Alle berichten door chrisje

Schrijfster, columnist, ghostwriter, opiniemaker

Wie dit leest moet iets doen!

Tikkie, jij bent hem!

Hallo!

Je leest dit artikel, omdat je uitgenodigd bent voor een spelletje. Ja, je leest het goed: een spelletje! Ik, Chrisje, nodig jou – en iedereen om je heen – uit om mee te doen. 

img_2780
“Smartphones worden steeds slimmer en slanker, in tegenstelling tot hun eigenaren.”

Grote kans dat je dit artikel op je mobiele telefoon leest. We raken immers behoorlijk verslaafd aan onze smartphones. Onderzoeksresultaten  liegen er niet om. Tegelijkertijd loopt het aantal burn-outs en depressies onder alle leeftijdsgroepen op.

Meer stress, depressie, burn-outs en overgewicht: we worden letterlijk ziek van onze telefoons. Tijd voor actie!

Ik start hierbij de spel-actie: Wie dit leest moet iets doen (hashtag #wieditleest).

En jij mag meedoen!

Hoe werkt deze actie? 

Het is een leuk spel, met hele simpele spelregels. Je komt er zelf van in actie én je maakt ook nog een positief verschil in het leven van de mensen in je omgeving: win-win dus!

play-fun-blocks-block-591652
De spelregels zijn simpel!

De vier Spelregels: 

  1. Zodra je dit gelezen hebt, ga je direct een actie ondernemen.Dat mag van alles zijn: als je maar actief bent! Denk aan een wandeling, een bordspel, iets schoonmaken of opruimen, shoppen, je nagels lakken, touwtje springen, stofzuigen of gaan sporten.
    1. Vervolgens maak je een foto van je activiteit (of je laat iemand anders een foto maken), plaatst deze onder het Facebook bericht
    2. Je tagt meteen je vrienden, vriendinnen of familieleden. Hierbij schrijf je alleen: “Jij bent aan de beurt! Lees dit artikel.”
    3. Deze persoon is dan aan de beurt om in actie te komen, en doet hetzelfde!
       

    Heel veel succes en vooral plezier! Ik ben benieuwd naar je actieve foto!img_2712-2

    Groetjes,

    Chrisje

    Advertenties

    Interview met Trendwatcher Lieke Lamb

    27751709_1996612403688422_2558537857180198047_n
    Trendwatcher Lieke Lamb voor RTL nieuws

    Ik sprak met Nederlands bekendste Trendwatcher: Lieke Lamb. Een veelzijdige vrouw: spreker, trendwatcher, radiobekendheid, columnist en mede-eigenaar van het bedrijf Trendwatcher.com, dat zij samen met haar man Richard runt. Daarbij is ze moeder van vier kinderen en hoofdredacteur van de websites www.balancebabes.com en mama.nl. Geboren in Rotterdam in 1973, werkend en wonend met Richard en hun vier kinderen in Wassenaar. Een getalenteerde zakenvrouw met een neus voor trends, maatschappij en technologie. 

    Je bent een veel gevraagd spreker. Hoe verliep jouw weg naar het podium?

    “In de begin periode van ons bedrijf ging ik zelf het podium niet op. Ik vond dat niets voor mij. Er kwamen echter steeds meer aanvragen binnen voor lezingen over vrouwenzaken, waarop ik besloot het toch te doen. Mijn eerste lezing was meteen een grote: een zaal vol vrouwelijke CEO’s; de lezing moest bovendien in het Engels gegeven worden. Een echte sprong in het diepe dus, ontzettend spannend om te doen. Richard heeft me hier vanuit zijn ervaring in begeleid; ik heb er geen trainingen voor gevolgd. Na een heleboel lezingen te hebben gegeven over vrouwenzaken zoals het glazen plafond, ben ik ook langzaam steeds meer lezingen gaan geven met een technische achtergrond: ook over zaken waarmee ik vanuit mijn andere werkzaamheden (bijvoorbeeld adviestrajecten) te maken had.  Richard heeft aan de TU Delft gestudeerd: hij heeft van huis uit die technische achtergrond. Ik ben veel praktischer ingesteld en maak de vertaalslag naar de maatschappij: wat betekenen al deze ontwikkelingen voor het dagelijks leven? Hoe passen we de nieuwe technologieën toe?”
    img_4705

    Hoe heeft jullie bedrijf zich ontwikkeld?

    “Als bedrijf zijn we snel gegroeid maar tegelijkertijd ook bewust klein gebleven. Er deden zich mooie kansen voor om ons bedrijf groter te maken, met een groter pand en personeel. Toch hebben we hier niet voor gekozen, ook vanwege onze vier kinderen. Ik ben naast zakenvrouw ook echt een familiemens. Mijn gezin staat voor mij altijd op één. Ik heb regelmatig nee gezegd tegen mooie carrière kansen. Ik zou dan zo veel in het buitenland moeten verblijven dat ik mijn kinderen amper zou zien. Dit was voor mij geen optie. Richard liet me hier overigens geheel vrij in: hij support alles wat ik wil doen.

    16105560_1552721784744155_8533150096816045241_n
    Lieke bij Omroep Max

    Je gezin staat dus echt altijd op nummer één.

    “Absoluut. Onze oudste dochter valt bijvoorbeeld buiten het onderwijssysteem. Wij hebben er een tijd voor gekozen haar toch zelf vanuit thuis  te gaan scholen. Dit jaar doet zij eindexamen aan het VMBO. Dat we haar op deze manier kunnen begeleiden kostte weliswaar veel tijd, maar ik zou het allemaal exact zo overdoen. Vanuit deze ervaring heb ik overigens ook de drive gevonden om het onderwijssysteem te wijzen op mogelijke verbeteringen. We moeten er voor vechten om kinderen die hun eigen manier van leren hebben, toch te laten leren.” 

