Wat niemand zegt over bevallen

Alle vrouwen die bevallen zijn, dragen een collectief geheim met zich mee. Het geheim, dat kennen mannen niet. Ze zullen het ook nooit kennen. Misschien weten ze het wel, of proberen ze het te begrijpen, maar als ze het echt zouden kennen zouden ze massaal naar hun moeder gaan om haar te bedanken.
Er zijn veel verhalen over bevallen. De meeste gaan over het lichamelijke aspect, want laten we wel wezen: het is ook nog al wat. Je laat een mens in je buik groeien, en als het af is, laat je het er uit. Het klinkt als een soort sciencefiction filmscript, als je er over na gaat denken. Puur feitelijk gezien is het ook een bizar gegeven, ook al is het de reden van ieders bestaan.

Waar minder op in wordt gegaan is de andere kant van bevallen. En dan bedoel ik niet het “ik lag met dolfijnengeboortemuziek in bad en nam zelf mijn kind aan” gedoe.
Je zult, behalve op je laatste levensdag, nooit dichter komen bij de dood, dan bij een geboorte. Wat er met je gebeurt wanneer je gaat bevallen, is dat je in een soort isolement terecht komt, wat veel vrouwen “je eigen wereld” noemen. Je isoleert je totaal van de buitenwereld, omdat je al je kracht nodig hebt voor de wereld die in je lijf leeft. Je lichaam gaat iets ongekends doen en zowel je lichaam als je geest moeten zich samen spannen, als een vuist, om de allerzwaarste inspanning te leveren. Ik merkte het zelf ook tijdens mijn bevalling. Ik sloot me af, sloot me op in mijn eigen lijf.

Je bent nooit kwetsbaarder dan wanneer je aan het bevallen bent. Je lichaam neemt het van je over en begint met bevallen, of je er nu klaar voor bent of niet. Vergelijk het met een python achtbaan die begint te rijden terwijl je nog niet zeker weet of je beveiliging goed vast zit. Om te bevallen moet je alle controle loslaten. Alle besef van tijd ook. Je moet alles laten gaan en je concentreren op je taak; want iets anders is er niet. Je hebt amper controle over je eigen stem, over je hartslag, ademhaling. En of je nu wil of niet, je lichaam gaat verder. Het blijft een wonder. Op het moment dat je als vrouw voor de eerste (of enige) keer moeder wordt, staat de tijd stil. Je neemt daar ter plekke afscheid van de vrouw die je daarvoor was. Misschien niet bewust, op dat moment. Want vaak weet je nog niet welke gevoelens, zorgen en blijdschap je te wachten staat. Dat kindje dat op je buik wordt gelegd na het bevallen, dat is je nieuwe leven. Vanaf dat moment ben je moeder, en ziet je prioriteiten pakket er voor altijd anders uit. Zoals mijn vriendin een keer zei: “Het zorgeloze leven is voorbij op het moment dat je moeder wordt.” En niets is minder waar dan dat.

De stille seconden waarin ik besefte dat mijn kind geboren was, die paar seconden voor haar eerste geluidje, ging de wereld weer open. Waar ben ik? dacht ik even. Alsof ik uit een diepe slaap wakker werd. Hoe laat het was wist ik niet, hoe lang ik er over gedaan had ook niet. Wat mijn lichaam had gedaan, ook daar van had ik geen idee. Ik werd alleen overmeesterd door een – nooit eerder zo gevoeld – gevoel van respect voor mijn lijf. Dat het zulk natuurgeweld had aangekund.

En op het moment dat je kind op je buik wordt gelegd, wordt alles duidelijk. Dan ben je moeder. Onwennig wel nog. Onzeker ook. Als moeder word je constant met je eigen kwetsbaarheid en onzekerheid geconfronteerd. Maar ook dat zal wennen. De gordijnen gaan open, je bent niet meer alleen, het isolement ebt weg uit je lijf, via je benen. Je hoort weer stemmen, je voelt eens voorzichtig aan de vingertjes van je kind, en daar begint dan langzaam de tocht die de verdere rest van je leven zal duren: het leren kennen van je kind, het leren leven met de zorgen en het ervaren van een onvoorwaardelijke liefde, die dieper gaat dan welk ander gevoel dan ook.

Advertenties

149 gedachten over “Wat niemand zegt over bevallen”

  1. Correctie…. vanaf het moment dat je merkt dat je in verwachting bent, ben je moeder. Dan al gaat die knop om. Vele vrouwen verliezen hun kindje voor/tijdens/na de geboorte van de baby. Dat maakt ze echt niet minder moeder dan de mensen die het kunnen navertellen met een levend kindje.

    Like

  2. eerlijk gezegd herken ik heel weinig van wat en hoe het beschreven wordt.
    Natuurlijk giert er van alles door je heen maar ik weet nog heel goed hoe mijn bevallingen gingen, ik ken het isolement of eigen wereld niet maar,
    Misschien , nee, ik weet zeker dat ik niet ben zoals de vrouw die dit heeft geschreven, eigenlijk weet ik zeker dat ik anders ben. Nuchterder en met 2 benen op de grond.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik kan me ook niet helemaal vinden in haar verhaal. Weet ook nog precies hoe het gegaan is zat alleen door het pompje af en toe in mijn eigen wereld maar meer te focussen op de weeën, dan helemaal van de wereld af te zijn. Ach ja zo is iedere vrouw weer anders he.

      Like

    2. Ik ben ook nuchter, maar dat eigen wereldje was er wel. Concentratie en ogen sluiten. Ik ben zonder pijnbestrijding thuis bevallen.
      Puur uit nieuwsgierigheid: Had jij misschien een ruggeprik / was je in het ziekenhuis?

