Even lachen: Dit is het moederschap in 12 stappen!

Ja, roze wolken. En ja, het is het waard. Maar in de opsomming hieronder zullen toch veel moeders zich herkennen, hoe dol ze ook zijn op hun eigen persoonlijke vermenigvuldiging(en).

1. Wanneer andere moeders je vertellen dat hún kind al lang kan lopen, als die van jou nog roerloos op een teen zit te sabbelen, zonder enige ambitie zich voort te bewegen. 

act like caring

2. Als je net een baby hebt gekregen en er achter komt dat slaap de komende jaren niet bestaat. 

annoying

3. Als je baby al weken krampjes heeft en niet. stopt. met. huilen. 

breakdown moeder

4. Als je wanhopig probeert de coole moeder te zijn en daar in faalt.

coole moeder

5. Als je alle zicht op je eigen gedrag bent kwijtgeraakt doordat je toch ietsiepietsie veel te veel van je eigen hoop en dromen op je kind hebt geprojecteerd: 

crazy pageant mom

6. Als je kinderen al niet meer toe zijn aan dutjes overdag, maar jij er wel nog steeds aan toe bent.

nap time

7. Als je nog niet weet dat je een gênante bemoeizuchtige moeder aan het worden bent:

ongemakkelijkevragen

8. Als je probeert je kind op te voeden, maar dit niet lukt:

proberen op te voeden

9. Als mensen zonder kinderen klagen dat ze moe zijn:

really eyeroll

10. Als je moeder gênant doet of gaat huilen van trots in het openbaar, en je ter plekke beseft dat je zelf ook zo aan het worden bent:

stop met huilen

11. Als je er achter komt dat je met al je goedbedoelde liefde, aandacht en energie een tot het bot verwend duivelskind hebt gecreëerd: 

verwend kind

12. Als je de dag bent doorgekomen met school, sportclubs, gesprekken, huiswerk, zweetgympen, wasmachines, koken en opruimen en iemand vraagt of je een fijne vrije dag had:

breakdown

 

 

 

Advertenties

Met slechte mensen gaat het altijd goed

15253610_1270701669669266_4849716606055639501_nAls mensen elkaar tegen komen in de supermarkt, nou, dan hoor je vaak de slechtste gesprekken.

“Hee, jij ook hier?”
Nee, ik ben eigenlijk in de sauna, dit is mijn kloon. 

“En, ook boodschappen aan het doen?”
Nee, ik kwam om mijn teennagels te laten pedicuren. 

“Hoe gaat ie?” “Ja, ach, met slechte mensen gaat het altijd goed hè!”
Nou, daar moet je dan maar trots op zijn.

Eigenlijk zijn het vaak van die gesprekken die vallen onder de categorie ‘licht ongemakkelijk’, omdat mensen eigenlijk alleen maar heel snel hun boodschappen willen doen, zodat ze nog net op tijd thuis zijn om een bord eten te maken zonder dat hun kinderen zo laat in bed liggen dat ze morgen niet te verteren zo lastig zijn.  Dus krijg je van die hele snelle, oppervlakkige gesprekken die nergens over gaan.

“En, wat zie ik? Ook aan de bananen?”
Oh, zijn dit geen koffiebonen? Dan leg ik ze terug.

“Nou, pfoe, ik moet maar weer eens door hoor, rennen rennen, de jongens moeten nog naar voetbaltraining!”
Eh, ja, ja ik moet ook iets heel belangrijks hoor!

Je gaat natuurlijk ook niet anderhalf uur staan praten in de supermarkt. Daar heeft niemand tijd voor. Tenzij je 87 bent en echt niets anders te doen hebt, behalve met je winkelkar de gang blokkeren. Maar als je 87 bent dan mág je dat ook, vind ik. Lekker genieten van je vrije tijd en al dat gehaast grut een beetje staan ophouden. Heerlijk. Als ik 87 ben ga ik dat ook doen, heb ik me voorgenomen. En als iemand er iets van zegt, dan roep ik gewoon “Hee, jij ook hier?” en verplicht ik ze tot een ongemakkelijk praatje. Omdat het kan.

 

Alleen wonen: Alleen betekent niet altijd eenzaam!

pexels-photo-154161Alleen wonen. Het klinkt zo treurig, een beetje eenzaam zelfs. Je krijgt misschien spontaan beelden van een zielig hoopje mens dat in de woonkamer ligt te slapen in het schijnsel van de televisie, die op testbeeld staat. Want een mens is toch niet gemaakt om alleen te zijn?

Nou, dat valt nogal reuze mee, heb ik gemerkt. Sterker nog: Alleen wonen is eigenlijk best wel een aanrader! Ik durf zelfs te zeggen: Iedereen zou het minstens een keer in zijn leven geprobeerd moeten hebben.

Alleen wonen heeft namelijk best veel voordelen. Je kunt op televisie kijken wat je wilt, muziek draaien die je mooi vindt, je kunt komen en gaan hoe het je uitkomt, je hoeft niet te overleggen of vriendinnen van je op bezoek kunnen komen en je kookt precies waar je zin in hebt.