    14947892_1461215817228086_5988439113813996392_n

    Samen wonen én werken. Is dat niet lastig? 

    “Toen Richard en ik elkaar leerden kennen was hij al bezig met het oprichten van een eigen bedrijf, ik ben er dus vanuit mijn studententijd direct in mee gegroeid. We gingen samenwonen vlakbij een bedrijventerrein, waar we letterlijk briefjes in de brievenbus stopten van bedrijven, met de mededeling dat ze een website moesten hebben en dat wij die konden maken. Achteraf zo leuk om aan terug te denken! Richard en ik werken goed samen, onze huiskamer is ingericht in een L-vorm, waarbij de punt van de L met een glazen deur is afgescheiden: daarin zit onze werk-cockpit zoals we deze altijd noemen. Hierin werken wij samen. We weten altijd precies met welke projecten de ander bezig is, we vullen elkaar goed aan. Richard geeft me alle ruimte om te groeien. Ook met het betreden van het podium voor lezingen heeft hij me altijd gestimuleerd en gemotiveerd. Hij is dan heel trots. Ik heb geen trainingen gevolgd in het geven van lezingen, maar voordat ik het podium zelf betrad had ik wel al talloze lezingen bijgewoond en geanalyseerd, van Richard en andere sprekers. Toch is het dan weer anders om het zelf te gaan doen! Op een podium staan is confronterend; je kunt last krijgen van je eigen onzekerheden. Ik ben over die onzekerheid heen gegroeid, enerzijds door het opbouwen van steeds meer expertise en kennis, maar ook door het simpelweg te blijven doen. Wat mij in het begin hielp, was doen alsof ik een actrice was die speelde dat ze een spreker was met jarenlange ervaring. Klinkt gek, maar dat werkte onwijs goed.”

    22688887_1866740123342318_2409836117543477088_n - kopie

    Wat is jouw grootste talent?

    “Met humor kort en krachtig informatie overbrengen. Daarnaast ben ik goed in het toepassen van de informatie op de luisteraar. Ik weet snel voor welk publiek ik spreek, wie mijn doelgroep is. Ik praat gemakkelijk, dat helpt. Ik zet de boodschap altijd duidelijk neer met concrete voorbeelden.”

    Je bent van heel veel markten thuis en doet ontzettend veel. Als je vanaf vandaag nog maar één ding mocht blijven doen, wat zou dat dan zijn?

    In het leven: Mijn kinderen begeleiden. Op werkgebied: Spreker zijn. Televisie maken is heel leuk maar ook eng: voor een zaal staan is veel fijner dan ik vroeger ooit zou hebben gedacht. De energie die je direct uit de zaal krijgt, de interactie met het publiek en daarop inspelen. Dat blijft uitdagend, ontzettend leuk en leerzaam. Een zaal meekrijgen geeft elke keer weer een enorme kick.”

    Je richt je in je werk ook op trends rondom de feminisering van de maatschappij. Waar moeten we dan aan denken?

    “Ik heb ontzettend veel lezingen gegeven over feminisering: lezingen over het glazen plafond en de work life balance. In eerste instantie was ik niet zo geëmancipeerd: ik was bijvoorbeeld de eerste van mijn vriendinnen die trouwde, ik nam Richards achternaam aan en startte als eerste met een gezin. Wel had ik een geëmancipeerde familie. Een van mijn tantes was zelfs een van de eerste gynaecologen in Nederland. Mijn moeder hamerde er ook altijd op dat vrouwen hun eigen broek moesten kunnen ophouden: mijn zus ging dan ook medicijnen studeren en werd huisarts. In de loop der jaren ben ik gegroeid in mijn emancipatie; door de lezingen die ik bijwoonde én zelf gaf, ging ik steeds meer nadenken over feminisering. Ik vind het belangrijk om onderwerpen bespreekbaar te blijven maken. Ik ben daar ook ontzettend mee aan de slag gegaan in de periode dat ik lezingen over deze onderwerpen gaf en heb een enorme liefde voor vrouwen vanuit de historie die iets groots hebben gepresteerd. Deze voorbeelden gebruikte ik dan ook in mijn lezingen. De maatschappij richt zich op een bepaalde manier in; ik vind het dan interessant om te kijken naar of iets heel gefeminiseerd of juist heel onderdanig is? Waar ligt de grens?”

    23905636_1907024252647238_3138319992146646327_nWat is jullie toekomstvisie?

    “Elk jaar geven wij een trendverwachting uit (gratis te downloaden op Trends2018.nl) waarin we ontwikkelingen samenvatten en op papier zetten. Richard en ik worden vaak geleefd door ons bedrijf en gezin. Eigenlijk willen we graag voor ons eigen bedrijf eens een heidag organiseren om met zijn tweeën onze toekomstvisie ook helder in kaart te brengen, maar het komt er tot nu toe nog niet van. Van de andere kant zijn we allebei ook erg flexibel en blij met hoe goed we kunnen inspelen op de behoefte vanuit de markt. Daar ligt ook onze kracht: we kijken wat er op ons pad komt. Zo vond ik het bijvoorbeeld fantastisch toen ik  politici mocht onderwijzen over wat er op technologisch gebied gebeurt: dit was echt onwijs gaaf om te doen en leverde weer een bak aan kennis en ervaring op. Onze manier van werken in combinatie met dat we klein zijn gebleven, maakt ons erg flexibel en snel. 

    Die flexibiliteit past dus echt bij je bedrijf.

