Alle kinderen een “etiket”?

pexels-photo-346796Tegenwoordig lijkt het alsof veel meer kinderen dan vroeger een diagnose krijgen (in de volksmond vaak stempel of etiketje genoemd): hoogbegaafd, ADHD, autisme, ADD, noem maar op. 

Vroeger werd een kind met ADHD gewoon “dat drukke kind” genoemd, dat altijd in bomen klom. En het kind met autisme werd misschien verlegen genoemd, of terug getrokken, of juist overgevoelig.

Er worden tegenwoordig ongetwijfeld meer diagnoses gesteld, maar dat is ook logisch; er is tegenwoordig veel meer kennis van het autistisch spectrum en aanverwanten. Daarbij zijn er nu meer mogelijkheden om een kind te laten testen.

De ondertoon in opmerkingen zoals “Ach, elk kind krijgt tegenwoordig wel een etiketje.”, die zo vervelend en soms zelfs ronduit pijnlijk is voor ouders met een kind met diagnose: het veronderstelt dat die etiketten allemaal onzin zijn. 

En dat terwijl ouders die terecht komen bij hulpinstanties meestal al een hele zoektocht afgelegd hebben en de beste bedoelingen hebben. Sterker nog: aan zo’n hulpvraag of onderzoek gaan vaak jaren van worstelen, vertwijfeling en onbegrip vooraf.

En daarbij – vaak onterecht – de twijfels aan de eigen manier van opvoeden, de radeloosheid als een kind niet gelukkig is, niet kan kan slapen, niet eet, angstig is, niet kan genieten of leren zoals te verwachten zou zijn.

Dus voordat je roept dat “alle kinderen tegenwoordig zomaar een etiket krijgen!” is het goed om je af te vragen hoe veel generaties mensen met autisme en AD(H)D ongelofelijk hebben geworsteld met het leven, vaak zonder te weten waarom.

Hoe veel kinderen met autisme werden vroeger gepest of niet begrepen, zonder dat ze begrepen hoe het kon dat zij zich telkens zo anders voelden?

Hoe veel mensen behaalden vroeger lagere resultaten op school door hun leerproblemen die te maken hadden met autisme of AD(H)D?

Hoe veel relaties zijn stuk gelopen? Hoe veel banen zijn er verloren?

Dan valt zo’n diagnose toch nog wel mee. Die diagnose is er niet voor niets, en wordt ook zeker niet zomaar gesteld.

Misschien helpt het juist om een kind te leren dat het niet “dat drukke kind” wordt genoemd, maar dat erkend wordt dat er zo veel meer in zit dan alleen de drukke buitenkant. Misschien helpt een diagnose het juist het hoogbegaafde kind om zijn of haar talenten in te zetten en creatief om te gaan met uitdagingen.

Misschien redden die diagnoses waar vaak zo negatief, kortzichtig of onwetend maar wat over wordt geroepen, wel hele gezinnen en huwelijken, omdat eindelijk herkend en erkend wordt wat er speelt. De wetenschap dat er geen sprake is van onwil, maar van onmacht, bijvoorbeeld:

Dat verschil in twee kleine woorden, maakt een wereld van verschil in beleving.

Laten we tenslotte vooral niet vergeten dat een kind geen autisme, AD(H)D of hoogbegaafdheid IS. Ieder kind met een diagnose is een uniek individu, met zijn of haar eigen talent, wat de diagnose ook is.

Kinderen zullen bijvoorbeeld nooit roepen dat “elke volwassene tegenwoordig maar een diagnose krijgt”. Daar kunnen sommige volwassenen een voorbeeld aan nemen. 

Advertenties

33 Comments

  1. Weten dat je er niets aan kunt doen, maar wel dat mensen je kunnen helpen ermee om te gaan. Daar gaat dat ‘etiketje’ om.
    Hopelijk komt je uitleg bij mensen binnen. Zo niet…..tegen domheid kun je niets inbrengen. (Misschien moeten deze mensen ook maar eens een etiketje gaan dragen ;))