In bed is het trouwens ook heerlijk. Je hebt alle ruimte, dus kun je diagonaal en / of ondersteboven in je bed gaan liggen met een zak Dorito’s in de aanslag en een jankfilm op de buis, zonder dat iemand daar ook maar iets van vindt. En als jij het noodzakelijk vindt om voor de driehonderdachtste keer Dirty Dancing of When Harry met Sally te kijken, nou, dan doe je dat toch lekker?

Natuurlijk zijn er ook mindere momenten. Als je ziek bent bijvoorbeeld, is het niet zo leuk. Of als je thuis komt en je hebt iets heel bijzonders meegemaakt, en je moet dat dan vol enthousiasme aan je cavia vertellen, gewoon, omdat er niemand anders is.

pexels-photo-269063Of als het kerstmis is, en je heb jezelf per ongeluk vastgedraaid in de kerstverlichting en je komt er niet meer uit. Of als het überhaupt kerstmis is en je moet in je eentje naar dingen waar mensen dan – met licht gekanteld gezicht – vragen of je nog steeds alleen bent. Maar goed, afgezien van die momenten is alleen wonen echt zo slecht nog niet.

Alleen zijn betekent lang niet altijd dat je ook eenzaam bent; dat is waar mensen zich wel eens in vergissen. Ik woon alleen, maar ik voel me maar zeer zelden eenzaam. Ik heb een dochter, een hond die altijd blij is om me te zien, lieve buren, vriendinnen die komen buurten, familie en vrienden. Eenzaam? Verre van!

Gisteren bedacht ik me: Er zijn misschien zelfs wel talloze mensen die dan wel samen op de bank zitten, maar zich vele malen eenzamer voelen dan ik. 

 

 

Loslaten is ook liefhebben

Een van de moeilijkste onderdelen van het ouderschap is loslaten. Hoe graag je je kind ook ten alle tijden wil beschermen en bewaken, om er een gelukkige volwassene van te maken op den duur moet je je kind vrijheid geven. Zelfs – nee, vooral! – om zelf fouten te maken. Want van zelf gemaakte fouten leer je nu eenmaal het meest.

Ik vind het nogal wat, dat loslaten. Ja hoor, ga maar naar die speeltuin, drie straten verderop. Kijk je wel uit met oversteken? Het liefst zou ik er als een ninja-moeder achteraan sluipen, om het hoekje kijken of ze het goed doet. Maar dat doe ik niet (ahum, oké, dat doe ik niet meer); ik geef haar het vertrouwen. Dat vergt soms heel wat hartkloppingen en innerlijk conflict, maar daar mag zij geen last van hebben.

Uiteindelijk hoop je maar, dat je kind uiteindelijk goed voorbereid is op de gevaren in de wereld, zonder dat je het al te bang hebt gemaakt.
“Ik heb geleerd over Anne Frank,” zei dochter laatst peinzend aan het avondeten. “Anne Frank… dat was een meisje… zij woonde in de oorlog. Maar ik kreeg er een nachtmerrie van en toen heb ik papa gevraagd of wij ook oorlog hebben. Maar papa zei van niet, dus toen kon ik weer slapen. En nu wil ik het er niet meer over hebben want ik ben bang voor oorlog.”

downloadfile-23.jpegDaar is dat moment dan opeens. Je kind heeft het niet meer over K3, maar over de tweede wereldoorlog. Haar begrip van de wereld groeit; daarmee ook het besef dat de wereld niet altijd en niet overal een veilige plek is. En ik wou zo graag dat dat wel zo was.

Kort daarna kwam er overigens een uitgebreide beschrijving van waarom Alvin van de Chipmunks zo leuk is. Opgelucht haalde ik adem. Ze is voorlopig ook nog even kind.

 

“Ik wil niet spelen met mijn kind.”

Je leest wel vaker van die artikelen van moeders (of vaders) die dan schaamtevol bekennen dat ze liever niet spelen met hun kind. Of althans, niet lang. Of niet vaak. Of gewoon, helemaal niet. Nu kun je daar dan wel heel hard boe over gaan roepen, maar ik denk dat er stiekem wel veel ouders iets er van herkennen. pexels-photo-208974

Ik snap die ouders wel een beetje hoor. Tuurlijk, je krijgt geen kinderen als je er niets mee wil doen. Dat is zo. Maar laten we wel wezen, als je voor de zevenhonderdste keer Bumba’s ogen zo akelig ziet wegdraaien of voor de achtenveertigste keer als paardje in galop over de grond kruipt met blauwe knieën, is er altijd wel ergens een moment waarop je denkt: Spelen is niet voor niets voor Kinderen.

Maar… voor de wanhopende moeders en vaders die zich schuldig voelen omdat ze Pedagogisch Gezien Niet Genoeg Spelen Met Hun Kind: er zijn alternatieven. Jippie!

Zo is het bijvoorbeeld best leuk om in een binnenspeeltuin eens met je koter mee te gaan, zo’n klim toestel in. Als je de triljoenen bacteriën die daar rond zwermen van los vliegende snotjes en ongewassen handjes weg kunt denken, is het opeens best wel leuk om met zo’n ballenbakballenkanon op dingen te schieten.

