Alle berichten door chrisje

Schrijfster, columnist, ghostwriter, opiniemaker

Burn-out: de wereld door een waas

Er wordt zoveel gezegd en geschreven over het begrip burn-out: het zou een hype zijn, mensen zouden veel te snel roepen dat ze een burn-out hebben.

Ja, het lijkt nu inderdaad veel vaker voor te komen. Maar dit kan ook te maken hebben met de hoeveelheid aan keuzes die onze generatie heeft, de crisis en het feit dat mensen sinds de crisis met minder uren meer werk moeten verrichten. Of simpelweg met het feit dat er minder taboe heerst en mensen er dus vaker openlijk voor uit komen dan vroeger. Wie zal het zeggen.

Ik zelf heb een burn-out gekregen in december vorig jaar. Opeens kon ik geen antwoord meer geven op vragen van mensen: ik, die daarvoor overal ja op zei.

Opeens kon ik geen drukte meer aan: ik, die altijd de drukte juist op zocht en het niet druk genoeg kon hebben. Mijn hoofd leek te ontploffen; zelfs een bezoekje aan de supermarkt zorgde al voor hevige paniek.

Dat is overigens een minder besproken onderwerp; de symptomen van een burn-out. Voordat ik zelf een burn-out kreeg, dacht ik dat een burn-out hebben inhield dat je alleen nog maar kon huilen en slapen. Nu zijn dat zeker wel symptomen, maar lang niet de enige.

Een korter lontje, geheugenproblemen, paniekaanvallen, hoofdpijn, buikklachten, duizeligheid, hyperventilatie en slaapproblemen hoor je veel minder over, maar zijn net zo heftig.

Ook een depressie ligt op de loer; daar zit je dan met je verantwoordelijkheidsbesef en je perfectionisme: thuis, op de bank, als een bang, ziek vogeltje. Je hebt zoveel verantwoordelijkheden en opeens kun je amper nog iets aan. Als iemand aan je vraagt of je volgende week wil afspreken, moet je van triestheid bijna lachen: je weet immers niet eens wat je vanmiddag kunt!

Er bestaan heel veel “oplossingen” voor een burn-out: gedragstherapie, meditatie, wandelen, rustgevende middelen om te slapen, etc. Ook online beloven veel bedrijven dé oplossing voor je te hebben, als je je inschrijft voor een tien weken durend peperduur programma bijvoorbeeld.

Want uiteraard wil iemand met een burn-out er zo snel mogelijk weer van af: er wordt handig ingespeeld op het karakter van de persoon met de burn-out: zelfs in het herstel willen we zo goed mogelijk zijn.

Het antwoord is niet zo simpel. Dé instant oplossing bestaat ook niet. Het herstel heeft tijd nodig. Als je een burn-out hebt ben je vaak maanden of zelfs jaren over je eigen grenzen heen gedenderd: dat herstel je niet in een paar weken.

Je zet soms twee stappen vooruit en weer drie terug. Je wil soms de haren uit je hoofd trekken omdat je je gewoon weer “normaal” wilt voelen, zoals voor je burn-out. Maar dat gaat niet. Dat accepteren is misschien wel het moeilijkste van een burn-out.

Ik ben nog herstellende, en daar ben ik me volledig bewust van. De ene dag kan ik me al best aardig concentreren en de andere dag lukt dat voor geen meter. De ene dag kan ik de drukte best aardig aan, de andere dag wil ik al huilend weg rennen als er drie mensen om me heen staan, of als ik een gesprek moet volgen.

Dan welt de paniek op en wil ik het liefst mijn bed in kruipen. En het meest frustrerende hieraan is dat ik het zelf ook niet wil; ik wil me gewoon alleen maar weer de oude voelen. Maar de oude zal ik denk ik nooit meer worden. Dan hopelijk in elk geval een assertievere versie van mijn oude zelf, die goed voor zichzelf zorgt en opkomt. Ook al kost me dat nu nog heel veel energie.

Advertenties

Help, mijn kind maakt SLIJM!

YouTube vloggers zijn hot, zelf slijm maken is dan ook al een tijd dé rage onder kinderen.