    Like

  2. “Laat mij u verzekeren dat het wel bestaat”
    Deze zinssnede uit bovenstaand verhaal vind ik er interessant. Waar baseerd de schrijfster zich op dat ze zo zeker weet dat al die psychiatrische afwijkingen bestaan? Objectieve wetenschappelijke testen bestaan er niet, ook geen bloedproeven scans of urine monsters waar iets in te vinden zou zijn.
    Dus waarom de schrijfster zo zeker is van haar zaak is voor mij een raadsel. Blijkbaar is voor haar een objectieve wetenschappelijke diagnose niet nodig om toch te geloven dat iets bestaat.
    Waarschijnlijk gelooft ze ook in homeopathie omdat de buurvrouw zegt dat het werkt, ondanks dat honderden wetenschappelijke studies het tegendeel bewijzen.
    Er bestaan kinderen die gedrag vertonen die door de omgeving niet getollereerd wordt. Daar is aan de ene kant het kind schuldig aan en aan de andere kant de omgeving die weinig tollerantie toont voor enigszins van de norm afwijkend gedrag. Misschien moeten we eerst eens naar onzelf kijken (jufrouwen, ouders) voor we met een vinger naar het kind wijzen.

    Like

    1. Awel Kees, dan kan ik jou verzekeren dat mijn zoon (diagnose autisme) duidelijk anders is, duidelijk een ontwikkelingsstoornis heeft en veel baat heeft met zijn ‘etiket’ omdat hij nu de gepaste hulp krijgt, en leert communiceren. Wil je ons niet geloven, vraag dan maar aan de buren hoeveel er hier gekrijst is omdat hij zich niet kon duidelijk maken. Vraag dan maar aan zijn juf hoe afwijkend zijn gedrag was/is.
      Ik geef les, ga maar eens in mijn klas naar een ADHD kind kijken dat écht wel zijn best doet om te volgen en écht wel duidelijk wil meekunnen maar gewoonweg alles ziet en hoort en afgeleid is.
      Lees er maar eens de literatuur over na, er is hersenonderzoek geweest op mensen met autisme, er zijn wél hersenafwijkingen gevonden, ik kan je zelfs zeggen welke: er zijn meer korte hersenverbindingen en minder lange. Soms zie je zelfs op MRI dat de hersenbalk veel kleiner is.
      Ik ben een wetenschapper, ik heb wetenschappen gestudeerd, ik geef chemie en ik geloof niet in homeopathie!

      Liked by 1 persoon

      1. dit artikel gaat trouwens ook over hoogbegaafdheid. Dat is wél perfect te meten met een IQ-test

        Like

      2. Beste Evy,
        Klopt helemaal, autisme is hoogst waarschijnlijk een genetische aandoening en het zal niet lang meer duren voor er een wetenschappelijk betrouwbare diagnostische test beschikbaar is om dit aan te tonen.
        Helaas is zo’n objectieve diagnostische test niet beschikbaar voor ADHD, Autisme Spectrum Stoornis, ADD, PDD NOS ed. Dit leidt er toe dat er op basis van de beschikbare volkomen subjectieve en onwetenschappelijke testuitslagen zo’n 80-90% misdiagnoses zijn. Een diagnostische test die 80 tot 90% aanwijst als ziek terwijl ze volkomen gezond zijn (fals positief) lijkt me geen zinnige test. Als je alle mensen met buikpijn met chemo gaat behandelen omdat je denkt dat ze darmkanker hebben zal je dat ook niet in dank afgenomen worden.

        Like

    2. Beste Kees,
      Autistische spectrumstoornissen (ASS), ADHD, ADD en aanverwante ‘mengvormen’ zijn pervasieve stoornissen. Dat wil zeggen dat mensen met een dergelijke beperking gedurende hun gehele leven, in alle levensfases en dikwijls op elementaire levensonderdelen problemen ondervinden. Aangezien pervasieve stoornissen vaak voortkomen uit een ontwikkelingsstoornis van de zintuigelijke prikkelverwerking en de directe interactie met mensen vaak gestoord is, kan frustratie optreden bij zowel de lijder als de directe, sociale omgeving. Dit leidt dikwijls weer tot depressieve klachten en/of persoonlijkheidsstoornissen met bijbehorende gedragsproblemen. Iets dat de schrijver van dit blog uitstekend verwoordt.

      Uit alle gegevens die psychologen en psychiaters de afgelopen 45 jaar hebben verzameld over o.a. autisme en hyperactiviteitsstoornissen (ADHD/ADD) blijkt onomstotelijk dat de aanduiding ‘pervasief’ klopt als een bus. Deze conclusie wordt tevens ondubbelzinnig ondersteund door intensief anatomisch- en fysiologisch hersenonderzoek in dezelfde tijdspanne. Tenslotte heeft het genetisch vergelijkend onderzoek van de afgelopen 20 jaren duidelijk gemaakt dat pervasieve stoornissen genetisch verankerd zijn en (in meer of mindere mate) worden overgedragen van ouder(s) op kind. En dus niet via een injectienaald of iets dergelijks.