    “Absoluut. Ook op persoonlijk vlak bleken we overigens enorm flexibel te zijn:  Vorig jaar hadden we een grote brand in ons huis, waardoor we acht maanden lang met ons gezin en bedrijf in andere huizen moesten bivakkeren. We hebben in die periode echt per dag geleefd. We moesten wel: iedere dag was het weer afwachten of het huis waar we in woonden nog wel beschikbaar zou zijn. Het was lange tijd ook maar afwachten wanneer ons eigen huis weer bewoonbaar zou zijn. Mijn kracht is om daar dan ook weer iets leerzaams uit halen. Ik vond het een waardevolle ervaring om mee te maken. Ik heb Syrische mensen Nederlandse les gegeven, die alles achter hadden moeten laten. Pas toen ons eigen huis in brand vloog, we onze eigen spullen kwijt waren, voelde ik zelf hoe je blijkbaar dus toch hecht aan je huis en spullen. Hier heb ik heel veel met de Syrische mensen over gepraat: zij lieten niet alleen hun huis achter, maar maakten daarbij natuurlijk ook nog verschrikkelijke dingen mee. Het relativeert je eigen situatie.”

    Wat kunnen we nog verwachten? 

    “We zijn momenteel bezig met de opstart van www.Trendwatcher.TV, omdat we zien dat veel kleine bedrijven zoeken naar een uitlaatklep in de media om zich te uiten. We willen via een eigen kanaal, Trendwatcher TV, bedrijven de kans geven om hun verhaal te doen.”

    Voor meer informatie over Lieke en haar werk kun je terecht op haar website, www.liekelamb.nl

    De Vooruitgang Eindhoven: bijna 24/7 genieten!

    Ik ben de afgelopen jaren twee keer in Eindhoven geweest met vriendinnen: met de gezellige markt, vele eet- en uitgaansgelegenheden is er altijd wel iets leuks te doen.

    Maar gedurende mijn twee bezoeken aan deze gezellige én grootste Brabantse stad viel me op dat er op de markt een gelegenheid is waar je bijna vierentwintig uur per dag terecht kunt voor wat je maar wilt: De Vooruitgang.

    En met wat je maar wilt bedoel ik wat de gemiddelde toerist maar wilt:

    • Ontbijt
    • Lunch
    • Avondeten
    • Terras
    • Loungen
    • Stappen

    In het weekend kun je er van 10.00 tot 03.00 terecht voor al het hierboven genoemde.

    Het terras is al erg gezellig met een mooi uitzicht op de markt, maar als je naar binnen gaat blaast het interieur je wel van je sokken.

    Het is van binnen op zijn zachtst gezegd ontzettend groot, maar toch nog steeds heel gezellig ingericht. De bediening is bovendien erg vriendelijk en professioneel.

    Het eten dat – zonder lang te wachten – de keuken uit komt is overigens ook aan te raden: of je nu een salade wilt eten, een uitsmijter, nacho’s of een uitgebreid avondmaal: alles is meer dan smakelijk.

    In de avonduren worden de tafels aan de kant gezet en wordt plaats gemaakt om te dansen: de DJ staat naast de bar paraat. Zelfs tijdens de drukste uren hoef je aan de bar niet langer dan nodig te wachten op je drankje.

    De Vooruitgang heeft wat mij betreft alle ingrediënten van een succesvolle uitgaansgelegenheid, het personeel dat daarbij past en er heerst een sfeer waardoor je vanzelf weer terug wilt komen.

    Bezoek hier de Facebook pagina van De Vooruitgang.

    Whatsapp versus Telegram: welke app is fijner?

    Voor chatten gebruik ik twee apps: Whatsapp en Telegram. De meeste mensen gebruiken Whatsapp, maar persoonlijk vind ik Telegram veel fijner.

    De opties van Telegram zijn bovendien uitgebreider: zo kun je in deze app werken met usernames, niet alleen spraakberichten maar ook videoberichten sturen (met geluid) en geheime chats gebruiken. Ook zijn er meer smiley soorten die je kunt gebruiken.

    Wel heb ik gemerkt dat Telegram “zich vaker ophangt” dan Whatsapp.

    Ik ben wel benieuwd: Welke app gebruiken jullie het liefst? En waarom? Laat het me weten in een reactie!

    💋💋💋

    Chrisje

    Waarom mannen vrouwen niet begrijpen

    Sorry dames, maar ik snap wel waarom mannen vrouwen soms niet begrijpen. Mannen zijn over het algemeen wat rationeler ingesteld en vinden duidelijkheid prettig. Zeg nou zelf: Een demonstratief geplaatste toiletrol op de trap is toch vooral leuk om overheen te springen?

    Mannen willen gewoon dat vrouwen duidelijk zijn. Duidelijke vragen stellen. Dan zeggen zij daar ja of nee op. Niet zo moeilijk, toch?
    En wat doen wij vrouwen?
    Wij stellen geen duidelijke vragen. Wij geven HINTS.

    We gaan op de bank zitten, het ene been over het andere, wiebelen onrustig heen en weer. En we zuchten. We zuchten wat af. We zuchten net zo lang en net zo hard, totdat de man wel moet opkijken van zijn gadget.

    Dan vraagt de man, terwijl zijn laatste Angry Bird door de lucht vliegt: “Is er iets?”
    Als we het echt op onze heupen hebben, zeggen we dan eerst: “Nee, er is niks, hoor.” met bijbehorende pruillip en blik richting parketvloer of nagels.

    De man denkt dan: Mooi. Er is niks. En katapulteert vrolijk weer een vogel op zijn touchscreen. Ondertussen ontploffen wij bijna, want natúúrlijk is er wel iets, ziet hij dat dan niet?

