, zie jij nooit aankomen met jouw snelheid. Laat staan dat je nog kunt ontwijken. Of op tijd remmen. Wil je dat echt, een moordenaar worden? Wil je echt een kind dood rijden? Nee? Waarom speel je dan Russische roulette met kinderlevens? Want dat doe je wel namelijk, met je ingetrapte gaspedaal.

Denk je dat het jou niet zal overkomen? Denk je dat jij goed genoeg overzicht hebt? Denk je dat jij wel snel genoeg kunt remmen? Denk dan eens opnieuw. Denk dan meteen ook even goed aan je neefje, nichtje, je eigen kind of de kinderen die je kent.

Denk aan hoe zij lekker in hun eigen wereldje zitten te spelen op de stoep.
De bal van een van de kindjes rolt de straat op. Hij gaat er snel achteraan en let niet op. En daar kom jij de bocht om, met je gaspedaal. Het kindje kijkt nog net op, voordat je het raakt met je auto. En dan -want jij bent het enige wat jou interesseert, toch?- is jouw leven opeens nooit meer hetzelfde. Om over het leven van zo’n kindje nog maar te zwijgen.

Dit is geen onmogelijk scenario, dit gebeurt heel vaak. En het kan jou ook overkomen. Tenzij je besluit je gaspedaal niet zo hard in te trappen in de bebouwde kom. Ook niet omdat je haast hebt. Ook niet omdat je boos bent op wie dan ook, en al helemaal niet omdat je stoer wil zijn.

De scholen zijn weer begonnen. Goed moment om met je hart te gaan rijden.

Heb jij ook niks gemerkt van de volle maan?

image

Er was (of is nog) iets heel bijzonders aan de hand. Vandaag, afgelopen nacht of gisteren, dat weet ik niet precies. In elk geval was er iets met de maan en de stand daarvan. En daar worden een heleboel mensen met een vrachtlading meer spirituele kennis dan ik dan weer heel erg blij van.

Opgewonden zelfs. Want ook daar schijnt de maan bij te helpen. Ik vrees dat het voor mij een mysterie zal blijven wegens groot gebrek aan echte interesse. Maar ik vond het wel leuk om te zien hoe veel mensen er een goed gevoel bij hadden; joe! En dat straalt dan weer licht af op mij. Dus kan ik als spiritueel en algemeen ongelovige een beetje mee pikken van al die sprituele blijheid en vrijheid. Win win.

Ik heb dat ook altijd met sterrenbeelden. Ik lees nooit mijn horoscoop, hooguit om te lachen om de generaliserende manier waarop die geschreven worden zodat je ONMOGELIJK niks van jezélf er in kunt herkennen. Mijn sterrenbeeld is weegschaal. Daar is niks leuks aan kan ik je vertellen, zeker niet als ik er op ga staan.

Overigens veroordeel ik niemand om hun spiritualiteit of geloof in sterrenbeelden en zo. Ik zelf heb mijn eigen geloof, namelijk dat van leven en laten leven. Ieder zijn ding. Als jij blij wordt van je eigen mooie zonnevlecht of vierde chakra; good for you! Ik heb er alleen net zo veel interesse in als in de hobby’s van mijn buurman.

De hobby’s van mijn buurman zijn onkruid uit doen en tandem rijden met zijn vrouw. U begrijpt het wel.

Het verschil tussen ons en de vluchtelingen

De meeste mensen bezitten wel wat inlevingsvermogen. Met deze blog doe ik een beroep op het jouwe. Zit je er klaar voor? Ja? Komt ie.

Stel je jezelf even voor. Dat is een makkelijk begin.
Denk aan je huis, je geliefden, je partner en / of kinderen. Denk aan je ouders, broers of zussen. Denk ze allemaal bij elkaar in je woonkamer. Denk er je kat bij, of je hond. Of je cavia. En al je favoriete spullen er bij. Je telefoon, je televisie… Al je meest kostbare foto’s en herinneringen. Je knuffels van vroeger. De urn met as van je overleden dierbare. Je muziek verzameling. Prop het maar allemaal samen in die kamer. En nu we toch bezig zijn, gooi er nog wat van je favoriete vrienden en collega’s bij.

Gezellig hè? Knus ook. Alles waar je van houdt, in één kamer. Wat een boel liefde!

Dan gaat het licht uit. Jullie kijken elkaar aan. Er komt een onheilspellend geluid van buiten.
In de verte horen jullie geschreeuw. Het komt dichterbij.
Er valt een bom op je huis.
Paniek in de ogen van je geliefden. Je huis begint uit elkaar te vallen. Overal is rook, bloed, geschreeuw en gehuil. De helft van je geliefden is dood of gewond.

Volslagen in paniek, je hele leven ligt onder het puin. Terwijl je je een weg naar buiten baant, probeer je te redden wie nog te redden valt. Je denkt, dit kan niet, dit is een nachtmerrie.
Buiten is het nog erger dan binnen. Totale chaos en wanorde. Blinde paniek. Iedereen huilt, schreeuwt, roept om hulp of kijkt apathisch voor zich uit; in shock.

Kun je je er iets bij voorstellen?
Ja?
Of niet?

De mensen die vluchten uit een oorlogsgebied wel. Die hebben deze nachtmerrie doorleefd. Die zijn op de vlucht, met de geliefden die ze nog over hebben. Wat zij hebben meegemaakt, kunnen wij ons met de beste wil van de wereld niet voorstellen.

En daarom wijk ik nu voor een keer af van mijn regel. De regel dat ik blogs niet politiek maak.
Omdat ik zo veel harteloze hatelijkheden lees op social media. Mensen die roepen, dat “ze” maar moeten verzuipen. Wat je ook denkt dat er mis is met de politiek, je laat je medemens toch niet liever verzuipen? Mensen van vlees en bloed? Mensen zoals jij en ik, met het enige verschil dat zij niet veilig zijn en wij wel?

Ik kan nog wel even doorgaan, maar je begrijpt hopelijk wel wat ik bedoel. Verdrietig vind ik het.

Over overbezorgd zijn en loslaten

Overbezorgd. Dat was ik het eerste jaar dat ik moeder was. De babyfoon zat zo ongeveer aan mijn oor vast gegroeid dat eerste jaar. Daarna ben ik er stiekem nooit mee gestopt, met overbezorgd zijn. Het lijkt wel zo van de buitenkant. Ik heb er wel beter mee leren omgaan, dat knagende gevoel van voortdurende angst in mijn onderbuik.

Vroeger had ik vertrouwen in de meeste mensen. Sinds ik moeder ben geworden vertrouw ik de meeste mensen niet. Dat komt door onder andere Amber Alert, alle verhalen over ontvoeringen, misbruik, dood gepeste kinderen, foto’s op Facebook van ongelukken en zo. Ik word er helemaal akelig van.

Toch weet ik diep in mijn hart, dat de beste manier van vasthouden loslaten is. Dat de betekenis van liefde loslaten is. Dat ze er niet beter van zou worden als ik een helikopter moeder zou zijn die iedere beweging nauwlettend in de gaten houdt.

Ik wil haar niet leren dat ze altijd op mij moet vertrouwen; ze moet uiteindelijk op haar eigen gevoel gaan vertrouwen. En ze verdient mijn vertrouwen in haar. Ze verdient dat te leren. Dat onderbuik gevoel krijgen, haar intuïtie ontwikkelen en zichzelf leren verdedigen. En dat leer je een kind nu eenmaal niet als het in een luchtbel woont; in een vacuüm van veiligheid blijft de buitenwereld eng.

Dus laat ik stap voor stap los. Met tegenzin, maar dat laat ik niet merken. Dat hoort mijn probleem te zijn, niet het hare. Stukje bij beetje geef ik haar meer en meer vrijheid, die past bij haar leeftijd. Ik sleur mezelf over mijn eigen angsten heen. Als ik het zwaar vind, hoef ik alleen maar te zien hoe trots ze glundert als ze iets zelluf mag doen, dan weet ik weer waarom.

Hoe ik geen succesvol spreker werd!

Stiekem droom ik er al jaren van: mijn eigen radio show. Of: geboekt worden als spreker. Er is maar een klein detail dat in de weg staat: Ik ben er belabberd in. Radio shows heb ik wel al eens vaker gedaan. Dan werd ik geïnterviewd over mijn Facebook pagina, mijn quotes of mijn blogs. Hartstikke leuk! En zenuwachtig! Maar zolang niemand me kan zien, gaat het nog.

Piepstem met speciaal kraak effect

Nee, dan spreken voor een menigte. Ik moest het eens op mijn werk doen, jaren geleden. Voor een volle zaal van 100 man. Ik dacht dat het ging, totdat men mij de microfoon in mijn handen duwde. Wat zich toen allemaal voltrok in mijn lijf in 3 seconden tijd, was ongekend: bibberende knieën, trillende handen, zweet op de gekste plekken, een keel die plotseling gortdroog aanvoelde en in plaats van mijn normale stem kwam er een hoog piepgeluidje uit, dat zich krampachtig verstopte achter mijn stembanden. Om nog niet te spreken van mijn hart! Alsof ik zojuist een marathon had gerend! Niet dat ik dat kan! Maar toch!

Ondergoed werkt ook niet goed

Ik heb groot respect voor sprekers. Het is verdomd moeilijk.
Het publiek voorstellen in hun ondergoed hielp trouwens ook al niet. Sommigen zagen er namelijk veel te goed uit, in hun boxershort. Toen wist ik al helemaal niet meer wat ik moest zeggen.

Digitaal spreekster

Dus spreek ik maar niet. En dus schrijf ik. Via mijn eigen digitale podium. En jullie zijn mijn publiek. Mijn toetsenbord is mijn microfoon. Denk er maar een hele prettige vrouwenstem bij. Net echt, toch?

Hoe ik met een blauw oog terug kwam van een avondje zwemmen.

Ik ging eens zwemmen. Dat was op zich al een slecht plan. Ik zwem namelijk ongeveer precies zoals een puppy zwemt die je voor de eerste keer in het water gooit.
Gewapend met vriendin K. dacht ik echter veilig te zijn. Dat mocht helaas niet zo zijn.

We hadden reeds vrolijk babbelend een paar rondjes gezwommen. Het was me zelfs gelukt om een heel aantal midden in het zwembad uitvoerig roddelend bejaarden te ontwijken zonder hun permanent te verpesten met mijn gespetter.

Maar wat er toen gebeurde, was onvermijdelijk. Aan de andere kant van het zwembad zag ik een forse, rood harige kerel onder water gaan als een soort onderzeeër met een duikbrilletje op. Och, hij zwemt wel in de tegenovergestelde richting van mij, maar hij heeft een brilletje op, dus zal het goed komen, stelde ik mezelf gerust.

Terwijl ik vrolijk verder zwom, zag ik echter af en toe een arm boven water komen. Hij leek recht op me af te zwemmen. Behalve dat dat niet zo leek, maar echt zo was.
Toen hij op ongeveer drie meter van me af was, sloeg de paniek toe. Brilletje! Gebruik je brilletje! Ik zwem hier! Als een puppy! Ga aan de kant!

In slow motion zag ik zijn arm herrijzen uit het zwembad water. De arm kwam langzaam op mijn gezicht af… en toen werd alles even zwart.
Toen ik mijn ogen weer open deed, deed maar een oog mee. Het andere oog bleef dicht. Vriendin K. verdronk bijna van het lachen. De badmeesteres, zichtbaar veel te opgetogen dat er eindelijk eens iets mis ging in het zwembad, riep dat ik uit het water moest komen om te koelen. Behendig takelde ze me uit het water.

Toen ik thuis kwam was mijn oog inmiddels een fraaie combinatie van blauw en zwart.
“Je ging toch zwemmen?” lachte manlief geschrokken.
“Ja, maar dat is tegenwoordig ook heel gevaarlijk.”

Crosstrainers zijn verschrikkelijk.

Ik ging jaren geleden met een van mijn beste vriendinnen, N., naar de sportschool. Normaliter volgde ik alleen groepslessen, zoals aerobics, step les of Zumba, maar dit keer haalde ze me over eens iets anders te proberen.

“Kom, we gaan eens op de crosstrainers!” zei ze enthousiast. Ik zag ze al klaar staan, in een lange rij voor het raam. “Ik weet het niet hoor.” zei ik, maar ze bleef zo enthousiast dat ik instemde. Ik vond die apparaten altijd maar eng. Een beetje zoals waarom ik nog nooit op een loopband ben gaan rennen; geheid dat ik de dag er na internationaal viraal ga op youtube omdat iemand gefilmd heeft dat ik plat op mijn gezicht zou gaan.

We stapten op. Ik nam automatisch een zeer krampachtige houding aan, me vast klampend aan de handgrepen.
“Geheid dat ik hier door die ruit naar buiten katapulteer.” siste ik. “Nee joh, gekkie!” zei ze vrolijk, terwijl ze al aardig tempo maakte op haar crosstrainer. “Waarom ziet het er bij jou zo makkelijk uit?” bromde ik, terwijl ik zwoegde om het apparaat op gang te krijgen. Wat best moeilijk was omdat ik de handgrepen nog steeds te innig omhelsde.

“Je moet gewoon ontspannen en je benen het werk laten doen!” zei ze vrolijk, terwijl ik hunkerend staarde naar een gewone hometrainer die verderop op me stond te wachten. “Hier mee verbrand je veel meer calorieën!” probeerde ze me over te halen, want veel calorieën verbranden is natuurlijk altijd goed.

“Mijn apparaat is bovendien stuk,” bromde ik. Mijn display ging niet aan. Ik trapte en trapte, maar niks.

Ik zag een fitness instructeur jongetje naderen, hij zag er veel te jong en veel te gespierd uit om mij te zien in deze wurggreep met een kapotte crosstrainer. Bezweet vroeg ik me af hoe rood ik inmiddels aangelopen was.
“Lukt het mevrouw?”
Oh, fantastisch. Hij noemt me mevrouw. Ik ben hooguit tien jaar ouder, snotneus.
“Nou, dit apparaat werkt niet.”
Bedenkelijk keek hij naar het apparaat.

“Hij doet het normaal gesproken prima,
” zei hij. “..Wat is het probleem?”
“Ik sta er al tien minuten op maar het display gaat niet aan. Zoals bij haar.”
Ik durfde de handgrepen niet los te laten dus wees ik met een krom verkrampt vingertje naar N.’s crosstrainer.

“Oh…” zei de spierbundel die me mevrouw noemde. “… sorry, maar dat komt omdat u een minimale basis snelheid moet behalen voordat het apparaat herkent dat er iemand op staat. Dan gaat hij pas aan.”

Ik keek het jongetje aan. Een bedroefde druppel zweet rolde, samen met mijn ego, langs mijn neus en viel op de grond.

“Oh.”

Het jongetje liep weg met al zijn spieren. Vriendin N. vloog bijna echt door het raam van het lachen.

“Ik ga fietsen. Help me hier eens van af.”

Te bekakt voor woorden

We kwamen per ongeluk terecht bij een veel te chique restaurant. Waar we arriveerden op onze fietsen, met kinderzitje achterop. Ik voelde al meteen blikken vanaf het terras; wie komt er nu op een fiets? En dan ook nog wel eentje zonder E? Als je niet minstens in een Porsche kwam aan rijden, was je hier al niet echt op je plek. En dan ook nog met een Kindmens er bij…!

Al bij het betreden van het terras had ik spijt. Ons kind struikelde over een trapje en ik wilde al direct “Shhht.” zeggen. Een vrouw op het terras had een jurk aan ter waarde van pakembeet mijn volledige garderobe. Shit.

Toch gingen we zitten, en bestelden. De kaart zag er goed uit. Tot dusver voelde ik me hooguit ongemakkelijk en misplaatst. We hadden ook camping kleren aan, geen hele foute gelukkig. Maar toch; hadden we dit geweten, dan hadden we dit niet aan getrokken in de caravan. Sterker nog; hadden we dit geweten, dan hadden we hier niet gezeten.

De serveerster was zelfs chique. Ze sprak heel langzaam en liet langzaam de dag specials van haar tong rollen, waarna haar mond zich netjes weer sloot. Ik had niets verstaan. Ik bestelde een pasta met paddestoelen en truffelsaus, die overigens teleurstellend smaakte naar een bak noodles met heul veul sjieke maggi.

Terwijl we probeerden zo stil mogelijk te eten, werd ons Kindmens belaagd door een wesp. En ons Kindmens doet dan wat ze altijd doet, want zij is nog heerlijk onschuldig en ongevoelig voor bekakte omgevingen; zij zette een keel op. Terwijl de sirene af ging, probeerden wij zo stil en sereen mogelijk het leven van de rot wesp tot een einde te brengen. Wij wisten dat het sirene geluid niet eerder zou eindigen dan bij de geruststellende aanblik van een dood “steekbeestje”. Met het schaamrood op de kaken mepten we in het rond.

In een hoek zat een koppel. Hij zag er gigantisch rijk en welvarend uit. Zij ook. Ze bekeken alles op het terras rustig van achter hun glazen wijn. Ik dacht dat ze vast en zeker nu zouden fluisteren over dat verdwaalde camping koppel met hun kind dat de ramen deed barsten. De serveerster (onder de indruk van het lawaai) kwam ons vertellen dat er ook een speel keukentje was, in de hoek van het terras. Inderdaad; daar stond een luxe speel keukentje met alles er op en er aan. Prompt ging ons kind spelen en maakte ik me er druk om dat ze misschien zo meteen haar favoriete solo van “Laat het Los” uit Frozen zou gaan uitvoeren, wat ze altijd doet tijdens het spelen.

Opeens zag ik het, toen ik op keek van het nerveuze gefriemel in mijn handtas. De overduidelijk rijke meneer en mevrouw waren op zeer serieuze wijze een zogenaamde bestelling aan het doorgeven aan ons kind, dat met een kinderdienblad bij hen stond.
“Wijn hebben we niet.” hoorde ik haar zeggen. “Maar ik heb wel óverheerlijke chocomel voor u!”
Het overduidelijk rijke maar niet bekakte koppel lachte en bestelde twee chocomel. Ons kind liep trots stuntelend terug met het dienblad naar de kinder keuken.

“Zullen we maar eens afrekenen?” vroeg mijn man.
“Nee, eentje kunnen we nog wel drinken denk ik.” zei ik.

Zo kom je er ONHERROEPELIJK achter of jouw partner vreemd gaat!

Een op de drie mensen gaat vreemd. En nee, heus niet alleen mannen. Vrouwen net zo goed. Of ja, net zo fout eigenlijk.

In dit artikel een paar tips om te ontdekken of jouw partner die ene van de drie is!

1. Je partner laat zijn / haar telefoon slingeren.
Ben je gerust omdat je partner zijn of haar mobiel overal laat slingeren? Dit kan juist bewust zijn, om je op het verkeerde been te zetten. Misschien is er wel een geheim mobieltje waar jij niks van af weet, of gebruikt ie een cover me app of zoiets.

2. Je partner laat zijn / haar telefoon nooit slingeren.
Dan moeten alle alarmbellen af gaan. Dit kan betekenen dat je partner van alles voor je verbergt.

3. Je partner heeft zijn / haar telefoon altijd op stil staan.
Waarom is dat nodig? Wat mag jij niet horen? Waarom zo geheimzinnig? Dit klopt vast van geen kant.

