Paradox: een mensenmens met een sociale angststoornis

Ik ben een paradox op pootjes, grap ik wel eens. Ik ben een mensenmens met een sociale angststoornis. Wat dat inhoudt is dat ik enorm hou van mensen, graag interactie met mensen heb – en er tegelijkertijd vaak doodsbang voor ben.

Als tiener ging ik graag zo veel mogelijk op stap. Ik ging naar kroegen, discotheken en festivals. Ik danste, sprong, lachte en had een leuke tijd. Tegelijkertijd hield ik constant de vluchtwegen in de gaten en wist ik als eerste waar en wanneer er een vechtpartij uit zou breken. Ik was veel te alert en bezorgd, zeker voor mijn leeftijd, maar wilde koste wat kost toch deelnemen aan alle dingen die normaal zijn voor een tiener.

Als volwassene ben ik volgens de feedback van mensen om me heen sociaal, spontaan en open. Ik lijk extravert en zelfverzekerd. Als ik mezelf zou moeten beschrijven was ik vaak juist heel introvert en onzeker. Ik kon uiterlijk kalm en vriendelijk overkomen, terwijl ik van binnen dood ging van de zenuwen. Hierdoor liep ik -zonder dat iemand het door had- jaren lang rond met paniekaanvallen die niemand merkte – behalve ik.

Ik ben beter in een op een contacten dan groeps contact. In een groep moeten staan zorgt bij mij voor een golf aan paniek waardoor ik mijn benen zwak voel worden. Ik moet me dan ergens aan vast klampen, althans, dat zegt mijn brein. In therapie leerde ik om dit juist niet te doen en te blijven staan. Om te ervaren dat ik niet echt om val. Dit vergt veel energie, maar het werkt wel.

Wat ook werkt, is er open over zijn. Het voor je houden van angst laat de angst alleen maar toenemen. Ik ben nu dus ook veel opener over mijn angststoornis. Hoe gek het ook klinkt: telkens als ik het iemand vertel, valt er een paar kilo angst van mijn schouders. Ook merk ik dat wanneer ik er open over ben, anderen ook toegeven last te hebben van angsten en fobieën. Niets menselijks is ons vreemd.

Mijn doel in het leven is en blijft om te winnen van de angst. Het zal er altijd zijn, maar ik krijg steeds meer gereedschappen in mijn toolbox om de angsten die op komen zetten de kop in te drukken. Te verslaan. Dat geeft zelfvertrouwen. En waar zelfvertrouwen groeit, durf je weer meer dingen aan te gaan die je eng vindt. Het positieve effect van erkennen dat ik een wandelend paradox ben, maakt dat ik veel eerlijker en fijner leef.

De tijd die ik vroeger spendeerde aan het verbergen van mijn angsten gebruik ik nu om ze te lijf te gaan. Zodat ze me niet meer weerhouden het leven te leiden dat ik zo graag wil en verdien. Met mensen en sociale contacten er in en al.

Liefs,

Chrisje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.