    Nee, dat ziet hij niet.
    Hij werd gestoord omdat we wat harder ademden, maar toen hij ons vroeg of er iets was, zeiden wij nee. Daarmee is de kous af.
    En natuurlijk is die kous niet af.
    We HINTEN. We hopen dat hij onze lichaamstaal leest, dat hij in de oeverloze diepte van onze ogen kijkt en zegt “Schat, lieverd, ik zíe aan je dat er iets is, hoe kan ik je dag op empatische wijze weer goed maken?”

    Maar dat doet hij meestal niet. Niet omdat hij niet wil: hij is zich gewoon van geen kwaad bewust. En dat Kwaad, waar hij zich niet van bewust is, zit naast hem op de bank, te wiebelen met haar pumps. Het wordt steeds kwader. Als we dan nog niet snappen hoe mannen communiceren, zuchten we nog eens heel diep, staan we demonstratief op, lopen we – onze hakken in het parket borend –  naar de keuken, waar we luidruchtig de vaatwasser gaan staan in- of uitruimen. Daarbij laten we pannen extra hard in de kast kledderen, kijken we van hoe ver af we het bestek in de besteklade kunnen mikken, en als we écht irritant zijn – en dat zijn we soms – mompelen we ook nog wat binnensmonds, net hard genoeg dat hij het kan horen, maar te zacht om te verstaan.

    Soms schrikt de man dan op van zijn Angry Birds spelletje, door zijn eigen vleesgeworden angry bird, die in de keuken smijt met pasta-tangen en bakjes. Hij denkt dan, huh, er was toch niks, waarom is ze dan zo luidruchtig bezig? en krabt zich eens achter zijn oor. Als hij niet al te bang aangelegd is voor lichamelijk letsel, brengt hij zijn gadget in veiligheid en durft hij de keuken in te komen lopen om te vragen of het gaat.

    En dan, nou, dan is het prijs.
    De man staat niets vermoedend te kijken terwijl de tsunami achter hem opdoemt en losbreekt. Een stortvloed van verwijten, die zich uren, dagen, weken, of zelfs jarenlang hebben opgehoopt, wordt in één keer op die arme kerel losgelaten. “Natuurlijk gaat het niet!” schalt het door de keuken, gevolgd door een stroom van verwijten, meestal opgebouwd in de loop van de dag – en als we het echt op onze heupen hebben, zit in de stroom van verwijten nog een aantal verwijten van vorige week, vorige maand, die ene keer dat hij flirtte in de Efteling, of een oude koe van tien jaar geleden.

    De man vraagt zich af waar dit alles in godsnaam vandaan komt, en hoe het kan dat zijn anders toch best lieve en redelijke vrouw nu door de keuken raast als een oververhitte vrouwelijke Donald Trump. Hij snapt niet waar ze het vandaan haalt, al die verwijten, en wat hij in vredesnaam misdaan heeft. Bovendien had hij bijna level 32 van Angry Birds gehaald, en dat wil hij eigenlijk graag af gaan maken.

    Maar de vrouw interesseert zich niet voor zijn gadget of vogels; zij weet weet wél wat hij misdaan heeft. Ze zal het hem eens haarfijn uitleggen, nu ze toch bezig is. Aan het einde van zo’n tsunami – die opvallend vaak voorkomen tijdens de hormonale, maandelijkse death wish dagen – laat ze de man verbouwereerd achter, terwijl ze haar heus gaat snuiten op het toilet, en vraagt hij zich af hoe zijn leven er uit zal zien als vrijgezel. De vrouw echter, is de tsunami kwijt, voelt zich wellicht ook een tikkeltje schuldig, want zo kwaad had ze het nou ook weer niet bedoeld.

    Mannen zeggen meestal direct wat hen dwars zit. Ik vind dat heerlijk.
    Vrouwen zijn daar soms een beetje jaloers op. Want de hele week rondlopen met zo’n opgebouwde tsunami van in je buik, dat is niet fijn hoor. Dat blijft borrelen, en ten slotte, tja, dan moet-ie er uit. De vraag is alleen wanneer. Vrouwen spelen fervent hints met mannen, maar het spelletje wordt nooit echt begrepen aan de andere kant.
    Als wij zeggen “Pffff, de zolder moet weer eens opgeruimd worden.” denken mannen “Daar heeft ze gelijk in.” en hij gaat verder met zijn denkbeeldige vechtscène in Modern Warfare.

    Hij gaat echter op geen enkele wijze er van uit dat wij daar mee bedoelen “JIJ moet de zolder weer eens opruimen. En met weer eens bedoel ik NU.” Aangezien we geen vraagteken achter de zin zetten, voelt hij zich in het geheel niet aangesproken. En als we heel eerlijk zijn, is dat ook niet zo gek. Want als we willen dat hij iets doet, waarom vrágen we het dan niet gewoon? Hij denkt dat we gewoon een feit constateren. En mannen zijn de flauwste niet: dat mag!

    Enfin. Om een lang verhaal niet nog langer te maken, snap ik dus wel, dat mannen ons soms niet begrijpen. Godzijdank kunnen we ondanks alle emancipatie toch nog best lief zijn, die andere 28 dagen van de maand. Genoeg tijd voor de man om weer op te laden en de vrouw om verwijten te verzamelen voor de volgende keer.

    Verslag van De Luizenmoeder, aflevering 4: Laat ze maar glanzen!