4. Je partner heeft zijn / haar telefoon altijd op geluid staan.
Wat wil hij of zij duidelijk maken? Zie voor meer achterdocht: punt 1.

5. Je partner heeft een telefoon en zit daar heel veel mee te spelen.
Wat speelt hij of zij dan? En belangrijker; met WIE?

6. Je partner bezit een telefoon.
Dit is sowieso al uiterst verdacht.

7. Je partner heeft vrienden op Facebook.
Hier bij moet je al direct oppassen. Vrienden op Facebook, met name die van vroeger, zijn een uitermate groot gevaar voor je relatie. Grote kans dat er ook vrienden bij zitten die je niet kent. Als dit waar is, vraag jezelf dan af waarom je die niet kent.

8. Je partner speelt veel spelletjes op zijn of haar telefoon.
Als je partner nooit scrabble met jou wil spelen, waarom zou hij dan wel uren Wordfeud willen spelen op zijn telefoon? Hè? Hè? Hè?

9. Je hebt een buurman en buurvrouw.
Waarom zou je partner het ver van huis zoeken? Het hebben van een buurvrouw of buurman is zeer risicovol. Wees vooral alert als de suiker opeens verdacht vaak op is.

10. Het hebben van een melkboer of melkboerin die aan huis levert.
Iedereen weet dat melkboeren bijzonder onbetrouwbaar zijn. En bovendien zeer vruchtbaar. Geen goede combinatie!

Heb jij zelf nog tips?
Vul gerust aan!

Chrisje al na zes jaar bijna terug op gewicht voor bevalling!

Op internet struikel je over de artikelen van BN mevrouwen die al na drie seconden na de bevalling weer terug op hun oude gewicht zitten.
Natuurlijk, want dat is immers ook het áller belangrijkst, dat je vanuit je kraambed direct op de weegschaal springt om te zien of je nog moet afvallen.

Sommige journalisten antwoorden met boze open brieven aan die vrouwelijke BN’ers, omdat ze het belachelijk vinden, of omdat ze jaloers zijn, of omdat ze gewoon iets willen roepen. Maar waarom zou je zo’n bekende vrouw nu misgunnen dat ze haar kraambed uit komt en meteen als een dolle gaat liggen planken?

Ik werd onlangs trouwens nog niet geïnterviewd door een noemenswaardig magazine. Ze gaan binnenkort geen artikel wijden aan het feit dat ik al bijna al mijn zwangerschapskilo’s kwijt ben, nu mijn dochter bijna zes wordt. Voor de kerst hoop ik weer op mijn oude gewicht te zijn! Hoera! En het interesseert niemand!

Om dat te vieren ga ik een praatgroep organiseren voor Moeders die van hun afvalrace ook een meer jaren plan hebben gemaakt. Dan gaan we met zijn allen vetrolletjes tellen, schilderijen maken van onze striae en ritueel weegschalen verbranden.

Er komt vast geen artikel over in de krant.

HOE JE GEZICHT OPMAKEN GRUWELIJK MIS KAN GAAN.

Als je je opmaakt, is dat echt een riskante aangelegenheid. Zo op het eerste (opgemaakte) gezicht zou je het niet zeggen, maar er kan een heleboel mis gaan.

Opmaken in de auto bijvoorbeeld, is niet aan te raden. Zeker niet als je zelf achter het stuur zit. Maar ook niet als bijrijder. Ik ben een keer ongewild uitziend als een band lid van Kiss aangekomen op een feestje, omdat mijn eyeliner uitschoot op het moment dat manlief iets te hard over een drempel reed. Weg bevallige oogopslag, helloooooow zwarte wenkbrauw.

Opmaken is sowieso een taak die concentratie vereist. Wat begint als een fijn lijntje, kan door één misplaatste veeg uitmonden in een Amy Winehouse (RIP) vleugel naast je oog die door bobbelt tot vlakbij je oor.

Een mascara kwast kan ook venijnig pijn doen, met name wanneer je deze per ongeluk in je oog steekt.

Wat helemaal lullig is: als je bij kunstlicht nog denkt dat je niet te veel bronzer hebt gebruikt, en je hebt haast. Die twee ingrediënten vormen een recept voor mislukking. Tegen de tijd dat je er in daglicht achter komt dat je er uit ziet als een verse mandarijn, is er geen mogelijkheid meer behalve op locatie je hoofd onder de toilet kraan in wurmen.

Waar je ten slotte al helemaal voor op moet passen, is zelfbruiner. In de tijd dat ik die pas ontdekt had, dacht ik nog dat je lichaamsbruiner best op je gezicht kon smeren. Terwijl ik het op mijn gezicht smeerde, zag ik immers nog amper verschil.

Tegen de tijd dat ik twee uur later in de spiegel keek bij een uitgaansgelegenheid, zag ik dat ik alleen nog mijn ogen kon zien zweven boven mijn nek. De rest was zo donker dat ik er uit zag alsof ik drie jaar aan een stuk door onder de zonnebank had gelegen. Niks mis met een donkere kleur, maar ik was mijn armen en nek vergeten; die staken er mooi fluoriserend wit tegen af. Niet doen dus.

Wat was jouw grootste make-up blooper?

Hoe verslaafd ben jij aan Facebook?

Dat sociale media verslavend zijn, merk je vanzelf als je in de trein of op een willekeurig terras om je heen kijkt en vooral voorover gebogen hoofden ziet.

Dit artikel legt precies uit hoe de makers van sociale media er voor zorgen dat je terug blijft komen, en steeds vaker.

Hoe verslaafd ben jij aan sociale media? Merk jij dat je vaker je facebook of Twitter account checkt dan je eigenlijk van plan was?

Er is natuurlijk wel een simpele oplossing; zet je telefoon eens wat vaker stil (of uit) en leg hem eens een paar uur weg. Die meldingen kunnen heus wel wachten tot later! 🙂

Het is goed om na een paar drankjes te stoppen als…

Alcohol. Vroeger lustte ik op feesten en partijen best graag een wijntje. Of drie. Of soms zelfs zes, of meer. Soms nog wel veul meur.
Probleempje was alleen, dat ik dacht dat ik ronduit hi-la-risch werd van de alcohol. Met alcohol op hield ik van de hele wereld, en de hele wereld van mij.
Of nou ja, bijna dan.
Zo vertelde ik te pas en te onpas aan mensen hoe leuk ik ze vond, of niet.
Met name dat laatste werd niet altijd op prijs gesteld. Maar ja, kinderen en dronken mensen…

“Weet je, stiekem hè, stiekem vind ik jou helemaal niet zo leuk!” giechelde ik dan spontaan. En láchen dat ik mezelf dan vond!
Daarbij vond ik mezelf bijzonder bevallig en charmant, op het punt dat ik meer gedronken had dan ik aan kon (wat eigenlijk al na meer dan twee glazen bereikt werd). Zo meende ik een perfecte Tina Turner imitator te zijn na het nuttigen van een aantal alcoholische versnaperingen. En als Tina Turner niet gedraaid werd, dan zeurde ik net zo lang tot dat wel zo was. “Left a good job in the city… tuuduuuduuuu!”
Enfin.

Nadat ik een keer een video opname van mezelf terug zag tijdens een beschonken avondje, besloot ik dat ik verre van bevallig of charmant dronken werd. Ik zal een jaar of vijfentwintig zijn geweest toen ik die teleurstellende feiten onder ogen zag. Vanaf dat moment houd ik ook op feesten en partijen al op bij een glas of vier, zelfs als het goed smaakt. Sowieso drink ik maar een paar keer per jaar alcohol. Meestal ben ik een vrijwillige Bobbin,  simpelweg omdat ik me ook zonder alcohol helemaal prima kan amuseren.
Sterker nog; het wordt pas lachen als je nuchter tussen de dronken lorren in staat en ziet hoe je jezelf vroeger te kakken zette.

Bijkomstig voordeel: geen pijnlijke kater de dag er na, geen gênante video beelden achteraf en niemand die ontdekt dat je ze stiekem stom vindt. Alhoewel dat laatste nog wel eens handig was.

Vleesverwerker stort zich op groentenburgers: Hoe veel vlees eet jij nog?

Zwanenberg  Food, een van de drie grootste vleesleveranciers van Nederland, stort zich op het maken van groentenburgers. De consumptie van vlees daalt; met het maken van groentenburgers hoopt het bedrijf toekomst bestendig te zijn.
(Bron: nu.nl)

Ik ben sinds een maand vegetarisch; niet alleen voor mijn gezondheid, maar ook omdat ik tegen dierenleed ben. Zeker na het zien van diverse documentaires zoals Forks over Knives en Food.inc  (Netflix.. Pas op, je moet er een sterke maag voor hebben!).

Hoe vaak eet jij nog vlees?

Ouders van kind (3) rijden weg zonder kind en merken dit pas op na 200 kilometer..

De Franse ouders van drie kinderen lieten hun dochtertje (3) achter op een rustplaats onderweg.

Het achtergebleven kindje werd opgevangen door voorbijgangers en kon alleen melden dat haar ouders, broertje en zusje waren weg gereden.

Toen de Franse politie via de radio een oproep deed, kwamen de ouders van het kind er achter en keerden ze terug om haar op te halen.
(Bron: NOS.nl)

Wat vind jij: ongelofelijk, of kun je je er iets bij voorstellen?

Over de liefde en zo.

ECHTE liefde heeft geen label.
Het valt niet in één hokje te persen.
Liefde kent geen geslacht, ras of afkomst.
Liefde heeft geen interesse in geld, tijd of geboorteland.
Echte liefde is niet in zoiets simpels als romantiek samen te vatten. Voor liefde bestaat er geen keurslijf.

Liefde is het accepteren van verschillen, het omhelzen van imperfecties en het willen zeggen: “Jij bent anders dan ik, en ik accepteer je volledig.” Liefde is het zorgen voor de ander, als die ziek is. Het is het onvoorwaardelijke gevoel van geluk dat je kunt ervaren, wanneer je bij je geliefden bent.

Maar echte liefde kan ook moeilijk zijn. Het kan gevechten met jezelf kosten om te blijven houden van. Het kan moeite kosten om verschillen te blijven accepteren. De ander niet proberen te veranderen in wie jij denkt dat ze zouden moeten zijn.

Liefde is jezelf kwetsbaar durven opstellen, juist ook als je grote kans loopt gekwetst te worden. Het is met bibberende handen over die drempel van je eigen angsten heen stappen, niet wetend wat er aan de andere kant zal zijn.

Liefde is ook vriendschap, kameraadschap, humor, geduld en vergeving. Want wie lang samen wil blijven, zal juist ook die eigenschappen nodig hebben.

Waarom WAS doen verschrikkelijk is!!!!

De was. Er is niets zo geestdodend en burgerlijk als de was doen.

Vroeger, toen ik net op mezelf woonde, vond ik het nog leuk. Ik voelde me dan heel volwassen en verantwoordelijk, terwijl ik mijn handdoeken met plezier en precisie opvouwde. Maar dat plezier duurde ongeveer net zo lang als twee machines was. Het vervelende van de was is namelijk, dat het elke keer weer terug komt. ELKE KEER WEER.

IEDERE GODVERGETEN keer opnieuw sta je weer diezelfde saaie handelingen uit te voeren. Met dezelfde kleren vaak, ook nog. En als ze dan gewassen zijn, dan begint de ellende pas!!! Dan moet het ook nog gedroogd worden! En dat kan in de droger of op een droogrek. Beide zijn gelijkwaardig irritant. En die droger, die heeft een pluizen filter. Dat moet dan ook weer leeg gemaakt worden! Breek me de bek bovendien niet open over de lekbak. Die moet ook al vaak leeg gemaakt worden. Het droogrek is ook vervelend, want het duuuuurt zooooo lannggggg. En daarna ben je nog niet klaar, want dan moet je nog vouwen!

Voor wie denkt dat het daarna afgelopen is: nee. Daarna moet het in de kasten ingeruimd worden. En dat is ook verschrikkelijk. Bovendien moeten sommige dingen eerst ook nog gestreken worden. Je zou er bijna een dagtaak aan hebben!

Een tijdje heb ik er over gedacht om de handdoek in de ring te gooien. Ik wilde niet meer. Ik werd zo depressief van de routine dat ik er werkelijk over heb gegoogled om in een naturisten reservaat te gaan wonen. Gewoon, om van die was af te zijn. Maar dat trok me toch ook niet genoeg.

Maar inmiddels heb ik me – na jaren worstelingen – neer gelegd bij de was.

Soms ga ik heel even liggen huilen in een wasmand. Maar ik fluister nog maar heel af en toe “Ik haat je.” tegen de droger. De routine heeft me gevangen. Als toppunt van de burgerlijkheid waar ik me al die jaren zo tegen verzet heb, vind ik het nu zelfs een beetje meditatief. Denk ik na over het leven tijdens het vouwen. Laatst zong ik zelfs zachtjes een wasverzachter reclame liedje tijdens het volhangen van het droogrek. Verschrikt sloeg ik mijn hand voor mijn mond.

Nog even en ik ben rijp voor een lekker kort, fris, sekseloos huisvrouwen kapsel en een fleecetrui.

Hoe een Bugaboo advertentie zich de woede van moeders wereldwijd op de hals haalt

De bugaboo reclame foto die tot een hoop verontwaardiging leidde bij moeders wereldwijd.  Bron foto: adweek.com
De bugaboo reclame foto die tot een hoop verontwaardiging leidde bij moeders wereldwijd.
Bron foto: adweek.com

Bugaboo dacht haar potentiële klanten aan te spreken door het top fitte, strak uitziende model Ymre Stiekema te laten rennen achter hun kinderwagen in het Nederlandse Vogue Magazine. 

Ze konden er niet verder naast zitten.

Het internet stroomde vol met verontwaardigde moeders. Naar mijn mening is dat wel terecht, want laten we eerlijk zijn: zo strak ziet de gemiddelde kersverse moeder er echt niet uit. Daarbij ziet het kindje in de kinderwagen er een beetje uit alsof het door alle G-krachten achterover gedrukt zit in de kinderwagen; lijkt me nou niet bepaald genieten van de uitzichten om je heen, als mama zo hard rent dat je niks in je op kunt nemen. Maar goed, ik kan niet oordelen over de moeder-kwaliteiten van het model, dus dat laatste is enkel een aanname.

Maar, Bugaboo, kom op. Jullie weten toch hopelijk ook wel, dat de gemiddelde moeder er niet zo strak en gespierd bij loopt? Misschien zouden we dat wel willen, he, maar we zitten met een paar minuscule obstakeltjes, zoals genetische aanleg, chronisch slaapgebrek, en dat soort dingen. Daarbij; al zouden we zo’n figuur hebben, dan zouden we nog niet snel in zo’n inimini bikini gaan rond rennen achter de kinderwagen.

Want, A) zo’n bikini lijkt me niet comfortabel (plus, waar laat je de spuugdoekjes, je huissleutel en je los hangend vel?) Ze heeft ook nog eens geen babytas bij zich. Nu weet ik niet of haar kind over dezelfde geweldige genen beschikt als moeder, maar mijn kind heeft altijd te pas en te onpas haar luier vol gemaakt op de meest ongemakkelijke momenten. Er dus van uit gaande dat ze in die bikini allerlei magische vakjes heeft zitten voor haar telefoon en haar sleutels, snap ik dan nog steeds niet waar ze haar luierdoekjes, luiers, snoetenpoetsers en reserve fles heeft gelaten.

Daarbij zie ik ook geen reserve parka; en iedereen weet dat het in Nederland nooit slim is om zonder je regenlaarzen en parka de deur uit te gaan. Ook niet in juli.
En dan nog iets; als ze gaat zwemmen, want daar ga ik wel van uit gezien de bikini, dan had ze nog veel meer bij zich moeten hebben. Zwembandjes, zonnebrand crème voor baby’s en volwassenen, handdoeken en crocs voor in het zwembad. Waar heeft ze die dan gelaten? Nee, ik vind dit geen logische reclame foto. Maar ja, het is dan ook een reclame foto, schijnbaar hoeft daar geen logica aan ten grondslag te liggen.

Nee, Bugaboo, de meeste moeders worden niet blij van zo’n reclame foto. Want A) het is niet realistisch of haalbaar voor de meeste vrouwen en B) het ziet er niet comfortabel uit en C) ons kind vereist dat wij een heleboel meenemen voor onderweg. Als jullie volgende keer een iets meer gemiddeld model zoeken, met kleding aan en maat 40 en zo, inclusief hier en daar wat los hangend vel, een uitpuilende luiertas en de voor moeders herkenbare wallen, dan mag u mij een bericht sturen.

Bron foto: dailymail.co.uk

Teken de Papa Petitie!

Door Ouders van Nu is een naar mijn mening zeer belangrijke petitie gestart; vaders van Nederland hebben jouw stem hard nodig!

In de petitie wordt gepleit voor de 10, 100, 1000 regel:

“Wij pleiten voor minstens 10 betaalde dagen verlof en 100 dagen ouderschapsverlof, op te nemen in de eerste 1000 dagen na de geboorte van een baby.” (Bron: Ouders van Nu)

Teken de papapetitie dus vandaag nog!

TEKEN DE PETITIE HIER

Bedankt!

Waarom ALLE moeders bazen zijn

Moeders zijn echte bazen. En nee, niet alleen de moeders die zonder pijnstilling zijn bevallen, via de natuurlijke weg, die vervolgens drie jaar borstvoeding gegeven hebben.

ALLE MOEDERS ZIJN BAZEN.
En hieronder staan ze voor je neer gezet; alle moeders die baas zijn, omdat ze alles voor hun kinderen over hebben, op welke manier dan ook.

De moeders die met een keizersnede bevallen zijn.
De moeders die pijnstilling nodig hadden tijdens hun bevalling.
De moeders waarbij borstvoeding niet lukte.
De moeders waarbij borstvoeding wel lukte ook.
De moeders die via IVF zwanger raakten zijn al helemaal bazen, want zij hebben niet alleen een pijnlijke bevalling er voor over, maar ook een vaak pijnlijk voor traject richting zwangerschap.
De moeders die niet (meer) zwanger kunnen raken.
De moeders die hun kindje veel te vroeg moesten loslaten en moesten afstaan aan het hiernamaals, om welke oneerlijke reden dan ook.
De moeders die miskramen te verwerken krijgen zijn bazen.
Moeders die ziek zijn, en zichzelf ondanks hun ziekte toch blijven inzetten voor hun kinderen, zijn megabazen.
De moeders die oververmoeid zijn, zijn bazen.
De moeders die een kind adopteren zijn super bazen.
De pleegmoeders die de kinderen van andere moeders opvangen in tijden van crisis, zijn bazen.
De moeders die het niet meer weten, zijn bazen.
De moeders die een postnatale depressie krijgen zijn bazen.
De moeders die oma worden, zijn opperbazen.
De moeders die fulltime werken zijn bazen, maar moeders die parttime werken of thuis blijven zijn dat net zo goed.
Oh, en moeders die hun kind(eren) alleen opvoeden, zijn net zo’n bazen als de moeders die het met partner doen.

Zo veel moeders, zo veel omstandigheden. En geen een moeder is meer of minder waard dan de andere.

Verfrissend: Tips om je partner te irriteren!

Als relationele ervaringsdeskundige vind ik het belangrijk dat mensen niet alleen “zo wordt jouw partner weer smoorverliefd op jou!”-artikelen tegenkomen op internet. Want laten we eerlijk zijn, die zijn er genoeg. En doorgaans voelen we ons er niet beter door.

