Nee, ik doe niet mee aan zinloze kettingbrieven. 😒

image

Elke dag kom ik ze tegen. Soms in iets andere bewoordingen.

Maar altijd komt het er op neer dat je min of meer opgedragen krijgt om te reageren op iemands status met één woord, iets over hoe je iemand kent, of waarvan je iemand kent, of wat je leuk vindt aan iemand die je kent.

Nou, ik kan iemand heel leuk vinden, maar hoe leuk ik hem of haar ook vind, ik voel me niet moreel verplicht te reageren. En al helemaal niet om de zelfde tekst te kopiëren en te plakken in een status voor mezelf.

Zelfs niet als het nalaten daarvan me zeven jaar ongeluk oplevert, en ook niet als het wel delen daarvan er voor zal zorgen dat de engelen mijn wensen zullen laten uitkomen, of whatever.

Want laten we eerlijk zijn, het gaat helemaal nergens over.
Het delen brengt je geen geluk, het brengt alleen je mede Facebook gebruikers een moreel dilemma of op zijn minst lichte irritatie.
Het niet delen brengt je evenmin ongeluk, want het is gewoon dikke vette onzin natuurlijk, dat weet iedereen.

Overigens: als ik een foto van een doodziek kindje of een status over ernstige ziektes geen like geef en evenmin deel, betekent dat niet dat het me niet raakt. Het lijkt me alleen dat het effectiever is (en beter voor de privacy van dat kind) dat ik geld doneer aan het KWF. Maar dat kan aan mij liggen natuurlijk.

Om een kort verhaal lang te maken: ik deel die statussen niet, vind ze nog irritanter als ik ze zelfs via WhatsApp toegestuurd krijg. Ik doe er gewoon niet aan mee. En nu kan ik wel zeggen dat iedereen die het met deze tekst eens is deze blog moet delen, maar ja, dat zou dan weer hypocriet zijn. Toch? 😎

Advertenties

One Comment

  1. Roosxje

    Hallelujah!!!

    Ik heb ‘m meteen even gedeeld; deze wel 😉 . Ik ben blij dat ik niet de enige ben die moe wordt van dit soort ‘Facebookvervuiling’.

    De moderne kettingbrieven, maar ook verhalen waarbij daders aan de schandpaal genageld worden terwijl bij nader onderzoek blijkt dat de foto’s al 5 jaar oud zijn en niets met het verhaal te maken hebben.

    Wat dacht je van de vermiste huisdieren die allang terug zijn bij hun baasje, maar niemand neemt de moeite om de originele post te bekijken en iedereen deelt vervolgens maar raak.

    Allemaal bang om niet “betrokken” genoeg te zijn bij het leed van heel de wereld.

    Als ik kan helpen doe ik dat. Soms is dat met tijd, soms met geld. Wij zijn in de gelukkige positie dat we het ons kunnen veroorloven om maandelijks geld over te maken naar een tiental goede doelen. Dat is een luxe. Als het geld er niet is kun je het ook niet weggeven, been there, done that. Snap ik heel goed en ik zal de laatste zijn om daarover te oordelen; ik heb vroeger ook regelmatig met vork en mes bij mijn buren gestaan of ik mee mocht eten.

    Maar alsjeblieft ga je schuldgevoel niet een ander aanpraten door het delen van dit soort emotionele chantage. Ik raak er alleen maar geïrriteerd en afgestompt van.

    Dankjewel Chrisje!

    (Ik ben inmiddels een groot fan van de HOAX wijzer, daar kun je heel veel van de paniekverhalen testen op waarheid)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.