Ook ik ontkwam niet aan de slijmfase: gewapend met een hele lijst gingen we op pad, op jacht naar slijm-ingrediënten. Volgens Dochter moest er lijm, scheerschuim (geen gel!) en lenzenvloeistof in, eventueel aangevuld met verf en of glitters.

Bij de Action aangekomen dacht ik daar wel alles te kunnen halen, maar helaas: de lijm was helemaal uitverkocht. “U wilt zeker slijm maken?” vroeg de verkoopster. “Velen anderen gingen u voor, alle lijm is uitverkocht.”

Crap. Achter ons stonden een vader en zoon al net zo beteuterd te kijken als wij: ook zij kwamen voor slijm ingrediënten.

Zeven winkels en een halve rolberoerte later – om precies te zijn drie winkels nadat mijn geduld op begon te raken – vonden we eindelijk lijm. Ik was toen al vrij ver klaar met de slijmhysterie. Nog eens drie winkels later hadden we overigens nog steeds geen lenzenvloeistof mét borax kunnen scoren. (Want zonder borax werkt het prutje blijkbaar niet).

Op de parkeerplaats – met een dochter die verdriet had omdat we geen lenzenvloeistof vonden – kwam de vader met zijn zoontje ons buiten adem achterna gerend: “Hebben jullie de lenzenvloeistof ook nog gevonden?”. Het zweet stond bij hem inmiddels al net zo dik op het voorhoofd als bij mij.

“Nee, jullie?”

“Ja!” Blij om ons te kunnen helpen vertelde hij bij welke winkel we lenzenvloeistof met borax konden vinden. “Maar opschieten hoor, want er waren er niet meer veel!”

Wat een klopjacht. Dus daar gingen we weer, bezweet en moe, met een humeur om op te schieten, up tempo het hele winkelcentrum door, op jacht naar het laatste ingrediënt.

Tien spontaan grijs geworden haren later kwamen we thuis met alle benodigdheden. Toen was het feest pas echt compleet. Eerlijk: ik snap niet hoe andere moeders dit doen: na een half uur plakte alles: de muur, de tafel, de kom, lepels, mijn kind, ik, mijn telefoon en de buurjongen. Een week later veegde ik nog slijmspetters van de muur en de deurklinken af.

Als je trouwens denkt dat het daar ophoudt, dan denk je het verkeerde. Want het slijm wordt in een plakkerig bakje bewaard, en dan wordt er nog heel veel mee gespeeld. Ik ben slijmresten tegengekomen in de bekleding van de bank, op deurklinken van toilet en badkamer. Laatst was er zelfs eentje uitgelopen op het bureau op haar kamer.

Ik dacht niet dat ik dit ooit zou zeggen, maar ik mis de fidget spinner.

Gastblog Ellen deel 2: de Vrouwelijke Pubervariant

De vrouwelijke variant wordt nooit vervelend, dwars of puberaal. Dat zijn haar eigen woorden. Ik heb ze direct vastgelegd, schriftelijk, ondertekend en in drievoud.

Het is wel waar, ze is heel gemakkelijk in de omgang. Ze snapt dat het leven een stuk prettiger is wanneer ze meewerkt. Ze gaat mee boodschappen doen, dekt zonder commentaar de tafel, en eet wat de pot schaft.

Daar zit dus een klein probleem. De mannelijke puber leeft voornamelijk van de P’s. Patat, Pizza, Pasta, Pannenkoek, en, toegegeven, Paksoistamppot. Maar de vrouwelijke variant. Zij lust dat dus allemaal niet. Ook geen appelmoes, mayonaise, alles wat nagenoeg alle kinderen lusten, dat hoeft ze niet. Zij zat als tweejarig hummeltje naar mijn asperges te kijken en vroeg: “Mama, wat zijn dat voor een stengels?” Weg asperges. Inclusief biefstuk, aardappeltjes, ham en ei.

Het is dus nooit goed, qua eten. Maar dat ligt niet aan de vrouwelijke puber.

Ze is ook inderdaad nooit heel erg vervelend. Soms dan, als je haar wakker maakt vóór 12 uur ‘s middags. Ze heeft een masterclass uitslapen gedaan. Misschien maakt dat het zo makkelijk, ze is er gewoon niet, want ze ligt tot minstens 12 uur in bed.