Want ja, we weten allemaal wel dat het goed is om je partner eens te verrassen met een bloemetje of een geurtje. En om heel eerlijk te zijn doen we dat in de realiteit meestal toch niet. Want een bloemetje kan al gauw een averechts effect hebben – “En wat heb je gedaan, waardoor je dacht dat een bloemetje nodig is? Hè? Hè?” en een geurtje ook – “Zie je nu wel, je vindt dat ik stink!”

Nee, laten we stellen dat het na een jaar of zeven, of acht, of negen, of tien, of honderd, niet meer echt makkelijk is om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur die een langdurige, stabiele relatie met zich mee brengt. Alhoewel ik er overigens van overtuigd ben dat sleur niet altijd negatief hoef te zijn; het betekent ook rust, vertrouwen, en zo.

Maar goed. Om het voor de verandering voor jezélf wat leuker te maken, die eeuwig durende Ground Hog Day relatie, zijn er diverse dingen die je kunt doen om het geheel wat afwisselender te maken, of in elk geval vermakelijker. Voor jezelf dan.

Zo kun je bijvoorbeeld wachten tot je partner op de bank zit, volledig in ontspannen toestand. Je gaat er lekker naast zitten, liefst er tegen aan, of met je hoofd op schoot. Als je dan comfortabel ligt, een tijdje, ga je met je vinger richting het oor van je partner, daarbij zigzaggende bewegingen makend met je vinger en gelijktijdig een zzzzzzzz geluid producerend, alsof er een vlieg op weg is naar zijn of haar oor. Als ze goed op gaan in hun televisie programma, duwen ze je hand eerst een paar keer weg. Dat betekent dat je nog even door kunt gaan. Maar ook niet te lang; het is belangrijk om het juiste level van irritatie op te roepen zonder knallende ruzie er aan over te houden.

Ook kun je doen wat mijn partner(s) in huidige en verleden tijd wel eens deden: het laatste wc papier op maken en de rol niet vervangen. Of de wc rol nét te ver weg zetten, zo ver dat je van het toilet af moet komen om er aan te kunnen komen. Heel irritant.

Wat ook een optie is om je partner te irriteren (want laten we wel zijn: het leuke van een lange relatie is toch dat je weg kunt komen met dit soort dingen), is doen alsof je door je rug gaat. Als ze dan bezorgd naar je toe komen, spring je heel onverwacht op en roep je “BAZINGA!” (Pas wel op dat je dan niet tijdens het op springen door je rug gaat; geen hond die je dan nog helpt!).

Ach, als relatiedeskundige heb ik nog zo veel mogelijkheden (zoals zeggen “We moeten eens goed praten.” Als ze dan bezorgd opkijken zeg je “Grapje! Natuurlijk hoeven we niet te praten! We zijn al honderd jaar samen, dus het fijne is juist dat we niet meer hoeven te praten! Hahahaha! Haha! Ha!!!”) maar het leukste blijft om ze zelf te bedenken.

Wat is jouw favoriete irritatie actie?
Ik ben heel benieuwd! 😉

Sarah, die als baby achtergelaten werd op een openbaar toilet, zoekt haar biologische ouders

Zeventien jaar geleden was ze hartverscheurend in het nieuws: een pas enkele uren oude baby, achtergelaten op een openbaar toilet in Australië. De kort daarna geadopteerde Sarah is inmiddels zeventien jaar oud en op zoek naar haar biologische ouders.

Boos op haar biologische ouders is ze niet, zo vertelde Sarah aan A Current Affair. Ze wil alleen graag weten waar ze vandaan komt en hoe het heeft kunnen gebeuren. Daarbij wil ze haar biologische ouders laten weten dat ze goed terecht gekomen is, in een liefdevol gezin.

Bron: A Current Affair

ParkCity Live – Het gezelligste Festival van Limburg!

In junPCL_2015_logo_Facebook_DEF-383x383i kwam er een e-mail binnen in mijn inbox: mijn accreditatie aanvraag voor Park City Live in Heerlen was goedgekeurd. Direct regelde ik oppas voor de kleine; hier moesten we naar toe! Het festival in Heerlen had al eerder mijn nieuwsgierigheid gewekt, met een veelbelovende line-up en op een mooie locatie, daar moest ik naar toe!

Foto’s door: Robbert Ridderbeekx, TwinFlame Photography

Zaterdag

Mr. and Mississippi
Mister and Mississippi

De eerste act die we zagen op zaterdag was Fresku, die met zijn strakke raps het publiek al aardig op wist te zwepen, terwijl het uitverkochte festival terrein langzaam vol liep. De gezellige rapper uit Eindhoven beweegt zich vrij en vrolijk over het podium en maakt een feest van elke song. Hij bruist van de energie en dat is de perfecte opwarmer voor deze toch al zo warme festival dag.

Daarna lieten Mister and Mississippi met hun viool, gitaren en nog veel meer instrumenten op Park City Live zien en horen waarom ze deze week nog bij 3FM te horen waren; het geheel is perfect op elkaar afgestemd. De zangeres leek wat verlegen maar laat zien dat ze op muzikaal gebied meer dan genoeg in huis heeft.

Op deze warme, ja zeg maar gerust hete, uitverkochte eerste dag van Park City Live is de sfeer heel gezellig en gemoedelijk. Vanwege de hitte wordt omgeroepen dat mensen tussen de optredens door ook voldoende schaduw plekken moeten opzoeken en dat er voor één bon twee water gehaald kunnen worden bij de bar. De organisatie heeft goed nagedacht over het warme weer. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen worden er toch een aantal mensen via de EHBO exit afgevoerd. Naast onze pers tent zijn er nog de Merchandise tent, de Signeer ruimte van OOR en de radio tent; kortom, ook de media zijn goed vertegenwoordigd.

Kenny B.
Kenny B.

Wanneer Kenny B het podium betreedt, staan zijn fans al klaar. Met zijn heerlijke zomerse reggae sound brengt hij het festival direct in zomerse sferen. Hij wisselt zijn eigen hits af met klassiekers van Bob Marley en the Fugees. Met zangeres Emma zingt hij een duet, waarbij zij naast een goede zangeres te zijn, ook nog blijkt te kunnen rappen. Met zijn hit “Parijs” zingt de jeugd in het publiek het eerste stuk spontaan, wat een kippenvel moment! Een festival publiek laten meedoen: Kenny B weet hoe het moet.

The Gentle Storm
The Gentle Storm

Na de relaxte, zomerse klanken van Kenny B is het tijd voor wat steviger werk: The Gentle storm. Dit is niet zomaar een band, dit is een MUUR van geluid. Deze band is volledig op elkaar ingespeeld, weet precies te anticiperen op elkaar en zweept het publiek in no time compleet op. Anneke van Giersbergen (voormalige zangeres van The Gathering, tot 2007) heeft een geweldig stemgeluid dat tot in de verre omstreken te horen is.

Roger Hodgson
Roger Hodgson

Nadat we een beetje zijn bijgekomen van het weggeblazen worden door The Gentle Storm, betreedt een heuse legende het podium. Roger Hodgson (Supertramp) verblijdt het publiek met prachtige nummers, die niet alleen oud, maar tot mijn verbazing ook jong blijkt te kunnen meezingen. Het is een charismatische man; ervaren, gedreven en hij laat zien dat hij ook over een gezonde dosis humor beschikt. Na het laatste nummer zegt hij “Doe even alsof ik weg ben gegaan, jullie We Want More hebben geroepen en ik weer terug ben gekomen. Dat scheelt zo veel gedoe.” Het publiek pikt het allemaal van deze charmante zanger, en juicht alsof hij net weer is terug gekomen voor een “encore”. Tegen de fotografen in de fotopits zegt hij, dat ze  foto’s moeten maken van het publiek, want “They are the real stars!”.

Kensington
Kensington

En dan, Kensington. Ik heb hen al vaker zien optreden, en ik vond ze ook altijd al goed, maar man oh man, WAT. ZIJN. ZE. GEWELDIG! Kensington is niet voor niets een van de meest succesvolle bands van deze tijd. Met hun strakke spel, het unieke stemgeluid en een heleboel charisma weet Kensington het publiek compleet uit de sokken te blazen. Mensen klimmen op elkaars schouders, wat door de zangers wordt aangegrepen om een wedstrijdje schouderzitten te organiseren; wie het langst blijft zitten krijgt een rondje van Kensington. Ze zetten een daverende show neer waar het publiek in ieder geval geen genoeg van kan krijgen.

Within Temptation
Within Temptation

Within Temptation
Within Temptation was nooit zo mijn stijl muziek, dacht ik. Totdat ik ze zag optreden op Park City Live. Wát een energie, wát een power, wát een show! Within Temptation is de perfecte afsluiter van een perfecte festival dag. Op een hoog tempo zetten zij het ene na het andere nummer neer, begeleid door vuur, knallen, een lichtshow die het hele publiek verlicht. Na Within Temptation gaan we moe maar voldaan naar huis. We hebben ons muzikale hart weer eens goed kunnen ophalen.

Zondag

Rowwen Heze
Rowwen Heze

Op zondag begint de tweede, iets minder warme dag van Park City Live al meteen goed met bijvoorbeeld Rowwen Hèze.  Het hele veld staat van voor tot achteren vol. Volgens de traditie wordt er ook driftig met plastic bier bekertjes gegooid, want tja, dat hoort gewoon bij Rowwen Hèze. Rowwen Hèze bewijst waarom ze al dertig jaar lang zo geliefd zijn; het is gewoon een fantastische band en de nummers ZIJN Limburg. Wie in Limburg woont, kent Rowwen Hèze. Wie Limburger is, zingt de liedjes mee. Het klopt gewoon allemaal.

Presentator Bart Storcken
Presentator Bart Storcken

Wie overigens ook niet vergeten mag worden is presentator Bart Storcken: vakkundig praat hij het hele programma twee dagen lang aan elkaar. Tijdens de aankondiging van Rowwen Hèze weet hij zelfs vakkundig een door de lucht vliegend biertje te ontwijken.  Een echte gezellige presentator die precies weet aan te voelen hoe lang of kort een aankondiging behoeft te zijn, en die het publiek aardig op weet te zwepen!

Yellow Claw
Yellow Claw

Yellow Claw is zeer populair bij de jeugd. Ook hier staat het aardig vol voor het podium. Het festival terrein schudt letterlijk op haar grondvesten op de harde, snelle muziek van Yellow Claw; die het publiek overigens trakteert op een regen van confetti.

DeWolff
DeWolff

Van de razend populaire band DeWolff krijgt het publiek precies wat ze verwachten, en meer: De Nederlandse broers Luka en Pablo van de Poel en Robin Piso trakteren het enthousiaste publiek op psychedelische klanken en geven alles wat ze in huis hebben.

Ilse de Lange - The Common LinnetsAls Ilse de Lange het podium betreedt met de band The Common Linnets, is dat precies de juiste afwisseling die nodig is na Yellow Claw. Ook Ilse weet met haar band het festival terrein in no time in de relax modus te krijgen. En bij Ilse de Lange weet je gewoon, dat het altijd goed is, wat ze ook doet. Zo ook weer deze performance!

Er gaan genoeg geruchten over deze artiest, maar Jett Rebel laat zien dat hij zijn snel verworven bekendheid muzikaal absoluut waard is. On stage zet hij een briljante performance neer, inclusief een duet met DeWolff, waarna hij – net als veel artiesten – zich meldt in de OOR tent voor een signeer sessie met fans.

Jett Rebel
Jett Rebel

Park City Live is een festival dat dit jaar duidelijk gegroeid is: een strakke line-up, gezellig publiek, een prachtige locatie te midden van de Heerlense wijk Bekkerveld. Organisatorisch gezien vond ik het erg goed in elkaar steken. Wat vooral opviel was dat het een festival is voor jong en oud. Er waren ontzettend veel kinderen op het festival aanwezig, wat met de benodigde gehoorbescherming ook helemaal niet erg is. Van de tienermeiden die vooraan stonden te zwijmelen bij Kensington tot de wat grijzere rockers die los gingen bij Roger Hodgson: ParkCity Live in Heerlen heeft bewezen voor ieder wat wils te bieden. Wat mij betreft: Tot volgend jaar!

PS: Laat ik vooral de publieksfoto’s niet vergeten! Hieronder een greep daar uit. Op de Facebook pagina van TwinFlame Photography zullen de komende tijd nog meer publieksfoto’s langs komen, dus houd die pagina ook in de gaten!

Publiek
Publiek

IMG_0109 IMG_9158 IMG_0109 IMG_0103 IMG_9557  IMG_9738 IMG_9775

IMG_9734

Als iemand in rouw is

Het onderwerp wordt niet vaak besproken, omdat het geen fijn onderwerp is om over na te denken. Toch is het goed om dat wel te doen, want veel mensen die aan het rouwen zijn om een geliefde, voelen zich al eenzaam genoeg.

Woorden schieten te kort
Allereerst: woorden schieten vaak te kort bij omstanders. Dat is niet zo gek, want er vált dan ook weinig troostends te zeggen wanneer iemand zojuist een geliefde heeft verloren. Wat kun je dan zeggen? In ieder geval niet: de tijd zal het helen. Of: het komt goed. Want ook al kan het verdriet van rouw in de loop der jaren wellicht een plek krijgen en ook al zal degene uiteindelijk moeten leren leven met het verlies; dat wil je niet horen zo vlak nadat je iemand kwijt bent geraakt.
De geliefde die heen gegaan is, komt niet meer terug. Dat is een rauw en pijnlijk gegeven, en het kan een nabestaande jaren lang kosten om enigszins te accepteren.

Ieder contact is beter dan geen contact
Wat je ook beter niet kunt doen, is geen contact zoeken met de persoon die rouwt. Of denken: op mij zit hij of zij vast niet te wachten nu. Als dat zo is, merk je dat vanzelf wel. Dus tenzij de persoon in kwestie zelf aangeeft met rust gelaten te willen worden; laat zien dat je er bent. Vraag hoe het gaat, ook al weet je dat het slecht gaat. Bied een luisterend oor. Bied een schouder om op te huilen. Bied je volledige acceptatie van het proces, ook als je het niet begrijpt of nog nooit van zo dichtbij mee hebt gemaakt. Weet je niet wat je moet zeggen? Zeg dat dan gewoon. Zeg: “Ik vind het zo erg voor je, ik weet niet wat ik moet zeggen.” Het zal begrepen worden. Alles is beter dan helemaal niets zeggen.

Oogkleppen af
De dood is eng. Het komt soms heel akelig dicht bij. Soms is het aanlokkelijk om de oogkleppen op te zetten en te doen alsof het er niet is. Maar zelfs als je het eng vindt, dan nog is het voor de persoon in rouw nog honderd duizend maal enger. En heeft die persoon de mensen om zich heen harder nodig dan ooit. Besef ook dat rouw een erg langdurig proces is. Het houdt niet op na de begrafenis. Het houdt niet op na de koffietafel. Het houdt ook niet op na de jaardienst. Vaak begint het dan pas.

Die alledaagse momenten
Probeer het je maar voor te stellen: Al die verjaardagen die nooit meer het zelfde zullen zijn. Al die kerstmissen. Al die bijzondere dagen. En al die hele alledaagse momenten waarop het verlies als een mokerslag toeslaat. Het omgaan met spullen, die de overledene nalaat. Het omgaan met praktische zaken, die net zo pijnlijk kunnen zijn, zoals bijvoorbeeld brieven van instanties die niet op de hoogte zijn van het overlijden. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is weer iets dat de rouwende persoon helemaal terug naar af kan gooien, in slechts een seconde. Een bepaalde geur, een bepaalde melodie. Een bepaalde uitspraak. Het zijn de grote dingen én de kleine dingen.

Hoe dan ook: Blijf begripvol, blijf vragen, blijf open. Als je zelf ooit voor een rouwproces komt te staan, sta je er hopelijk zelf ook niet alleen voor.

GEVANGEN IN EEN HETE OVEN

Vandaag begon als een mooie dag. We gingen naar buiten en daarna nog even snel om een boodschap. Ik had zin in de rest van de dag; meestal met dit mooie weer gaan we dan nog ergens naar een park, of naar een meer om te zwemmen, of iets anders leuks doen. Ik was er helemaal klaar voor.

Maar wat begon als een mooie dag, begint nu in snel tempo een nachtmerrie te worden. Ze moesten nog heel even een boodschap halen, zei ze tegen hem. Alleen een pak zout en een paar flessen frisdrank. Dus lieten ze me hier achter. Alleen. Opgesloten. Warm. Heet. De eerste minuten ging het nog wel een beetje; de auto staat in de schaduw en het raampje op een kier.

Maar ergens in de afgelopen minuten veranderde deze auto, waar ik me normaal zo fijn in voel, in een bakoven. Het wordt steeds warmer en ik voel me steeds ellendiger. Ik zweet enorm en krijg steeds minder lucht. Ik heb me nog nooit zo angstig en benauwd gevoeld. Ik kom er ook niet uit; ze hebben me opgesloten. Hoe konden ze dit nu doen?

Ik hoop telkens dat ik ze terug zie komen, maar ondertussen duurt het steeds langer en word ik steeds zwakker. Ik heb geroepen om hulp, maar ik heb er inmiddels geen lucht meer voor. Het voelt alsof iets heel hard mijn keel dicht knijpt.

Ze zouden maar een paar minuutjes weg blijven, zei ze. Dat heeft ze beloofd. Ik voel me zo opgesloten en alleen.. Ik wou dat ze me meegenomen hadden.
Het blijft maar duren. Ik ben bang dat het niet goed met me gaat aflopen; ik heb geen kracht meer om te roepen of te proberen te ontsnappen. Ik begrijp niet wat er met me gebeurt, maar ik zal maar gaan liggen. Ze zullen zo hopelijk wel komen.. hopelijk gaan we dan nog naar een park of naar een meer.

Maar eerst moet ik mijn ogen even sluiten. Het is gewoon te heet. Even maar….

OUDERS, leg jullie telefoons eens wat vaker weg…

Leg die telefoon eens wat vaker weg... (bron foto: Pexels.com
Leg die telefoon eens wat vaker weg…
(bron foto: Pexels.com

Een tijd geleden zag ik hoe een kind een ander kind behoorlijk agressief toetakelde. Moeder van de toetakelende jongen stond er bij, maar keek er niet naar. Ze stond namelijk op haar mobiel te kijken. Dat was veel belangrijker.

Een tijd geleden hoorde ik een kindje meermaals haar vader roepen om hulp. Papa reageerde niet, want hij was druk bezig met zijn mobiel. Pas toen het kindje begon te gillen schrok hij wakker.

Ook zag ik een kindje van nog geen twee jaar oud gevaarlijke stunts uithalen in het grote kinderen gedeelte van een speeltuin, waar ze duidelijk nog niet klaar voor was. Papa en mama zaten verzonken in hun mobiel op een stoeltje, heel erg mentaal afwezig te zijn.
En even dáárvoor zag ik een vader bijna een flink ongeluk veroorzaken, doordat hij hands-unfree zat te bellen achter het stuur, met kind achterin.

En dit was allemaal in het afgelopen jaar.