      Bovenstaande wordt in meer dan ruime mate gestaafd door wetenschappelijke publicaties. Het is dan ook eigenlijk een beetje vreemd dat ik jou van repliek moet dienen. Echter, ruim 15% van de Nederlanders heeft een (gediagnostiseerde) autistische spectrumstoornis. Eenzelfde aantal mensen heeft een hyperactiviteitsstoornis. Dat is een aantal van 30% van de Nederlanders. En dan hebben we het nog niet gehad over de mensen die bewust de zorg mijden…

      Met andere woorden, de schrijver van dit stuk staat volledig in haar recht als ze claimt te kunnen garanderen dat ‘het’ bestaat. Wetenschap ondersteunt dit volledig.
      Kees, wellicht zou jij de mooie taak op je kunnen nemen om de wetenschap eens kritisch tegemoet te treden? Maar lees je dan wel vantevoren goed in. Zodat je bijvoorbeeld weet dat PDD-NOS óók een vorm van autisme is.

      Like

      1. Helaas is het zo dat geen enkele psychiatrische stoornis wetenschappelijk en objectief is aan te tonen. Geen enkele, ook niet de meest ernstige gedragsafwijking als zware depressiviteit,schizofrenie of PTSD zijn objectief aan te tonen. Ondanks dat iedereen het er over eens zal zijn dat er in zeer ernsige gevallen iets “mis” is, is het zeer moeilijk om er onderzoek aan te doen, door het ontbreken van objectieve criteria. Dit maakt dat de psychiatrie opereert in een groot grijs gebied dat loopt van licht grijs naar donker grijs. Het grote probleem zit hem vooral in het licht grijze gebied waar ADHD, ADD, PDD-NOS ed thuis horen. Aangezien er geen objectieve testen bestaan om de aandoeningen te diagnosticeren kan je dus nooit met zekerheid zeggen dat iemand de aandoening heeft. De afgelopen 20 jaar is het grote grijze gebied waar de pychiatrie zich in beweegt sterk opgechoven richting “normale” mensen. Dit heeft er toe geleid dat er steeds meer (over) diagnoses gesteld worden waarvan het de grote vraag is of deze mensen werkelijk iets mankeren. Door deze grote mate van overdiagnose worden er dus veel mensen behandeld die niets mankeren en krijgen de mensen die werkelijk iets mankeren te weinig aandacht.
        Een groep mensen met de diagnose ADHD zal dus voor 90% bestaan uit mensen waar feitelijk niets mis mee is en voor 10% uit mensen die werkelijk problemen hebben. Als men dus beweerd dat de diagnose ADHD onzin is, dan staan er altijd mensen uit de 10% groep op die roepen dat ADHD wel bestaat en heel ernstig en beperkend is. En dit komt dus omdat de groep ADHD gediagnosticeerden geen homogene groep is omdat de test niet objectief en wetenschappelijk is. Maw de psychiatrie zal iets anders moeten verzinnen dan de huidige testen zodat er een homogene groep mensen een diagnose krijgt en niet dat 90% gezonden een label krijgt met alle ernsige gevolgen van dien.

        Like

  3. Het probleem zie ik niet zozeer in het ‘etiketje’. De manier waarop men (zowel ouder, omgeving en uiteindelijk kind) met het etiketje omgaat kan het kind maken of breken.

    Like

    1. Probeer je eens voor te stellen dat je een klinische diagnose krijgt terwijl je niets mankeert. Afhankelijk van de ernst van de diagnose voel je je meteen beroerd en kan je mogelijk niet eens meer normaal functioneren.
      Het zelfde geldt voor psychiatrische “etiketjes”. Door het etiketje te nomen lijkt de impact ervan klein, maar dit is absoluut niet het geval. De persoon met het etiketje gaat zich precies gedragen naar de afwijking die hem toegedicht wordt, wat schooluitval tot gevolg kan hebben en zelfs voor altijd belanden in uitkeringen.

