Zo herstel je van je burn-out

Tot voor december vorig jaar kende ik het begrip burn-out alleen van naam. Ik wist ongeveer wat het inhield, kon me er ook wel iets bij voorstellen, dacht ik.

In december zat ik op een ochtend bij de huisarts in de stoel, compleet over mijn toeren, adrenaline door mijn lijf jagend en totaal opgefokt. Ik had geen idee wat er met me aan de hand was; de remmen van mijn stresssysteem leken defect. “Ik heb het gevoel alsof ik ieder moment een marathon moet rennen, alsof ik in de startblokken sta om te vluchten terwijl het niet nodig is.” zei ik, hopend dat de huisarts zou weten wat er aan de hand was met mijn opgejaagde lijf.

Ik bleek een burn-out te hebben.

Wat ik niet wist voordat ik het zelf kreeg, was dat een burn-out met diverse lichamelijke klachten gepaard kan gaan. Ik wist wel dat mensen met een burn-out veel huilden en sliepen, maar meer wist ik er niet over. Ik had naast een allesoverheersende vermoeidheid ook last van migraine aanvallen, hartkloppingen, was het grootste deel van de dag verschrikkelijk duizelig.

Zolang ik thuis was ging het nog wel, maar als ik naar de supermarkt ging stond ik te tollen op mijn benen. De eerste tijd liep ik vlak langs de rekken door, voor het geval ik om ging kiepen, zodat ik me vast kon grijpen. De duizeligheid heeft maanden geduurd. De paniekaanvallen die er bij kwamen kijken ook. Perfectionistisch als ik ben, ging ik alles aangrijpen om zo snel mogelijk (jaja…) beter te worden: ik had gesprekken met een therapeut, ging yoga doen (zo duizelig als wat, niet echt een goede combinatie..), wandelen.. naar een chiropractor, osteopaat, en zo verder. Wanhopig probeerde ik van die duizeligheid en paniekaanvallen af te komen. Alle dingen die ik eerder zo fijn vond, vond ik nu een verschrikking: eerder genoot ik van contact met collega’s en sociale gelegenheden; nu kreeg ik al hyperventilatie als ik er alleen aan dácht. Ik voelde me schuldig naar mijn omgeving, naar mijn werk, naar iedereen. Tegelijkertijd wist ik dat het echt niet klopte: ik vergat de dagen van de week, kon amper afspraken maken, had de concentratie van een kleuter.

Hoe ongeduldig ik ook was en hoe graag ik ook snel beter wilde worden; dit proces heeft tijd nodig. Je komt er niet sneller, alleen omdat je dat zo graag wil. Niemand wil een burn-out krijgen. Juist perfectionistische mensen willen graag dat alles goed gaat – als je een burn-out hebt gaat alles verre van goed. Dat heb je te accepteren. Je hebt immers geen keuze.

Hieronder zet ik een aantal dingen die mij wel erg goed geholpen hebben in mijn herstel. Ik schrijf ze op in de hoop dat anderen er iets aan hebben:

slaapMoe? Geef toe aan je vermoeidheid
Als je een burn-out hebt, heb je je reserves opgebruikt en meer behoefte aan slaap. Geef daar aan toe. Als je lijf aangeeft dat je rust nodig hebt, luister daar dan naar.

Praat! Met je huisarts en / of een therapeut
Een goed contact met je huisarts is belangrijk. Hij of zij kan jou helpen en / of doorsturen naar de juiste hulp. Ook gesprekken met een therapeut / psycholoog kunnen je helpen om bepaalde zaken te verwerken, maar ook om te werken aan je eigenwaarde en je weerbaarder c.q. assertiever te maken. Dit kan je helpen te voorkomen dat je later weer opnieuw in een burn-out terecht komt, doordat je bijvoorbeeld geen grenzen aangeeft.

artsOndersteunende medicatie
Ik was er heel huiverig voor, maar uiteindelijk heeft een heel licht antidepressivum mij erg geholpen om de paniekcyclus te doorbreken, waardoor de paniekaanvallen en duizeligheid eindigden. Inmiddels heb ik deze medicatie niet meer nodig en dus afgebouwd, maar ik weet niet of het me zelf gelukt was uit de paniek cirkel te komen. Uiteraard moet je medicijngebruik altijd bespreken met jouw huisarts. Hij of zij zal ook contact met je houden om te monitoren hoe je reageert op de medicatie en of je last hebt van bijwerkingen. Het zal niet iedereen helpen, iedereen is immers weer anders, maar mij hielp het.

dans

Sporten
De volgende tip zal wellicht niet meteen in de eerste fase werken, omdat je roofbouw op je energie hebt gepleegd, maar na een aantal maanden ben ik begonnen met sporten. De stofjes die je aanmaakt tijdens het sporten helpen je bij je herstel:  tijdens sporten komen endorfine, serotonine en dopamine vrij. Dit zijn neurotransmitters die ervoor zorgen dat zenuwcellen met elkaar communiceren. Endorfine zorgt bovendien voor een gelukzalig en euforisch gevoel en vermindert pijn. Omdat ik als sport dans, hielpen ook de choreografieën mij bij het herstellen van concentratie en het korte termijn geheugen. Let wel: kies altijd een sport die je ook echt leuk vindt om te doen, en bouw rustig op.

Vergeet niet rust te nemen; maak van je herstel geen wedstrijd
Ik hoop dat deze tips anderen zullen helpen in hun herstelproces. Maar vergeet niet: iedereen is anders en voor iedereen werkt weer iets anders goed. Overleg altijd met je huisarts en waak er voor dat je niet zó hard aan je herstel gaat werken dat je vergeet de rust te nemen die je lijf en hoofd zo hard nodig hebben.

Liefs,

Chrisje

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.