    Voor Luizenmoeders en andere wezens die de laatste aflevering van De Luizenmoeder gemist hebben, hier de samenvatting:

    De nieuwe snuffelstagiaire, Bobby, mag de hele dag meelopen met de directeur. Want, zoals Anton zelf zegt: Kinderen zijn ruwe diamanten die we mogen slijpen tot blinkende, glimmende kanjers. Bobby hangt letterlijk aan zijn lippen, maar met haar neus valt ze in de boter, want: de tienminutengesprekken zijn vanavond! Anton regelt zelfs, als de glanzende kanjer die hij is, met haar thuisfront dat ze tot ruim na haar bedtijd mag blijven vandaag, zodat Bobby mee mag genieten van de allernieuwste onderwijsmethode: de glansmethode. Zo kan hij haar de hele dag laten meegenieten van al zijn zorgvuldig opgebouwde, oeverloze kennis en ervaring. En als kers op de taart natuurlijk van zijn geweldige people skills.

    luizenmoederLief-en-leedpotje
    Ondertussen wordt op het schoolplein druk geroddeld over het lief-en-leedpotje. Terwijl ze dat absoluut niet wil, wordt Hannah verantwoordelijk gemaakt voor dit potje. Terwijl Anton snuffelBobby de nieuwe glansmethode aan elkaar laat nieten terwijl ze over de tafel heen bukt, kijkt hij toe vanuit zijn stoel en praat hij haar bij over hoe jong hij innerlijk nog is. Juf Ank verstoort op brute wijze de ontluikende romance door snuffelBobby te attenderen op haar eigen truitje. Als Juf Ank de glansmethode weigert te gebruiken, ontsnapt snuffelBobby uit het kantoor van Anton.

    Scheiding in het klaslokaal
    De ouderraad maakt zich ondertussen vreselijk onnodig druk om futiliteiten rondom de tienminutengesprekkenavond. Juf Ank krijgt privé bezoek op haar werk; haar echtgenoot – Bert – komt haar vlak voor het begin van de schooldag vertellen dat hij haar niet meer wil. Wat hij wel wil, is werken aan zichzelf. Zonder haar. Juf Ank sterft een beetje af van binnen, terwijl de ouders versteld staan van het feit dat juf Ank überhaupt een man heeft. Met priemende ogen in haar rug bespreekt juf Ank haar huwelijksproblemen, seconden voor de klas vol zal stromen met glanzende, blinkende kanjers. Terwijl haar echtgenoot af taait en juf Ank van binnen nog een beetje meer afsterft, heet ze de kinderen welkom met haar welkomstliedje. “Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent…”

    SnuffelBobby
    Anton zoekt achter zijn geslachtsdeel aan naarstig naar snuffelBobby, zodat hij haar nog meer imponeren met zijn oeverloze kennis. Ondertussen probeert hij Nancy af te schudden, die er over klaagt dat niet iedereen luistert als zij mensen haar wil de strot af probeert te duwen. Hannah komt haast niet weg van het schoolplein, terwijl ze uitgehoord wordt over de nieuwe vriendin van haar ex, die vanavond plots ook bij het tienminutengesprek aanwezig zal zijn. Anton vindt ondertussen zijn Bobby weer terug: ze heeft zich inmiddels helemaal verdiept in de glansmethode! In snuffelBobby vindt Anton eindelijk wat hij verdient: een aanbiddende stagiaire die hem wel nog aanbidt en die bovendien zijn nieuwe methode wel serieus neemt, terwijl hij dat laatste stiekem bij haar wil doen.

    Empathie
    Hannah wordt ondertussen verder bedolven onder ongevraagde empathie op het schoolplein, omdat iedereen al heeft gehoord dat de nieuwe vriendin van haar ex mee komt vanavond. Anton vertelt snuffelBobby in een intiem één op één gesprek dat ze mag Glanzen. “Glans maar,” zegt hij bemoedigend, waarna snuffelBobby zichzelf op hem werpt, omdat ze zich logischerwijs niet langer kon beheersen. Gelukkig wordt deze pijnlijke integriteitskwestie net op tijd in de kiem gesmoord: Volkert komt binnen. SnuffelBobby is er helemaal stuk van, maar Anton lost dit op subtiele wijze op door haar schouder half uit de kom te slaan in een poging om haar gerust te stellen. Als Anton handig door Volkert gechanteerd wordt tot het afwijken van de traditie, wordt besloten dat er dit keer een bar en live muziek zullen zijn tijdens de tienminutengesprekkenavond, verklaart hij dit aan de ouderraad door te vertellen hoe belangrijk hij gezelligheid vindt op school.

    Bipolair en de eierwekker
    Tijdens de tienminutengesprekken vertelt een moeder in tranen over haar bipolaire stoornis en eenzaamheid. Dit is natuurlijk een ideaal moment voor Anton om indruk te maken met zijn glansmethode. Op ongepaste wijze neemt hij het gesprek over, door moeder te stimuleren om te glanzen. Helaas krijgt deze huilende moeder niet lang de kans om lang te glanzen, want na een minuut gaat de eierwekker al. De tijd is om! SnuffelBobby begint zich langzaam af te vragen in wat voor situatie ze terecht gekomen: de glans begint al wat van Anton af te gaan.

    Held juf Ank
    Hannah gaat met frisse tegenzin rond met het lief en leed potje, waarbij ze onverwacht veel geld ophaalt, omdat iedereen haar zielig vindt. Terwijl ze dit doet, verschijnen achter haar de Ex en zijn nieuwe Liefste ten tonele. De ouders nemen het unaniem voor Hannah op. Tijdens het volgende tienminutengesprek dat Anton voert, samen met zijn snuffelBobby, komt hij er na veel te veel privé gegevens te hebben gedeeld achter dat het niet over het kind van die vader gaat. Over het echte kind kan echter niet meer gesproken worden, want de eierwekker gaat. De tijd is om!
    Juf Ank houdt het tienminutengesprek met Hannah en haar Ex-met-nieuwe-Liefde. Als de Ex wat dingen vertelt over Floor (dus niet Floortje, nee, Floor), neemt juf Ank het voor Hannah op, door Ex er op te wijzen dat Floor misschien wel ander gedrag laat zien omdat ze bang is om voor een tweede keer haar vader te verliezen. Terwijl haar ogen vuur spuwen, vertelt juf Ank aan Ex dat Floor misschien wel zo lief doet, omdat haar vader een nieuwe vriendin heeft en wil doen alsof alles goed gaat, omdat hij zich niet schuldig wilt voelen. Hannah blijft verbaasd achter, terwijl Ex afdruipt met zijn verbouwereerde nieuwe liefde.
    Juf Ank sterft nog steeds een beetje van binnen, tussen de gesprekken door.