      Like

  4. Of het wel of niet bestaat doet er niet toe. Het gaat om de samenstelling van karaktereigenschappen en kwaliteiten die een mens wel of niet heeft. Soms is het beter om je etiket te verzwijgen maar soms kun je er ook gebruik van maken. Hangt van de situatie af. Maar het is lastig leven hoor! Het sluit deuren of ze gaan heel moeilijk open. Toch wel een worsteling. En moeilijk te begrijpen voor je zelf en ook voor je omgeving.

    Like

  5. In mijn (paranormale)praktijk heb ik al heel wat kinderen gehad die het etiket ADHD kregen opgeplakt. Ik ben dan geen arts en mag geen diagnose stellen, maar al snel had ik door dat een aantal kinderen geen ADHD hadden, maar super gevoelig waren en niet durfden te vertellen dat ze geesten zagen bang niet te worden geloofd. Ik noem het altijd dat er een ‘luikje’ op hun hoofd té ver openstaat waardoor té veel informatie binnenkomt die het kind (soms) niet kan handelen. Door het ‘luikje’ half te sluiten merkten wij en zij al snel dat ze vele malen rustiger werden. Niet alleen thuis, maar ook op school. Dat ze veel meer contact kregen met andere kinderen. Misschien is het voor artsen mogelijk om eens meer dóór te vragen. Schenk het kind vertrouwen, want ook zij zijn waardevol en uniek. Plak niet zo snel een etiket op de mensen of ze nou kind zijn of volwassen.

    Like

  6. Ik denk dat het goed is dat er nu meer kennis is en hierdoor ook betere begeleiding voorhanden is. Echter zit hier wel een kanttekening aan.

    Ik zeg ook wel eens “tegenwoordig heeft iedereen een etiket” en dat bedoel ik niet kwetsend. Het is in mijn ogen en feit. Wanneer ik mijn kinderen zou laten testen door de reguliere psychologen die hier hun vak van hebben gemaakt dan heb ik zeker een ASS-ER en een ADD-ER. Dit zou dan heel erg jammer zijn en onjuist. Ze zijn Hoogbegaafd. En doordat dit Veel dezelfde kenmerken heeft met ADHD en ASS komen hier nogal wat misdiagnose voor. En dan vraag ik me toch echt af in hoeverre men er echt meer kennis van heeft. Hoe desastreus zou het zijn geweest wanneer wij onze kinderen zo zouden hebben laten testen. Dan zaten ze nu aan de medicatie. En waarvoor eigenlijk. ..nergens. met alle gevolgen van dien.

    In die zin denk ik zeker dat deze diagnoses soms te snel worden gegeven.

    Maar dat doet niets af aan het feit dat ik blij ben voor de ouders en kinderen waarbij dit etiket en enorme Hulp is geweest.

    Dat doet het etiket HB ook bij mijn kinderen. De kennis en wetenschap (die overigens nog veel te weinig wordt gedeeld) geeft veel handvatten. En die zijn heel hard nodig. De misvatting dat een HB kind gewoon heel erg slim is en makkelijk alles leert is heel hardnekkig en daar hebben wij een zeker onze kinderen heel veel last van.

    De vooroordelen (bij welk etiket dan ook) komen voort uit gebrek aan kennis en onbegrip.

    Like

  7. Desiree,
    Interessant verhaal. Je kinderen hebben ipv een “negatief etiket” het “positieve etiketje” hoogbegaafd gekregen. Het gedrag van je kinderen is precies hetzelfde, alleen het etiketje is anders en ineens kijk je ook positiever tegen je kinderen aan.
    Misschien is het een idee om alle negatieve etiketjes van kinderen in te wisselen voor positieve? Zo werken die etiketjes nu eenmaal, ze doen niets voor het kind, maar werken op de perceptie van de omgeving. Als een kind onhanteerbaar is en je plakt er het etiket: “verloren voor deze maatschappij” op dan is het kind direct kansloos voor de rest van zijn leven. Maar plak je op datzelfde kind het etiket “Hoogbegaafd”, dan ziet iedereen dat gedrag aan voor “het zich niet goed kunnen uiten” van deze brilliante geest, en accepteerd men zijn vervelende gedrag ineens wel!
    Zo zie je maar, psychiatrische etiketjes zijn er niet in het belang van het kind, maar zijn er om de geesten van de psychologen, ouders en de juffen voor de klas te beinvloeden.