Toegegeven: Een beetje verslaafd aan ons mobieltje zijn we bijna allemaal wel. Toch heb ik de laatste jaren een zinvolle gewoonte ontwikkeld: ik leg overdag regelmatig een hele tijd mijn telefoon weg. Dat rot ding – alhoewel zinvol communicatie middel – zorgde er namelijk voor dat ik regelmatig afgeleid was in het contact met mijn kind.
Dus besloot ik om mijn mobieltje tijdens “de wakkere uren” van mijn kind zo weinig mogelijk aan te raken.

Want hoe leuk al die statussen op Facebook ook zijn en hoe verslavend die spelletjes ook werken, je wil niet dat je kind zich later van zijn jeugd voornamelijk jouw gebogen hoofd en afwezigheid herinnert.

Zwembaden luidden eerder ook al de noodklok: ouders gaan zó op in hun mobiel of laptop, dat ze slecht toezicht houden,  waardoor kinderen steeds vaker in nood komen of dreigen te verdrinken. Je zou het jezelf toch nooit vergeven.

We willen dan misschien niets missen; altijd op de hoogte van het laatste nieuws en de meest recente berichten op Facebook. Maar als we ons daar in verliezen, worden we geheid over tien tot twintig jaar wakker met wroeging; onze kinderen opgegroeid, het ging zo snel, hebben we wel genoeg met ze geknuffeld? Genoeg met ze gespeeld? Hebben we voldoende echte een op een aandacht gegeven? Of stonden wij op die mooiste momenten net in te checken op facebook? Waren we met onze volle aandacht bij het moment, of zaten we net bij een digitale kennis te neuzen?

Het leven vliegt voorbij, kinderen groeien voor onze ogen op. Voor je het weet staan ze met hun koffers in de gang, klaar om op zichzelf te gaan. Als je op dat moment geen enkele spijt wilt voelen, leg dat ding dan eens wat vaker weg. Althans, op zijn minst tijdens de wakkere uren.

Frozen in de HITTEGOLF: Waarom iedereen een klein beetje een Olaf in zich heeft!

Wie de film Frozen kent, kent Olaf. Kindlief heeft de film in het hart gesloten, en inmiddels zo’n 37 keer helemaal af gekeken. Frozen is dan ook een prachtige film. En als ik heel eerlijk ben, ben ik stiekem helemaal dol op Olaf, de levende sneeuwpop.

Olaf is een beetje naïef, want hij droomt al zijn héle leven van de zomer. De zon, de zee, lekker op het strand… hij ziet het al helemaal voor zich. Het enige wat hij niet weet, is dat hij daar helemaal niet tegen kan.

Ik vind dat best veel mensen om me heen (inclusief ik zelf) best een beetje op Olaf lijken. Het hele jaar door zeuren we over de regen, de wind, de kou, de sneeuw, de gladheid, de bevroren tenen, de bladeren op het spoor, de slecht gestrooide weggetjes, de verkoudheidsvirussen, dat het zo vroeg donker is, en zo verder, en zo verder. Als we het dan over de zomer hebben, dan zijn we net Olaf: oh, heerlijk, die zon, lekker warm…. totdat het zo ver is.

Het lijkt alsof we ons – net als Olaf – de rest van het jaar niet helemaal beseffen wat zomer ook alweer inhoudt, totdat die ons met een hittegolf omslaat.
Plotseling smelten al onze dromen van de zomer als sneeuw voor de zon. Want het is té heet, het is té warm, we zijn té bezweet en we kunnen niet slapen (alhoewel mij dat overigens prima lukt, maar ik slaap het hele jaar door graag).

Elsa lost het goed op voor Olaf, als de zomer weer terugkeert. Zodra hij begint te smelten, geeft ze hem een wolkje boven zijn hoofd. waar sneeuwvlokjes uit dwarrelen, net genoeg zodat hij niet smelt. Als we dat nou proberen te doen voor onze bejaarden, zieken, kinderen en dieren, dan komen we allemaal vrolijk de zomer door.

Lekker warm!

Hallo Jumbo!

Soms moet je in het leven goed nadenken, voordat je een belofte maakt. Zo lijkt Jumbo het niet zo goed te doen met hun vierde in de rij = gratis boodschappen belofte.

Het schijnt toch een dingetje te zijn, dat vierde in de rij zijn bij de Jumbo.
Als er nou één of twee klagers waren, zou ik nog denken dat het wel mee valt. Of als het alleen mensen waren die gebukt achter de diepgevroren kroketten wachten tot ze kunnen toeslaan als vierde… maar nee. Steeds vaker kom ik hele waslijsten tegen aan reacties van mensen die vierde in de rij zijn, terwijl een andere kassa nog beschikbaar is, waarbij men dan toch niet de boodschappen gratis krijgt.

Sterker nog; mensen lijken te worden afgepoeierd met een bosje bloemen van drie euro, een snauw van de bedrijfsleider of een plotseling wel opvallend snel scannende kassa medewerker die zegt “Nee hoor, u bent nu derde in de rij!”

Het wordt nog sterker. Sommige Jumbo filialen lijken te lijden aan een zeer zeldzaam kassa virus, waarbij de laatste kassa die nog vrij lijkt te zijn plotseling vreselijk defect is, of niet, maar in elk geval staat er dan opeens een bordje “Deze kassa is defect.” Slimme oplossing om mensen te bedonderen, of een zeer zwak kassa systeem, zou je zo denken. Bij ons in de plaatselijke Plus is in de acht jaar dat ik er mijn boodschappen haal overigens nog nooit een kassa defect geweest, maar goed. Daar krijg je dan ook niks gratis, al ben je de zevenendertigste in de rij. Misschien verklaart dat iets.

Enfin. Ik stel voor dat er een gedegen onderzoek komt naar de kassa praktijken van de Jumbo. Verborgen camera stunts wellicht, Alberto Stegeman bijvoorbeeld, of we sturen er Willibrord Frequin naar toe die dan heel irritant “Vind je dat nou nog normaal man, hè? Hè? Hè?” gaat zeggen tegen de Jumbo.

Of we sturen Peter R. De Vries er naar toe, want als het werkelijk waar is dat zo veel onschuldige klanten per jaar geen gratis boodschappen krijgen, dan kunnen we “Hallo!” natuurlijk beter vervangen voor “Toedeledokie Jumbo!”.
Voor de medewerkers van de Jumbo lijkt me dit fenomeen overigens ook bepaald geen pretje. Misschien is het een goed idee om hier ervaringen te verzamelen, gewoon, alvast als bewijslast. Want belofte maakt nou eenmaal schuld. Toch? Ik stel voor dat we allemaal gaan proberen vierde in de rij te zijn, met camera op zak, of filmen als het defect bordje wordt weg gepakt zodra de vierde in de rij de winkel verlaten heeft.

Ik voel hier een groots schandaal aankomen. Ik krijg het er spontaan een week lang heel erg warm van. Of misschien ben ik gewoon door de hitte bevangen en is er helemaal geen complot. Wie weet.

Als de prins op het witte paard een groot kind op een Shetlandpony blijkt te zijn 😂

“Ik heb hem al zo vaak gevraagd me meer te helpen, maar hij doet het maar niet!”

Er zijn nog steeds veel mannen die zich in de begin periode van een relatie voordoen als een ware prins op het witte paard, waarna ze zich na verloop van tijd (lees: als de buit binnen is) ontpoppen tot hooguit nog een lui groot kind op een verwaarloosde Shetlandpony.

De mannen die van thuis uit emancipatie hebben meegekregen – of het zichzelf hebben aangeleerd (omdat ze volwassen werden) zijn er gelukkig steeds meer, maar toch zijn er helaas ook nog steeds veel mannen die denken zich ernstig te zullen verwonden als ze eens een keer zouden poetsen.

Daarbij halen ze van alles uit de kast: ze kunnen het toilet niet poetsen, want dan ontstaan plotselinge braakneigingen, ze “kunnen niet opruimen” want ze “zien rommel nu eenmaal niet liggen”. Geef me één huishoudelijke taak en dit soort mannen geeft je drie excuses om ze niet te doen.

In de tijd die de vrouw vervolgens besteedt aan het onrecht dat hier aan ten grondslag ligt, heeft ze de betreffende taak al tien keer zelf gedaan, dus geeft ze van vermoeidheid maar op: en zo is het cirkeltje rond, en zijn doel bereikt. Vrouwen zijn er immers toch voor gemaakt om het huishouden te doen?

Van pure ellende gooit ze de handdoek maar in de ring. En ze moet hem daarna zelf oprapen en wassen. Waarna ze hem zelf moet strijken en in de kast leggen, want dat zal haar liefste niet doen: die is veel te druk met gamen of hele belangrijke dutjes. Ook al heeft zij net zo hard gewerkt als hij.

Waar de man de eerste tijd nog heel hoffelijk en galant was, zit hij nu ongeïnteresseerd voor zich uit te staren, met zijn tenen te spelen of met zijn telefoon, roept hij af en toe lachend “Liefje, trek eens aan mijn vinger!” naar haar en laat hij alle lichamelijke gassen vrolijk de vrije loop. Wat dan ook wel weer grappig kan zijn, alleen de vrouw heeft geen tijd meer om te lachen want ze is druk bezig met ALLES wat hij niet doet.

Terwijl de allerlaatste vlinders uit de buik van de vrouw vertrekken, vraagt ze zich af wat er nou toch gebeurd is met die eens zo charmante man, die haar veroverde. De PlayStation is dingend, terwijl hij echt al drie dagen geleden dringend het vuilnis buiten moest zetten en inmiddels de vuilniszakken náást de afvalcontainer in grotere getale aanwezig zijn dan de zakken ín de afvalcontainer.

Waar ging het allemaal mis? Vraagt de vrouw zich af, terwijl ze zich afbeult als huissloof in stralende afwezigheid van haar ooit zo geëmancipeerd lijkende prins. Als er ook nog kinderen bij zijn gekomen, mag ze vaak ook daar de volledige zorg voor dragen, want hij is immers véél te druk. (Je kunt inderdaad ook heel druk zijn met je ouderlijke verantwoordelijkheden ontwijken!)

Kan dit ongeëmancipeerd exemplaar op zijn Shetlandpony veranderen? Kan zij hem er toe bewegen haar en haar behoeften wel te zien staan? Kan ze hem doen inzien dat zij heel veel dingen doet, meer dan hij inziet?

Nou, dat weet ik niet. Veel van dit soort mannen veranderen helaas niet. Het enige wat de vrouw kan doen is stoppen met 100% doen en nog maar 50% doen. Grenzen stellen en voet bij stuk houden. Dit loslaten en als hij nog steeds niks doet, de boel maar eens laten lopen. Net zolang tot het voor hem ook eens vervelend wordt. Wie niet horen wil, moet het misschien eens zien, voelen, ja uiteindelijk zelfs ruiken.

Als dat allemaal niet werkt, kan de vrouw ook eens een weekje of twee op vakantie vertrekken en hem alleen in huis laten, maar als het echt een onverbeterlijk groot kind is, belt hij zijn moeder (wiens rol jij zo mooi over had genomen) om hem te helpen. Als het laatste gebeurt, is het misschien een goed idee om als vrouw zijnde iets langer op vakantie te blijven. En met iets langer bedoel ik voor altijd. En met op vakantie bedoel ik in haar eigen huis, waar ze een kind minder heeft om voor te moederen. Zodat ze een gelijkwaardig partner kan vinden, in plaats van een extra kind, dat haar alleen charmeert om haar binnen te halen en vervolgens als voetveeg gebruikt als hij weer op zijn gemak is.

Waarom kinderen hun ouders soms niet begrijpen

Ik snap het wel hoor, dat kinderen hun ouders soms niet begrijpen.

Liegen is fout! (Tenzij wij het doen.)
Allereerst leren ouders hun kinderen (hopelijk) om netjes te zijn, beleefd, en eerlijk. Maar kinderen zijn van nature al vaak eerlijker dan volwassenen. Wij prenten het ze toch nog eens extra in, hoe belangrijk het is dat ze altijd de waarheid spreken. Totdat de leeftijd komt waarop kinderen ontdekken dat de man met de mijter niet bestaat. Na jaren braaf oefenen met eerlijk zijn, niet liegen, ook niet om bestwil, komen ze er dan achter dat ze jarenlang glashard voorgelogen werden door hun eigen ouders nota bene, op een akelig moeiteloze manier. En dan heb ik het nog niet over de pieten, de paashaas, de kerstman en zo verder.

Gij zult verdomme nog niet vloeken
Vervolgens zeggen ouders dat ze geen foute woorden mogen gebruiken. Scheldwoorden zijn uit den boze, want zo ben je niet opgevoed. Totdat mama of papa in de auto afgesneden wordt door een andere automobilist, of totdat een ipad per ongeluk in duizend stukjes kapot valt op de keukenvloer. Dan vliegen de scheldwoorden door het huis, wat niet mag, maar als je ouders het zeggen is dat natuurlijk wel rechtvaardigd, toch?

(Zelf lijd ik overigens aan “pijnschelden”. Ik zeg altijd netjes “sjips” in plaats van shit. Tenzij ik me écht hard pijn doe. Dan komt er een willekeurig scheldwoord uit. Dat komt omdat ik niet nadenk als ik echt pijn heb. Maar leg dat maar eens uit, als je je kind wil bijbrengen dat schelden niet mag.)

Het mobiele tijdperk
Dan heb je nog zoiets moois. Kinderen moeten zo veel mogelijk bewegen, buiten spelen, binnen spelen, niet te lang televisie kijken of op hun tablet spelen. Want nee, dat is ongezond en niet verantwoord!

Papa en mama zitten echter regelmatig vrolijk en onbewust vast geplakt aan hun telefoon of ipad, checken direct in als ze het pretpark betreden. Kijk maar eens om je heen in een binnenspeeltuin: geen ouder die geen mobiel of tablet bij zich heeft. Als de kinderen maar bewegen!

Ik zag eens een peuter van twee gevaarlijk hoor klimmen in een binnenspeeltuin. Zo hoog, dat ze bijna in de voor haar veel te gevaarlijke tunnel glijbaan kon vallen. De ouders zagen het niet: ze zaten beiden verzonken in hun tablet of telefoon, mét mp3 speler in de oren.

Nobody is perfect
Geen enkele ouder is perfect. De meeste ouders doen dingen in het belang van hun kind en gelukkig meestal met de allerbeste intenties. Vaak gaan dingen onbewust. Maar ja, ik snap dus wel waarom kinderen hun ouders af en toe niet begrijpen.

Hoe zeggen ze dat ook alweer?
Children won’t do what you say,
Children will do what you do.
Lead by example.

Roken op het terras verbieden… óf onzin?

Rokers. Ze mogen al bijna nergens meer een sigaret op steken. Ze worden restaurants uit gejaagd, in kroegen mag het niet meer en op het station moet je bij een rookpaal gaan staan.

Nadat rokers dus ongeveer overal weg gejaagd zijn, zou roken nu volgens sommigen zelfs op het terras verboden moeten worden. Althans, dat lijkt te gaan gebeuren.

Wat vind jij? Grote onzin, of wel fijn?

Bron foto: pclooptvast.nl

Stress? Doe eens heel langzaam aan!

Stress is verraderlijk. Te veel stress is op lange termijn zelfs heel ongezond. Toch overkomt het veel mensen: je agenda is continu overvol, aan je werk lijkt geen eind te komen en uiteraard luisteren je kinderen voor geen meter, net op het moment dat je écht haast hebt en het je niet kunt permitteren om vertraging op te lopen. Juist dan is het goed om in de slow motion modus te gaan!

Professioneel stresskip

Al jaren was ik professioneel stresskip. Met een druk bestaan, een gezin, een huishouden en een leuke maar drukke baan er bij was er altijd wel iets dat niet lukt. Vroeger kon ik dan ook regelmatig “overkoken”. Ik liet me volledig opjagen door het dagelijks leven en ademde pas rustig als ik in bed lag. En zelfs dan vaak nog niet. Mensen om me heen zeiden wel eens dat het toch wel goed zou zijn als ik er aan zou denken om tussen twee zinnen door adem te halen. Dat soort adviezen kreeg ik wel vaker.

Op een dag was ik het gestrest zijn zo beu, dat ik besloot iets zeer tegennatuurlijks te doen. Althans, voor mij voelde het zeker niet natuurlijk; zeker de eerste tijd niet. Ik besloot om op de meest stressvolle momenten op mijn dooie gemakje te gaan doen. Doen alsof ik aaaaalle tijd van de wereld had.
Ik begon bij een van de meest stressvolle momenten die ik me kon bedenken: je weet wel, na het werk, met honger en een vermoeid kind, in de supermarkt. Eerder was ik dan gehaast, geïrriteerd en moe. Aan dat vermoeide kon ik niet veel doen, maar aan het geïrriteerd en gehaast zijn wél, bedacht ik. Bovendien was ik het beu om altijd maar te moeten rennen, om bij de winkel buiten te komen met maar de helft van de boodschappen die ik nodig had.

Op je dooie gemakje door de winkel

Dus probeerde ik het. Ik deed op mijn dooie gemak de boodschappen. Dacht rustig na over de aankopen. Bekeek de dingen die mijn kind opmerkte in de winkel. Bewonderde rustig met haar de aardbeien en de bananen. Door mijn relaxte houding – al was het nog onwennig – werd mijn kind een stuk minder jengelig. Ze voelde mijn ontspannen houding feilloos aan en werd er zelf ook een stuk gezelliger van.
In de rij voor de kassa, waar ik me normaal altijd stond af te vragen waarom het zo lang moest duren, maakte ik nu een praatje met de vrouw voor ons.

Resultaat: alle boodschappen binnen, kind blij, ik blij, en we hadden er geen vijf minuten langer over gedaan dan normaal.

Do try this at home!

Ben jij ook voortdurend gestrest? Altijd maar aan het haasten? Zet jezelf eens in de slow motion stand: Druk letterlijk op je eigen rem. Probeer het eens uit. Hoe vaker je het doet, hoe beter het je zal lukken.

Meisje staat nietsvermoedend te zingen in een winkelcentrum als haar idool Ed Sheeran het podium op springt voor een duet

Het zal je maar gebeuren. Deze Ed Sheeran fan staat nietsvermoedend te zingen in een winkelcentrum als haar idool himself het podium op springt om mee te zingen!

Waarom het goed is dat Caitlyn Jenner bestaat

Bruce Jenner is op 65-jarige leeftijd Caitlyn Jenner geworden. Twitter ontplofte. Het internet brak in tweeën. Beroemde mensen, de president en nog een triljoen mensen hadden er iets over te zeggen. Voornamelijk positief, gelukkig.

image
Caitlyn Jenner. Foto door Annie Leibovitz

Ik vind het bijzonder knap van haar, en een bijzonder bemoedigend statement aan de wereld: Het is nooit te laat om jezelf te zijn. Om aan de wereld te laten zien wie je bent. Ik bedoel, probeer het maar eens: vijfenzestig jaar lang zo’n groot geheim mee zeulen. Vijfenzestig jaar lang niet jezelf zijn. Een innerlijk hebben dat je uiterlijk niet weerspiegelt. Hoe houd je dat vol, zo lang?

De transgender gemeenschap heeft het niet gemakkelijk. Er heerst wereldwijd nog steeds veel onbegrip, woede en zelfs walging rondom het transgender zijn. Terwijl mensen er niet voor kiezen om in het verkeerde lichaam geboren te worden.