    Eind goed, al goed
    SnuffelBobby sluit haar snuffelstage verrassend genoeg af met een acht, of nee, toch een negen! Ze is kei-trots op haar prestatie, en bovendien blij met de vele mensen die haar vandaag gecomplimenteerd hebben om haar strakke truitje. Door de aanwezigheid van een bar en de overall compleet andere aanpak van de tienminutengesprekkenavond, is er een flink rommeltje ontstaan, maar dat is niet erg: Volkert besluit dat Anton dit wel kan opruimen. Dit wil Anton natuurlijk niet, maar het moet, omdat Volkert hem chanteert nadat hij hem betrapte met zijn op verkeerde plekken snuffelende stagiaire.
    Hannah vindt ten slotte een goede bestemming voor het lief en leed potje: juf Ank. Met een bos bloemen en een fles wijn bedankt ze juf Ank voor haar moedige actie.

    img_3512Volgende week: Sinterklaas wordt aangepast tot Winterklaas!

    Zorgvuldig voor u samengevat door: Chrisje. 

    2B06A40F-3780-4EE8-9FAF-B8051E1A6025

    Zo herken je een manipulator

    Manipumanipulatorleren. Het gebeurt zo slinks, dat je het vaak niet eens in de gaten hebt. Daarbij heb je het vaak pas door als het te laat is: Mensen die graag en veel manipuleren  pikken jou er uit in een ruimte vol mensen. Daar hoef je overigens geen woord voor te zeggen: Je hulpvaardige, zorgzame en vriendelijke uitstraling hebben daar waarschijnlijk al voor gezorgd voordat jij hallo zegt.

    Iedereen manipuleert wel eens. Iedereen liegt ook wel eens. Maar waar een weldenkend mens last krijgt van zijn of haar geweten als dit te ver gaat, gaat een echte manipulator onverstoorbaar door. Als je niet op let, vreet het jouw energie weg, net zolang totdat deze op is of je het door krijgt.

    Manipulators kom je overal tegen: dat kan op je school, werk of in je privé situatie zijn. Ze kunnen bovendien gemakkelijk diverse gedaantes aannemen: lief en charmant, maar ook verwijtend of zelfs boos: dit hangt af van wat men precies van jou gedaan wil krijgen én hoe ze dat het best denken te bereiken. Waar manipulators in uitblinken, is het uitbuiten van situaties en mensen. Meestal smeren ze je veelvuldig stroop om de mond en word je op handen gedragen: ze willen immers iets van je.

    Jij hebt iets wat zij willen, dus zetten ze een uitgebreid charme offensief in.

    Dit doen ze net zo lang als nodig is. Net zo lang totdat het werkt. Doorzie je dit niet tijdig, dan heb je een groot probleem. Plotseling kun je jezelf in een situatie bevinden waar je uit jezelf nooit in zou zijn gestapt. Vaak heb je het echter pas door als het al te laat is. Het herkennen van manipulatie is daarom ontzettend belangrijk, vooral voor hulpvaardige, empathische mensen met een groot hart.

    We kennen ze allemaal wel: energiezuigers. Mensen die continu van hun probleem jouw probleem proberen te maken. Dit kunnen ze overigens ook onbewust doen: vaak is het een gedragspatroon dat ingesleten is omdat het ooit bleek te werken. 

    Manipulatoren maken van hun probleem jouw probleem met verschillende redenen:

    • De manipulator wil jouw aandacht, dus bedenkt hij een probleem, zodat jij dat op kan lossen. Als je dit vaak meemaakt, spreekt de manipulator jou aan op jouw hulpvaardigheid en empathie. Overkomt dit jou, dan is het goed om in gedachten te houden dat volwassen mensen stuk voor stuk verantwoordelijk zijn voor hun eigen problemen. Natuurlijk kun je mensen wel eens met iets helpen. Maar als iemand problemen op jou af blijft vuren met de verwachting dat jij het voor hem oplost, heb je vaak te maken met een manipulator. In dat geval kun je best even adviseren, maar je hoeft helemaal niets op te lossen: het is immers niet jouw probleem. Je kunt betrokkenheid tonen, en toch de verantwoordelijkheid daar laten liggen waar die thuis hoort.
    • Hij wil dat je iets voor hem doet, dus vertelt hij jou hoe ontzettend goed jij bent in juist dat ene ding, en hoe slecht hij er in is…. dus… zou jij dit misschien willen doen? Als dit eenmalig gebeurt, is er vaak niets aan de hand. Maar als je dit met één persoon wel erg vaak meemaakt, heb je meestal te maken met een manipulator die jouw ego streelt om te krijgen wat hij wil:
      • dat jij zijn werk voor hem doet,
      • dat jij zijn probleem oplost (zie punt 1) of
      • dat hij zijn zin krijgt.

    Hij maakt daarbij dankbaar gebruik van jouw inlevingsvermogen en streelt tegelijkertijd je ego zodanig, dat het moeilijk wordt om nog nee te zeggen. Toch is nee zeggen altijd een optie. Dit kan ook in de vorm van een spiegeltechniek: “Goh, dat klopt, ik ben daar inderdaad goed in. Maar ik weet zeker dat het jou ook gaat lukken. Ik heb het mezelf immers ook geleerd door te oefenen.” En hop, zo leg je de bal weer terug. Jij bent immers (zie punt 1) alleen verantwoordelijk voor jouw eigen leven en jouw eigen verantwoordelijkheden.