    Like

  8. Waarom een mening vormen over iemand die je niet kent? Laten we toch eens ophouden met dat welles/nietes gedoe en kijk naar wat voor wie helpend is. Een kind staat niet los van zijn/haar omgeving en kan dus gebaat zijn bij een omgeving die begrijpt waar het gedrag vandaan komt én hoe het geleid kan worden. Een etiket wordt negatief gemaakt door mensen die zo nodig willen oordelen. Waarom zou een gedrag opeens negatief zijn als er een oorzaak voor gevonden is en die benoemd wordt? Wie bepaald dat dat negatief is? Het gedrag veranderd niet door een etiket, maar door de gebruiksaanwijzing die naar aanleiding van dat etiket opgesteld is. En werkt die gebruiksaanwijzing, heeft iedereen er baat bij.

    Liked by 1 persoon

  9. oh ja, nog vergeten: waren de etiketjes van vroeger beter voor de mensen over wie het ging? Vraag eens aan de dorpsgekken, luiaards, leipe… , gekke…, dikke…, slome slakken enz.!

    Like

    1. Nee, die etiketten waren zeker niet beter, maar toen had ongeveer 0,1% van de bevolking een etiket en tegenwoordig zitten we ongeveer op 10%. Dus de etiketten zijn niet beter alleen hebben nu 100x meer mensen er last van.

      Like

      1. Ben 53 jaar en in die tijd ben ik veel meer oude etiketten dan nieuwe etiketten tegen gekomen! Waar komt die 0,1% vandaan? In mijn ogen gaat het niet om kwantiteit maar om kwaliteit. Bovendien verandert de wereld en mensen zijn daar een onderdeel van. Vroeger werden gehandicapte kinderen regelmatig verstopt voor de buitenwereld en werd een baby geboren met een te grote afwijking-> bracht de koude keldervloer uitkomst voor een zo kort mogelijk lijden. Ik ben blij dat we verder gegaan zijn met ontwikkelingen die overigens niet de goedkoopste waren. Volgens mij wordt de wereld steeds contact armer en kunnen we, mede door de onderzoeken die de etiketten met zich meebrengen, nog een heleboel leren van mensen die geen dubbele bodems kennen en geen blad voor hun mond nemen. Hoe sociaal zijn wíj? Zou het ook kunnen zijn dat de wereld om de etiketten heen juist niet in staat is om met “anders denkenden” om te gaan en zou het kunnen zijn dat mensen die zich zo druk maken over etiketten eigenlijk bang zijn voor veranderingen?

        Like

  10. Een zoontje van een collega van mij heeft enige tijd geleden de diagnose ADHD gekregen. Hij slikt nu Ritalin en zijn studieresultaten zijn echt enorm verbeterd. Die collega denkt er nu over om zijn 2 andere kinderen ook Ritalin te geven. Deze kinderen hebben geen label, maar vindt het wel de moeite waard om het uit te proberen. Het probleem is alleen dat de Ritalin zo erg snel op gaat. Kan je betrouwbare Ritalin ook zonder recept krijgen? Ik moet zeggen dat ik nooit had gedacht dat zo’n pilletje zo effectief zou zijn. Ik moet zeggen dat ik mijn mening over het labelen toch wel een beetje bij moet stellen nu ik dit hoor..

    Like

    1. Wat is er mis met een pilletje om beter te presteren? Grotere borsten en fillers zijn nu ook normaal. 30 Jaar geleden werd je, als je een facelift nam, nog voor gek uit gemaakt. Nu is het geaccepteerd en zijn we bijna op het punt aangeland dat als je op latere leeftijd niks aan je uiterlijk laat doen, je iemand bet die zichzelf verwaarloosd.
      En een pilletje om beter te presteren is binnen een paar jaar heel normaal.
      25 jaar geleden was het ook abnormaal om voor ADHD, toen nog MBD, een pilletje te slikken …….
      Je was toch niet bang voor verandering Akkelies??

      Like

    1. Wat is het probleem: het etiket of de reden van het etiket?
      En wordt iets een probleem door een diagnose of wordt het dan juist een individuele benadering? Eerlijk gezegd begrijp ik niet waar je je zo druk om maakt. Ook niet om die pilletjes, zolang het maar onder goede begeleiding is (Ritalin kan juist tegenwerken als je het niet echt nodig hebt). En nog even over de zin: “Presteren is een vorm van goed functioneren” -> lijkt mij nogal kort door de bocht. Iemand die constant tienen haalt, maar op sociaal gebied geen aansluiting kan vinden -> presteert prima, maar functioneert die goed?
      En Kees: Ja, ook ik ben vaak bang voor veranderingen -> vooral die veranderingen die alleen op bezuinigingen op korte termijn gebaseerd zijn en zonder grondig onderzoek vooraf.

