Aan de starende volwassene – ja, mijn kind is anders!

people, child, boyIk zie de statussen op mijn tijdlijn voorbij komen, over kinderen met speciale behoeften. Misschien lijkt het weer zo’n kettingstatus waar niemand iets aan heeft, maar ik begrijp dat mensen die status kopiëren en op hun tijdlijn zetten. Kinderen met een handicap – lichamelijk of psychisch – hebben behoefte om geaccepteerd te worden. Precies zoals ze zijn! Want ook al is er veel meer bekend over ziektes, lichamelijke en psychische beperkingen, je zou er van versteld staan hoe weinig mensen daar nog iets over lijken te weten in de praktijk.

Want ook al denk je misschien dat alleen kinderen ongegeneerd staren naar een ziek kind, een gehandicapt kind of een kind met een mentale beperking; was het maar waar. Volwassenen kunnen er wat van. Kinderen komen in al hun eerlijkheid tenminste vaak nog vragen wat er aan de hand is met het kindje (daar kun je tenminste nog een dialoog mee hebben en uitleg geven), volwassenen staren gewoon van een afstand onbeschaamd naar het kind. En met staren bedoel ik soms ook echt schaamteloos aangapen. Nog net niet (of soms zelfs wel) met open hangende mond.

Ja. Ja! Onze kinderen zijn anders, meneer of mevrouw die onze kinderen aanstaart. Ze zijn anders, in de fysieke zin of in mentale zin, of misschien wel allebei. Onze kinderen hebben moeilijkheden in dit leven waar u misschien nog nooit van gehoord heeft, of zelf nooit mee te maken heeft gehad. Onze kinderen moeten iedere dag vechten; of dat nu is om te overleven, om de wereld om zich heen te begrijpen of (helaas) om om te leren omgaan met starende mensen zoals u.

Ja, misschien zien onze kinderen er anders uit. Ja, misschien gedragen ze zich niet exact zoals u dat sociaal wenselijk acht; misschien krijgen onze kinderen midden op de kermis een paniekaanval omdat het geluid te hard is en de prikkels te hard binnen komen. En ja, dat ziet er misschien uit alsof ik een kind heb dat out of control is.

Maar wat de reden ook is dat dit blijkbaar een soort afkeer opwekkend schouwspel voor u is geworden; voor ons is dit de dagelijkse praktijk. En die afkeuring in uw blik – we zien hem wel! En erger nog, misschien zien onze kinderen het ook wel – snijdt dwars door onze ziel. Want u kijkt zo afkeurend naar onze kinderen, ons vlees en bloed waar wij zo trots op zijn en zielsveel van houden. Onze kleine mensjes die echt niets anders willen dan alleen maar een gewoon kind te zijn.

Soms staren we net zo lang naar u terug, totdat u enigszins beschaamd uw blik moet afwenden. Maar meestal hebben we daar de tijd niet voor. We zijn namelijk bezig met belangrijkere zaken, namelijk onze kinderen. Het zou u sieren als u in het vervolg met uw starende, afkeurende blik de dichtst bijzijnde spiegel opzoekt en hem daar in stuurt; dan komt hij precies goed terecht.

Advertenties

7 Comments

    1. Sinds ik aanvaard dat mijn kindje wordt aangestaard, voel ik mij veel beter. Hij is nu eenmaal bijzonder. En wat bijzonder is, heeft bekijks. Ik vat dit ook niet meer op als belediging, omdat ik sinds kort besef dat deze kijkende mensen het helemaal niet zo bedoelen.

      Like

  1. Ik snap wat je bedoelt, maar niet elk staren is hetzelfde. Zelf heb ik het wel eens dat ik iemand zie en dan zie je eindelijk iets wat je zelf ook meemaakt. Het is dan moeilijk om ervan weg te kijken, dat moment van herkenning is toch al zo voorbij. Of het is heel anders dan je denkt. Lang geleden was ik eens zo’n starend mens. In een supermarkt stond een kinderwagen, waarvan de bijbehorende moeder net iets uit een nabijgelegen gangpad aan het halen was. Het kindje had zulke prachtige ogen, daar MOEST je gewoon naar kijken. Net toen de moeder aan kwam lopen zag ik dat het kindje een hazenlipje had… Was me echt nog niet opgevallen tot op dat moment. Juist omdat de moeder eraan kwam en ik dacht dat zij zou denken dat ik naar haar lipje keek ben ik snel weggelopen zonder wat te zeggen… Later dacht ik: “Ik had gewoon een opmerking over haar prachtige ogen moeten maken”, maar het was een soort schrikreactie, niet om het lipje, maar om mijn angst voor de reactie van de moeder.

