Bodem – Hoofdstuk 6

Mijn pa was een echte man.
Hij voedde mij ook zo op. “Ik voed geen jongetje op, maar een man.” zei hij altijd.

Ik was een jaar of zes, toen ik eens hard viel met mijn fiets. Tijdens de val had mijn hoofd iets hards geraakt. Toen ik bij kwam, zag ik overal sterretjes. Ik raapte mijn fiets op. Het stuur was scheef gaan staan en mijn knie begon te kloppen. Mijn hoofd barstte zowat uit elkaar van de pijn; huilend liep ik naar huis. Ik belde thuis aan, met mijn verkreukelde fiets naast me. Door het raam zag ik mijn pa wakker worden in zijn stoel. Hij werd nooit vrolijk wakker.

Hij liep naar de voordeur, maakte die open en bekeek me een paar seconden. Of het de bult was die ik voelde gloeien op mijn voorhoofd, de tranen op mijn wangen of mijn gescheurde broek; ik weet het niet, maar hij trok me naar binnen en gaf me een pak rammel. Mijn moeder kwam haastig uit de keuken gerend en riep dat hij moest stoppen. Ik weet nog dat ik schrok, want van pa was ik gewend dat hij schreeuwde: van haar niet.

“Welja, neem hem maar weer in bescherming! Zorg jij dan ook voor geld voor een nieuwe fiets en een nieuwe broek?” schreeuwde hij tegen haar. “Je maakt een wijf van dat kind!” bulderde hij, terwijl hij onvast weg liep, terug naar zijn stoel. Hij schonk een borrel in, terwijl mijn moeder me mee nam naar de keuken om mijn gezicht en handen te wassen. Toen bekommerde ze zich wel nog om me.

Die avond lag ik in mijn bed. Ik herinner me dat ik zo’n hoofdpijn had dat ik blij was toen het donker werd. Ik keek in het donker naar de contouren van de kledingkast, terwijl ik beneden mijn vader hoorde schreeuwen. Mijn moeder klonk alsof ze hem probeerde te kalmeren. Ik trok de dekens over mijn hoofd. Ik hoorde hun stemmen nog steeds. Ik trok het kussen ook er overheen.
De stemmen bleven er doorheen komen. Mijn hoofd bonkte en ik moest weer huilen. Ik haatte het om te huilen.

De dag er na kwam ik beneden en was mijn moeder er niet. Ik vroeg waar ze was. Pa zei dat ze naar haar zus was gegaan om een paar dagen te helpen met de baby. Ik durfde niet verder te vragen, maar miste mijn moeder wel. Ik was de hele dag misselijk en moest overgeven. Ik deed dit stiekem boven, op de badkamer, want ik moest ook huilen van de misselijkheid.

Die hoofdpijn bleef tot lang nadat mijn moeder weer thuis kwam.

Alle gepubliceerde hoofdstukken van Bodem lees je hier. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.