Ik hoop dat ze nu rust krijgt, Caitlyn. Ik hoop dat ze na vijfenzestig jaar eindelijk gelukkig zal zijn met haar spiegelbeeld. Ik hoop dat haar uiterlijk nu wel klopt met haar innerlijk. Ik hoop dat al die mensen die in stilte lijden, kracht putten uit haar voorbeeld. Ik hoop dat de mensen die al in transitie zijn zich gesterkt zullen voelen door de moed die Caitlyn heeft opgebracht, om zo in de spotlight haar verhaal te doen en haar ware zelf te tonen. Want moedig, dat is ze. Na al die jaren mag ze nu eindelijk zijn wie ze is.

En dat is maar goed ook, want ze is al binnen 48 uur een Power Woman; een taboe doorbrekend rolmodel.

#elevatemyself: Traplopen: super gezond en fit!

Traplopen. Het is gezond, sneller dan de lift, goed voor de verbranding, je hart, bloedvaten, bloeddruk en cholesterol. Bovendien hoef je er niet voor naar de sportschool: traplopen kun je overal! Regelmatig dagelijks traplopen vermindert de kans op overlijden zelfs met 15%.

Het klinkt allemaal heel simpel; traplopen. Vaker de trap nemen in plaats van de lift lijkt misschien een kleine aanpassing, maar het heeft een vrijwel direct voordeel voor je gezondheid. Sinds een aantal weken klim ik iedere dag zeven verdiepingen omhoog om op mijn kantoor aan te komen (140 treden omhoog, ik heb ze geteld). Er ís wel een lift, maar ik heb afgesproken met mezelf dat ik die niet ga nemen.

De eerste week dacht ik echt dat mijn hart het zou begeven. En dan was ik nog niet eens halverwege! Mijn benen leken in brand te staan, mijn hartslag schoot omhoog en het voelde alsof de zwaartekracht me letterlijk terug naar beneden wilde trekken. Het zweet stond dik op mijn voorhoofd en ik was er bang voor dat dit nooit zou gaan wennen.

Nu, al na een paar weken, is het echt al minder zwaar. Het lukt me beter om mijn ademhaling onder controle te houden, mijn hart gaat niet meer zo enorm te keer en het zweten begint ook wat minder te worden. Ik ben ook al veel sneller weer op adem als ik boven ben aangekomen. Uiteindelijk is het mijn doel om die trappen fluitend in plaats van hijgend op te kunnen lopen! Maar dat zal nog wel even duren.

De lift in de ban: zou jij het kunnen? Niet meer de lift nemen, maar altijd de trap?

Traplopen is echt zo’n ogenschijnlijk kleine aanpassing die je kunt doen aan je levensstijl, die op den duur hele goede effecten heeft op je spieren, conditie, gewicht en algehele conditie!
Met traplopen verbrand je bovendien  560 kcal per uur. Wil je dagelijks meer calorieën verbranden, dan is het antwoord: neem de trap!

Doe jij mee? Durf je de uitdaging aan om net als mij nooit meer die lift te nemen maar altijd de trap?
Reageer dan hieronder of in de facebook groep. Nodig je vrienden ook uit om mee te doen! Hoe meer zielen hoe meer vreugd!
Laten we #elevatemyself trending maken! Stuur je trap loop selfie :), deel je ervaringen of vraag om advies. Hoe meer mensen mee doen, hoe gezonder! 💪

Ali B barst in tranen uit tijdens ode aan zijn kinderen bij DWDD

Ali B bracht in DWDD een muzikale ode aan zijn kinderen. Hij hield het daarbij niet droog. De mensen bij DWDD trouwens ook niet.  En ik ook niet. Wat een mooie beschrijving van het proces dat ieder ouder doorloopt in het zien opgroeien en daarmee loslaten van zijn kinderen. Hulde aan Ali!

Spelregels voor Facebook gebruik

– Dat je ergens heel veel uitroeptekens achter zet, betekent niet dat het daardoor belangrijker wordt wat je te zeggen hebt!!!!!!!!!!!!! Eén uitroepteken volstaat, indien nodig.

– De spuitluier van je baby wil niemand zien. Nee, niemand. Gewoon niet doen. Je weet nooit wiens ontbijt of lunch je er mee ruïneert.

– Dat je graag een veranda wil winnen, prima. Dat je die status deelt met je vrienden, oké. Maar je hele vrienden lijst taggen in een reactie in de hoop op een grotere winkans, dat is ronduit vervelend. Niet doen dus. Bovendien wint haast nooit iemand zoiets, simpelweg omdat een triljoen mensen mee doen. Koop dan liever een lot.

– Dat dierenleed bestaat weet iedereen. En dat is verschrikkelijk. Maar door foto’s van die gruwelijkheden te delen maak je die dieren niet beter. Doneer liever een bedrag aan een goed doel tegen dierenmishandeling. Daar help je die dieren waarschijnlijk meer mee.

– Kettingbrieven waren vroeger al irritant. Nu nog steeds. Als je goed om je heen kijkt, weet je zelf heus wel wie je echte vrienden zijn en wie niet. Daar hoef je geen kettingstatus voor te delen.

– Als iemand na vierhonderd verzoeken nog niet begint aan een potje Candy Crush of aan een boerderij spel, is dat waarschijnlijk omdat diegene dat niet wil. Respecteer dat. Of nodig ze uit voor een potje monopoly bij jou thuis: veel gezelliger.

– Geheimzinnige doorgeefstatussen van vrouwen tijdens de maand van borstkanker: doneer gewoon geld aan Pink Ribbon. Veel effectiever.

Wat vind jij irritant op Facebook?

Chrisje interviewt Mariska Bauer!

IMG_8198 KL
Chrisje op de bank bij Mariska Bauer              Foto door: TwinFlame Photography

Voor mijn blog mocht ik Mariska Bauer, echtgenote van de bekende zanger Frans Bauer, interviewen in hun huis in Noord-Brabant. What you see is what you get, dat is wat me het meest bij is gebleven van de ontmoeting met deze hartelijke, spontane vrouw. Naast vrouw van een van de meest geliefde zangers van Nederland is ze vooral ook trotse vrouw en moeder met een grote liefde voor haar gezin.

Mariska leer ik kennen als een vrouw die midden in het leven staat en met veel liefde zorgt voor haar gezin; nuchter, met een grote dosis humor en gastvrijheid. Geen sterallures hoor, al helemaal geen kapsones: gewoon een hele leuke vrouw met een net zo leuk gezin. 

Vier kinderen hebben, een druk bezette echtgenoot: hoe krijg je dat allemaal geregeld?
Dat gaat eigenlijk vanzelf! Mijn motto is: gewoon doorgaan. Ik heb ook een flexibele instelling. Ik rijd met de kinderen 35.000 kilometer per jaar. Ik vind het eigenlijk helemaal niet erg dat het druk is; ik ben dat zo gewend! Als moeder ben je politieagent, chauffeur, huiswerkbegeleider, Wikipedia, verpleegster… haha! Dat hoort er bij, en ik geniet er van.

Lukt het jullie om met al die drukke schema’s nog quality time te hebben als gezin en als koppel?
Ja hoor. Dat hoeven we overigens niet te plannen; dat doen we gewoon. Frans en ik gaan graag winkelen; in Rotterdam, Antwerpen of Eindhoven.. heerlijk vinden we dat! We gaan ook heel graag samen uit eten. We zijn gewend aan veel reizen, dus dat vinden we niet erg. Als we thuis zijn eten we elke dag om vijf uur gewoon samen. Dat vind ik belangrijk. We maken ook graag regelmatig uitstapjes naar het strand, of naar Alphen aan de Rijn voor de sushi! Heerlijk.

Is er binnen zo’n druk gezin ook tijd voor jezelf? Wat doe je om te ontspannen?
Een goede vriendin van me heeft een kapsalon. Daar ga ik graag naar toe, alleen heb ik niet altijd even veel geduld. Vroeger speelde ik het zelfs wel eens klaar om met de haren nog in de verf naar huis te rijden. Alleen, als er dan toevallig net een camera ploeg voor je deur staat, rijd je vanzelf een blokje om, haha! Dat doe ik dus maar niet meer. Ik heb eigenlijk niet echt specifieke hobby’s. Die heb ik ook niet echt nodig, want ik vind eigenlijk alles leuk wat ik doe. Ik kan gerust een tijdje fanatiek gaan hardlopen bijvoorbeeld, om het vervolgens weer weken niet te doen. Maar dat vind ik ook prima.

Als jij Frans in vijf woorden moest omschrijven, welke vijf woorden zou je dan kiezen?
Geweldig, lief, romantisch, humoristisch, maatje! En als ik het in één woord moest doen: Alles!

Foto door: TwinFlame Photography (www.twinflame.nl) En als Frans jou in vijf woorden moest omschrijven, welke vijf woorden denk je dat hij zou kiezen?
Dezelfde! Frans en ik zijn al samen sinds ik 16 jaar was. We zijn echt samen volwassen geworden. We zijn beste vrienden, en echt met elkaar vergroeid. We hebben aan één blik genoeg.

Wat is jouw beauty geheim?
Ik kan niet echt één geheim noemen. Ik zorg graag goed voor mezelf. Maar ik loop er heel graag casual bij hoor! Ik loop echt niet altijd perfect gekapt rond. Ik ben ook gewoon een moeder en ik heb er geen problemen mee om zonder make-up de boodschappen te gaan doen bij de Jumbo in het dorp. Het is niet allemaal zo glitter en glamour als mensen verwachten. Althans, niet bij ons!

Wat is je grootste angst?
Dat er iets met mijn kinderen gebeurt. Ik heb mijn broertje op zeventienjarige leeftijd verloren, de pijn die daarbij komt kijken hoop ik nooit meer mee te maken. Ik heb enorm respect voor mijn moeder, dat ze ondanks dat grote verlies toch de kracht vond om door te gaan, iedere dag weer opnieuw. Het maakt niet uit hoe oud je kind is; je hoort je kind niet te overleven. Dat is gewoon niet natuurlijk.

Foto door: TwinFlame Photography (www.twinflame.nl)

Hoe ervaar je het om BN’er te zijn?
Ik weet niet beter. Ik ben daar samen met Frans in meegegroeid. Ik vind het ook helemaal niet erg als mensen me herkennen of aanspreken. Sommige fans van Frans, de fans van het eerste uur, zijn zelfs vrienden van ons geworden. Ik vind het helemaal geen probleem, ben er helemaal aan gewend! Wel houd ik rekening met de privacy van de kinderen. Zij hebben recht er op om op te groeien in een zo normaal mogelijke gezinssituatie. Daarom zal ik niet meer zoals vroeger iedereen zomaar verwelkomen. Zij hebben ook recht op hun rust. Dat moet je respecteren als ouders zijnde.

Waar gaan jouw nekharen van overeind staan?
Mensen die hun kinderen of dieren in de auto achterlaten op een warme dag. Vréselijk! Je vergeet je autosleutels niet, maar je kind of dier wel? Daar kan ik met mijn verstand niet bij. Je weet toch dat die auto een oven wordt op warme dagen?
Of mensen die hun hond in het bos aan een boom binden. Daar kan ik écht niet tegen! Als je dan zo graag van je hond af wilt, breng hem dan op zijn minst naar het asiel, dan heeft het beestje nog kans op een nieuw leven. Ik begrijp dat gewoon echt niet.

MariskaMariska’s Favorieten

Favoriete kleding: Jeans.
Favoriete eten: Vietnamese loempia’s. Héérlijk!
Favoriete merk: Heb ik niet. Ik koop wat ik leuk vind.
Favoriete film: The Hobbit!
Favoriete boek: Alles van Saskia Noort. Fantastische boeken!

Waarop ben je het meest trots als je naar jullie kinderen kijkt?
Op alles eigenlijk, alle vier, alles wat ze doen! Ik vind ook alle leeftijdsfasen leuk! Toen mijn oudste zoons nog zo klein waren dacht ik vaak, bleven ze maar zo klein! Maar nu ze ouder worden denk ik: ook die fase is weer zo ontzettend leuk!

Waarop ben je het meest trots van jezelf?
Ik zeg altijd: als je niet van jezelf houdt, kun je ook niet van een ander houden. Ik ben er trots op dat alles hier thuis goed loopt .Ik ben wel een perfectionist, dat geef ik eerlijk toe. Als Frans kookt moet ik eigenlijk maken dat ik de keuken uit kom, anders ga ik me overal mee staan bemoeien, ha ha! Ik ben gewoon heel blij met ons leven en hoe alles loopt. Ik ben zelf opgegroeid in een groot gezin waarin iedereen zijn steentje bij moest dragen. Dat probeer ik onze kinderen ook bij te brengen.

Heb je een gouden tip voor andere moeders?
Adem in, adem uit! Ha ha! Dat zeg ik wel eens tegen mezelf als alles in het honderd loopt. Je moet gewoon doorgaan. Klagen helpt toch niet, ha ha!

Wat zijn jouw persoonlijke ambities?
Als de kinderen groot zijn, wil ik misschien ooit wel weer iets voor mezelf gaan doen. Wellicht iets in de kleding, daar heb ik veel affiniteit mee.

Als je een dag voor jezelf hebt, wat doe je dan?
Als de kinderen op school zitten, ga ik graag boodschappen doen, lunchen met een vriendin of ergens koffie drinken. Maar ik ben ook gewoon heel graag thuis; je zou mij wel een echte huismus kunnen noemen! There’s no place like home.

Als je als dier terug mocht komen in een volgen leven, welk dier zou je dan kiezen en waarom?
Een hond! Heerlijk lijkt me dat. Lekker wat rennen, languit liggen, af en toe een aai over mijn bol krijgen, zalig, haha!

Foto’s door: TwinFlame Photography

Droom jezelf succesvol

Ik vind dromen altijd zoiets wonderbaarlijks. Ze zeggen dat ieder mens elke nacht droomt, maar slechts af en toe de dromen mee neemt de dag in. Ik herinner me zelden mijn dromen. Slapen voelt voor mij doorgaans alsof ik mijn ogen sluit en drie minuten later weer wakker word.

Overdag dromen, daar ben ik beter in. Dromen van wat er kan zijn, wat er nog kan komen en wat ik graag nog zou willen bereiken. Ik geloof er in dat je dingen voor jezelf mogelijk kunt maken door er allereerst over te fantaseren. Het voor je te zien. Het in gedachten mogelijk te maken. Ondanks alles wat misschien een obstakel zou kunnen zijn.

Maar het verschil tussen ergens over kunnen dromen en het waarmaken, zit hem altijd in de acties die je er voor neemt. Het voor je zien is slechts de eerste in een keten van onmisbare acties. Er zijn mensen die hun hele leven blijven dromen, maar hun droom nooit waarmaken. Dat komt misschien omdat ze niet tot actie over gaan. Maar misschien komt het ook doordat een droom mooi is om te hebben, maar de realiteit mensen uiteindelijk toch afschrikt. Stel je voor dat het lukt! Wat dan?

Brainstormen is overigens grotendeels ook hardop dromen. Het gebeurt in talloze bedrijven, organisaties en stichtingen. Alleen klinkt brainstorm sessie wat professioneler dan droomsessie.

Maar hoe je het ook noemt: Het verschil tussen een bedrijf dat heel goed is in brainstormen en een bedrijf dat daarnaast goede resultaten neerzet, zit hem altijd in de acties die plaatsvinden na afloop van de sessie.

Wat voor acties zou jij kunnen nemen om jouw droom waar te maken?

Why Men Don’t Understand Women

Sorry, ladies, but I tend to understand why men don’t understand women.
Nowadays we thrive in being emancipated: we make our own living, pay our own bills and we try not to depend on anyone else but ourselves. But, when it comes to dating, we raise our eyebrows when he offers to go Dutch when the check arrives.

Normally, We Women are very balanced, organized and happy. Except for a couple of days a month. Those days are referred to by my friends as “Normally I am happy, but for two days a month, I just want to die.” or as “The Dark Days.” Those special days of the month, we tend to send many signals and mixed messages to our loved ones. But as most men don’t get hints or signals, that’s where everything goes wrong. Normally we adore him, but during those special days he gets under our skin, just for being himself, or for breathing. We sit on the couch, next to them, and then it happens.

We start breathing really loud. “Hm,” he thinks, “..she’s kind of breathing loud.”
“Is there something wrong, honey?” he innocently asks us.
But of course, we say “No.”
“Okay. Good.” he thinks, while he launches another angry bird on his tablet.

But his very own angry bird is sitting right there, next to him, fueling up on arguments. Because of course we are mad. We are furious. And the way we said no, should have been his cue. It’s just that most men don’t get that signal. They hear no, so that’s no. No is no, right? At least, that’s what we normally preach them to understand. Except for these moments.

When the Husband – completely unaware of his wrong doing – keeps playing Angry Birds on his tablet, we walk towards the kitchen, drilling our heals into the floor. When that doesn’t help, we start doing the dishes in a very loud manner. So loud, the Husband looks up from his birdies and thinks “Why is she throwing dishes around the kitchen? They’re going to break.”
If he dares to step in to the kitchen, asking if we’re sure there’s nothing wrong, that’s the moment our anger volcano erupts.

BECAUSE EVERYTHING IS WRONG. Of course everything is wrong! We lose our patience and blurt out all of the things we are annoyed by, the things we think he should do without us having to ask for it, and most of all, we drag a few very old mistakes from the past right into the present, just because we can, because we’re women, and we REMEMBER EVERYTHING.

When the Husband has endured our eruption of anger, he stands there wondering whether he will keep anything in the divorce, while we run off to the bathroom to cool off. After which we feel guilty and bad for yelling at him that way, cause after all, he isn’t nearly as bad as the neighbor’s husband. And we do love him, still. If only he would help out a little more around the house, and if only he would breathe normally.

It’s not always easy being an independent modern woman. Actually, it can be pretty exhausting. Sometimes we just need to be very unreasonable, for absolutely no reason at all. That’s why it’s not easy being a modern man. Sorry, men.

Zonder vrijheid geen toekomst; zonder ons verleden geen vrijheid.

Vrijheid hebben om te werken, stemmen, geld te verdienen en een mening te hebben. Vrijheid om te kiezen met wie je trouwt, wie je liefhebt en wie je liever niet wil zien. De vrijheid om voedsel te kopen waar je dat maar wil.
De vrijheid om jezelf te onderwijzen, te lezen en een mening te vormen. De vrijheid om hand in hand te lopen over straat, ongeacht afkomst, kleur of seksuele voorkeur. Vrijheid om nee te zeggen, vrijheid om ja te zeggen en vrijheid om voor het zwijgen te kiezen.

Die vrijheden die velen van ons vaak zo vanzelfsprekend vinden. Ja, ook ik.
Vrijheid om te kiezen voor anticonceptie, of juist andersom. Vrijheid om te kiezen voor het leven, of juist voor het einde, als het leven lijden wordt. Vrijheid om zorg te verlenen en om zorg te krijgen, wanneer je deze nodig hebt. Vrijheid om te schrijven en te lezen wat je wilt. Zelfs als dat wat je leest nóg zo tegen je eigen overtuigingen in gaat. Dan nog ben je vrij om te reageren. Vrijheid van pers. Vrijheid in artsen keuze. Vrijheid om naar school te gaan.

Zonder vrijheid is er geen toekomst.

Zonder ons verleden was er nu geen vrijheid.

Daarom zijn we er vrij in om te kiezen voor twee minuten stilte per jaar.