      Like

    3. Ik vind het ook een beetje zever eigenlijk – ik ben bevallen zonder epidurale en heb dus alles aan den lijve ondervonden – je isoleren, jouw lichaam alles laten overnemen, I don’t think so: je moet luisteren naar de gynaecologe als die roept “en nu nog 1 keer hard persen, geen gezever, hij MOET eruit” – dan ben er met je volle verstand bij, believe me. Dat het een prachtige gebeurtenis, dat is wel een feit en zeker het moment waarop dat kindje op je buik wordt gelegd. Maar aub, maar hier niet zo iets “verhevens” van …

      Like

      1. Zonder epidurale? en je lichaam nam het niet over? Toch vreemd dat iedereen het zo anders ervaart. Ik ben ook zonder epidurale bevallen en heb meer dan ooit het gevoel dat mijn lichaam het over nam. Ik had echt geen gynaecologe nodig die zei dat ik moest persen, ik voelde dit zelf aan en zei het tegen de gynaecologe, voor ze zelf iets kon zeggen. Ik was me tegelijkertijd ook heel bewust van wat er gebeurde en wat er gezegd werd, maar het deed me niet veel. Mijn lichaam nam het over en ik heb bewust geluisterd naar mijn lichaam. Maar of het nu iets “verhevens” is of niet, ik was effectief de enige die wist wat ik voelde en ik was mezelf er ten volle van bewust, waardoor ik toch in mijn eigen wereld terecht kwam en zo controle kon houden.

        Like

    4. Ook ik kan me niet vinden inner verhaal. Ik was emheel bewust van de bevalling en vind dat ik zelf invloed had op het verloop van mijn bevalling door mijn sterk te focusseren te concentreren zorgde ik dat de weeën door bleven gaan en zelfs intensiever werden en dat je zelf invloed kan uitoefenen. Bij mijn 1e bevalling had ik na 5 uur weeën om de 5 minuten nog maar 2 cm ontsluiting. De verloskundige zei om 22.30 uur dat ze de volgende ochtend rond 8.30 uur wel terug zou komen. Ik had echter zo’n sterke wil om mijn dochter die ik al 9 maanden in mijn buik droeg er de voldoende ochtend geboren zou zijn. Ik was veel te nieuwsgierig naar mijn dochter en wilde haar zo snel mogelijk in mijn armen houden. Door mij te concentreren op de bevalling werden de weeen heftiger binnen een paar uur volledige ontsluiting, 1 perswee en daar was ze.
      Bij de bevalling van mijn zoon.De weeën stopte. toen ik bezig was met het inpakken van het koffertje voor mee naar het ziekenhuis. Door mijn aandacht weer te richtten op de bevalling ging het verder en verliep alles voorspoedig. Ik was me ook deze keer goed bewust van wat er gebeurde, geen isolement.

      Like

  3. Natuurlijk is het een mooie en wonderbaarlijke gebeurtenis maar dicht bij de dood? Sorry maar dat is complete onzin. Bovendien adem je altijd zonder er controle over te hebben, onbewust dus. Hoe mooi het ook mag zijn, dit is en blijft een persoonlijke ervaring en anderen kunnen het anders ervaren.
    Dit wordt nogal overdreven geschreven. Mooi, maar overdreven.

    Liked by 1 persoon

  4. Echt helemaal precies heb ik het ook niet ervaren maar wat ik er wel nog van weet is dat ik het verschrikkelijk vond. Ik vond het heel pijnlijk en dan zeggen ze dat je dat vergeet. Nou nee hoor. Ik heb me rug gebroken gehad wat ook heel pijnlijk was maar vond bevallen nog veel erger. Je krijgt er wel wat moois voor terug want ik geniet heel erg van het moeder zijn maar bevallen wil ik zo nooit meer. Als er nog een 2de komt dan wil ik een ruggeprik ook al ben ik als de dood voor naalden. 😛

    Like

  5. Ik heb de bevalling precies zo ervaren zoals hier beschreven word! Heerlijk om dit stuk gelezen te hebben en dat ik niet de enige ben die het zo ervaren heeft. Heel erg goed geschreven en wat een opluchting. Ik dacht dat ik de enige was die het zo intens ervaren had. Bedankt!

    Liked by 1 persoon

  6. Ik vind het fijn dat jij je bevalling als zoiets spirutueels ervaren hebt zoals je omschreven hebt. Maar door de wijze waarop jij het hier beschrijft, voel ik me als man erg overbodig. En mijn persoonlijke mening is dat de bevalling voor zowel moeder als kinde het prettigst verloopt als er een steunende partner in de directe omgeving is.

    Like

    1. Absoluut waar Jaap. Ik was ook erg blij dat mijn man er bij was, alleen was ik nog al van de wereld door het genoemde isolement gevoel. Toch had ik het niet zonder hem er bij willen doen!

      Like

  7. Tsja, zal ik nou wel of niet reageren? Ik ben niet per definitie van de opinie stukken en dan daarop reageren, maar nu toch maar even wel. Ik ben bevallen met een keizersnede en heb lang het gevoel gehad (en wellicht eigenlijk nog wel) dat ik niet echt bevallen ben, dat ik niet weet wat het is om zelf een kind op de wereld te zetten. Had het zelf liever anders gezien. Stukken als dit creëren weer zo’n verbond, het verbond van de vrouw die stoer en zelfstandig een echte bevalling heeft gedaan. Vind ik jammer en vind ik een typisch vrouwending: “we hebben een geheim en jij hoort er niet bij”. Was het op de middelbare school ook al niet zo? Jammer….