      Like

  11. Het etiket is het probleem als mensen diagnosen krijgen die ze niet noodzakelijkerwijs nodig hebben. Het doel van een etiket mag niet alleen zijn een rede om in aanmerking te kunnen komen voor hulp. Een etiket is zeer schadelijk en stigmatiserend en dient bewaard te worden voor gevallen waar het echt niet anders kan. Een etiket kan er voor zorgen dat je je niet meer volledig kan verzekeren, dat je je iedere 3jaar moet laten keuren voor je rijbewijs en er wordt over gedacht deze mensen voor de opleiding tot piloot en arts uit te sluiten. Je zal op je 5e maar een label ADHD krijgen…….. De meesten die dat overkomt zouden normaal functioneren zonder hulp maar worden nu levenslang beperkt. En door de overvloed aan hulp die deze mensen krijgen worden ze hulpafhankelijk. Het percentage mensen dat via Wajong en andere uitkeringen levenslang op de zak van de maatschappij teert is enorm. Veel (niet alle) van deze mensen zouden zonder de overvloed aan hulp gewoon kunnen werken maar zijn door hun label geestelijk invalide gemaakt. Deze mensen is verteld dat ze wat hebben, dus ze weten dat ze nooit normaal kunnen functioneren. Wat denk je dat er met jou zou gebeuren als ze vanaf je 5e jaar gezegd zouden hebben dat je iets in je brein hebt wat niet klopt …….

    kijk hier eens naar https://vimeo.com/132612752
    Dan begrijp je wat er gebeurd als je al die
    ‘goede hulp” op het speciaal onderwijs krijgt ……..

    Like

    1. Wat heeft deze man nou eigenlijk gezegd?
      Alle problemen nemen juist af, zowel bij de kinderen als de gezinnen: Goh, hoe zou dat nu komen??? (Never change a winning team!)
      Van het speciaal onderwijs zijn minder kinderen die uitstromen naar havo/vwo – bij het speciaal onderwijs wordt ook de nadruk gelegd op het sociaal functioneren -> lijkt mij voor de toekomst geen onbelangrijk aspect. Bovendien weet ik van een aantal mensen die op latere leeftijd een diagnose kregen (juist omdat ze het leven maar niet aankonden), dat ze vaak uitvielen en/of afgebrand waren tijdens verschillende banen.
      Hij zegt ook dat ouders denken:”als mijn kind zo is dan kan ik dat niet zomaar opvoeden”. Vreemd dat ALLE ouders die ik ken met deze problemen tegen een muur lopen en de wanhoop nabij zijn VOORDAT er een diagnose gesteld werd!!!!
      Hij zegt dat kinderen denken:”Ik kan alleen in de maatschappij functioneren als ik aan allerlei voorwaarden voldoe en dat kan ik alleen als proffessionals mij daarbij helpen”. Heeft de maatschappij dat zelf niet al lang bewezen? Deze kinderen (en ook volwassenen) zijn al zo vaak op hun bek gegaan dat ze inderdaad gezien hebben dat wij allemaal in onze zogenaamde normale maatschappij niet accepteren dat er mensen zijn die meer tijd nodig hebben, minder prikkels verdragen, minder sociale interacties vertonen en meer uitleg en veiligheid nodig hebben.
      Hoe hypocriet kunnen we zijn door te zeggen dat etiketten niet nodig zijn (maar zonder krijg je geen hulp) en tegelijkertijd wel verwachten dat iedereen volgens de norm zich moet gedragen en toch weer zeggen dat het niet hoeft omdat er onder de groten der aarde ook genoeg zijn die een diagnose verdienen.
      De kinderen in Zembla hadden volgens hem een beeld opgebouwd dat ze niet meer kunnen deelnemen aan de samenleving => als je beseft wat er aan vooraf is gegaan voordat speciaal onderwijs in beeld kwam lijkt mij dat tenminste niet getuigen van onkunde en zijn het inderdaad geen domme/naïve kinderen!
      Hij heeft het over psychopathie die ook in je voordeel kan werken: wat wil hij nou zeggen??? Er hoeft vooral niet zoveel onderzocht te worden, maar doe er wel je voordeel mee! Als je niet weet hoe iets bij jou werkt, hoe kun je het dan in je voordeel laten werken?
      Als iedereen nou eens gewoon accepteert dat etiketten inzicht verschaffen in verschillende SOORTEN MENSEN, dan hoeven we het helemaal niet meer over afwijkingen te hebben. Dan moet de maatschappij echt eens aan de bak en veranderen van: labelen naar goed of fout – naar ieder zijn/haar eigen veilige plek.

