Meer vrouwen aan de top vereist flexibelere top

Ik loop al maanden rond met de priemende vraag in mijn hoofd: waarom zijn er zo weinig vrouwen aan de top? Er wordt zo veel over gezegd, geroepen, gedeeld. Maar wat is er nu wezenlijk aan de hand? Waarom bereiken maar zo weinig vrouwen de top? Laten we het vergelijken met de top van een echte berg. Mannen en vrouwen kunnen beiden op hun eigen manier een berg beklimmen. Waarom zou de vrouw de berg op dezelfde manier moeten beklimmen als de man? Misschien moeten we niet kijken naar het doel (de top), als wel naar de klim methode. Als de top voor beide seksen bereikbaar moet zijn, wat maakt het dan uit als een vrouw het op een andere manier doet? Of samen met een andere vrouw?

Volgens een artikel dat ik las om research te doen naar dit onderwerp, zijn dit de hoofdredenen waarom vrouwen de top moeilijker vinden om te bereiken: Managementstijl, organisatiecultuur, werving, discriminatie (bewust of onbewust), doorgroeimogelijkheden, werkervaring, positieve discriminatie, uiterlijk, quota, netwerken, kinderopvang, internationale ervaring en zelfvertrouwen. Al deze punten wegen ongetwijfeld zwaar mee. Managers kiezen vaak mensen die op hen lijken (dus mannen, die net zo zijn) als opvolger. Er is nog steeds discriminatie, bewust én onbewust, tegen vrouwen. Netwerken bestaan vaak grotendeels uit mannen. En zo voorts. Toch ontbreekt er een belangrijke reden aan dit lijstje. Ik mis één belangrijk aspect. Als we willen dat het voor vrouwen makkelijker wordt om de top te bereiken, moet de top bereid zijn verandering niet alleen te accepteren, maar ook te omarmen. Het is alsof we zeggen: we laten bij een voetbalclub waar alleen mannen voetballen, opeens ook vrouwen toe. Maar we laten de kleedkamers hetzelfde, de doucheruimtes hetzelfde, we passen niets aan. Een knappe vrouw die daar naar toe gaat, als er voor haar geen privacy is om zich om te kleden of te douchen, zonder meteen tussen een bezweet mannen elftal te staan. De top moet zich openstellen voor vrouwen en inzien dat vrouwen op hun eigen manier een zeer wezenlijke bijdrage kunnen leveren aan de organisatie. Vrouwen hebben hun eigen ideeën, hun eigen managementstijl, hun eigen inzichten en ervaring, waarmee ze een enorme toegevoegde waarde kunnen hebben in ieder bedrijf.

Maar als topvrouw moet je fulltime werken, zeggen ze. Meer dan fulltime zelfs. Topbanen vereisen een volledige inzet, minstens 50 uur per week.

Moeders vallen dan bijna automatisch af, want – zo gaat het toch vaak! – het gros van de moeders, hoe ambitieus ook, wil hun kroost liever niet zo veel onderbrengen bij de opvang. Ook niet als hun man een minder betalende baan heeft. Veel mannen, hoog opgeleid of niet, voelen er weinig voor om meer thuis te blijven dan hooguit een papa dag per week. Maar waarom moet je als topvrouw per definitie fulltime werken? Is dat werkelijk noodzakelijk? Of wordt dat van oudsher gedacht, omdat het nu eenmaal door mannen altijd zo werd gedaan? Omdat mannen vaak een (part-time of niet werkende) vrouw thuis hadden die de rest regelde?

Waarom worden er in de top van het bedrijfsleven en de overheid geen duo-topbanen mogelijk gemaakt?

Twee managers die beiden drie dagen werken in één functie, bijvoorbeeld?

Natuurlijk moet er dan wel een goede samenwerking zijn tussen de duo-partners, mogen de ego’s niet te groot zijn. Maar als die klik er is, en er is een goede overdracht, dan moet dit te verwezenlijken zijn. Zeker in de huidige tijd, met alle mogelijkheden van dien; smartphones met e-mail van het werk, thuis werk mogelijkheden, gedeelde agenda’s. Waarom gebeurt dat zo weinig? Zijn vrouwen bang om het voor te stelllen? Of wordt er argwanend gekeken naar duo-banen door het top management van bedrijven? Het gebeurt wel al her en der, leer ik uit mijn research, maar nog lang niet genoeg. Er zijn al bedrijven, instellingen en overheidsinstellingen waar duo-topbanen bestaan, maar het is nog lang geen breed geaccepteerd fenomeen.

Wat mij betreft zou de duo-optie een verplichte optie moeten zijn bij nieuwe vacatures, óók op top niveau.

Zo nodig je vrouwen uit, die hoogopgeleid zijn en barsten van de potentie, maar daarnaast toevallig ook moeder zijn. Hiermee wordt een zee van mogelijkheden geopend voor de hoog opgeleide vrouwen met ambities, die nu niet durven te solliciteren, vanwege de angst voor de werk-privé disbalans die die topfunctie met zich mee zou brengen. Natuurlijk is een goede samenwerking vereist om een duo-baan succesvol uit te voeren. En natuurlijk zitten er ook haken en ogen aan. Maar duo-banen hebben ook veel voordelen: Zo kunnen vakanties en ziektes gemakkelijker opgevangen worden door de duo-partner, valt er een minder groot gat bij zwangerschapsverlof én bij vertrek van één van de duo-partners, kan de ander een opvolger gemakkelijk inwerken. Dat is allemaal behoorlijk voordelig voor de werkgever.