Ze kan ook heel goed haar broer opvoeden. Dat leidt tot discussies. Ik vraag me dan af waarom ze niet allebei perfect zijn, aangezien ze het beiden heel goed blijken te weten. Maar zelfreflectie is nog een brug te ver. Logisch ook, het zijn pas pubers. Ze beginnen wel steeds meer op echte mensen te lijken, dat wel.

Min dochter stapte vorig jaar al met een vriendin in de trein om te gaan shoppen in Venlo. Of in Maastricht. Of in Den Bosch. En natuurlijk vind ik dat stoer, maar kom op zeg. Ze is nu pas 13. Ik wil haar vervoeren in een kinderzitje achter op mijn fiets, niet zelfstandig in de trein. Ze krijgen beiden kleedgeld. Dus dan komt ze thuis, met lamme armen van alle tassen, die ze ook allemaal meesleept in de trein. Ze heeft haar eerste piercing. Dat mag vanaf 12. Ze ontdekte dat toen ze nog 11 was. Met 12 jaar en twee dagen zaten we in de tattoo shop, om een gat in haar oorschelp te laten schieten. Wanneer je mij nu een onverantwoordelijke moeder vindt, dat mogen ze vanaf 12 jaar zelf regelen, zonder toestemming van ouders. Het leek me dus verstandig met haar mee te gaan en een gedegen shop uit te zoeken, om te voorkomen dat ze zelf een breinaald in haar oor zou steken.

De vrouwelijke puber gaat wel een weekje naar lenteschool, in de meivakantie. Om wat vakken bij te spijkeren. Ze heeft namelijk nooit huiswerk. Ook nooit proefwerken. Zelfs niet in de proefwerkweek. Nooit hoeft ze iets te doen. Ze weet alles al. Ze wilt medicijnen gaan studeren, en ik zie al heel veel geld verdwijnen in een studentendispuut. Want het is een feestbeest. Ze mist geen enkel uitje, geen enkel feestje, ze is overal bij, en wanneer ze er niet bij kan zijn, dan zorgt ze wel dat het verzet wordt. Het lijkt wel een voorbeeldige puber, maar ik houd mijn hart vast voor de toekomst.

Kortom, pubers. En kleinkinderen. Niet vermoorden dus, die pubers, denk eraan. Dat is momenteel mijn mantra.

Ellen Boonstra

Wil jij ook als Gastblogger jouw blog delen met 30.000 volgers? Stuur dan je leukste blog via e-mail naar de redactie!

Mijn puber is een gamer: Gastblog door Ellen!

Er is een spreuk, die gaat als volgt: “Het krijgen van kleinkinderen is de beloning voor het niet vermoorden van je pubers”. Ik ben benieuwd of ik ooit oma word.

Want die pubers, die puberen wat af. Ik heb er twee. Een mannelijke, en een vrouwelijke variant. De mannelijke variant is een gamer.

De meest gehoorde uitspraak van hem is: “Wacht effe”. “Kom je eten?” “Wacht effe.” “Ben je klaar?” “Wacht effe.” “Ga je douchen?” “Wacht effe.” “Ruim je dat even op?” “Wacht effe”. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel wachten. Dit leidt dus tot behoorlijk wat ergernissen hier in huis. Ik snap het ook niet. Ik kondig het avondeten aan, vanaf een kwartier van te voren. Ik kondig het inmiddels al drie keer aan. En dan nog volgt steevast het antwoord….wacht effe. Want die games, die zijn van levensbelang. Fortnite speelt hij. Inclusief dansjes, tenminste, moves. Hij ging het me uitleggen, want moeders snappen niks van de jeugd van tegenwoordig. Daar zijn mijn mannelijke puber en ik het dan wèl over eens.Een online game kun je dus niet zomaar afsluiten. Want je speelt in een team. En als je offline gaat, laat je dat team in de steek, of je wordt vermoord. Uuuuh wat?? “Nee mahaaam,” (met dikke oogrol en een zucht vanuit zijn tenen), “…jouw karakter in de game wordt dan vermoord.” Ooooh… dat klinkt al minder ernstig. De uitspraak die met stip op nummer twee komt: “Ik moet hier ook alles doen”. En nee, dat zeg ik niet, maar hij! Ik ben een gescheiden moeder, de pubers zijn om de week bij mij. Ze krijgen hun natje en hun droogje op een presenteerblaadje aangeboden. Toegegeven, hier zit een stukje schuldgevoel in. Maar dat hoeven de modelpubers niet te weten. Ik werk, ik doe het huishouden, de boodschappen.. enfin, dat hoef ik jullie allemaal niet te vertellen. Doen jullie ook allemaal. Dan is de chips er niet die meneer blieft. Mag hij zelf met mijn geld naar de winkel, om de goede chips te kopen. Moet hij alles doen. Daar krijg je toch moordneigingen van? En dan de elastiekjes. Die vind ik o-ver-al. Op zijn kamer, op de badkamer, in de keuken. Overal, behalve in de prullenbak. Gelukkig is de hoeveelheid elastiekjes gehalveerd, want de vrouwelijke puber is inmiddels beugelvrij. Daarnaast moet ik elke avond vragen of hij ze in heeft, wat nooit het geval is. En deze gek brengt meneer de puber dan zijn elastiekjes… Maar toegegeven, als hij daar dan zo lekker in zijn bed ligt, met zijn pyjamaatje aan, en ik toch nog een stevige knuffel krijg, realiseer ik me dat het ondanks alles best een leuke puber is.