      Like

    2. Wat denk je wat er gebeurt als je wordt uitgelachen, genegeerd, gepest, alsmaar verbeterd, voor lui uitgemaakt wordt, er niet op je gewacht wordt als je niet zo snel kunt, je gedwongen wordt bij situaties die je niet snapt en die daarmee niet veilig voelen, enz.? Wat denk je wat er gebeurt als je steeds maar denkt dat je zelf fout BENT? Denk je nou werkelijk dat iemand zelf niet voelt hoe anderen hem of haar afkeuren? Wie maakt het etiket schadelijk? Is het niet ziekmakend dat de maatschappij er mee weg komt met het wel vragen om meet te doen, maar dan alleen op de manier die voor de maatschappij het beste uitkomt. Is het niet schandalig dat verzekeringen, keuringen voor rijbewijs en/of beroepen enz. hun gang kunnen gaan? En als voor een beroep iemand met bepaalde kenmerken die overeenkomen met een diagnose niet handig of zelfs gevaarlijk zijn, is het dan verstandig om net te doen alsof je nergens last van hebt of kun je dan toch beter iets anders zoeken?
      En wie vertelt iemand dat die in zijn brein niet klopt? Volgens mij geeft een diagnose juist aan dat alles klopt, maar dat het anders werkt. Als je daar mee om leert gaan (want de maatschappij is dat duidelijk niet van plan) kun je juist je sterke kanten benutten. Dat is toch al lang bekend?
      Ik ben van mening dat de druk vanuit de maatschappij niet mag leiden tot het maar niet laten onderzoeken van kinderen die vastlopen.

      Like

    1. Tsja, met het idee om iets tegen discriminatie en stigmatisering te doen, ben ik het helemaal eens. De vraag is alleen: moet je zeggen minder labels plakken of moet je zeggen meer informatie over labels geven?
      Bij discriminatie zeg je toch ook niet dat iemand beter even zijn/haar huidskleur kan gaan veranderen of beter het kroeshaar af kan scheren om zo maar niet anders te zijn? Het gekke is dat iedereen die discrimineert zelf ook een huid en meestal ook haar heeft.
      Door de onderzoeken is duidelijk dat iedereen aandachtspunten heeft die bij een of andere stoornis hoort. Als iedereen daar bij zichzelf eerlijk naar zou durven kijken, zou een stoornis niet meer storen. Zouden kinderen (en volwassenen) niet meer vast hoeven lopen en zou niemand meer durven oordelen.
      Maar tot op die roze wolk vind ik het belangrijk dat we degene die het nodig hebben blijven helpen bij het zo zelfstandig mogelijk te kunnen functioneren.

