Roze wolk? Zeg maar gerust donderwolk! (Persoonlijk verhaal / Gastblog door Susan Schuitema)

Gastblogger Susan Schuitema heeft een huilbaby. Haar wolk is verre van roze. Ze wil graag haar persoonlijke verhaal delen met andere moeders.

Een roze wolk? Zeg maar gerust een donderwolk met spoelende regen.
Zo’n hoosbui waarvan je compleet doorweekt raakt en eerst 3 uur onder de douche moet staan om het weer warm te krijgen. Een hoosbui waarbij je met een grote paraplu rondloopt en nog aan alle kanten nat wordt.

Een emmer die iedere dag een beetje voller loopt en meerdere malen per week geleegd wordt om weer opnieuw te beginnen met vullen. Hij loopt vol met tranen, tranen van verdriet, van frustratie, van wanhoop en ook van blijdschap.

De eerste tranen kwamen tegelijk met een luide huil door de operatiekamer, ditmaal van blijdschap. Volledige blijdschap zonder twijfel, trots en opluchting omdat hij er was. De opluchting die je voelt omdat de bevalling eindelijk voorbij is en je kind eindelijk na 9 maanden ongeduld, op de wereld is. Trots op het geluid dat door de ruimte gaat, de harde huil van jouw baby.

De harde huil die je nu – weken later – zelfs onder de douche nog hoort, terwijl hij toch écht eindelijk ligt te slapen.
De huil die je zo graag wilde horen al die tijd, waar je naar uit keek toen je nog zwanger was, omdat dat een teken zou zijn van een gezonde baby. Die zelfde huil maakt je zes weken later wanhopig, gefrustreerd, bang, zelfs wel eens boos.

En dan kun je denken, boos op je baby? Nee, boos op jezelf. Als jij, als enige veilige haven voor je kind, na 9 maanden samen te zijn geweest, je kind niet kunt troosten, wat ben je dan voor moeder? Als je je kind zo gigantisch hard hoort huilen, uren lang, dagen lang, weken lang, dan is het geen roze wolk waar je op je leeft, dan leef je in een storm waarbij de wind af en toe even gaat liggen maar steeds weer terugkomt.

Iedere minuut van de dag kruipt voorbij, met een donderwolk boven je hoofd die je aan alle kanten probeert te ontwijken. En als het dan even windstil is en je in alle rust kunt schuilen omdat hij eindelijk slaapt, durf je geen stap te zetten uit angst om weer in een zee van tranen te belanden.

De adviezen die je naar je hoofd geslingerd krijgt, hoe goed bedoeld dan ook: je kunt er op den duur niks meer mee. Probeer je het uit? Natuurlijk. Je probeert alles uit, je bedenkt de gekste dingen als er ook maar 1% kans is dat het zou kunnen helpen. Je cijfert jezelf weg want het enige wat belangrijk is, is hij. Je leeft niet meer van dag tot dag, maar van huil tot huil en van fles tot fles. In de hoop dat de dag snel voorbij gaat en hij de nacht goed zal slapen. Je kijkt uit naar de leeftijd van 6 weken, want dan zou toch alles makkelijker worden? Als met makkelijker bedoeld wordt dat je went aan het huilen en dat je went aan het constant bedenken van nieuwe oplossingen om je kind tevreden te maken, niet dus. De zes weken zijn namelijk bereikt en er staan inmiddels 100 emmers die over zijn gelopen, ik heb al meerdere malen onder de douche gestaan om mezelf weer op te warmen en door te gaan.

Een grote paraplu van de mensen om je heen die je aan alle kanten proberen te beschermen. Die je proberen op te vrolijken, moed in te spreken dat het allemaal beter wordt en dat je er even doorheen moet. En hoe fijn het ook is, zo’n grote paraplu ter bescherming tegen de regen, je wordt nog steeds aan alle kanten geraakt.

Je probeert af te gaan op je gevoel, want het is jouw kind dus je gevoel hoort je te wijzen op de oorzaak van zijn verdriet. Aan alle kanten word je weggestuurd door mensen die deskundig zouden moeten zijn. Door mensen die leven via de theoretische paden en er van overtuigd zijn dat dit voor ieder kind zo werkt. En oh wee als je afwijkt van dat ritme en die patronen, dan is dát de oorzaak van jouw ontevreden kind.

Mensen die je er dagelijks op wijzen dat je wel moet genieten omdat deze tijd zo snel voorbij zal zijn en je het niet weer terug kunt krijgen. Terwijl jij maar denkt, hoezo snel? De dagen kruipen voorbij. En hoezo genieten? Waarvan? Die prachtige roze donderwolk die alsmaar groter lijkt te worden? Dat is niet genieten, dat is overleven. En ja, ik ben dankbaar dat ik zwanger heb mogen zijn, dat ik een kind heb mogen krijgen en moeder heb kunnen worden, maar dat maakt het niet minder zwaar.

Moeder zijn is leren leven met de verantwoordelijkheid die je hebt voor een wezentje die compleet afhankelijk is van jou. En hoewel je geniet van de momenten dat hij zijn troost wél bij je vindt, en die keer dat hij voor het eerst bewust naar je begint te lachen, nieuwe geluidjes gaat maken of tevreden ligt te slapen, die roze wolk is nog niet voorbij gekomen. Maar, wie weet, heel misschien, zit hij verstopt achter die laatste hoosbui, vandaag of morgen. Zoals ze altijd zeggen, na regen komt zonneschijn. En ergens moet je de hoop blijven houden op een mooie regenboog tussen de zon en regen door, met aan het einde van de lange zware vermoeiende weg, jouw grote pot met goud: een tevreden kindje en dus een tevreden moeder.