    Like

    1. Voor iedereen is het anders waarschijnlijk. Ik herken dit helemaal niet net als vele anderen dus. Op welke manier je ook je kind hebt gekregen we hadden allemaal ineens allemaal een klein wondertje. Iemand die je voor het eerst ziet en waar meteen het houden van je overspoeld waar je je leven voor zou willen geven. Ik weet dat ook dat jammer genoeg niet voor iedreen zo is en dat er vrouwen zijn met een postnatale depressie. Ik hoop dat je er qua dit gevoel wel “bij hoort” dat vind ik het mooiste stukje. O ja, waar ik aan dacht tijdens op het moment van deze dame haar mooie dood ervaring en toen de verloskundige riep: “persen alsof je poepen moet” ? Ja, ja, alsof ik poepen moet zeker. .. En ik straks aambeien

      Liked by 1 persoon

    2. nou, ik had deze ervaring echt wel willen missen, en ben nog steeds v mening dat een bevalling zonder ruggeprik Middeleeuws is / vergelijk jezelf nooit met anderen en m v jezelf geen buitenbeentje.

      Like

    3. Ik heb beide meegemaakt, een keizersnee en een natuurlijke bevalling zonder pijnbestrijding. De natuurlijke kwam eerst en ik was dus een soort van blij met de keizersnee, dat zou vast veel gemakkelijker gaan.
      Herstel. Een keizersnee geeft veeeeeel meer pijn dan een natuurlijke bevalling, in ieder geval bij mij, dus ook ik vind dat het klaar moet zijn met de wij-zij verhalen. Ook m.b.t pijnbestrijding of niet. Een bevalling is een wonder en prachtig etc. maar ik persoonlijk zou het niet willen vergelijken met een bijna dood ervaring…
      Net als het gedoe borstvoeding-flesvoeding. Ook gezeur 😃

      Like

  8. Nou het word hier heel mooi verteld maar ook ik heb dat niet zo ervaren ik waa me goed bewust van die verschrikkelijke pijn en de tijd die kroop verschrikkelijk langzaam voorbij ze kunnen het nog zo mooi omschrijven maar bevallen is gewoon niet fijn ik had geen pijnbestrijding en ze zeggen wel je vergeet de pijn nou echt niet weet nu nog hoe het voelse en het is 8 jaar geleden. En tuurlijk was me zoon het waard maar dat het fijn was echt niet vond het gewoon horror en dan kan het nog zo mooi verteld worden maar een kind krijgen doet gruwelijk zeer en dat verteld niemand je werkelijk hoe vreselijk je ligt te creperen 22 uur of langer bijvoorbeeld

    Like

    1. Ik mag ook nog en ik vond het stukje erg mooi om te lezen, maar een aantal van de reacties vind ik iets minder motiverend… Helse pijnen.. Dus.. Ai..

      Like

  9. Dit hadden ze mij wel verteld, heb tijdens onze bevalling dan ook liggen ‘wachten’ op een bijna-dood-moment en lig daar eerlijk gezegd nog steeds op te wachten, ik heb bevallen dan ook niet zo ervaren. De bevalling van onze zoon was een zeer bijzonder moment, een vorm van oerkracht waar ik het bestaan niet van wist, wilskracht, eigenwijsheid, pijn (waarvan ik eigenlijk ook niet meer echt weet of de definitie pijn hier helemaal op zijn plaats is), deels in mijn eigen wereld maar ook heel bewust van wat er om ons heen gebeurde en totale controle. En toen was hij daar, klaar met mijn ‘taak’, nog steeds in totale controle maar blij dat hij geboren was. Het roze wolk-moment heb ik niet direct ervaren maar pas aan het einde van de dag.

    Gelukkig is er geen blauwdruk voor bevallen 😉

    Liked by 1 persoon

  10. Het verhaal wat hiet wordt verteld klopt heel precies met wat je als vrouw beleeft. Het is een soort wereld waarin je wel instructies opvangt van je huisarts of verloskundige maar, de oerkracht is echt niet normaal. Niets kan dit tegen houden. En inderdaad na de bevalling wordt je weer op aarde teruggezet. Bekijk je gezicht maar eens zo vlak na een bevalling op je foto’s

    Liked by 1 persoon

  11. Wat een grote onzin allemaal zeg !!
    En als je het over jezelf hebt ok . Maar zeg niet dat alle vrouwen dat zo mee maken . Ik herken echt totaal niks uit je hele verhaal .

    Liked by 1 persoon

  12. Ik denk dat ieder dit anders ervaart . Het is en blijft natuurlijk een wonder niet alleen voor de mens maar voor alles wat leeft en groeit .Ik zelf herken er niks in ik kreeg mijn kinderen gewoon thuis in mijn eigen bed .Zonder al die bla bla beschreven als hier boven . Wel ondersteund door mijn man die in dit verhaal wel een heel kleine bijrol krijgt. Voor al de vrouwen die nog moeten bevallen naar het lezen van dit verhaal laat je niet gek maken. Als het zo erg was nam niemand meer een 2de kind

    Liked by 1 persoon

  13. “En dan bedoel ik niet het “ik lag met dolfijnengeboortemuziek in bad en nam zelf mijn kind aan” gedoe.”

    Ik vind jouw verhaal net zulk ‘gedoe’.
    Wat een hoop blabla over iets wat vrouwen al eeuwen, overal, wereldwijd doen.
    Je bent zwanger, je krijgt een kind. Klaar. Voor iedereen is dat een klein wonder en iedereen beleeft dat op zijn eigen manier. Om daar nou zo’n heel opgeklopt ‘ons geheim’ verhaal om heen te breien…
    Alsof het super bijzonder is wat je hebt gedaan.
    Alles wat leeft plant zich voort, dieren, planten en ja, ook mensen.
    Big deal.