En wie zich van al die vrijheden goed laat doordringen, staat twee minuten stil ter nagedachtenis, uit respect voor de mensen die hun laatste adem uit bliezen voor onze generaties en uit liefde voor die vrijheid die zo bijzonder is, ook al vinden wij het soms zo vanzelfsprekend.

Drukdrukdrukdrukdruk? Vijf GOUDEN tips voor werkende moeders

Veel moeders werken tegenwoordig buitenshuis. Dat is leuk, maar het zijn vaak wel erg veel ballen die je tegelijkertijd in de lucht moet houden. Weet je af en toe niet meer hoe je het moet regelen allemaal? Groeit het werk je boven het hoofd? In deze blog vind je vijf tips die je leven als werkende moeder wat gemakkelijker maken. Heb je aanvullingen op deze tips? Laat hieronder een reactie achter!

1. Bestel je boodschappen!

Bestel online je boodschappen; dat scheelt je een hoop tijd.  Bron foto: www.ah.nl
Bestel online je boodschappen; dat scheelt je een hoop tijd.
Bron foto: http://www.ah.nl

Ik begin meteen met dé gouden tip voor iedereen die zijn tijd efficiënter wil indelen. Want natuurlijk is het niet je hobby om iedere dag weer die supermarkt in en uit te zeulen met tassen vol spullen. Al helemaal niet met een vermoeid, hongerig en te pas en te onpas weg rennend kind bij je.
Wat je kunt delegeren, is het halen van boodschappen. De meeste supermarkten bezorgen tegen een kleine vergoeding je boodschappen gewoon aan de voordeur. Vul online je boodschappenbestelling in, of stuur een e-mail naar je buurtsuper met je bestelling, en je hebt in één keer al je weekboodschappen in huis. It’s so simple!

2. Verdeel de taken goed (en eerlijk)
Als je een partner hebt, is het goed om vaste afspraken te maken over wie wat doet. Klinkt misschien kinderachtig, maar aan het eind van de dag wil jij niet degene zijn die alles doet, terwijl je partner lekker onderuit ligt op de bank. Eerlijk verdelen dus, die taken. Zorg er voor dat je beiden doet waar je goed in bent, en ben ook niet te beroerd om wat water bij de wijn te doen.

3. Je kids kunnen ook iets
Ook al doen ze misschien zeer vakkundig alsof dit niet zo is, toch kunnen kinderen (vanaf een bepaalde leeftijd) ook echt wel een handje helpen in het huishouden. Wijs een vaste tafeldekker aan, een vaste woonkamertafelopruimer, en spreek een dag in de week af waarop de kinderen zelf hun eigen kamer op moeten ruimen. Want laten we eerlijk zijn; als ze zich nog net niet verwaardigen om hun voeten op te tillen als jij langs komt met de stofzuiger, terwijl zij bezig zijn met hun spelletje op de i-pad, weet je dat het tijd wordt voor wat meer samenwerking binnen je gezin. Desnoods zet je een beloningssysteem op: wie zijn taken goed uitvoert, verdient het zakgeld van die week bij elkaar.

4. Poetsen
Als je je een huishoudelijke hulp kunt veroorloven, is het absoluut aan te bevelen om hulp van buitenaf in te schakelen. Zeker als je jezelf er op betrapt dat je om half twaalf ’s avonds nog de badkamer aan het poetsen bent. Bespreek het met je partner en bekijk of een hulp in de huishouding budgettair te doen is. Is dat niet zo? Spreek dan een vaste dag in de week af waarop jij en je partner het huis onder handen nemen. Teamwerk zorgt voor een stuk minder frustraties en een geëmancipeerde relatie, wat anno 2015 gewoon zo hoort natuurlijk.

5. Telefoon uit
Eh… wat zegt u? Telefoon uit?
We kunnen het ons bijna niet meer voorstellen: een mobiel die uit staat. Want hoe moeten we in vredesnaam een paar uur zonder Facebook, Twitter, Instagram, Pinterest, Snapchat, etcetera? Nou, gewoon, die knop in duwen en uit zetten. Je zult er van versteld staan hoe creatief je wordt, als je eens even niet aangekoppeld bent aan de rest van de wereld via je telefoon. Plotseling heb je weer tijd voor dat ene project dat je al zo lang wilde starten, zit je opeens toch dat fotoalbum in te plakken dat al vijf jaar lag te wachten, of haal je je hometrainer opeens toch van zolder. Telefoon UIT; leven AAN. Enjoy!

ALS je vader ziek is… Kim rent voor onderzoek naar de ongeneeslijke ziekte ALS.

image
Kim met haar vader

Ontmoet Kim. Moeder van twee zoontjes, getrouwd met Ruud. Een gelukkig gezin met alles er op en er aan. Hun leven werd vorig jaar op zijn kop gezet door het nieuws dat de vader Kim lijdt aan de ongeneeslijke ziekte ALS. Een enorme klap.

Kim: “De zoektocht naar wat er aan de hand was, duurde op dat moment al heel lang. Het is geen gemakkelijk proces om de ziekte vast te stellen. Daar gaan allerlei onderzoeken aan vooraf, en het uitsluiten van andere ziektes. Toch kwam de definitieve diagnose als een mokerslag.”

De ziekte maakt zich sluipend steeds meer zichtbaar. Aanpassingen aan de ouderlijke woning, fysieke symptomen, vermoeidheid en lage weerbaarheid tegen virussen.

“Het gaat met ups en downs. Mijn ouders zijn heel realistisch en houden zich tegelijkertijd enorm sterk. Het is een proces als gezin: iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om. We lachen ook veel, op de een of andere manier krijg je soms het gevoel, laten we ook maar lachen,  want alleen maar huilen, daar schiet niemand iets mee op.”

In het afgelopen jaar ging Kim hard aan haar eigen gezondheid werken en viel 18 kilo af.

image
Kim met haar vader

“Het was niet gemakkelijk om mijn nieuwe levenswijze te blijven doorzetten, zeker niet na het nieuws over mijn vader. Je hebt toch de neiging om over te gaan op het oude vertrouwde emo-eten. Toch heb ik dat niet gedaan, daar ben ik best trots op. Ter ondersteuning van het afvallen begon ik ook onder begeleiding met hardlopen. In het begin dacht ik: waar begin ik aan? Ik had amper conditie. Maar inmiddels heb ik de smaak te pakken en biedt het hardlopen zelfs een uitlaatklep. Wie had dat gedacht!”

Langzaam ontstond het idee om het hardlopen in te zetten voor de stichting ALS. Op 7 juni gaat Kim meedoen aan de 5 kilometer ronde van Maastrichts Mooiste. Inmiddels hebben al meer dan 50 mensen haar gesponsord.
image

“Ik kan op mijn eigen manier helpen om geld in te zamelen voor onderzoek naar deze ziekte. Zodat deze vreselijke ziekte hopelijk ooit de wereld uit geholpen wordt. Mijn vader heeft me beloofd dat hij me op zal wachten aan de finish. Ik heb hem beloofd dit voor hem te doen. Een betere motivatie is er niet. Het zal emotioneel worden, maar ik vind het ook mooi dat ik dit mag doen. Inmiddels hebben mensen al meer dan €900,- gesponsord. Die steun uit allerlei onverwachte hoeken doet me enorm goed.”

Wil jij Kim ook steunen in haar strijd tegen ALS?

Hier kun je haar sponsoren: https://www.alsacties.nl/actie/kim

Postnatale Depressie: het Taboe van de Grijze Wolk

Ik kan er nu over schrijven. Dat heeft wel heel lang geduurd. Om er over te kunnen praten heeft drie jaar geduurd. Als je bevalt van je kind, verwachten jij en je omgeving een roze wolk. Beschuit met muisjes, een gelukkige, stralende, blije moeder. Toen ik beviel van onze dochter, hield ik meteen van haar. Maar de wolk was verre van roze.

Vaak heb ik er over nagedacht om mijn ervaring met anderen te delen; ik ben immers schrijfster, ik blog, ik deel, dus waarom dit niet? Omdat het te zwaar op de hand is? Misschien. Te persoonlijk? Ook wel een beetje. Taboe? Ja, dat ook wel vrees ik. Toch deel ik het.

Omdat ik denk dat er nog steeds een te groot taboe rust op postnatale ellende. Omdat ik denk dat er veel vrouwen zullen zijn, die zich kunnen herkennen in mijn verhaal. Om die vrouwen te helpen, die helemaal geen roze wolk hebben en denken dat ze daar misschien wel helemaal alleen in zijn: dat zijn ze dus niet.

Voor mij begon het allemaal al tijdens de zwangerschap. Ik was erg blij om in verwachting te zijn, maar voelde me onder invloed van de zwangerschapshormonen al vaak verre van mezelf. Toen er tijdens de zwangerschap ook nog een medische complicatie werd ontdekt bij ons kindje, waarvan niet direct bekend was of het ernstig was of niet, werd het een stuk erger. Ik sliep steeds slechter, maakte me ontzettend veel zorgen. De bevalling kwam twee weken na de uitgerekende datum op gang en was zwaar. Na de bevalling moesten er testen gedaan worden, echo’s, MRI scans. Daar lag mijn baby’tje dan, in zo’n groot MRI apparaat. Het ging allemaal niet zo als het in de boekjes stond; althans niet die boekjes die ik gelezen had. Daar boven op kon ik de enorme hormoon wisseling die bij de bevalling kwam kijken niet aan. Ik heb een aantal weken lang elke dag gehuild. Waarom wist ik ook niet precies. Normaal gesproken ben ik een optimistisch mens en huil ik zelden! Ik durfde pas na een week of zes naar buiten met de kinderwagen. Overal maakte ik me zorgen over; de risico’s, de verantwoordelijkheid, de angst, het greep me naar de strot. Hoewel ik verstandelijk ook wel wist, dat dat niet nodig was. Tijdens de babyborrel die we gaven ter viering van de geboorte, zat ik als een moeder leeuwin naast de kinderwagen waar ons kindje in sliep: de Mexicaanse griep heerste op dat moment en niemand mocht te dicht in de buurt komen. Ik weet alleen nog dat ik dankbaar was toen het weer voorbij was. Ik was zo overbezorgd, dat genieten, zelfs op die mooie dag, voor mij niet mogelijk was.

Ik kan me nog goed herinneren dat iemand van het consultatiebureau op bezoek kwam. Mijn man en ik vroegen haar of het kon dat ik een postnatale depressie had, omdat ik zo veel moest huilen. Ze vroeg of ik liefde voelde voor mijn kind. Ja, was daarop mijn eerlijke antwoord. “Dan heb je geen postnatale depressie. Want als je dat zou hebben dan voel je helemaal niets.” was de conclusie. Ruim twee jaar later leerde ik pas dat die conclusie volkomen onterecht was. Postnatale depressie heeft vele symptomen, maar het is niet per definitie zo dat je bij een postnatale depressie niets voelt voor je kind. Dat kán een symptoom zijn, maar sommige moeders met een postnatale depressie zijn juist enorm overbezorgd. Ze voelen zich zo overweldigd door de zorgen, dat dat gaat overheersen. Dat was dus bij mij het geval.

Het was alsof iemand een grijze deken over mijn bestaan had gegooid. Ik probeerde naar de buitenwereld toe de blije, nieuwe moeder te zijn. Speelde de rol waarvan ik dacht dat die van me verwacht werd. Thuis was ik overbezorgd, gespannen en bang. Ik zorgde uitstekend voor ons kind, maar dat was dan ook het enige dat ik kon doen. Meer energie had ik niet. Omstaanders blijken zich achteraf toch zorgen te hebben gemaakt, maar net niet genoeg om aan de bel te trekken. Pas na twee jaar kwam ik er achter dat ik een postnatale depressie had gehad, en begon ik langzaam weer een beetje mezelf te worden. Er kwam een einde aan de tranen, langzaam voelde ik mijn vertrouwen in mijn eigen kunnen weer groeien. De storm was voorbij; sindsdien zit ik gelukkig op mijn – verlate – roze wolk. Ik geniet nu al bijna vier jaar met volle teugen van alles wat het moederschap te bieden heeft.

De invloed die hormonale veranderingen op een vrouw kunnen hebben, worden nog veel te vaak onderschat. Mensen die een zwangere en pas bevallen vrouw begeleiden, moeten het verschil herkennen en erkennen tussen een paar dagen babyblues en een postnatale depressie.
De symptomen moeten bekend zijn, want het is voor moeders al moeilijk genoeg om zich kwetsbaar op te stellen. Ik had zelf nooit verwacht dat ik – een van nature positief, optimistisch en doorgaans vrolijk mens – me ooit zo diep ellendig zou kunnen voelen.

Vijf misverstanden over het ouderschap (vooral ook delen met mensen zonder kinderen)

1. Als we een kind krijgen, blijven we dezelfde persoon. Onze karakters veranderen niet, we stellen hooguit iets andere prioriteiten omdat Kind nu het belangrijkste is. Wat niet betekent dat jullie niet meer belangrijk zijn.

2. We praten heus niet alleen nog maar over luiers, spuitluiers, kolven en sprongetjes. Ja, misschien de eerste paar weken, maar gun ons dat; we moeten even wennen. Daarna kan het gesprek heus ook weer over het nieuws of andere feiten gaan.

3. Wij hebben de binnenspeeltuin ook niet uitgevonden. Het is echt niet opeens ons levensdoel om de hele middag in een loods vol schreeuwende kinderen te zitten met Kabouter Plop op de achtergrond. Maar onze kinderen vinden dit leuk op een regenachtige dag, en dus doen we dat. Of hebben jullie liever dat we ze loslaten in jullie café of museum? Kan ook hoor.

4. Jawel, we zijn nog telefonisch bereikbaar. Heus. Alleen even niet rond zeven uur, want dan is ons huis het Centrum van Chaos. Dan moeten kinderen gebadderd, worden verhaaltjes voorgelezen en worden ze  en in bed gelegd. Allemaal zodat we na acht / negen uur weer rust hebben en dus bereikbaar zijn voor de rest van de wereld. Bel je ons toch rond spitsuur, verwacht dan niet dat we ook maar iets onthouden van wat je zegt en erger je niet aan geroep / gekrijs of gehuil op de achtergrond. Kies je moment.

5. Ja, we vinden het nog steeds leuk om dingen te doen met vrienden, zoals een sauna bezoek, op stap gaan (we zijn nu toch getraind in nachten op blijven), of een terras pikken en een biertje drinken. Sterker nog: nu we ouders zijn geworden hebben we daar juist regelmatig hoge nood aan. Bel ons gerust voor een afspraak buiten het in punt 4 gemelde spitsuur.

Hoe het zou zijn als we niet zouden kunnen liegen

Iedereen is het er over eens: liegen is niet oké. Toch? Als je mensen vraagt naar hun eerlijkheid, zeggen de meesten dat ze heel eerlijk zijn. Maar is dat wel echt zo? En hoe zou het zijn als we niet zouden kunnen liegen?

Kinderen kunnen tot een bepaalde leeftijd nog niet liegen; een enkel talent daargelaten. Daar krijg je soms hilarische, maar soms ook regelrecht gênante momenten door.
“Mama, die mevrouw heeft een snor!”
Nooit grappig als dat in de rij voor de kassa wordt geroepen, ook al is je kind nog zo snoezig en ook al heeft de vrouw in de rij inderdaad een stevige begroeiing op haar bovenlip. Wegkijken en negeren heeft vaak een averechts effect: “Kijk dan! Daar!”
Plotseling kijkt de hele rij bij de Albert Heijn naar de bovenlip van de mevrouw.
Enfin.

Wat als volwassenen niet konden liegen?
Ik stel me dan direct een commercieel telefoontje naar mijn huistelefoon voor.  Je weet wel, zo’n irritant verkoop gesprek, als je net aan tafel zit.
“Goedenavond mevrouw, u spreekt met huppeldepup, ik bel u om u te vragen of u even een momentje tijd heeft om onze aanbieding te beluisteren? Mooi. Wij bellen u namelijk omdat wij een zeer geringe korting verschaffen bij het afsluiten van een wurgcontract, waar u de komende vijf jaar grondig spijt van zult krijgen als u ja zegt!”

Verjaar-dahag!
Of dat je de verjaardag van een kennis wil gaan afbellen.
“Sorry, wij kunnen helaas niet komen, maar eigenlijk kunnen we dat wel, we willen het gewoon niet omdat we je stiekem een enorme sufmuts vinden en omdat je hond altijd direct mijn kruis besnuffelt bij binnenkomst. Toch een fijne verjaardag gewenst, wij gaan de hele avond opgelucht zijn dat we er niet bij hoeven zijn. Nou, dag he?”

Brulpeuter
Of dat je vriendin belt, of je een avond op haar kindje kunt passen, want ze zit met de handen in het haar.
“Dat kan wel, maar nee, want we vragen ons af of het hart van mijn man het zou overleven om drie uur lang het ongecontroleerde gekrijs van je kind aan te horen. We vragen ons sowieso al langere tijd af wanneer jullie naast voeden ook aan ópvoeden gaan doen. Sterkte er mee!”

Het ligt niet aan mij, het ligt aan jou
Of dat je je date na lang moed verzamelen opbelt, nadat hij een week  niets heeft laten horen.
“Ik vond het ook best gezellig. Het ligt echter niet aan mij, maar aan jou. Je praat net iets te luidruchtig naar mijn smaak en je had een uur nodig om eten te bestellen. Als je daar al zo lang over doet… maar bedankt voor je telefoontje!”

Je kont lijkt niet dik door die broek
Hoeveel huwelijken zouden er nog bestaan, als mannen op de beroemde maaktdezebroekmijnkontdik-vraag zouden antwoorden: “Dat komt niet door de broek, schat.”

Kortom, ookal roepen we nog zo hard dat we nooit liegen, we doen het allemaal. Ookal ontkennen we het soms nóg zo hard, we maken ons er allemaal wel eens schuldig aan, al is het maar met een leugentje om bestwil of om de lieve vrede de te bewaren of iemands gevoelens te sparen.

Want ook al is de leugen nog zo snel, de waarheid zeggen is ook niet altijd ideaal.

Waarom je je vriendinnen nooit moet laten vallen

Vriendinnen. Ze zijn zo kostbaar, of je er nu één hebt of een elftal. Goede vriendinnen gaan voor je door het vuur, leven met je mee en zeggen je ook ongezouten de waarheid. Ik heb een vriendin uit de crèche, die ken ik al sinds we leerden praten. Ook heb ik een vriendin vanaf de middelbare school; dus sinds we leerden puberen. Ook heb ik een aantal vriendinnen uit mijn twintiger tijd; sinds we leerden doen alsof we volwassen waren dus. Kortom: ik ben gezegend.

Waar je als vrouw voor op moet passen, is het VDBNR syndroom (vriendinnen dumpen bij nieuwe relatie syndroom). Want alhoewel zo’n nieuwe relatie je natuurlijk in het begin volkomen opslokt (een beetje vriendin begrijpt dit en heeft geduld), moet je nooit de fout maken om te denken dat je geen vriendinnen meer nodig hebt nu je prins(es) op de witte Shetlander is komen aanhobbelen. En al helemaal fout is het, om te denken dat je na maanden of jaren weer met de staart tussen de poten terug mag komen bij je vriendinnen, nadat je ze eerst tijden lang met een app “Druk druk druk, sorry!!” hebt afgescheept. Misschien kom je daar nog wel één keer mee weg, maar zelfs de beste vriendin zal je dit geen tweede keer vergeven.