    Like

  2. Het aanstaren mag dan niet altijd een afkeurend karakter hebben. Ik moedig u aan om over uw eigen schaamte heen te stappen en juist iets te zeggen over die prachtige blauwe ogen. Voor ouder en kind is een aanstarende blik niet te onderscheiden. Helemaal niet als u dan ook nog eens snel weg draait en/of loopt. Ons zoontje, nu bijna 3 jaar, is doof geboren. Toen hij 11 maanden was is hij geopereerd en heeft hij 2 implantaten gekregen waarop een extern gehoorapparaat aangesloten kan worden zodat hij weer iets kan horen. Deze cochleaire implantaten maken hem niet volledig horend, zoals u en ik, maar slechthorend. Dat hij soms niet reageert betekend niet dat hij een ongehoorzaam kind is. Hij hoort het echt dan niet. Dat wij als ouder dan onze stem verheffen om zijn aandacht te krijgen geeft u niet het recht om te staren in afkeur of wat voor blik dan ook maar. Daarnaast spreekt onze zoon fantastisch gebarentaal maar ook dit is geen reden om hem aan te gapen. Kom naar ons toe en vraag of complimenteer. Dat kunnen we echt waarderen en doet ons en onze kinderen ook goed. Helemaal omdat onze zoon doof is hij visueel sterker dan de normale mens en ziet hij de blikken heus wel. Hij begint nu wel op een leeftijd te komen dat hij de blikken begint te interpreteren en dan ook raar terugkijkt of angstig word van sommige mensen/blikken. Voor hem net als andere kinderen met een beperking is dit geen fijne gewaarwording. Nogmaals adviseer ik u met klem om juist iets te vragen of te zeggen van die prachtige blauwe ogen. Daar kunnen wij als ouder van een kind met een beperking meer mee dan alleen maar starende blikken. Geneer u niet. Dit is niet als aanval bedoeld maar juist als een eye-opener voor wie dan ook maar.

    Like

  3. Zo herkenbaar, onze dochter heeft cerebral parese waardoor ze beenorthesen moet dragen. Ondertussen is onze dochter bijna 11, maar nog steeds doen de starende blikken pijn als ze in de zomer een kleedje draagt. Ook onze dochter begint er serieus last van te krijgen, want ze is mentaal heel goed. Dan zegt ze “mama, die mensen kijken naar mijn benen en ik vind het vervelend!” Je hart bloed als je dat uit de mond van je kind moet horen.
    Mijn antwoord er op is dan, “gewoon terug kijken en blijven kijken, ze zullen wel stoppen.”
    Dus, zoals gezegd vragen of een complimentje geven is veel beter dan “gewoon” te staan kijken.

    Ook heeft er ons eens een meisje gevraagd wat ze precies had en dat deed ons veel meer plezier.

    Groeten

    Like

  4. Heel mooi geschreven, ik heb zelf het Asperger syndroom, weet dat officieel sinds 15 jaar, dat heeft mij veel duidelijkheid en rust gegeven, werd heel moe van al dat onbegrip. Het etiketje is wat de mensen die zogenaamd normaal zijn ervan maken. Een zogenaamde vriend verweet mij dat ik hem in vertrouwen vertelde dat ik het Asperger heb. Ik ervaar een diagnose niet als een etiketje. Dat is voor mensen die het niet hebben. Ik ben blij dat ik niet meer dat dagelijkse onbegrip heb. Heb jaren om die reden een einde aan mijn leven willen maken. Heb inmiddels een paar goede vrienden die het weten, maar die mij gewoon als Hilly accepteren en zo hoort het.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.