    Liked by 1 persoon

  14. Het stuk begint met ‘alle vrouwen…’ Nou, ik ben niet alle vrouwen. Dit is geen collectief geheim. Elke bevalling is voor iedere vrouw anders. Mijn bevalling was geen pretje en eindigde in spoedkeizersnede met m’n kleine meid 3 dagen op de intensive care. Niks romantisch aan. Ik heb er nu nog emotioneel moeite mee. Dus volgende keer spreek lekker voor jezelf en bedenk je dat het ook anders zou kunnen zijn voor alle vrouwen bij wie het niet zo vlekkeloos verliep.

    Liked by 1 persoon

  15. Met alle respect, maar ik zou wensen dat ik ook maar een greintje gevoel/emotie had mogen ervaren dat hier in dit artikel beschreven staat. Ik ben 2 keer bevallen met een keizersnede.. En geloof mij… Er is niks natuurlijks aan, als je lichaam door complicaties, niet in staat is om te moeten bevallen op de natuurlijke wijze! Ik voel mij door dit artikel gekwetst, te kort gedaan door mijn eigen lichaam, omdat ik niet natuurlijk kon bevallen. Fijn dat er met de Keizersnede moeders, totaal geen rekening word gehouden! Ook deze groep bevallingen, ervaart een achtbaan van emoties, maar niet die jij omschrijft hierboven.

    Like

    1. Ik heb heel veel respect voor moeders die een keizersnede krijgen. Daar oordeel ik zeker niet over, omdat ik het zelf nooit mee heb gemaakt. Ik denk dat elke bevalling (welke manier dan ook) heel bijzonder is en op zijn eigen manier een heel magisch moment is! Ik vind het heel vervelend voor jou dat je een keizersnede moest krijgen, zelf had ik lang te horen gekregen dat keizersnede nodig zou zijn wegens stuit ligging maar uiteindelijk op het laatste nog gedraaid waardoor natuurlijk toch lukte. Ik bedoel in ieder geval niet hier mee dat een keizersnede niets voorstelt! Zo is de blog absoluut niet bedoeld. Groetjes chrisje

      Like

      1. ik kan me deels vinden in je verhaal, zijn een aantal punten die je aangeeft we als vrouw allemaal meemaken tijdens het bevallen of je nou via een keizersnede of de “normale” weg bevalt. het feit dat je kind eruit moet en je deze in je armen mag sluiten. ik ben drie keer op de normale manier bevallen waarvan 1 binnen anderhalf uur, en nog heb ik genoeg tijd gehad om deels te ervaren wat je hier omschrijft. ondanks dat je helemaal in je eigen wereld zit ben je je zeer bewust van wat er gebeurd.
        ik vindt het goed geschreven.

        Like

    2. Wat mooi verwoord allemaal! En wat een hoop verschillende ervaringen. Ik vind het deels zeker herkenbaar, mijn ervaring bij alle 3 mijn bevallingen was dat ik me op een bepaald moment zeker wel afsloot. Ik was nog wel te bereiken, maar was volledig geconcentreerd, door alle controle los te laten, en een superfocus (bizar) kon ik de pijn goed aan en had ik juist alle controle over mijn lichaam. Alle drie mijn kinderen zijn heel voorspoedig geboren ♥♡♥ waar ik blij om ben.

      Neemt niet weg dat er een heleboel andere en misschien minder leuke of zelfs nare ervaringen zijn met bevallen. Voor die vrouwen heb ik groot respect, zij hebben meer moeten doorstaan en het toch maar volgehouden. Met soms heftige emotionele nasleep.
      Zag ook een reactie van een man. Daar heb ik zelf helemaal niks mee, dat een bevalling voorspoediger zou verlopen met een betrokken partner. Mijn ervaring is dat mannen er machteloos bijzitten, en dat ze opgelucht en blij zijn dat het voorbij is… ik had echt medelijden met mijn man!
      Liefs,
      Judith

      Like

  16. Ook ik ben uiteindelijk bevallen via een keizersnede. Het geeft je het gevoel dat je niet echt bent bevallen, maar als een falen… Heb er toch bijna 2 jaar over gedaan om het te accepteren…

    Voor mijn man was dit de 4e bevalling die hij heeft mee gemaakt (heeft bij zijn ex ook nog 3jongens). De eerste is met een knipje geboren, de 2e heeft ie zelf gehaald omdat dat zo snel ging, de derde was “normaal”, en de 4e (die van ons samen) was de langste, de heftigste. En ik moest in het ziekenhuis bevallen, omdat ik diabetes heb. Hij heeft toen tegen mij gezegd dat ie het vreselijk vond dat ie niks voor me kon doen. Hij zei, ik stond erbij en keek erna. Meer kun je niet.
    Hij hielp me af en toe ff uit bed zodat ik even kon staan, heeft me eten gevoerd tussen de weeën door. En ’s nachts rond 12uur nog een stukje brood met kaas voor me gescoord. Een uur later kwart over 1 kreeg ik een ruggenprik, omdat ik door de weeën heen sliep, en weer een uur later lag ik op de O.K. omdat de hartslag van ons kindje steeds weg viel. En ik dus met spoed een keizersnede moest. Toen waren we bijna 16uur verder…. Pas een uur later had ik mijn zoon voor het eerst in mijn armen.

    Ze hadden namelijk nog een cyste gevonden in mijn baarmoeder, dus die hebben ze er meteen ook maar uit gehaald.

    Nee zo roze wolkerig was het begin niet, veel pijn, hele heftige naweeën, veel overgegeven, niet kunnen lopen, niet mijn eigen kindje uit het bakje kunnen halen en een schone luier geven, geen borstvoeding kunnen geven omdat hij niet aan de borst wou, ruzie gehad op de couveuse afdeling, omdat elke keer als ik kwam om hem de borst te geven, hij al de fles had gehad. Nee de eerste week was niet leuk!!!