    Als je merkt dat je vaak het werk van anderen op aan het knappen bent of dat problemen jouw kant uit geschoven worden, heb je waarschijnlijk te maken met mensen die donders goed weten hoe lief en zorgzaam jij bent, en daar dankbaar gebruik (of misbruik) van maken.

    Een simpele truc om te testen of je met een manipulator te maken hebt?
    Los eens een paar weken geen enkel probleem meer voor hem op. Hoor je na een paar weken steeds minder? Dan heeft de manipulator waarschijnlijk gemerkt dat hij bij jou geen antwoord meer krijgt en al een nieuw slachtoffer gevonden, die er wel nog intrapt.

     

    Hoe goed kun jij tegen kritiek?

    Kritiek: we geven het graag, maar kritiek krijgen, dat is vaak een heel ander verhaal.

    Overal waar je komt kun je kritiek krijgen: thuis, van je partner, op je werk, of zelfs van vreemden in het openbaar. Kritiek krijgen kan een vervelend gevoel oproepen: met name als deze niet zo prettig gebracht wordt.

    Jezelf ontwikkelen

    Toch is het goed leren ontvangen van kritiek een manier om jezelf positief te ontwikkelen. Niet alle kritiek is terecht; het is dan ook goed om kritisch (haha) te bepalen van wie je kritiek wil ontvangen.

    Herhaalde kritiek

    Als je bepaalde kritiek meerdere keren te horen krijgt, bijvoorbeeld dat je slecht luistert, dan is dit vaak een teken dat je daar bijvoorbeeld toch beter wel naar kunt luisteren.

    Dat doe ik helemaal niet!

    Veel mensen zijn geneigd bij het ontvangen van kritiek meteen in de verdediging te gaan. Dit is een menselijke, maar emotionele reactie op het gevoel dat je aangevallen wordt. Het is goed om je op zo’n momenten af te vragen:

    1. Word ik echt aangevallen?
    2. Zit er een kern van waarheid in de kritiek die ik krijg?
    3. Reageer ik nu op een redelijke manier of vanuit emoties?

    Koop tijd

    Weet je niet goed wat je aan moet met de ontvangen kritiek? Dat is helemaal niet erg. Bedank je gesprekspartner voor zijn eerlijkheid en geef aan dat je even wilt nadenken over wat je te horen hebt gekregen. Zo voorkom je dat je vanuit een emotie over-reageert en kun je er op een rustig moment even over nadenken.

    Je hoeft niet altijd direct te reageren.

    Oneens?

    Zo veel mensen, zo veel meningen. Ben je het – ook na een moment van reflectie – oneens met de ontvangen kritiek? Je kunt er dan voor kiezen om de ontvangen kritiek naast je neer te leggen, of om de kritiek gever aan te spreken om desgewenst te onderbouwen waarom jij het oneens bent. Vraag je hierbij wel af, of je eerlijk en neutraal naar jezelf gekeken hebt: dit is namelijk heel moeilijk voor mensen; hun eigen gedrag objectief beoordelen. Vraag als je daar behoefte aan hebt de verzender om nadere toelichting. Misschien berust de kritiek wel op een misverstand, dat je gemakkelijk uit de weg kunt helpen.

    Onterechte kritiek

    Soms is kritiek echt onterecht. Sommige mensen zijn geneigd veel kritiek te gaan uiten op mensen met eigenschappen die hun jaloezie opwekken, of die gedrag vertonen dat ze zelf benijden. Als je merkt dat iemand vooral kritiek geeft om het kritiek geven, kun je wederom de kritiek naast je neerleggen, of zelf kritisch doorvragen bij de verzender wat nu precies het probleem is. Hoe ga jij om met kritiek? Geef je zelf veel kritiek aan anderen? Reageer jij verdedigend vanuit emotie op ontvangen kritiek? Laat het weten in een reactie!

    Ik werd gepest: Geef meer positieve aandacht aan pestende kinderen!

    pestenIk werd als kind gepest. Jaren lang. Op de basisschool.

    Wat dit met me deed als kind, is moeilijk te beschrijven: het is ook lastig uit te leggen aan iemand die nooit gepest werd. Structureel gepest worden zorgt er voor dat je je als kind (of volwassene) nooit helemaal veilig voelt in je omgeving, waar je vijf dagen per week verblijft.

    Alsof je verplicht wordt vijf dagen per week de hele dag een dreiging te voelen. Wanneer begint het weer? Ben ik wel veilig in de pauze? Wat gaan ze nu weer doen? Je voelt je ongemakkelijk, ongewild, intens ongelukkig en in het beste geval niet welkom in je omgeving. Pesten maakt heel wat kapot, en als het tijdens je jeugd gebeurt vormt het je, want het overkomt je immers terwijl je zelf letterlijk nog in ontwikkeling bent.

    Een op de tien kinderen in Nederland wordt gepest. Scholen zijn wettelijk verplicht om pesten tegen te gaan. Toch gebeurt het nog steeds, en beperkt het zich lang niet alleen tot het schoolplein: met de komst van de mobiele telefoon heeft het pesten zich verplaatst naar de cyber-omgeving, wat het nog moeilijker maakt om deze vorm van geweld (want dat is pesten) te herkennen en aan te pakken.

    Ik kan me herinneren dat ik op zondag vaak de hele dag op zag tegen maandag. Het idee dat het gepest de dag er na weer zou beginnen, zorgde er voor dat ik op zag tegen maandag, uit keek naar weekenden en vakanties, en in mijn bed stiekem lag te wensen dat er een magische oplossing zou komen voor mijn probleem. Ik praatte er thuis ook niet over: ik was bang dat mijn ouders dan naar school zouden stappen en dat zou het alleen nog maar erger maken, dacht ik.

    Het beste kon ik er maar over zwijgen en het ondergaan.

    Veilige omgeving
    Toen ik naar de middelbare school ging, veranderde alles. Plotseling kwam ik in een hele andere omgeving terecht. Die kinderen wisten niet dat ik gepest werd op mijn vorige school. Ik voelde me alsof ik ontsnapt was uit een gevangenis, zo blij. Hier was ik niet het gepeste kind, hier kon ik opnieuw beginnen! En dat deed ik. Mijn middelbare schooltijd was een van de mooiste periodes uit mijn leven. Ik maakte veel vrienden en vriendinnen, zat bij toneel, de redactie van de schoolkrant, zong zelfs in een band terwijl ik niet kon zingen. De middelbare school was een geweldige plek, omdat mijn zelfvertrouwen daar eindelijk kon groeien. Omdat ik me er thuis voelde, welkom én veilig.

    Dé oplossing tegen pesten bestaat niet
    Er is niet één pasklare oplossing tegen pesten. Er is geen magische sleutel die alles oplost. Kinderen (en sommige volwassenen..) hebben simpelweg nog niet het inlevingsvermogen ontwikkeld om te voelen wat ze een ander kind aandoen met hun pesten. Ze zien het als een spelletje: die ga ik pesten want die is heel lief, dus die huilt snel. Of: die ga ik pesten want dan leid ik de aandacht af van dat ik zelf onzeker ben. Heel basaal. Want het inlevingsvermogen om te voelen wat je slachtoffer voelt, dat is er simpelweg (nog) niet.

    Pesten is een symptoom
    Het is goed dat de overheid scholen wettelijk verplicht pesten aan te pakken. Ook ouders hebben hier in een taak en verantwoordelijkheid. Niemand wil dat zijn kind pest, en niemand wil dat zijn kind gepest wordt: beide situaties zijn voor ouders ook niet fijn. Oplossingen in de vorm van een goede communicatie tussen ouders en school, de leerkracht zelf die pesten signaleert en aanpakt, de overheid die er op toe ziet dat scholen hun wettelijke plicht nakomen, zijn goed en belangrijk. Maar het dekt de lading nog niet helemaal.

    Geef meer aandacht aan het pestende kind!
    Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, aangezien ik zelf slachtoffer van pesten ben: ik wil het opnemen voor het pestende kind. Niet alleen het slachtoffer van pesten heeft aandacht nodig, het pestende kind heeft minstens net zo veel aandacht nodig. Besteed dus meer aandacht aan het pestende kind, en het pesten stopt. Dat klinkt misschien raar. Toch meen ik ieder woord er van. Pestende kinderen hebben namelijk die positieve aandacht het hardst nodig.

    Auto-ongeluk
    Als er een auto-ongeluk gebeurt, gaat er in de crisis meteen alle aandacht naar de slachtoffers. Zij moeten immers in veiligheid gebracht worden, of acuut verzorgd worden. Dit is goed. Maar geen positieve aandacht besteden aan de pester, is hetzelfde als honderd ongelukken opruimen en niet kijken naar de verkeerssituatie: je lost het probleem achter het probleem niet op, dus blijven er botsingen plaatsvinden.

     Pesten is niet meer en niet minder dan een symptoom
    Als er kinderen gepest worden, gaat dus vaak automatisch alle aandacht naar het slachtoffer. Dat is begrijpelijk, en het gepeste kind heeft die (na)zorg ook hard nodig.

    Maar ook het pestende kind heeft zorg nodig.

    Het pestende kind, daar weet men niet zo goed mee om te gaan. Ouders van het pestende kind schamen zich wellicht, of weten niet goed wat ze kunnen doen omdat het kind thuis gewoon lief is. Het ligt vaak heel gevoelig en is een pijnlijke kwestie. We stoppen het het liefst weg.

    We weten niet goed hoe te reageren, behalve boos en straffend. Terwijl juist dat het pesten alleen maar erger maakt.
    Een pester met weinig inlevingsvermogen of een laag zelfbeeld zal daarna alleen maar denken: door hem of haar (het gepeste kind) heb ik nu straf gekregen. En in het ergste geval denkt het kind: dit (straf) overkomt mij door hem of haar, dus die zal ik eens een lesje leren. En zo begint het hele probleem weer van voren af aan.

    Terwijl juist dáár de kracht ligt van het terugdringen van pesten. Een kind dat pest heeft óók een probleem. Minstens net zo groot als dat van het slachtoffer. Het enige wat het pestende kind doet, is zijn probleem proberen door te geven aan een slachtoffer. Blijkbaar weet het niet hoe het zelf zijn probleem moet oplossen, dus gaat het negatief aandacht vragen. Wat het probleem is van het pestende kind, kan variëren: Het kan thuis problemen hebben, zelf ooit gepest zijn en nu zelf pesten als tegenreactie, het kan heel onzeker zijn, zich lelijk voelen en een knap kind gaan pesten, zich dom voelen en uit jaloezie een slim kind gaan pesten, het kan wat hulp nodig hebben met het  ontwikkelen van zelfvertrouwen.

    Dus in plaats van het kind dat gepest wordt alle aandacht te geven, zeg ik als slachtoffer: verplaats een groot deel van die aandacht op een positieve manier naar de pester, en je dringt vanzelf het pesten terug. Pesten is niets meer en niets minder dan op een negatieve manier aandacht vragen.

    Als daar mee omgegaan wordt op een consequente maar liefdevolle manier, wordt het probleem van het pestende kind opgelost of beter te hanteren. Als het pestende kind zich prettiger gaat voelen, zal het het pesten niet meer nodig hebben.