Je hebt je vriendinnen nodig. En zij jou. Ze zijn de rode draad door je leven, of je nu single bent, of samen woont, of kinderen hebt. Ze lachen met je, huilen met je, houden je een spiegel voor. Je hoeft elkaar echt niet elke week te zien: een goede vriendschap overleeft ook wel eens een tijdje minder contact.

Mijn beste vriendin vanaf de crèche tijd woont in Amsterdam. Ik woon helemaal in het Zuiden. We hebben nooit contact verloren. Doordat we ver uit elkaar wonen, zien we elkaar soms maar twee keer per jaar. Maar als ik haar zie, is het als thuiskomen; zij kent het kind dat ik was, de puber die ik was en de volwassene die ik ben geworden. Met haar speelde ik met barbies, dronk ik stiekem mijn eerste alcohol en huilde ik om liefdesverdrieten.

Het is altijd binnen drie seconden weer zoals het vroeger was.
Daar kan geen nieuwe relatie tegenop.

Hond aan de LIJN, dat vindt iedereen FIJN.

Ik ben een enorme hondenliefhebber. Ik ben dan ook gek op onze eigen viervoeter. Honden zijn fantastisch: ze zijn trouwer dan de meeste mensen, altijd blij om je te zien en bovendien een geweldige reden om iedere dag minstens een uur frisse lucht op te snuiven. 

Wat mij enorm irriteert aan sommige honden eigenaren, is dat ze hun (vaak) slecht tot helemaal niet luisterende hond, niet aanlijnen. Ik kan van een afstand niet inschatten of een hond vriendelijk van aard is, of niet. En als zo´n hond dan ook nog eens in volle galop op me af komt gestormd, krijg ik het toch benauwd, ondanks mijn liefde voor honden. 

Die niet aangelijnde hond zou trouwens niet de eerste zijn die zich blindelings onder een auto of vrachtwagen in rent, ook al luisterde hij of zij tot aan dat moment perfect. Dat doet-ie anders nooit… Het hoeft maar één keer mis te gaan. Zielig voor het beest. Honden horen – in de eerste plaats voor hun eigen veiligheid! – niet los te lopen in een woonwijk, waar kinderen spelen en waar volop auto’s langs komen rijden.

Tenzij je in een losloop gebied bent: Lijn. Die. Hond. Aan! Niemand weet ooit precies wat een hond gaat doen. Er kan een onverwacht hard geluid zijn, een schrikreactie, een reflex van de hond. Doe jezelf en je buurtgenoten een lol, en lijn gewoon je hond aan. Ben je bang dat hij dan te weinig beweging krijgt? Dan wees gewoon niet lui en loop zelf wat verder met hem, of koop een flex riem waarmee je hem wat meer ruimte geeft. Als je toch aan het lopen bent, loop dan naar het losloop gebied en laat hem daar lekker rennen: veilig en wel. Dan hoef je nooit de legendarische woorden te zeggen, die iedereen zo haat: “Dat doet hij anders nooit…”

Oh, en nu we het toch over honden hebben: ruim die keutels gewoon op. Als je dat niet wilt, had je niet aan een hond moeten beginnen.

Waarom vrouwen andere vrouwen niet begrijpen

Na mijn blog over waarom mannen vrouwen niet begrijpen, wordt het nu hoog tijd voor een blog over een ander bekend fenomeen: haat en nijd onder vrouwen.

Want ook vrouwen begrijpen hun eigen geslacht niet altijd even fantastisch.
Zoals de bekende spreuk luidt: als mannen de wereld leiden, is er oorlog. Als vrouwen de wereld zouden leiden, zouden er alleen een heleboel landen vuil naar elkaar kijken. Wat is dat toch, met vrouwen onder elkaar? Waarom is het vaak zo ingewikkeld? Waarom gunnen we elkaar niet zo veel?

Om te beginnen kijken vrouwen naar andere vrouwen om zich met dat exemplaar te vergelijken. Is ze mooier? Is ze slanker? Is ze grappiger? Waarom kan ik niet zo op hoge pumps lopen zonder om de meter een enkel te verstuiken? Waarom kan zij wel bevallig lachen en waarom kan ik niet lachen zonder te knorren? Waarom staat dat jurkje haar zo goed? En waarom staat dat zelfde jurkje mij als een vuilniszak? Waarom kan zij wel kroketten bunkeren zonder een gram bij te komen en word ik van die zelfde kroket de dag er na een kilo zwaarder wakker? Waarom heeft zij haar huis altijd zo netjes en is het bij mij maar een keer per week, namelijk de eerste drie minuten na het poetsen, alweer alsof er een tornado door ons huis heeft geraasd? Waarom Waarom Waarom? En zo verder.

Vrouwen zijn vaak (niet allemaal, maar dat begrijpt u wel) naar mijn mening veel te perfectionistisch. We willen graag de perfecte vrouw zijn, de uitmuntende werknemer, de goede vriendin en de perfecte moeder. We zijn soms zo diep onzeker over ons zelf, dat we het altijd wel op één vlak verliezen van welke andere vrouw dan ook. 
En dat vergelijken, daar zouden we eens mee moeten stoppen. Want we maken het elkaar niet makkelijk er mee. En ons zelf ook niet.

Die ene slanke vrouw wil misschien juist graag wat bijkomen. Of heeft een mega complex over haar neus. Die vrouw met die prachtige krullen droomt misschien al haar hele leven van steil, glad haar. Die vrouw met de super carrière en veel geld, huilt zichzelf misschien wel in slaap vanwege de druk die op haar schouders rust. Die vrouw die dat jurkje zo mooi draagt heeft misschien wel een enorm slecht huwelijk. Je kunt de mensen immers niet in het hoofd kijken.

In plaats van te misgunnen, zouden we elkaar juist eens wat meer de hemel in moeten prijzen. In plaats van vuil kijken vanwege jaloezie, zouden we ons wat vaker kunnen concentreren op onze eigen pluspunten.

Dat gaat ongeveer zo: Ja, ik ben dan misschien geen perfecte moeder, en ik heb geen maat 34, maar ik doe wel mijn stinkende best. En ja, mijn huis is vaak tornado waardig, maar er wordt wel geleefd. En ja, zij lacht bevallig, maar die vervloekte knor aan het einde van mijn lach, maakt andere mensen wel altijd aan het lachen. En ja, zij lijkt perfecter, maar zij heeft vast weer andere problemen.

Kortom: een beetje liever voor jezelf = een beetje liever voor anderen. We doen immers allemaal maar ons best. Toch?

19 april – Dag tegen Pesten: zet de middenmoot in!

Morgen is het de landelijke Dag tegen Pesten. Dat is belangrijk, want pesten verwoest levens.
Is die stelling niet iets te dramatisch? Nee.

Als voormalig lijdend voorwerp van pesterijen kan ik beamen dat het nogal wat met je doet. Het ondermijnt je zelfvertrouwen en maakt dat je continu in een staat van angst verkeert. Het thuis vertellen, aan mijn ouders, was niet denkbaar. Dat lag niet aan mijn ouders, maar wel aan de diepgewortelde angst dat het pesten daarna alleen erger zou worden. Dus zweeg ik. Ik kan me de buikpijn op zondag nog herinneren, als ik er aan dacht dat ik de dag er na weer moest gaan. En het jezelf continu afvragen wat je verkeerd doet. Ik kon het me niet bedenken. En dat was niet bepaald goed, want daardoor ging ik er dus in geloven dat ik verkeerd was.

Toen ik naar de middelbare school ging, was ik erg bang. Ik nam me voor om de meest stoere jongen of meid uit te zoeken en daar naast te gaan zitten. Als ik maar blufte, leek ik misschien niet zo kwetsbaar. Het werkte: De middelbare schooltijd was fantastisch. Ik had vriendinnen en vrienden en zelfs vriendjes. Ik blufte mezelf gelukkig.

Uiteindelijk is alles goed gekomen met mij. De middelbare school tijd was fijn en gaf me vertrouwen. Maar het diep gewortelde, eenzame gevoel van onveiligheid in een groep kan me tot op de dag van vandaag nog wel eens overvallen. Dan zet ik mijn bluf weer in, want daar ben ik goed in. Terug pesten of zelf pesten zal ik nooit doen. Ik heb ook nooit mee gepest. Als ik het zag gebeuren, nam ik het op voor de gepeste persoon. Niet omdat mij dat bepaald populairder maakte, maar omdat ik het simpelweg niet kon aanzien (en nog steeds niet, want het stopt niet op de middelbare school; ook veel volwassenen hebben er last van).

In plaats van voornamelijk te focussen op de twee meest in het oog springende groepen, de gepeste en de pestende  kinderen, moet naar mijn mening ook veel meer gelet worden op de middenmoot; de kinderen die niet gepest worden maar ook niet pesten. De kinderen die aan de zijlijn staan en toekijken. Als die zich inzetten om de gepeste persoon te beschermen en verdedigen, wordt de pester vanzelf meer geïsoleerd. En dat maakt dat de pester juist niet bereikt wat hij wil: macht over de groep.

Misschien iets om over na te denken.

Afkeurmeester: Jouw Vrouw Mijn Vrouw VIPS

Er was nogal wat te doen over het optreden van Rob Geus in Jouw Vrouw Mijn Vrouw VIPS gisteravond. Met name over het tot in den treuren herhalen van zijn goedbedoeld advies kritiek op het voorkomen van de vrouw van Meneer Cactus Peter Jan Rens.

Vandaag reageerde hij dat zijn opmerkingen ongelukkig gemonteerd waren; hij werd verkeerd neergezet door RTL. De uitzending was niet door zijn keuring gekomen. Nu kan het zo zijn dat ze slim geknipt hebben, zoals TV programma’s dat wel eens doen, want Kijkcijfers. Maar toch kan ik me niet herinneren dat ze zijn opmerkingen herhaald hebben en per ongeluk met de plak knop zijn blijven hangen. Volgens mij hebben sommige mensen, zoals meneer Geus bijvoorbeeld (tenzij RTL te vaak copy paste heeft gedaan), een totale plank voor de kop.

Mensen die (wat) te zwaar zijn, weten dat zelf meestal heus wel. Sterker nog: Ze leveren vaak een strijd van jewelste. Die je niet aan de buitenkant ziet. (En dit komt trouwens ook voor bij mensen die te licht zijn en continu ongevraagd te horen krijgen dat ze eens iets moeten eten!)

Er liggen aan overgewicht vaak redenen ten grondslag, die veel dieper gaan dan alleen voeding en beweging. Jeugd trauma’s bijvoorbeeld, overwerkt verdriet, laag zelfbeeld en zo verder. De opmerkingen die mensen zoals Rob Geus keer op keer menen te moeten maken, helpen daar niet bij.

Als het één keer gezegd wordt, op een opbouwende manier, prima. Dat mag. Maar het eindeloos herhalen zegt volgens mij meer over de weg te poetsen onzekerheid van de zender dan over de ontvanger. Waarom heeft iemand het nodig om telkens te wijzen op een “tekortkoming” van de ander? Wil hij zich superieur voelen?

De vrouw van meneer Cactus reageerde nog best netjes. Ze stelde zich zelfs kwetsbaar op en vertelde dat ze er verdriet van heeft, dat ze wacht met trouwen tot ze haar streefgewicht bereikt heeft. Je zou verwachten dat er daarna wat meer begrip zou komen, maar integendeel: het gaspedaal leek (misschien door RTL hoor!) alleen nog harder te worden ingedrukt.

De opmerking die voor mij bewees dat Rob Geus echt een droevig probleem heeft, (maar dat zal dan ook wel slim knip en plak werk zijn geweest) was die tijdens de evaluatie aan het einde van de week, toen hij haar toe beet dat ze vooral nog een broodje worst er in moest duwen. Als u iets hoorde op dat moment: dat waren de nekharen van vrouwen door het hele land, die massaal overeind gingen staan.

Rob Geus mag dan misschien (af)keurmeester zijn, maar dit heeft hij meesterlijk fout aangepakt. Want wat leek te beginnen als een oprechte vraag uit goede bedoelingen, resulteerde in het blijven hameren op iets wat niet nodig was. Terwijl de vrouw van meneer Cactus me een hartstikke lief en gezellig mens leek.
En als zijn laatste sneer een foute reactie op kritiek was, suggereer ik dat de afkeurmeester ook eens leert, dat het leven geven en nemen is.

Wanneer mannen NIET moeten doen wat hun vrouw hen vraagt

De titel van deze blog gaat eigenlijk compleet tegen mijn natuur in. Normaal gesproken ben ik er helemaal vóór, dat mannen gehoor geven aan wat hun vrouw vraagt.

Er zijn echter een paar gevaarlijke strikvragen, waarbij ik dat juist ten strengste afraad.

Om een voorbeeld te noemen van zo’n strikvraag moment, put ik nu ik er toch ben maar even uit eigen ervaring: ik ben al een tijdje een beetje bezig met afvallen. En met een tijdje bedoel ik al sinds mijn puberteit. En met een beetje bedoel ik dag en nacht, continu, onophoudelijk. Enfin.

Ik vroeg mijn man op een helder moment, om mij in het vervolg tegen te houden, als ik wilde gaan snoepen. Argwanend keek hij me aan: “Dat lijkt me niet zo’n goed idee schat.” Maar, zoals het een echte vrouw betaamd, haalde ik hem al snel over dankzij ontzettend overtuigende argumenten (“Ik eet vaak onbewust, ik wil me er bewust van worden, maar ik heb het vaak te laat pas in de gaten, dus jij kunt me daar perfect bij helpen”, et cetera.)

Drie dagen later liep ik toevallig ’s avonds laat door de keuken. Ik had een ontzettende rotdag gehad, voelde me moe, hormonaal en gestrest, ik had al twee weken geen snoep aangeraakt en voelde me op dat moment zo slap als een vaatdoek.

Om even snel mijn energie weer op te vijzelen, pakte ik een klein handje chips uit de open zak. Het zullen hooguit drie chipjes geweest zijn, echt waar. Terwijl ik het eerste chipje in mijn mond stopte, hoorde ik achter me voorzichtig klinken: “Ehhh… moet je dat nu wel doen?”

En alhoewel ik me ergens achter in mijn door honger en hormonen vervulde hoofd nog heel vaag herinnerde dat ik hem gevraagd had dit te doen, werd ik overmeesterd door een intens gevoel van afkeuring, bekritiseerd worden en een vleugje betraptheid.

Mijn reactie op zijn goed bedoelde actie zal ik u besparen; dat staat niet zo netjes, zwart op wit. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat mijn man mij daarna heeft medegedeeld, niet meer mee te doen aan deze landmijn van een grap van mij. Waarin ik hem overigens schoorvoetend gelijk heb gegeven.

Zo zijn er nog een aantal valkuilen waar mannen in kunnen trappen. Ik kan ze wel allemaal gaan toelichten hier, maar zeg nou zelf: het is veel leuker om ze samen te ontdekken. Toch?

WAT ZULLEN DE MENSEN WEL NIET DENKEN?

Wat zullen de mensen wel niet denken?
Je kent de uitdrukking vast wel. De inhoud van die uitdrukking staat me steeds meer tegen. Al mijn hele leven ben ik getraind en zeer vaardig geworden in wat de mensen wel niet zullen denken. Dat wordt al jong aangeleerd, want sociaal onwenselijk gedrag vertonen staat garant voor een correctie inclusief een herinnering aan wat de mensen wel niet zullen denken. Ik ben de genoemde mensen zelf overigens nog nooit persoonlijk tegen gekomen; in mijn fantasie zijn het een soort afkeurend blikkende zombies geworden, die van een afstandje alles bekijken wat ik doe, “Kijk nouuuu wat ze doettt…” fluisterend, gepaard met vermanende vingertjes en een hoop afkeurend gemompel.

Buiten de box denken
Wat de mensen wel niet zouden denken kan je afremmen op allerlei gebieden. Als je bij alles wat je doet gaat nadenken over wat de mensen er van gaan denken, durf je amper nog je veters te strikken. En toch heeft het me jaren gekost om te komen tot het besef dat ik nu heb.

Al van kinds af aan wordt ons geleerd om rekening te houden met. We passen ons aan, doen wat van ons gevraagd wordt en willen zo weinig mogelijk opvallen, om vervolgens, als we dertig of veertig zijn, trainingen te moeten volgen waarin ons geleerd wordt om `outside the box´ te denken. Dat voelt dan weer heel onnatuurlijk, want ja, je hebt net dertig of veertig jaar gespendeerd aan het afleren van exact dat.

Natuurlijk is het niet de bedoeling dat mensen als volwassene in de metro trots hun neus-inhoud-vangst aan omstanders tonen, maar bepaalde dingen die kinderen van nature doen, zijn bijzonder creatief en zouden naar mijn mening niet afgeremd moeten worden om wat een vreemde groep buitenstaanders er misschien wel niet van zou kunnen denken. Bovendien is het een te vaag begrip, en is ook niet duidelijk wíe dan bedoeld wordt, wát ze dan zouden kunnen denken, en bovendien wordt zelden de vraag gesteld of dat dan erg is, als mensen van buitenaf een mening hebben. Néé, we moeten dat vóór zijn, we moeten zorgen dat ons gedrag zo gewoon is en zo normaal en netjes binnen de lijntjes, dat men met een vergrootglas zou moeten gaan zoeken naar iets dat abnormaal of incorrect is volgens de maatstaven van ´de mensen´.

Eén, twee, uit de maat
Volgens mij zijn de beste inventies gedaan juist door diegenen die zich weinig aantrokken van wat de mensen zouden kunnen denken. Want iets nieuws bedenken vergt juist datgene doen wat nog nooit iemand eerder heeft gedaan of gedurfd. En verandering, goed of fout, dat wekt vaak in eerste instantie verzet op bij mensen. Dat is gewoon een natuurlijke reactie, omdat mensen in eerste instantie graag bij het oude vertrouwde blijven. Maar als alles bij het oude was gebleven, tja, dan had ik nu met een vulpen deze blog moeten schrijven en honderd keer moeten overschrijven om deze dan bij mensen in de brievenbus te gooien, of gewoon voor de deur, want de brievenbus was dan nog niet uitgevonden, of eigenlijk had ik het dan dus iedereen moeten vertéllen, of moeten omzetten in een grottekening, want als niemand ooit iets uitgevonden had waren er ook geen pennen geweest en geen papier. Dus. Ik wil maar zeggen.

Tegendraads
Om heel eerlijk te zijn, hoe hard ik ook geprobeerd heb om altijd rekening te houden met wat de mensen wel niet zouden denken, is het me nooit helemaal gelukt. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. En dus blijf ik toch doen wat ik van nature altijd al wilde: creëren, fantaseren, ook al betekent dit dat dit soms misschien als tegendraads en eigenwijs word ervaren. En wat de mensen daar wel niet van zouden denken? Weet ik veel. Misschien denken ze er wel niet van, dat het een goed idee van me is. Wat ze ook denken, ik laat me er niet meer door tegenhouden. Zonde van al mijn ideeën en creatieve oprispingen. Ik raad het echt iedereen aan, vooral ook die mensen, die er wel niet iets van zouden denken.

Reacties op Win acties: de prullenbak voor persoonlijk leed?

Daar heb je het weer; zo’n leuke win actie op Facebook. “Like en Share” staat er dan bij, je kent het wel.