    Like

  17. Heb zelf een spoedkeizersnede gehad en geloof mij dan heb je dat “mooie” gevoel zeker en vast niet! Mijn man wel, die is met onze dochter door de gangen naar onze kamer mogen lopen. Heeft haar mogen wegen, kleertjes aandoen enzo…… Na enkele uren kwam ik op de kamer zonder enig tijdsbesef, voor mij waren er maar minuten voorbij gegaan. Toen legde ze mijn dochter bij mij………het besef dat ze van mij was was er maar eerlijk, pas de dag nadien toen ik enkele uren alleen met haar had doorgebracht begon het mamagevoel naar boven te komen! Nog altijd voel ik het als een gemis dat ik haar niet op de natuurlijke manier in de wereld heb kunnen brengen, want weetje eigenlijk pakken ze je bij een keizersnede alles af en geven het aan je man, zo jaloers dat ik op hem ben!!!!!!

    Like

  18. Als ik dit stuk lees denk ik de ervaring van mijn vrouw er wel in terug te lezen. Wat mij pijn doet is dat de papa’s in dit verhaal altijd maar vergeten lijken te worden. Begrijp me niet verkeerd: diep respect voor de oerkracht waarover vrouwen beschikken om de klus te klaren. Het is maar goed dat wij mannen dit niet doen, ik ben al zielig als ik de griep heb. Maar juist de machteloosheid van de man die niet anders kan dan toekijken, aanwezig zijn, handjes vasthouden en motiveren, terwijl je vrouw de meest heftige (en pijnlijke) gebeurtenis van haar leven doormaakt… dat was (voor mij) een ervaring die mijn leven heeft veranderd.

    Ook ik verloor mijn besef van tijd. Ik heb iedere wee meegemaakt en meegeperst, mijn lijf was nadien totaal verkrampt. Waar mijn vrouw in haar trance haar harde werk lag te doen, kreeg ik iedere wegzakkende hartklopping van het kleintje mee, zag ik al hoe de scharen klaar gelegd werden voor een eventuele “knip” en had ik wel degelijk het besef dat we ondertussen wel erg lang bezig waren (alles is goedgekomen). Zat ik maar in die bevallingstrance…

    Het heeft mij veranderd, misschien zelfs wel hormonaal. Want ook als man ervaar ik na de geboorte van mijn prachtige dochter allerhande nieuwe emoties. Ben ik, gevoed door slaapgebrek, vaak emotioneel labiel. Kan ik janken bij Disney films en zijn de prioriteiten in mijn leven in één klap totaal verschoven. Ook mannen hebben emoties.

    Waar je als vrouw 9 maanden fysiek (en mentaal) toeleeft naar een eindpunt, in de laatste fase ondersteund door een zwangerschapsverlof, draait als man je “normale” leven gewoon door. Je hebt geen tijd om langzaam in je nieuwe rol als vader te groeien, je moet direct vol aan de bak op het moment dat je middenin de nacht opeens met een klein, hulpeloos, kwetsbaar dametje in je armen staat. En ook voor de man begint dan het proces zoals de auteur van dit artikel het mooi omschrijft: “Het leren kennen van je kind, het leren leven met de zorgen en het ervaren van een onvoorwaardelijke liefde, die dieper gaat dan welk ander gevoel dan ook.”

    Liked by 1 persoon

  19. Als ik dit stuk lees denk ik de ervaring van mijn vrouw er wel in terug te lezen. Wat mij pijn doet is dat de papa’s in dit verhaal altijd maar vergeten lijken te worden. Begrijp me niet verkeerd: diep respect voor de oerkracht waarover vrouwen beschikken om de klus te klaren. Het is maar goed dat wij mannen dit niet doen, ik ben al zielig als ik de griep heb. Maar juist de machteloosheid van de man die niet anders kan dan toekijken, aanwezig zijn, handjes vasthouden en motiveren, terwijl je vrouw de meest heftige (en pijnlijke) gebeurtenis van haar leven doormaakt… dat was (voor mij) een ervaring die mijn leven heeft veranderd.

    Ook ik verloor mijn besef van tijd. Ik heb iedere wee meegemaakt en meegeperst, mijn lijf was nadien totaal verkrampt. Waar mijn vrouw in haar trance haar harde werk lag te doen, kreeg ik iedere wegzakkende hartklopping van het kleintje mee, zag ik al hoe de scharen klaar gelegd werden voor een eventuele “knip” en had ik wel degelijk het besef dat we ondertussen wel erg lang bezig waren (alles is goedgekomen). Zat ik maar in die bevallingstrance…

    Het heeft mij veranderd, misschien zelfs wel hormonaal. Want ook als man ervaar ik na de geboorte van mijn prachtige dochter allerhande nieuwe emoties. Ben ik, gevoed door slaapgebrek, vaak emotioneel labiel. Kan ik janken bij Disney films en zijn de prioriteiten in mijn leven in één klap totaal verschoven. Ook mannen hebben emoties.

    Waar je als vrouw 9 maanden fysiek (en mentaal) toeleeft naar een eindpunt, in de laatste fase ondersteund door een zwangerschapsverlof, draait als man je “normale” leven gewoon door. Je hebt geen tijd om langzaam in je nieuwe rol als vader te groeien, je moet direct vol aan de bak op het moment dat je middenin de nacht opeens met een klein, hulpeloos, kwetsbaar dametje in je armen staat. En ook voor de man begint dan het proces zoals de auteur van dit artikel het mooi omschrijft: “Het leren kennen van je kind, het leren leven met de zorgen en het ervaren van een onvoorwaardelijke liefde, die dieper gaat dan welk ander gevoel dan ook.

    Like

  20. Ook ik herken me totaal niet in dit verhaal. Ik heb drie heel verschillende bevallingen gehad, twee thuis en eentje in het ziekenhuis, maar ik heb alles heel bewust meegemaakt. Zelfs bij de eerste, met een weeënstorm van 8 uur lang. Het gevoel dicht bij de dood te zijn herken ik ook totaal niet, ik had juist het gevoel dicht bij het leven te zijn. Ja, het doet pijn. Zeker op het laatst, maar ik heb liever een bevalling dan een migraineaanval!
    Sommige vrouwen zullen zich terugtrekken in zichzelf, maar heel veel vrouwen doen dat niet hoor. Ik denk dat het heel gevaarlijk is om te zeggen: een vrouw ervaart de bevalling zo, want ieder mens en iedere vrouw is anders!

    Like

  21. Dank je wel, Jordy. Spijker op z’n kop. Mijn ervaring was precies hetzelfde. Jammer dat daar zo weinig aandacht voor is en dat er vrijwel alleen over de moeder-kind-relatie wordt gesproken. Als man moet je na twee of drie dagen weer gewoon gaan werken, terwijl je er juist voor je vrouw wil zijn, terwijl je juist een band wil opbouwen met je kindje en terwijl je juist graag alle nieuwe ervaringen van dichtbij meemaakt, samen, met je nieuwe gezin. Ik vind dat belangrijk. Over een kleine drie maanden is het weer zover en worden wij voor de tweede keer mama en papa. Ik heb alvast drie weken vakantie opgenomen. Dan maar geen zomervakantie, dit is veel belangrijker.

    Overigens herken ik veel van het verhaal. Mijn vrouw was ook meest van de tijd in haar eigen wereldje tijdens de bevalling. Geen tijd en energie voor andere zaken, volledig gefocust op haar lichaam.

    Neemt niet weg dat het verhaal toch wel wat overdreven is. In NL heb je alle faciliteiten, alle hulp, het is schoon, licht en bovenal heel normaal en geaccepteerd. Je wordt gepamperd tot en met. In sommige landen in de wereld bevallen vrouwen op het rijstveld en gaan meteen daarna weer aan de slag.

    Liked by 1 persoon

  22. Melodramatisch gezwets van een verwende vrouw die schijnbaar tot haar bevalling nog nooit pijn heeft gehad of ellende heeft meegemaakt, geen idéé heeft wat natuurgeweld is en zichzelf erg bijzonder en zielig vind.
    Er zijn de afgelopen 100.000 jaar nóg een paar vrouwen bevallen, onder véél slechtere omstandigheden. En vwb de onvoorwaardelijke moederliefde: wel eens van Edmund Kemper gehoord?
    Kinderen zijn ook echt niet altijd een zegen. Josef Mengele had ook een moeder.

    Ik zeg niet dat een bevalling een makkie is. Verre van dat. Maar het is ook niet het koningdrama wat er hier van gemaakt wordt. Er zijn vrouwen die zware bevallingen hebben en er zijn er die ‘ze zó afschieten’. De ene hoor je er nooit over, de ander houdt er niet over op.
    Dat mág allemaal, kies je eigen manier, maar generaliseer het niet! JIJ vond het zwaar. JIJ had het gevoel bijna dood te gaan en JIJ vind het een ‘geheim’. De rest van de wereld wist het al.

    Like

  23. Telkens als ik dit soort stukken lees wordt ik doodsbang van een bevalling en alles erbij. Ik ben nog erg jong, dat wel. Maar dit zijn voor mij redenen om nooit zwanger te raken. Ik mijn ogem verziek je jezelf ontzettend met veel pijn. En zoveel bijzonders krijg je er niet voor terug (ben niet zo dol op kinderen).
    Maar dit is voor mij echt een dikke movivatie voor anticonceptie.
    En er is gebleken dat al het geld dat je in je kind stopt (gereked tot 18 jaar) je rond de 180.000 euro kwijt bent. In mijn ogen kan je daar veel leukere dingen van doen!

    Like

  24. fijn hoor, dat je het zo hebt ervaren. Ik zou willen dat ik zo’n bevalling had gehad… Mijn kindje is 3 maanden te vroeg geboren omdat ik doodziek werd (en zij ook) en woog nog geen 750 gram bij de geboorte. Ze kwam ter wereld met een keizersnede. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik verschrikkelijk gefaald heb. Dat het mijn schuld is dat zij de eerste 3 maanden van haar leven zo heeft moeten knokken. Ze lag aan allerlei slangen en draden op de NICU. Vechtend voor haar leven. Mijn man en ik mochten haar de eerste dagen niet eens vasthouden… Gelukkig heeft ze het overleefd en gaat het nu erg goed met haar. Mijn lichaam kan ook geen tweede zwangerschap meer aan. Ik ben te beschadigd, te zwak… Soms gaat bevallen er dus heel anders aan toe en is de geboorte van een kind vooral spannend en stressvol… Ik heb overigens wel een roze wolk gekend, maar die kwam na drie maanden, toen ons meisje eindelijk mee naar huis mocht…

    Like

  25. Met veel gevoel voor drama heb je een bevallingservaring beschreven, waar IK mij in ieder geval totaal niet in herken. Begrijp de noodzaak ook niet zo om dit met iedereen te willen delen. In het theater zou je stukje het misschien best aardig doen, maar daarmee nog lang niet te vergelijken met mijn eigen, unieke en persoonlijke ervaringen…

    Like

  26. Ik zal wel een rare mama zijn maar zeer binnenkort ga ik bevallen van nummer drie maar geef mijn portie maar aan iemand anders.
    Brrr bevallen nee hoor niet mijn ding.
    Roze wolk,kaarsjes, voelde me helemaal zen,
    Mooiste wat er is. bla bla… Tis dat het moet, komt er niet vanzelf uit. Maar nee hoor ik vind het horror

    Like

  27. Heb (helaas) geen bevalling mogen ervaren. Maar ben wel moeder van drie prachtige kinderen…. Het eerste moment dat ik onze adoptie kinderen in mijn armen kreeg voelde ik liefde, pure liefde, moeder liefde. Daar was geen bevalling voor nodig…..

    Like

  28. Ik vind t mooi omschreven. Al heb ik het helaas ook anders ervaren. Mijn tweeling werd geboren met een keizersnede omdat nummer 1 in stuit lag. Daarbij was ik doodziek (PE en HELLP) en heb de kindjes niet direct bij me kunnen krijgen omdat ik van de wereld was. De dood was dan ook heel dichtbij dat wel…

    Like

  29. Ja mooi maar kunnen de vrouwen die dit soort dingen schrijven en doorsturen ook eens denken aan de vrouwen die dit niet kunnen meemaken? Het is wellicht nog enige troost dat ze tenminste het glorieuze uitscheuren en de paniek van als het kind er is (oh god ik kan hem niet meer terugstoppen) dat niet hoeven mee te maken. Als nou zelfs de bevalling iets is wat GEWELDIG is en wat je als behoorlijke vrouw MOET hebben meegemaakt wordt het wel heel pijnlijk. Het is al moeilijk genoeg…heb een beetje medelijden….

    Like

    1. Ken je “Er liepen twee Chinezen ….” van André van Duin? Als je rekening moet houden met alle gevoeligheden van iedereen, dan kun je niets meer zeggen of schrijven. Er is dan altijd wel iemand die er moeite mee heeft.
      Dus hoe spijtig ik het ook vind voor de dames die het betreft, in welke vorm dan ook … NEE! Vrouwen die dit soort dingen schrijven en doorsturen denken terecht niet aan de vrouwen die dit niet kunnen meemaken.

      Like

  30. Hou toch op met dat uitsluitende en zelfoverschattende geblaaat. Natuurlijk is de relatie moeder-kind uniek. Maar elke relatie is uniek. En natuurlijk zijn er flinke krachtsinspanningen nodig om het kindje geboren te laten worden. En natuurlijk voltrekt zich een psychische ontwikkeling waardoor je je enorm verantwoordelijk gaat voelen maar dat gebeurt evengoed bij de vader. Dat sommige vaders (niet ik maar ik ken ze wel) na de geboorte wat meer op afstand staan heeft met moederlijk claimgedrag en (hoe traditioneel het ook moge klinken) met afwezigheid vanwege kostwinnaarsschap te maken.

    Like

  31. dat bevallen is niets… this het zwanger zijn dat een ramp is 😮 en het zorgeloze leventje dat weg is… begon bij mij toch ook al toen mijn buik dikker werd en ik besefte dat als ik nu roekeloos zou doen… het niet enkel mijn leven zou zijn dat in gevaar was… Het is een mooi stuk… maar zoals velen voor mij zijden… het is persoonlijk en zeker niet iets voor alle bevallingen.

    Like

  32. Wat een mooi geschreven verhaal. Ik heb het met plezier en een hoop herkenning gelezen. Zelf heb ik een bijna pijnloze eerste bevalling (zonder medicatie) gehad dit jaar. Achteraf moest ik nog aan de artsen en familieleden uit leggen dat ik jarenlange menstruatiekrampen als vele malen pijnlijker heb ervaren dan de hele bevalling. Zelfs de weeën sliep ik gemakkelijk doorheen. Verbazing alom. Maar ik was er bij, ik was nuchter en helder en kon alles voelen in mijn eigen isolement. Mijn kindje is zonder knip of scheur geboren omdat mijn hele lichaam meewerkte en blijkbaar kon het niet anders dan soepel verlopen.

    Ik heb een aantal van de reacties op deze blogpost gelezen en de een herkent er helemaal niets in. Daar is niks mis mee. Alle verhalen zijn uniek. Ik vind het wel apart en zelfs een beetje jammer dat er zo weinig of geen verwondering is voor het unieke verhaal van een ander.

    Like

  33. Wat jammer dat sommigen zo cru reageren. Ze had het mss niet moeten veralgemenen maar ik vind het toch mooi omschreven en vind me in sommige dingen toch wel terug. Ik heb bij mijn eerste een spoedsectio gehad (letterlijk na een 30 min dat ik in het ziekenhuis kwam was ze er) en dat was zeer emotioneel zowel in de negatieve zin van het woord als de positieve zin van het woord. En dat gevoel achteraf van gefaald te hebben ken ik heel erg goed.
    De tweede was wel natuurlijk en herken daar toch wel het afsluiten in, al was ik ook heel bewust van alles om me heen. Het was een 22 uur durende strijd en al sliep mijn man regelmatig terwijl ik aan ’t afzien was, haha, had ik hem geen moment willen en kunnen missen. Gewoon weten dat je niet alleen bent is al heel veel. De rol van de partner wordt soms onderschat, ze onderschatten het zelf soms ook te veel, denken dat ze niet belangrijk zijn, dat ze niet kunnen helpen, dat ze overbodig zijn of meer in de weg zitten dan kunnen helpen. Maar hoe “raar” sommige vrouwen op zo’n moment ook doen, jullie zijn erg belangrijk! En de pijn, ja bevallen doet pijn, bij de ene al meer dan bij de andere, het vergeten? Ja en neen, ik weet nog heel goed doet het pijn deed maar kan me het effectieve gevoel niet meer voor de geest halen.

    Like

  34. Ik herken het isolement wel, dat had ik ook. Na de bevalling van de eerste was dit het sterkst (stuitbevalling zonder pijnbestrijding) dat gevoel van: wie zijn al die mensen die hier in die kamer staan….. en inderdaad voor iedereen is het anders. Zelfs de eerste bevalling van mij was anders dan de 2de of de 3de! Ik begrijp ook nooit waarom die mensen moeten huilen. Dat gevoel had ik nou helemaal niet. Raar eigenlijk want het kleine huisje op de prairie bracht mij altijd in tranen!