Ook is het een verdomd goede work-out, want om de ranja verkoop te stimuleren stoken ze het daar binnen op tot helse sauna temperaturen; eer je jezelf weer een weg hebt weten te banen uit zo’n klimparadijs, ben je drie kilo kwijt, alleen al aan vocht. En met een beetje geluk loop je nog ergens gratis een norovirus op onderweg naar buiten; weer drie kilo er af. 

Gezondere alternatieven zoeken kan ook, bijvoorbeeld door met je kind naar buiten te gaan. Túúrlijk kun je Thomas de Trein op een gegeven moment niet meer zien of luchten. Maar buiten een potje voetballen of badmintonnen met je kind, dat is toch al een stuk gezelliger? Of als het regent de regenlaarzen aan trekken en lekker gaan stampen in de plassen in het bos. Komt je eigen innerlijke kind ook weer naar boven. Eh, dat zeggen ze, althans.

Wat ook handig is, is om je kind aan het werk te zetten terwijl jij iets anders nuttigs doet. Bijvoorbeeld: “Nou, als jij even met de klei speelt, komt mama naast jou zitten, de aardappelen schillen.” Later liet ik haar dan de aardappelen “wassen”, vond ze ook heel leuk. Je krijgt alleen een klein waterballet in je keuken, maar dat moet je dan maar voor lief nemen.

Overigens ook een goede manier om ergens van af te komen; iets per ongeluk gigantisch verkloten. Hoewel het helemaal niet mijn intentie was om het te laten misgaan, heb ik ooit wel eens cupcakes gebakken voor dochter. Ze zagen er uit als ontplofte steenpuisten en de keuken, daar zwijg ik nog maar over.
Sindsdien zet ze automatisch een paar stappen achteruit zodra ik de mixer in mijn hand neem. Tegen haar vriendin die op bezoek was: “Als mama gaat mixen moet je altijd heel ver weg blijven, want dan komt er altijd een grote stofwolk in de keuken.”

Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen. Wat doe jij allemaal met je kind samen? Speel jij veel met je kind? En wat voor alternatieven heb jij bedacht om dingen te combineren?

 

Arme Pietertje: Intolerantie voor onopgevoede kinderen (en vooral hun ouders)

Lieve ouders. Het maakt me niet uit. Het maakt me echt niet uit of je kind Tommy Hilfiger kleding draagt, of Gaastra. Het maakt me niet uit of je kind knap is of een cool kapsel heeft. Kinderen zijn immers kinderen, en het maakt geen bal uit of ze de nieuwste mode dragen of een leuke jeans van de Zeeman.


Wat mij wél uitmaakt, is of je je kind opvoedt. Want dat heeft invloed op mijn kind, als het zich luid gillend en stompend een weg baant door de binnenspeeltuin, ondertussen onschuldige voorbijgangertjes neer maaiend. Het maakt me wel uit, als jouw kind de rest van de kinderen terroriseert. Want daar hebben andere kinderen last van. Waaronder de mijne. 

Ik weet het; kinderen testen je geduld als ouder. Kinderen kijken hoe ver ze kunnen gaan. Dat doen kinderen nou eenmaal. En ja, door te spelen leren ze voor zichzelf op komen, et cetera. 

Wat ik kwalijk vind, is als je niet eens op kijkt van je tablet, omdat “ons Pietertje dat niet zou doen”. Of als je de schuld geeft aan Pietertjes koemelk intolerantie. De rest van de kinderen hebben last van Pietertje intolerantie, maar dat lijkt je niet te deren, van achter je krant en je laptop of je tablet of je telefoon. De speeltuin is geen magische plek waar je als ouder heerlijk achterover kunt leuken om te verdwijnen in je eigen wereld; ook daar moet je je kind in de gaten houden. 

Er zijn steeds meer Pietertjes, want er zijn steeds meer ouders die de oogkleppen op hebben als het hun eigen kind betreft. En oh wee als Pietertje brullend de verkeerde neer maait, en een mooi iets genaamd het fenomeen “boontje komt om zijn loontje” tegen komt; dan zijn de ouders vaak opeens in alle staten. Tja, dan had je misschien eens iets meer tijd in Pietertjes gedrag moeten steken, in plaats van in je tablet. Pietertjes voeden zichzelf helaas niet op; dat doen onze kinderen ook niet. Pietertjes hebben geen behoefte aan een joviale beste vriend als ouder:  ze hebben behoefte aan duidelijkheid, consequenties en (liefdevol) ouderlijk gezag. 

Het trieste van alles is; als ouders die oogkleppen ophouden, worden die Pietertjes hele sneue volwassenen. Die telkens terug zullen blijven rennen naar hun ouders als iemand terug mept. Die niet leren sorry zeggen, die niet leren wat empathie is, en al helemaal niet leren dat je mensen met respect moet behandelen. Zielig hoor, die Pietertje. 

Advertenties

ONLINE MAGAZINE

%d bloggers liken dit: