E-bike horror

Sinds ik als achtjarig kind met een gat in mijn hoofd per ambulance werd afgevoerd omdat ik te stoer stuntte met mijn fiets, waarna ik twee dagen geheugen en een halve herfstvakantie kwijt was, heb ik een haat liefde verhouding ontwikkeld met fietsen. Ik vind fietsen nog wel leuk, maar slingeren en stunts uithalen doe ik niet meer sinds dat ambulance ritje, dat zul je begrijpen. Heel heldhaftig ben ik sindsdien dan ook niet meer geworden, ook niet op een tweewieler.

Toch mag ik nog steeds wel graag een stukje fietsen. Zeker sinds corona alle andere leuke dingen die je maar kunt bedenken onmogelijk maakte, wandelen en fietsen we er op los. Als een echt vijfentwintig jaar te vroeg gepensioneerd koppel banen we ons nog net niet in matching ANWB jassen wekelijks een weg door het Limburgse landschap.

Tijdens deze wandel- en fietsweekenden heb ik de horror van de E-bike ontdekt. Hoewel ik absoluut begrip heb voor hoe gemakkelijk het is voor de nepfietsers (zoals ik ze in mijn opwellende emoties noem als ik met een zweetrug – zoef – word ingehaald), is het behoorlijk gevaarlijk en frustrerend om deze exemplaren op je pad te treffen.

Allereerst hoor je ze amper aankomen. Je keek net nog even om, toen was er nog een leeg fietspad achter je. Maar plots doemt achter je – of erger nog – naast je – een zestig kilometer per uur snorrende E-bike op. Daar hield je geen rekening mee. De sociale E-biker belt nog even vooraf, alhoewel een vrachtwagen claxon beter passend zou zijn. Je hebt de helft minder tijd om te maken dat je een wordt met de zachte berm naast het fietspad, anders beland je in een kopstaartbotsing met alleen maar verliezers.

Wat nog erger is dan op een fietspad ingehaald worden door een E-bike, is op een helling ingehaald worden door een E-bike. Terwijl jij al drie kilometer extra hard aan het trappen was om deze klim te kunnen overleven zonder reanimatie nodig te hebben, en je halverwege de klim het gevoel hebt dat je achteruit rolt terwijl je toch echt nog vooruit trapt, het zweet gutsend over je rug tot in je bilnaad, word je ingehaald door twee zeventig plussers die met de wind in de grijze manen – zonder buiten adem te zijn – hun weekplanning bespreken. Je wil iets naars roepen, maar de brandende sensatie van je bovenbenen en het zuurstofgebrek weerhouden je er van.

De E-bike is de elektrische bus onder de fietsen. Je hoort hem niet aankomen en hij gaat altijd harder dan je denkt. Ik ben een tijd geleden een keer bijna vrolijk kletsend volledig onder een e-bus ingelopen. Ik had hem uiteraard niet zien aankomen, ik ben niet levensmoe, maar – en daar schrok ik echt van – ik had hem ook niet horen aankomen. Terwijl mijn gehoor uitzonderlijk goed is. Ik bedoel: ik hoor het nog als de buurman drie deuren verder vanonder zijn snor iets vervelends tegen zijn vrouw mompelt. Maar deze bus was geruisloos.

Ik probeer mijn offspring dan ook te leren omgaan met deze nieuwe, moderne, innovatieve en milieuvriendelijke roadkillers. “Opletten op hogesnelheidsfietsen!” “Die bus is een silent killer! Altijd kijken, je oren verraden je.” Dus naast een onzekere fietser ben ik nu ook nog een overbezorgde zeikende helikoptermoeder in het verkeer.

Enfin, fietsen is gezond. Je bouwt er conditie mee op. Het is goed voor je longen. Goed voor je spieren. Tenzij je een E-bike of E-bus niet hoort of ziet aankomen, maar dat risico moet je dus mee in calculeren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.