    Like

  35. Voor mij was dit precies zo. Ik was op een helder moment verschrikkelijk bang dat ik t niet zou halen en mn zoon t zonder moeder moest doen. Echt doodsangst. Klinkt heel overdreven misschien maar op dat moment voelde ik dat echt zo. Vond t heel erg en heb er heel lang mee rond gelopen. Maar nu naar 2 jaar zou ik t zo weer doen. T was t waard! En de 2e keer zal omdat ik weet wat t is hopelijk een stuk beter gaan.

    Like

  36. 1 kleine opmerking : je onbezorgd leven eindigt vroeger…. Het eindigt op het moment dat je WEET dat je zwanger bent 😉
    Maar het is het oh zo waard!!

    Like

  37. Heel jammer dat dit artikel wordt beschreven alsof 1) alle vrouwen dit zo ervaren en 2) niemand hierover praten. Net zoals zovelen zeggen in de andere reacties: ik herken me hier totaal niet in. En ik ken wel vrouwen die dit wel ervaren hebben. En die vertelden dit ook. Dus het is geen groot geheim ofzo!

    Like

  38. Het enige wat ik me nog kan herinneren is, dat ik op een gegeven moment dacht was. “Ik ga morgen wel verder. Voor nu vind ik het welletjes”. Om daarna natuurlijk gelijk te beseffen, dat het niet kon. Nu moest het gebeuren, 4 weken vroeger dan gepland. Groot en zwaar en nu 43 jaar later een beer van een vent van 1.90 m.

    Like

  39. Ik voelde het precies zo!!! Helaas voor mijn derde kindje een geplande keizersnee. En precies dat gevoel; dat alles overweldigende, die roes, dat trotse gevoel dat jij dit helemaal zélf hebt gedaan heb ik enórm gemist.

    Like

  40. Elke vrouw zal het anders ervaren. Maar dit lijkt wel alsof het een sprookje is!! Van onze zoon begonnen de weeën op maandag. En vrijdags is hij pas geboren met een pomp! Bij onze dochter viel haar hartslag steeds weg. Ik moest telkens anders gaan liggen. Ik kon ze wel vervloeken! Op het moment dat ze riepen maak de o.k. klaar. Toen was ze er binnen 10 min! 😛 En bij onze jongste rommelde het de hele dag. Om 2.30 uur in het ziekenhuis en om 3.15 uur was ze er al!!! Heerlijk…. bijna een genot! De pijn vergeet je idd. Ik weet dat het geen pretje was. Maar hoe het exact voelt. Gelukkig vergeten we dat! Ik heb liever dat ze een eerlijk blog schrijven over de pijn! De mogelijkheden en risico’s van een bevallingen! Over de agressieve hormonen die tijdens een bevalling het van je overnemen! (Mijn zus zei, je lijkt op die vrouw van de exorcist!!!) Over nabloedingen en stolsels! Want wat schrok ik bij de eerste. Ik had een stolsel klomp zo groot als een tennisbal! Ik dacht dat alles bij mij verzakte! Over inknippen en inscheuren!! Het is een geweldig gevoel om je kleintje in je armen te hebben. Maar de bevalling zelf! Wie dat bedacht heeft! 😉

    Like

  41. Wat ik me herinner is dat ik een nacht en een dag zo’n beetje lag te creperen van de pijn. Nadat bleek dat er maar 4 cm ontsluiting was, en er weeënzwakte kwam van uitputting en een enorm verhoogde bloeddruk, besloot men een keizersnede uit te voeren. Wat dat gebazel over ‘trots en overweldigend gevoel’ betreft maakt het dus geen zak uit hoe je bevalt. Het feit dat je een nieuw mens op de wereld zet, lijkt me al genoeg waard, ik was blij toe. Verder was ik me bewust van iedere minuut die verstreek, en herken ik niets van al die zweverige onzin, zoals hierboven in het stuk beschreven staat. Laat je niets aanpraten, wees blij als je een gezond kind op de wereld zet en maak het allemaal niet mooier dan het is.

    Like

  42. mooi verhaal. maar mijn bevallingen waren appeltje eitje vergeleken met mijn maandelijkse ongemakkelijkheid.
    ik beval nog liever. en een eigen wereld? nee, het is meer dat je je concentreert op die rug/buik/bovenbeen weeen. wat ik by the way dus maandelijks heb. en ik ga niet elke maand in mijn eigen wereld dicht bij de dood zitten…. ik slik ibuprofen en ga gewoon aan het werk. vind een bevalling makkelijker en minder pijnlijk en was een
    kwartier na de bevalling weer
    helemaal happy terwijl ik 1x per maand 5 dagen aan het bevallen ben dag en nacht…… dussssss ja wat zal ik er verder over zeggen

    Like

    1. Als je zo’n last hebt van je menstruatie is het raadzaam om aan de pil te gaan en deze door te slikken. Dit doet ik op advies van mijn huisarts, einde pijn, migraine en misére.

      Like

    1. Hahaha, jij hebt makkelijk lullen zo, en geen enkel idee. Maar er is goed nieuws waarmee je jezelf kunt overtuigen dat het allemaal wel meevalt. In het ziekenhuis kun je als man ervaren hoe een wee aanvoelt, Doen! Als je dat te ver vindt gaan dan raad ik je aan eens een biologieboek te lezen dat gaat over evolutie, daar wordt je alweer een stuk wijzer van. Het lichaam is helaas niet ontworpen, maar geëvalueerd. Als het was ontworpen dan zou er bij het ontwerp rekening zijn gehouden met van alles, zoals bijvoorbeeld een ruim geboortekanaal, voldoende ontsluiting, geen pijn, etc, wat nu dus niet het geval is. Zo werkt het nu eenmaal met evolutie.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s