Misschien moeten bedrijven en instellingen aan de top bereid worden om oude denkbeelden wat meer los te laten, om ruimte te maken voor nieuwe manieren van denken én werken. Misschien moeten topmanagers hun vooroordelen over werkende vrouwen laten varen, en nieuwe methoden een kans geven. Wellicht zelfs aangemoedigd door de overheid. Als vrouwen nu amper de top kunnen bereiken, en dat niet ligt aan hun opleiding of ambitie, dan moet er iets veranderen aan de top. Met het eisen van meer dan 50 uur per week werkende carrière tijgerinnen, wordt de deur voor topvrouwen met een gezin immers op een kier gezet. Want lang niet iedere hoogopgeleide, potentiële topvrouw heeft een man die bereid is meer thuis te blijven.

Met het mogelijk maken van duo-(top)banen zet je de deur wagenwijd open voor deze groep vrouwen en laat je als bedrijf of instelling zien dat je met je tijd mee gaat en open staat voor (meer) vrouwvriendelijke veranderingen.

Veel vrouwen haken nu immers af, onderweg naar de top. Niet vanwege een gebrek aan ambitie of kennis, maar simpelweg omdat ze moeder worden en het meer dan fulltime werken niet gecombineerd krijgen met het opvoeden van hun kinderen. Dan wordt er met ´minder´genoegen genomen omdat ze niet anders kunnen en zich gedwongen voelen om gas terug te nemen. Doodzonde van al dat talent, als je het mij vraagt.

Advertenties

4 Comments

  1. Dennis

    De topbanen zijn intressesant en de cultuur daar heeft zeker ruimte nodig om zich aan te passen.
    Ik heb alleen een enkele brandende vraag of gewoon wat ik mij afvraag als ik dit soort blogs lees.

    Er zijn nog genoeg banen die (midde en lager) waar mannen ook overheersen. Waarom wordt daar niet eerst over gediscusseerd voor gelijkheid bij vrouwen en mannen. Zoals vuilnisman/vrouw, stratenmaker etc Moeten we daar niet eerst beginnen, waarom gelijk over de topbanen discusseren en deze overslaan?

    Like

  2. Monique Willems

    Een vriendin opperde laatst dat zij mijn blog, ook over dit onderwerp gelezen had en OK vond. Dus plaatst ik hem nu ff hier.

    Schrijfster Ridderbeekx stelt dat er voor meer vrouwen aan de top, er flexibele contracten mogelijk moeten zijn. Gaat me niet ver genoeg en is een fractie van wat nodig is.

    Wat nu flexibel? En en en en nog veel meer.
    De huidige verdienmodellen zijn zoooo industriële revolutie tijdperk. Fossiel en nog als blinde paarden lopen ze achter Taylor aan om met taakspecialisatie (tegenwoordig wordt het door robots gedaan) winstmaximalisatie tot doel te hebben.

    Er zijn bedrijfjes als uitzondering die menen gewoon (als boeda het suggereert met 1 vd 8 regels (gewoon goed, dus ethisch goed) je brood verdienen. Om vervolgens ook die andere zaken aandacht te kunnen schenken. Je wordt anders zo’n eenzijdig saai consumenten verlengstuk van een machine.

    Maar goed, kennelijk is men graag bezig met oude antieke (1800) zaken. Het gaf mss ook wel een gevoel van bevrijding (vd beperkte rijke handelaars, gilden, kerken en adel) en verlichting waar men genoegen mee nam. Maar kom toch es verder.

    In 1999 keek ik in het kader van ergonomie es goed naar de PC-muis. RSI was allang een beroepsziekte en aangezien het door beknelling van bloedvaten komt en afvoer van toxische stoffen wordt belemmert met weer gevolgen etc… was die mannen muis, dat joekel toch echt voor de vrouwenhandjes niet ontworpen. Zo veel is niet ontworpen voor vrouwenlichamen. En ieder geval de arbeidsorganisatie niet en haar arbeidsvoorwaarden toch?

    Het woord alleen al. De top. En toen was er de top. Zeldzaam leeg begrip. Die vul je met eea. Mag je zelf bepalen. En ook weer wijzigen.
    De top, de snob heeft het over de top. De topcrimineel of doorgedraaide opvatting over de top.
    En om een sport prestatie te lenen om een maatschappelijk probleem te simplificeren en goed te praten is top-misdadig.
    Het alles laten is mss de overeenkomst. De impact van de actoren op de maatschappij qua werkgelegenheid, bnp, export, grondstofverbruik, milieuvervuiling dan wel -besparing etc. is van andere weegfactoren en als mensen dan toch willens en wetens van mijn zeer gewaardeerde Nike jatten. Ja, het gaat de topzakenman om de winst. De adrenaline, de kick, net als bij oorlogwinsten van Boko, of IS. Ook topsporters die er alles voor laten? Ze kunnen es een keer de bakens verzetten in dit hun leven. Alle captains.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.