Dus de welbekende roze wolk? Nee, stel je eerder een wolk voor met alle kleuren van de regenboog die staan voor je eigen gevoel. Met alle weersoorten die je kunt bedenken eraan vast. Zon, regen, hagel, storm, wind vanuit alle windrichtingen en inderdaad ook genoeg wolken, maar of ze altijd roze zijn? Absoluut niet.

Herken jij het verhaal van Susan? Heb jij dit ook meegemaakt met jouw kindje? Hoe ben je er door heen gekomen?

Advertenties

7 Comments

  1. Alie

    Oh zo herkenbaar! Ik ben te vroeg bevallen van een tweeling en zodra ze thuiskwamen dacht ik, nu begint ‘het grote genieten’. Fout! Doordat ze al zoveel mee hadden gemaakt waren ze al overprikkeld, niets was goed (zo voelde het in ieder geval).
    Daarnaast hadden ze ook reflux (tot hun derde jaar…). Echt ik vond het eerste jaar een jaar om voorbij te kijken! Ik was alleen maar bezig om te overleven, en weet je, je red het! Ik kan niet zeggen, hoe waar of wanneer maar het wordt beter. Ik hoop voor je dat het alleen wat sneller ging als bij ons 🙂 sterkte en paak je rustmomentjes als die er zijn! En dwing ze af! Geef je baby ook een keer uit handen. Is echt geen schande, jij heb je rust ook nodig!
    Sterkte!

    Like

  2. Sanne

    Het hele medische circus doorgeworsteld voordat ik zwanger was, daarna een problematische zwangerschap. Gelukkig kon ik mezelf voorhouden: Als het kleintje er maar is, dan kan ons zo gewenste gezinsleven beginnen. Vervolgens was mijn kleine lieve mannetje een huilbaby met last van reflux en darmkrampjes. Daarbij mijn man overspannen thuis. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld, ondanks alle lieve mensen om me heen.

    Like

  3. Claudia

    Donkere wolk x2. Mijn eerste heeft 12 weken gehuild voordat we erachter kwamen dat hij het kiss-syndroom had. 1 behandeling bij een kinder-manueeltherapeut en het huilen was gedaan. Mijn 2e bleek, na verschillende terechtwijzingen door het consultatiebureau (het zou aan ons als ouders liggen)een koemelk allergie te hebben. Eenmaal overgestapt op speciale voeding sliep ook deze kleine schat door. Intussen lagen papa en mama op het randje van de afgrond, oververmoeid, allerlei lichamelijke klachten en ga zo maar verder. We hebben na die periode onze jongens regelmatig bij opa en oma laten logeren om zelf wat bij te kunnen tanken. Broodnodig, even wat tijd voor ons tweeën!

    Like

  4. erica

    Dan heb ik een paar vragen …
    geef je borstvoeding? En neem je zelf veel melkproducten?
    als je baby gepoept heeft of scheetjes laat stinken ze dan echt vreselijk?
    Ook reflux?
    Al oorontstekingen gehad?
    als je op de bovenste twee al met ja kan antwoorden dan zou ik helemaal stoppen met melkproducten van de koe. Koemelkallergie of intolerantie zou het dan kunnen zijn..je zal binnen een paar dagen verbetering moeten zien.
    in de medische wereld vinden veel artsen en op het consultatiebureau Koemelkallergie een hype, maar er zijn heel veel kdr die daar el last van hebben. Zo ook mijn beide kleinkinderen.
    pepti 1 als je geen borstvoeding zou dan het het beste zijn.
    Heel veel succes! Een huilende baby breekt je zo op het moet een mooie tijd zijn!

    Like

  5. Joyce

    Wat naar voor je. Mijn dochter huilde de eerste 3 maanden heel veel en heel hard. .. ze was steeds in paniek, haar hoofd groeide scheef wat net op het nippertje geen helm voor nodig was en dronk niet goed aan de borst. Ik voelde dat er wat aan de hand was
    ( moeder instinct ) dus naar de HA geweest daar werd ik weg gestuurd als overdreven bezorgde moeder ondanks het bewijs op filmpje dat het geen normaal huilen was ook consultatie Buro wist oorzaak niet . Verder gezocht en uiteindelijk bij de osteopathie terecht gekomen. Mijn dochter van 3 maanden oud toen heeft twee behandelingen daar gehad .
    En nergens meer last van ze huilde niet meer lachte vaker en draaide haar hoofd van links naar rechts. .. ze is nu 5 jaar en nog steeds een gelukkig kind zonder pijn. Haar linkerkant van haar nek bleek vast te zitten dat verklaarde meteen ook haar andere klachten. DUS DENK EENS AAN EEN OSTEOPATHIE. EN VERTROUW ALTIJD JE MOEDER INTUÏTIE 😊

    Like

  6. jacqueline

    Na de geboorte van mijn zoontje heb ik exact hetzelfde meegemaakt. Mijn babietje was erg overstrekt en draaide zijn hoofd niet naar links, borstvoeding lukte ook niet terwijl ik ruim voldoende voeding had! Huilen, huilen, huilen, kolven, kolven, kolven, hij deed dan ook nog eens een uur over een flesje..ik voelde me net een me net een melkmachine en had het idee dat dat piepkleine schatje met die beeldige krulletjes me gewoon afwees. hij sliep 4 uur per nacht en werd dan weer wakker. Als ik hem dicht tegen me aan droeg in een draagdoek werd het beter..Uiteindelijk ben ik, via familie, gewezen op een chiropractor. Na drie behandelingen sliep hij door en was meer ontspannen…ik stortte toen in. Uiteindelijk is het helemaal goed gekomen. Hij is nu 13 een hele mooie leeftijd…;)
    Geef het niet op, deel de zorg, Probeer bij te slapen en vergeet niet te leven! Het komt helemaal goed!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.