Maar naast het liken en sharen denken mensen tegenwoordig schijnbaar goed na over hoe ze hun kansen nóg verder kunnen vergroten, om die prachtige prijs maar te winnen. Dus voegen ze nog een persoonlijke noot toe aan hun bijdrage. Soms in de vorm van een grappige opmerking, of gewoon “dat zou leuk zijn voor ons kindje / gezin / hondje / dwerg papegaaitje”. Dat snap ik wel, en toegegeven: dat doe ik zelf ook wel eens.

Maar sommige mensen gaan nog een paar stappen verder.
En sómmigen, die gaan gewoon een kilometer té ver, als je het mij vraagt. Want wil je echt dat heel Nederland kan lezen in zo’n win actie, dat jij nét van je ex gescheiden bent, hoe hij je vreselijk behandelde en je miserabel achter heeft gelaten? Is dat niet een gevalletje nét iets te veel vuile was buiten hangen in een openbare reactie? En wat als je ex het leest? Of je werkgever? Of je kinderen? Wat als een ander die netjes meedoet zónder zielig verhaal er bij, net zijn ouders heeft verloren? Maar nu niet wint omdat jij jouw misère tentoonstelt? En werkt het bovendien wel zo? Verdient het zieligste verhaal te winnen? En wie beoordeelt dan hoe zielig iemand is?

Sommige mensen gaan nog iets verder. Die schudden met gemak een complete opsomming van hun ellende uit hun mouw. Dat ze vinden dat ze het verdienen om te winnen, omdat vijf jaar geleden hun caravan uitbrandde, het afgelopen jaar hun oma is gestorven, of hun huisparkiet, dat ze hun baan verloren zijn én dat ze een ingegroeide teennagel hebben moeten laten opereren. Als je ze niet tegenhoudt, zouden ze liefst nog een foto van de teennagel er bij doen ter illustratie. En tegenhouden, dat zou wel moeten in zo’n geval. Het lijkt wel alsof het niet zielig genoeg kan, niet dramatisch genoeg en niet aangedikt genoeg. Hopend op die mooie prijs buitelen de reacties over elkaar heen, opbiedend tegen de ander zijn ellende.

May the saddest (wo)man win.

Is dit nu normaal? Als het op ellende aankomt, zijn er geen winnaars, en moet je gewoon niet baas boven baas willen zijn.

En om iets te winnen, moet je net als bij de loterij gewoon leuk mee doen en hopen dat je geluk hebt.
Niet je hele hebben en houden op de digitale straat gooien en hopen dat je de sneuste bent van ze allemaal. Want laten we eerlijk zijn, dat is toch wel een beetje sneu.

Super: de S Health Stappenteller op je mobiel

Het is écht een uitkomst voor me: de S Health Stappenteller op de Samsung.

Vanaf de versie Samsung Galaxy S4 staat hij er standaard op tussen je apps. Het fijne van deze app is dat hij de hele dag door op de achtergrond je stappen registreert, zolang je mobiel in je zak zit of in de tas die je bij je draagt 😉

image

Je kunt zelf je dagelijks doel instellen en krijgt vanzelf een melding als je halverwege je doel bent én  als je je dagelijks doel behaald hebt.

Ook kun je je eigen aantal stappen gemiddelde vergelijken met de gemiddeldes van geregistreerde  leeftijdsgenoten. 

image

Daarnaast kun je in de S Health app ook andere zaken registreren, zoals stress, slaap, trainingen en je voeding. Daarvoor heb ik de app nog niet gebruikt. Maar aan de stappenteller ben ik absoluut verslaafd! Het motiveert enorm om net wat vaker een stuk door te lopen, de trap te nemen of nog een stukje te gaan wandelen als je je doel nog wilt halen.

image
Alle mogelijkheden van de S Health App

Natuurlijk zijn er vele andere apps te vinden voor iphone en Samsung gebruikers: je hoeft er doorgaans je app store maar voor te openen en een simpele zoekopdracht te geven. Toch heb ik veel stappentellers  uitgeprobeerd die niet zo goed functioneerden als de S Health App.

Ik ben benieuwd of jullie andere stappentellers gebruiken en zo ja, welke vinden jullie fijn?

Pasen komt er aan…

Pasen. Het is zo gezellig, maar overal staan en liggen ze weer: die chocolade eitjes! Moeilijk om er van af te blijven!

Maar hoe zit het met échte  eieren? Hoe veel mag je er daar eigenlijk van per week? Dat ligt er nog al aan, bijvoorbeeld aan hoe veel vlees en dergelijke je voor de rest eet: Dit is wat het voedingwcentrum er over zegt: maximaal 3 eieren per week en voor mensen die vegetarisch eten, maximaal 5 eieren per week.

Hoe vaak eet jij een ei?
En hoe weersta jij die lekkere chocolade eitjes met Pasen?

Overigens misschien goed om te weten dat in elk (klein!) chocolade paaseitje al rond de 45 calorieën zitten! 😉

Vrolijk Pasen alvast!

Hoera! Zomertijd. Maar die klok….

Vannacht gaat de klok een uur vooruit. De zomertijd wordt ingeluid.
Ik weet niet of er velen zijn zoals ik, maar ik ben één van die mensen die structureel lichtelijk in de war blijft raken van het vooruit of terug zetten van de klok. Allereerst raak ik in paniek, want: moest-ie nou vóóruit, of achteruit?
En als ik dat dan weet, dan ben ik de dag er na onrustig totdat ik álle klokken in huis weer gelijk heb staan. Dus ook die van de magnetron, de oven, mijn horloge, de wandklok waar normaal niemand naar kijkt.

Ook weet ik twee keer per jaar niet of ik mijn telefoon kan vertrouwen. Want: Springt hij nou automatisch terug of vooruit? En hoe weet ik dat nu absoluut zeker? En IMG_7651als ik nu mijn wekker zet voor morgenvroeg, gaat hij dan een uur te vroeg of te laat af? En hoe laat is het nu echt? Hoe laat was het nu gisteren? En hoe veel uur heb ik nu geslapen? Waarom vind ik dit zo ingewikkeld? Als een persoon die nog steeds omrekent in guldens, denk ik nog een aantal dagen dwangmatig “vorige week was het nu nog zo laat.”. Waarom ik dat doe weet niemand.

Zoals ik al zei; ik hoor niet bij de mensen die het allemaal heel logisch vinden. Ik vind het eerlijk gezegd maar vervelend. Maar dit keer hoor je me niet klagen, want: De zomertijd gaat in. En dat is natuurlijk alleen maar toe te juichen, behalve voor mensen met zomerdepressies dan. Aangezien ik bij de mensen hoor die juist meer last hebben van een winterdipje, sta ik te trappelen om deze tijd in te luiden.
Terrasjes, tuindeuren open, bacillen die de open ramen en deuren uit vliegen na een veel te lang griep seizoen, met open jas lopen, of nog beter: zonder jas. Lekker lang buiten zitten. Buiten eten. Mensen die vrolijker worden. Heerlijk: Kom maar op met die zomertijd.
Dus hoe verwarrend ik het ook allemaal vind: mijn uitgebreide beklag over het veranderen van de klok, dat bewaar ik wel voor de wintertijd. Ik wens jullie een heerlijke zomertijd, en tot morgen vroeg, of tot morgen laat, het ligt er maar helemaal aan wat die klok gaat doen.

In Memoriam

de verloren zielen
gevallen, van hoog
hoe groot was de leugen
wie was het, die loog

het onrecht, de woede
de bittere pijn
de mee lijdende gevoelens
die bij de nabestaanden zijn

de onmacht, het verdriet
waarom doet iemand zoiets
waarom zo’n plots einde
zo maar, in het niets

de vragen die branden
tot lang na het antwoord
zo veel, zo onzinnig,
zo bruut verstoord

het enige antwoord
dat we nooit zullen krijgen
is van de ziel die voor altijd
zal blijven zwijgen

een broer, een zus
een ouder of een kind
er is niemand, maar dan ook niemand
die hier vrede in vindt

– Chrisje

Je bent een moeder als… (geef de lijst door en vul zelf maar verder aan!)

werkende moeder… je opgeruimd hebt, en een uur later weer tot aan je knieën in de troep staat.

… je regelmatig je voet / kleine teen verstuikt door rond slingerend speelgoed, waar je op een onbewaakt moment over struikelt.

… je in één uur kunt switchen tussen trots, ontroerd, geïrriteerd, wanhopig en blij.

… je wel eens nét te laat de luier dicht klapte op de verschoningstafel.

… je wel eens bijna in je pyjama de deur uit liep wegens te druk om aan te kleden.

… je je heel stoer voelt in je auto, totdat opeens K3 of Kabouter Plop uit de boxen schalt.

… je een lamme arm hebt van het fenomeen Maxicosislepen. Wat overigens een officieel werkwoord zou moeten worden in de Van Dalen.

… je eerst drie verkeerde namen roept, voordat je de juiste naam roept.

… je drieënveertig exact dezelfde tekeningen hebt van een huis, maar te melancholisch bent om er een aantal van bij het oud papier te doen.

… je wel eens “omdat ik dat zeg!” roept, uit pure vermoeidheid.

… je wel eens je kind “vijf minuten” voor de televisie hebt geplant, om er na een uur achter te komen dat het nog steeds zit te kijken.

…  je je daar vervolgens schuldig om voelt, maar ook weer niet, want de rust was zo zalig.

… je de favoriete knuffel van je kind wel eens in de was hebt gegooid, en dan bang was dat het minus één oor er uit zou komen, omdat het beestje bijna uit elkaar valt wegens dood geknuffeld worden.

… je je wel eens afvraagt, of het zorgen maken ooit minder wordt.

… het je soms even te veel wordt, dat zorgen maken.

… je zit te glunderen bij het consultatiebureau omdat je kleintje al zo’n mooie pincet greep heeft. Of omdat hij al drie tandjes heeft zo vroeg, terwijl je kleine noch jij daar ook maar iets aan konden doen.

… je de theme song van Dora niet meer kunt horen.

… je nachtmerries krijgt van Bumba-met-de-draaiende-ogen.

… je wel eens klem hebt gezeten in een binnenspeeltuin.

… je wel eens iets te blij werd in de ballenbak met je kleintje.

… je wel eens expres langs de gele M bent gereden.
En nog eens.
En nog eens.
Totdat je kleintje “Mc Donalds!!!” riep.

… je wel eens vergeet waar je ALLES hebt gelaten.

… je wel eens je tas open maakt op het werk, om daar een leeg appelsap pakje in aan te treffen.

… je wel eens hormonaal in de supermarkt hebt staan huilen, omdat je de eieren niet kon vinden.

En …. vult u verder maar aan!

Waarom gevoelige mensen niet zwak zijn

Als kind kreeg ik vaak te horen, dat ik een “erg gevoelig” kind was. Voor mij kreeg dat woord al snel een nogal nare nasmaak. Ik trok me dingen nog al aan, het interesseerde me wat anderen van me dachten. Maar het woord “gevoelig” werd altijd op een wat denigrerende manier gezegd. “Je moet gewoon wat harder worden.” werd dan gezegd.
Met beide voetjes op de grond.
Wat minder druk maken.
Niet zo dromen. Bij de les blijven.
Dat soort dingen.

Inmiddels ben ik vierendertig jaar en nog steeds een gevoelig persoon. Inmiddels erger ik me er aan, dat het ook bij volwassenen nog te vaak als zwakte wordt gezien, als iemand gevoelig is. Ik durf namens alle gevoelige mensen te spreken als ik zeg: laat ons toch. Jullie hebben ons namelijk ook nodig.

Natuurlijk bestaat er iets als té  gevoelig. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je een begrafenis gaat regelen voor elke mug die je kapot slaat. Een laagje eelt op de ziel is helemaal niet verkeerd.

Maar gevoelige mensen hebben ook ontzéttend veel kwaliteiten.
– We voelen vaak al aan hoe de ander zich voelt, nog voordat die één woord gezegd heeft. 
– We zijn gevoelig voor sfeer en kunnen daar gemakkelijk op in spelen.
– We kunnen goed luisteren, en ook goed begrijpen.
– We veroordelen niet snel iemand die emotioneel wordt, want we snappen dat.

Daardoor zijn gevoelige mensen vaak hele prettige vrienden, collega’s, werknemers en partners om te hebben: – We zorgen vaak voor een gezellige sfeer en proberen de harmonie te bewaken.
– Je hoeft ons niet veel uit te leggen: we zagen het al aan hoe je ademde, of hoe je keek toen je binnen kwam.
– We vliegen niet snel uit ons vel, want we weten hoe hard plotselinge boosheid aan kan komen.
– We leven ons in in de ander, zelfs nog tijdens discussies of ruzies, die je overigens niet vaak met ons zult krijgen.

Gevoelige mensen dromen ook graag. Dat klopt. Dat kun je zien als iets slechts, of als zweverig. Maar terwijl wij dagdromen, komen wij met creatieve ideeën en oplossingen. Want terwijl het lijkt alsof we afwezig zijn, zijn we in onze eigen wereld bezig met van alles en nog wat. Iedereen denkt op zijn eigen manier. Iedereen komt tot oplossingen op zijn eigen manier. Wij vertrouwen vaak (terecht) op ons onderbewustzijn: onze intuïtie wijst ons meestal feilloos de weg.

Ik ben een gevoelig mens. Dat zal ik altijd blijven. Ik heb het inmiddels geaccepteerd van mezelf en ben het gaan waarderen. Want hoewel het me als kind niet altijd hielp, heeft het me in mijn volwassen leven al heel vaak geholpen.

Ik maak gemakkelijk vrienden, ben sociaal, leef me in in anderen. En dat dagdromen? Dankzij dat dagdromen heb ik nu een eigen blog met meer dan tienduizend volgers. Toch niet slecht, gevoelig zijn. Ik ben er inmiddels trots op.

Life is a song TAG

Ik werd getagd door Sytse van the S Files om mee te doen aan Life Is A Song Tag. Nou, wij zijn natuurlijk de beroerdste niet! 🙂 Dus hier komt ie:


Wie is je favoriete artiest? 

Moeilijk! Er zijn er zo veel! Ik ben dol op het geluid van The Stones, maar ook op de rauwe klanken van Beth Hart. Ik ben wel een festival liefhebber, en afgelopen jaar was ik zwaar onder de indruk van Dotan bij Paaspop. Wat een mooi geluid! Het jaar daarvoor was ik erg onder de indruk van Racoon. Wat een power vanaf dat podium!

Zing je onder de douche? 

Nee. Wel in de auto. Hard, vals en ongegeneerd.

Wat was de eerste cd in je bezit?  

Dat moet er een van Nirvana of Pearl Jam zijn geweest.

Als er nog geen internet bestond (dus ook geen Spotify, YouTube, Downloaden), welke cd zou je dan kopen?

Beth Hart, Tracey Chapman, Racoon….

Welke artiest of welk nummer, is een “guilty pleasure” van jou?

Ik kan stiekem enorm genieten van Sean Paul, Missy Elliot, liedjes zoals “I’m sexy and I know it”, en heel hard mee blèren op Beyoncé en Rihanna. Ach, als dat het ergste is!

Welke artiesten heb je live gezien? 

Racoon, Dotan, Nielson, Mr. Probz, Beth Hart, Miss Montreal, Niels Geusebroek, Triggerfinger, Will and the People, Kensington, et cetera.

Van wat voor muziek (of welk nummer) word je emotioneel? 

Racoon, met Oceaan. Dat lied kan ik niet horen zonder kippenvel. Ik wil dat dat lied op mijn begrafenis wordt gespeeld. Waarom weet ik eigenlijk niet precies, maar ik vind het gevoelsmatig één van de eerlijkste en meest kwetsbare nummers die bestaan.

En ook Beyoncé, met het nummer Halo, maar dan de akoestische versie die op YouTube rond gaat. Prachtig.

Aan welk nummer heb je een speciale herinnering en welke herinnering brengt dit nummer naar boven als je het luistert?

Halleluja, en dan de versie van Lisa Lois. Ik weet niet waarom, maar dat zong ik altijd voor ons kind toen ik zwanger was. Werd ik rustig van.
En I’m out of tears door The Rolling Stones, die is heel speciaal voor me, maar ik zeg niet waarom 🙂

Tenslotte:

Tags zijn gemaakt om door te geven. Daarom tag ik bij deze Jeanet Bathoorn, Marcel van Driel en Femmetje de Wind. Ik ben zeer benieuwd naar jullie antwoorden!

Gastblog door Sytse: Ik ging op dieet en werd dik

Gastblog door blogger Sytse:

image

19 en slank
Trots ben ik op mezelf. Dat klinkt misschien een beetje arrogant. Maar zo is het absoluut niet bedoeld hoor. Ik vind dat ik het deze keer best mag uitspreken omdat ik lange tijd niet zo trots op mezelf was. Verslonzen noem ik dat. Dat is natuurlijk niet goed voor je lichaam maar ook niet voor je gemoedstoestand. Daar ben ik inmiddels wel achter.

Sinds een aantal dagen ben ik weer onwijs bewust van wat ik nou eigenlijk mijn “pie-hole” in duw. Tot voor kort haalde ik mijn (ahum) voedingswaarden uit chips, koek, snoepjes, redbull en koffie. Ik at wel eens een hapje groente of per ongeluk een stuk fruit tussendoor maar dat was het dan. Lekker ongezond hè? Sinds ik dat heb omgedraaid, meer groente en fruit, minder snoep, koek, chips en andere lekkere crap, merk ik dat ik direct wat vitaler word. En dat na 4 dagen al!

Pubertijd

Toen ik 18 was deed ik wel eens een fotoshootje. Op een dag had ik een fotoshoot in Zwolle en daar was ik eigenlijk best behoorlijk nerveus voor. Alsof ik wist dat er een belangrijk moment aan zat te komen. Eerder had ik er alleen maar zin in, nu was ik een beetje bang. Mijn angst was terecht. De fotograaf, vriendelijke vent zo ik mij herinner, vond dat ik er goed uit zag maar dat er toch minimaal een kilootje of 5 af moest. Leuk is dat, voordat de foto’s gemaakt werden. En met die uitspraak begon de ellende.

Onzeker

Ik was in de bloei van mijn puberjaren, net uit de kast (dat was me toch ook een happening) en dus erg vatbaar voor kritiek. Ik kreeg iets in mijn hoofd waardoor ik alleen maar bezig wat met (niet) eten. Ik ging op dieet en werd dikker. In paniek greep ik naar alle mogelijke opties. Herbalife, Weightcare, Stackers (dieetpillen die eigenlijk illegaal zijn), niet eten, pro-ana websites ter inspiratie, speed, ga zo maar door. Het werd (en is) een obsessie. Ik at 250 ckal per dag en viel al gauw 10 kilo af, toen ik weer normaal ging eten kwam ik al gauw 20 kilo aan. Het jojoën was een feit. Die tijd is voorbij.

Zeker

Dat ben ik nu. Zeker van mezelf, zeker van mijn omgeving en ik weet zeker dat ik alles aan kan wat op mijn pad komt. Ik ben nu sterker dan ooit. Ik heb de liefste vriend van de wereld, een leuke baan, een knappe auto én ik zie er nog best aardig uit (mag ik dat over mezelf zeggen?). Eindelijk is het tijd voor mij. Tijd om te stralen. En dat, dat ga ik bereiken dankzij al het fruit en de groente dat moeder natuur me maar schenkt.

Zijn artikel vind je ook op de website van Sytse.