      Like

  12. Ik denk dat je beter niet kunt reageren op kees. Ook voor zulke mensen zijn er labeltjes: Overal negatief op reageren en zo ruzies proberen uit te lokken. De gebruiksaanwijzing die hoort bij dit labeltje is heel eenvoudig: Negeer de uitspraken.
    Als ouder van 3 hoogbegaafde kinderen ben ik maar wat blij dat dit label bestaat. Alleen heel erg jammer dat de maatschappij weigert om de bijbehorende gebruiksaanwijzing te lezen. Voor ieder label heeft men zijn/haar vooroordeel al klaar. Aan enig inzicht en kennis ontbreekt het vaak nogal. Ja, het klopt dat veel hoogbegaafde kinderen een aantal dezelfde kenmerken hebben als ADHD, ASS, Autisme, maar het verschil ligt hem veelal in de oorzaak! Waarom is een (niet erkend) hoogbegaafd kind van 4 die clown in de klas? Waarom voelt deze zich terug getrokken? Een kind van 4 wat zich verveelt en zich niet uitgedaagd voelt kan zich vaak nog niet op een andere manier uiten dan dan maar de clown uit te hangen. Een kind van 4 wat zich compleet gefrustreerd voelt zal die frustraties er ook weer uit moeten gooien, en wat werkt er nu beter dan door heel hard schreeuwend het schoolplein over te rennen? Als je niet weet waarom het kind zo gefrustreerd is zou je hem gelijk aan de ritalin zetten, terwijl een moeilijkere opdracht met rekenen of taal misschien al genoeg zou zijn. Een oplossing die bij een ADHD-er niet zou helpen, maar een HB-er dus weer wel. Ook werkt de manier van denken en communiceren van HB kinderen heel anders. Daardoor begrijpen “gewone” kinderen hen niet en zij begrijpen de “gewone” kinderen niet. Al gauw zorgt deze onbedoelde miscommunicatie voor een sociaal isolement. Dit kan zich uiten in twee mogelijkheden: Of het kind gaat hardnekkig in de ik-ga-alles-doen-om-ook-erkend-te-worden-door-klasgenootjes stand en schiet door het blijvend niet erkend te worden hierin door (een extreme ADHD-er lijkt geboren) of het kind trekt zich terug en voelt zich eenzaam (daar hebben we het schijnbare Autistische kind). Het behoeft geen verdere uitleg dat de benadering en begeleiding in deze gevallen toch heel anders is dan die van het ADHD kind of een Autistisch kind. Wanneer je uiteindelijk het juiste “labeltje op het kind weet te plakken”, kun je van daaruit kijken welke benadering het beste werkt en zo het kind ECHT helpen waar het hulp bij nodig heeft. Helaas is het vervolgens de “gewone mens” die deze labeltjes niet goed begrijpt en er dus maar een eigen beschrijving bij bedenkt. Het vooroordeel is geboren! En daarmee dus ook de weerstand tegen het labeltjes-plakken. (Misschien moeten we voor hen ook gewoon een labeltje bedenken: het Ik-Weiger-Om-Gebruiksaanwijzingen-Te-Lezen label….)

    Like

  13. Als mensen opzoek gaan naar verklaringen voor het gedrag van hun kind en daarbij een diagnose nodig hebben dan is dat prima, als dit duidelijkheid geeft en tips/handelingsadviezen voor de omgang dan kan dat fijn zijn voor die mensen.
    Echter is er ook een groep mensen (waaronder ikzelf) die onder druk worden gezet door school om maar mee te werken aan diagnoses.
    Mijn mening daarover is heel anders, alsof een diagnose helpt om met een kind om te gaan, het gaat om omgangsvormen en handelingsadviezen en die kan je ook prima toepassen zonder dat er een officiële diagnose is.
    Een DSM gekwalificeerde diagnose is een psychiatrisch ziektebeeld wat de rest van het leven wordt meegedragen.
    Daarnaast is een diagnose inderdaad zoals hierboven al wordt beschreven een klinische diagnose (dus niet aangetoond met bloedonderzoek of scans ed.) maar door middel van diagnostisch onderzoek vaak aan de hand van aan interpretatie onderhevige onderzoeken.

    Waar kinderen last hebben van het functioneren in de maatschappij en zelf erg ongelukkig worden, waar ze vast lopen in het dagelijks leven kan een diagnose en eventuele gerichte behandeling bevrijdend werken en rust geven.
    Maar we zijn als maatschappij wel een beetje doorgeslagen…. de vraag om een diagnose wordt al snel gesteld als kinderen buiten het gemiddelde vallen (misschien mede ingegeven door prestatiedruk op school en het openbaar maken van de Cito scores van scholen waarbij scholen naar hebben om hoge scores te hebben en dus last hebben van teveel zorg leerlingen die dit gemiddelde drukken)

    Interessante literatuur om eens te lezen m.b.t . Het boven staande artikel is:
    Afscheid van autisme en adhd, geschreven door prof. Dr. Pieter Duker hoogleraar orthopedagogiek aan de radboud universiteit .

    Liked by 1 persoon

  14. Heel erg mooi dat dit onderwerp zo’n discussie teweeg brengt zeg… Voor mij al reden genoeg om zo min mogelijk etiketten te willen dragen. Laat ze me zelf maar ontdekken, door schade en schande. Iedere keer mag ik toch de balans weer opmaken, en maakt iedere ervaring mezelf weer rijker. Een stukje meer MIJ. Met mogelijk allerlei etiketjes.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.