Ellen Boonstra

Wil jij ook eens een column schrijven als Gastblogger voor Chrisje? Stuur dan jouw leukste column naar redactiechrisje@gmail.com en wie weet, misschien verschijnt jouw gastblog wel op Chrisje.info!

 

Roompot Beach Resort: een aanrader voor gezinnen!

Afgelopen week ging ik er een paar dagen tussenuit met mijn dochter. Aangezien ik minstens een keer per jaar de zee wil bezoeken en dol ben op Zeeland, viel al snel mijn oog op een aanbieding van Roompot Beach Resort te Kamperland. Een familiecamping pal aan zee… ideaal!

Hoewel de weer app enkel regen voorspelde, hadden we daar weinig last van. De zon scheen volop en hoewel het wat fris was, was alleen al het uitzicht onbetaalbaar. Het strand letterlijk op drie minuten lopen: dat staat op mijn bucketlist voor later!

Voor slechts €140,- huurden we een stacaravan met twee slaapkamers, een badkamer met toilet en alles er op en er aan. Een kleine slaapkamer met twee eenpersoonsbedden en een grote slaapkamer met een tweepersoonsbed. Niks mis mee!

Bij aankomst was alles netjes en schoon, er stond zelfs een leuk vaasje met bloemen in het raam. Wel jammer dat we pas om drie uur in de stacaravan konden.. Deze was overigens heel ruim en compleet ingericht met o.a. televisie, kachel, radioinstallatie. De zit- en eethoek waren prima, afgezien van een ietwat schuine eettafel. 😉

’s Ochtends kregen we al vroeg bezoek: de familie Eend waggelde rustig langs alle bewoonde caravans om te kijken of er soms nog wat brood over was. Uiteraard hadden we dat 😉

Het is best een groot resort, dus huurden we op de eerste dag twee fietsen om ons verblijf en het halen van boodschappen wat gemakkelijker te maken: bovendien is het leuk om een fietstochtje te maken in deze omgeving! De fietsen waren van het merk Gazelle en hoewel het even wennen was aan alleen een terugtraprem, ging dat al snel helemaal goed.

Op het resort vind je eigenlijk alles wat je nodig hebt: een zwembad, bowlingbaan, pooltafel, een restaurant, snackbar, terras, supermarkt en genoeg speeltuinen verspreid over het resort. Ook kun je er tafeltennissen en midgetgolf spelen.

Bij elke aankoop op het resort krijg je trouwens “Koos munten”, die de kinderen kunnen inruilen voor Koos Konijn gadgets tijdens de dagelijkse kinderdisco in het centrum. Mijn dochter voelde zich daar overigens al iets te groot voor, maar goed :-).

Ook de campingplaatsen voor gewone caravans zagen er trouwens prima uit.

Een ideaal park om met je gezin even te ontsnappen uit de sleur van alledag dus.

En als je echt geld over hebt, kun je een van de luxe beach houses huren die pal aan zee liggen!

Al met al een echte aanrader voor een vakantie in eigen land met het gezin!